[DXD]ผมไม่ใช่หมาน้อยนะหมาป่าต่างหาก!

ตอนที่ 2 : หมาป่า(น้อย)กับเหล่าแม่มดแห่งออซ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,357
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    24 ต.ค. 63

“ลาวิเนียเอ๋ยเจ้าควรส่งโยวไคตนนั้นมาให้พวกเราดีกว่านะ”

เสียงอันนุ่มลึกน่าฟังแต่กลับแหบพร่าถูกกล่าวออกมาขณะที่ดวงตาจับจ้องไปยังร่างของอิมาวาริที่อยู่ในอ้อมกอดของลาวิเนียมืออันเหี่ยวย่นยื่นออกมาในขณะที่รอยยิ้มันน่ารังเกียจยกขึ้นมา

“ออกัสต้านี่คุณจะทำอะไรเด็กคนนี้น่ะ!?”

ลาวิเนียกล่าวออกมาในขณะที่ดวงตาสีน้ำเงินดั่งมหาสมุทรจับจ้องไปยังร่างของหญิงชราด้วยความหวาดระแวง

ส่วนทางด้านของเด็กหนุ่มผู้มีหูและหางของหมาป่าสีดำตอนนี้กุมดวงตาข้างซ้ายที่เป็นสีเขียวประกายดุจมรกตของตนที่ตอนนี้นัยย์ตาปรากฎวงสีฟ้าซ้อนๆกันแน่นด้วยความเจ็บปวด นี่มันเกิดอะไรขึ้น!? สีรอบๆนี่มันคืออะไร แถมสีที่ออกมาจากร่างของหญิงชราตรงหน้ามันน่าสะอิดสะเอียนสุดๆ

“หึๆ มันแน่นอนอยู่แล้วเพื่อเซคริตเกียร์รวมถึงร่างกายของมันที่จำเป็นต่อแผนด้วย”

“งั้นคงยอมไม่ได้หรอกค่ะ!”

ทันใดอุญหภูมิโดยรอบก็ลดลงไปอย่างรวดเร็ว พื้นหญ้าต้นไม้ ดินทรายเริ่มปรากฎเกล็ดน้ำแข็งออกมาซึ่งมันเป็นผลจากเซคริตเกียร์1ใน13ลองกินุสแอปโซลูท ดีไมส์(เจ้าหญิงหิมะนิรันดร์)ที่หญิงสาวผมสีทองครอบครองอยู่นั้นเอง

“อิมาวาริคุงขอบใจมากนะที่มาเป็นเพื่อนคุยกับพี่สาวคนนี้ ตรงนี้ฉันจัดการเพราะงั้นเธอรีบหนีไปซะ!”

“ข-เข้าใจแล้วครับพี่สาว”

ร่างของเด็กหนุ่มถูกปล่อยลงมาจากอ้อมกอดซึ่งเจ้าตัวที่กำลังกุมตาซ้ายอยู่แม้จะลังเลแต่ก็พยักหน้ารับแล้ววิ่งหนีไปในทันที ลาวิเนียทำสีหน้าโล่งอกเล็กน้อยก่อนที่ดวงตาสีน้ำเงินอันล้ำลึกดั่งมหาสมุทรจะจับจ้องไปยังแม่มดชราต่อ

“ลาวิเนียเอ๋ยเจ้าคิดว่าแอปโซลูท ดีไมส์ของเจ้าจะทำให้ข้ากลัวได้เหรอเพราะว่ามันเป็น1ใน13ลองกินุสน่ะเหรอ?”

“อึก! อย่างน้อยถ้าไม่ลองก็ไม่รู้หรอกค่ะ!”

ออกัสต้าพ่นลมหายใจออกมาแล้วร้อง‘หึ!’ในลำคอแล้วฉีกยิ้มกว้างออกมาภายใต้ผ้าคลุมสีดำที่เริ่มมีไอร้อนออกมา

………

ตึก ตึก ตึก ตึก

ฟุบ!

“ยอมให้จับซะดีๆเจ้าหนูแกหนีไม่รอดหรอก”

“คึ่ก!”

อิมาวาทริกัดฟันแน่นพร้อมจับจ้องไปยังกลุ่มแม่มดแห่งออซประมาณ4-5คนที่ไล่ตามมาจับเขา แถมดวงตาข้างซ้ายของเขาตอนนี้เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆเหมือนกำลังถูกเผาจากภายในประกายสีเขียวดั่งมรกตแวววับออกมาอย่างน่าเหลือเชื่อทำให้เหล่าแม่มดแห่งออซชะงักไปเล็กน้อย

ซึ่งเด็กหนุ่มผู้มีหูและหางของหมาป่าสีดำไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือไป ความทรงจำถูกย้อนไปยังประสบการณ์วัยเด็กที่ตนยังจำได้อยู่ คมดาบ ความตาย และเปลวเพลิง เสมือนว่าความฮึกเฮิมในใจปรากฎขึ้นมาหมัดของอิมาวาริถูกซัดเข้ากลางท้องของแม่มดแห่งออซคนนึงแล้วบิดข้อเท้าเหวี่ยงร่างของหญิงสาวไปหาพรรคพวกแล้วพุ่งเข้าไปติดๆ

วงเวทย์ประมาณ7-8วงปรากฎขึ้นมากลางอากาศพร้อมยิงลำแสงใส่ร่างของเด็กหนุ่มในทันที อิมาวาริใช้ดวงตาข้างซ้ายที่เป็นสีเขียวประกายดุจมรกตที่ตอนนี้นัยย์ตาปรากฎวงสีฟ้าซ้อนๆกันจับจ้องไปยังลำแสงที่พุ่งเข้ามาแล้วเอียงตัวหลบเล็กน้อย แล้วหยิบหินข้างทางก้อนเล็กๆขึ้นมาแล้วขว้างออกไปทะลุลำคอของแม่มดแห่งออซคนนึงจนนางสิ้นลมหายใจในทันใด

“นี่แก-!!!!”

ยังไม่ทันที่แม่มดแห่งออซอีกคนนึงจะกล่าวจบร่างของอิมาวาริก็ทะยานเข้ามาตามด้วยแทงนิ้วทั้งห้าเข้าใส่อกของหญิงสาวอย่างเต็มแรงจนเลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาและก่อนที่จะสิ้นใจนางก็ได้ยินคำบางอย่างที่เด็กหนุ่มกำลังพึมพำอยู่

‘สงบนิ่งดุจสายน้ำ สายน้ำเปรียบดั่งจิตใจที่สั่นไหวไปตามอารมณ์เพราะงั้นจงลบล้างอารมณ์ให้หมดสิ้น ปลิดชีพด้วยความปรานีที่สุด ไว้ชีวิตแบบทรมานที่สุด’

เป็นใจความที่นางเรียบเรียงได้แค่นี้ก่อนจะสิ้นใจไป

“เสร็จไปสามเหลืออีกสอง ต้องจัดการ”

ก้อนหิน กิ่งไม้ หมัด เท้า เข่าและศอกทุกอย่างถูกงัดออกมาแล้วปลิดขีพอีกฝ่ายแบบปรานีที่สุดหรือไม่ก็ทรมานที่สุด

“แฮ่ก! กลับไปต้องให้พวกคุณแม่ แฮ่ก! สอนเพิ่มซะแล้ว”

อิมาวาริพึมพำออกมาตอนนี้เด็กหนุ่มนั้นอยู่ในสภาพที่มีบาดแผลตามตัวเต็มไปหมดขณะที่มีศพทั้งห้าศพนอนเรียงรายกันอยู่ ถึงเขาจะลงมือแบบฉับไวขนาดไหนแต่สุดท้ายก็พลาดกันบ้างแหละเลยมีสภาพแบบนี้ยังไงล่ะ

“ถึงแม้จะหวังมากกว่านี้ก็ตามแต่ต้องไปช่วยพี่ลาเวีย(ลาวิเนีย)ก่อน”

ร่างของเด็กหนุ่มเริ่มเคลื่อนตัวออกไปโดยใช้ดวงตาสองสีทั้งสองข้างโดยเฉพาะดวงตาข้างซ้ายสีเขียวประกายดุจมรกตที่มีนัยย์ตาปรากฎเป็นสีฟ้าวงซ้อนๆกันตรงปลายสายตาของเด็กหนุี่มก็ปรากฎการปะทะกันของน้ำแข็งอันเย็นยะเยือกกับยักษ์เปลวเพลงสีม่วงสูงประมาณสี่เมตรมือเดียวแบกไม้กางเขนอยู่

……

“ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!!! เธอแพ้แล้วยัยหนูลาวิเนียยอมรับซะว่าเจ้าไม่มีวันเอาชนะ ฉันได้เป็นอันขาด”

“อึก! ขอโทษนะอิมาวาริคุง”

ร่างของลาวิเนียทรุดลงอย่างเหนื่อยอ่อนสายตาจับจ้องไปยังออกัสต้าที่ตอนนี้ได้ใช้1ใน13ลองกินุสเช่นเดียวกับลาวิเนีย อินซิเนเรท อันเซม(กางเขนลงทัณฑ์แห่งสังฆราชเพลิงสีม่วง)ที่ว่ากันว่าเป็นการเขนที่เอาไว้ตรึงร่างของพระเยชู เต็มอัอแน่นไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ที่มากล้นซึ่งมันเป็นปฏิปักษ์ต่อเหล่าปีศาจ

ออกัสต้าฉีกยิ้มออกมาอย่างน่ารังเกียจและเตรียมสั่นให้ยักษ์เปลวเพลิงสีม่วงปิดฉากแต่ทันใดนั้นเองเสียงหวีดของอากาศก็ดังขึ้นหญิงชราหันไปมองทางด้านนั้นแวบนึงด้วยความเผลอตัวซึ่ง

มันคือสิ่งที่ผิดพลาดมากที่สุดตั้งแต่แม่มดชราเกิดมาจากท้องแม่

ฉับ!

มือข้างที่ใช้อันซิเนเรท อันเซมอยู่ก็ลอยคว้างอยู่ในอากาศเลือดสีแดงเข้มสาดซัดกระจายไปทั่วบริเวณ พร้อมกับปรากฎร่างของอิมาวาริโดยในมือขวาของเด็กหนุ่มมีมือของออกัสต้าอยู่

“คิดจะทำอะไรกับของๆผมกัน?”

 

TBC.

#ตอนนี้พระเอกของเราโชว์ความสามารถเล็กน้อย

#มีอดีตของพระเอกคอยมากระตุ้นให้พระเอกในสถานการณ์เสี่ยงๆ

#แหม~ ประกาศตัวแรงจังเน้อพระเอกของเราเนี่ย~~~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #18 xDKx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2563 / 07:19

    มันต้อง " คิดจะทำอะไรกันของๆข้ากัน " สิ

    #18
    0
  2. #7 โฟร์ทคุง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 08:31
    รออ่าน
    #7
    0
  3. #6 hoxlas (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 05:51
    น้องงงใจเย็นนน
    #6
    0