[DXD]ผมไม่ใช่หมาน้อยนะหมาป่าต่างหาก!

ตอนที่ 3 : หมาป่า(น้อย)กับเพลิงม่วงออกัสต้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,193
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    24 ต.ค. 63

“คิดจะทำอะไรกับของๆผมกัน?”

เสียงอันอำมหิตปนเย็นชาของอิมาวาริกล่าวออกมาพร้อมกับเลียเลือดที่ริมฝีปากของตนเล็กน้อย

“อ๊ากกกกกกกก!!!!! แกไอหนูโยวไค-อ่อก!”

ยังไม่ทันที่แม่มดชราจะพูดจบก็ถูกหมัดลุ่นๆซัดเข้าไปที่ใบหน้าจนกระดูกแตกร้าวไปทั่วหน้า ตามด้วยเท้าที่ถูกยันหลักเข้าที่หน้าอกจนออกัสต้าต้องกระเด็นไปคลุกฝุ่นตามผืนดิน

“ผมคิดว่าคุณจะมีความสามารถมามากกว่านี้ซัอีกนะครับ คุณมันก็แค่คนแกใกล้ลงโลงที่เอาแต่พึ่งอุปกรณ์เท่านั้นแหละครับ ที่คุณเอาชนะพี่สาวเพราะเล่นจิตวิทยาให้พี่สาวกังวลเรื่องผมที่กำลังจะหนีไปใช่ไหมล่ะ”

ดวงตาสองสีหรี่ลงเล็กน้อย เขาใช้จังหวะที่ออกัสต้ากำลังง่วนอยู่กับการกล่าวเย้ยหยันลาวิเนียแล้วใช้ช่องโหว่นั้นตัดมือที่ถืออินซิเนเรท อันเซมซะโดยใช้มีดพกที่อยู่ในกระเป๋าของตนที่เก็บมาจากร่างของแม่มดแห่งออซที่ฆ่าไป

 เพราะถ้าเกิดเขาไปปะทะตรงๆก็คงไม่วายที่จะโดนเจ้ายักษ์เพลิงสีม่วงเมื่อครู่โจมตีเป็นแน่

แต่ทว่าตอนนี้เด็กหนุ่มเข้าใจแล้ว ออกัสต้าสูญเสียความเยือกเย็นในการต่อสู้กับเขาไปตั้งแต่โดนตัดมือทิ้ง แม่มดชราตรงหน้าต่อให้มีีอินซิเนเรท อันเซมอย่างมากก็คงสร้างแผลไฟไหม้ให้เขาได้เพียงเท่านั้น

“ผมจะให้โอกาสคุณอีกรอบแต่ถ้าคุณพลาดเมื่อไหร่มันจะจบด้วยความทรมานถึงที่สุด จนต้องร้องขอความตายจากผมเลยล่ะ”

อินซิเนเรท อันเซมถูกโยนใส่ขาของออกัสต้าแบบเต็มแรงจนกระดูกแตกร้าวไม่สามารถหนีได้อีกเป็นหลักประกันว่าถ้าหญิงชราแพ้คงต้องถูกทรมานเป็นแน่

“หึ! แล้วแกจะต้องเสียใจที่กล้าหยามข้าถึงเพียงนี้”

“เอาชนะให้ได้ก่อนค่อนพูดละกันยัยแก่ใกล้ลงโลง”

“กางเขนศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ตรึงร่างผู้ถูกโชลมไปด้วยเครื่องหอมเอ๋ย ขอเจ้าจงไต่ถามเครื่องสังเวย จากสังฆราชเพลิงเสีย”

ปรากฎตัวของยักษ์เพลิงสีม่วงสูงมหญ่ประมาณสี่เมตรเห็นจะได้แบกไม้กางเขนเอาไว้ ดวงตาสีแดงก่ำจดจ้องมายังร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังยืนท้าทายมันอยู่

รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฎบนใบหน้าของอิมาวาริ ดวงตาข้างซ้ายที่เป็นสีเขียวประกายดุจมรกตนัยย์ตามีสีฟ้าเป็นวงซ้อนๆกันเป็นสามส่วนเริ่มหมุนวนสวนกันอย่างบ้าคลั่ง เด็กหนุ่มถอดเสื้อกันหนาวสีขาวของตนออกเผยให้เห็นสเวตเตอร์สีดำแขนกุด

โฮกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!

เจ้ายักษ์เพลิงสีม่วงคำรามออกมาพร้อมฟาดมือลงใส่ร่างของเด็กหนุ่ม ซึ่งอิมาวาริหลบได้อย่างเฉียดฉิวทำให้เพลิงสีม่วงเผาผิวหนังของเด็กหนุ่มผู้มีหูและหางของหมาป่าสีดำไปเล็กน้อย

ร่างของอิมาวาริพุ่งหลบการโจมตีของเจ้ายักษ์เพลิงสีม่วงไปเล็กน้อย ก่อนที่จะกระโดดหมุนตัวหลบเวทมนตร์สายฟ้าของออกัสต้าที่พุ่งมาได้แบบฉิวเฉียดทำให้แขนข้างขวาของเด็กหนุ่มเหมือนถูกบางอย่างเผา 

ใบหน้าของอิมาวาริแสดงถึงความเจ็บปวดอาการชาลามไปทั้งแขนแต่เด็กหนุ่มบิดข้อเท้าแล้วสไลด์ผ่านตัวของเจ้ายักษ์เพลิงสีม่วงไปแล้ว ยกมีดพกขึ้นมาด้วยมือซ้ายขว้างไปตัดหูข้างซ้ายของออกัสต้าอย่างแม่นยำในทันที

“อ๊ากกกกก!!!! แกไอหนูโยวไค!!!!!” 

“หุบปาก....น่ารำคาญ”

ฉึก!

นิ้วทั้งห้าถูกแทงเข้าไปยังไหล่ทะลุกไปโผล่อีกข้างแล้วกระซวกออก สร้างความเจ็บปวดมหาศาลให้แก่แม่มดชราอย่างมาก

อิมาวาริหยิบอินซิเนเรท อันเซมจากใทออกัสต้าแล้วเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงพร้อมกับร่างของยักษ์เพลิงสีม่วงได้สลายหายไป

“เอาล่ะ พี่สาวปลอดภัยดีนะครับ-โอ๊ย!”

“อิมาวาริคุง เจ้าคนบ้ามาทำให้พี่สาวคนนี้เป็นห่วงตลอดเลย”

“พี่สาวต่างหากล่ะครับ ผมเองก็เป็นห่วงนะเห็นไหมเกือบตายซะแล้ว”

ร่างของลาวิเนียโผเข้ากอดอิมาวาริที่กำลังหอบหายใจจากการฝืนใช้ร่างกายที่หนักเกินไปจนเลือดไหลเป็นทาง

“อึก!”

“อิมาวาริคุง!”

อยู่ร่างของอิมาวาริก็ทรุดลงไป คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม นี่คืออาการเหนื่อยเหรอทั้งๆที่ปกติเราแค่หอบนิ หรือว่าเพราะเซคริตเกียร์นี่.....

“แค่ผลข้างเคียงจากการใช้เซคริตเกียร์เวลานานเกินไปเท่านั้นแหละครับ”

“เฮ้อ! เธอนี่นะฝืนตัวเองมากเกินไปจริงๆนั้นแหละแล้วจะทำอะไรกับออกัสต้าต่อล่ะ?”

“งั้นช่วยปล่อยก่อนนะครับผมมีเรื่องที่อยากรู้น่ะครับ และมันก็เกี่ยวกับพี่ลาวิเนียด้วย”

“อือ”

ร่างของเด็กหนุ่มผล่ะออกจากการกอดเดินตรงมายังร่างของแม่มดชราที่ตอนนี้ร่างกายขยับไม่ได้แถมยังมีเลือดไหลออกมาจากบาดแผลไม่หยุดอีก

มีดพกถูกยกขึ้นมาตัดนิ้วโป้งของมือที่เหบืออยู่ของแม่มดชราทิ้งไปในทันที

“แกทำอะไรกับพ่อแม่ของพี่ลาเวีย”

“อัก! คิดเหรอว่าข้าจ-อื้อ!”

เศษหินถูกยัดเข้าไปในปากแผลที่แขนของ ออกัสต้าโดยที่เศษดินเศษทรายก็เข้าไปด้วย 

“ตอบมา....”

“ค-ใครมันจะไป-อ๊ากกกกกกก!!!!!!”

หินเรียบๆถูกยกขึ้นมาขัดที่เท้าทั้งสองข้างอันเหี่ยวย่นของออกัสต้าอย่างรุนแรงจนผิวหนังฉีกขาดจนถึงกระดูกสีขาว

“ตอบมา....”

“ไม่-อ๊ากกกกกกกกกกก!!!!!!!”

......

การทรมานได้ดำเนินไปถึง30นาทีโดยเด็กหนุ่มนั้นได้ทรมานโดยวิธีที่ไม่เคยซ้ำกันแม้แต่น้อยจนออกัสต้าแทบอยากจะกัดลิ้นตาย

“ตอบมา......”

“อ-อุบัติเหตุ ข-ของ พ่อแม่ ลาวิเนี....ย ข้าเป็น ค-คน ทำเอง”

“พูดตั้งแต่แรกก็จบแล้วครับ”

ฉึก!

สิ้นเสียงมีดพกก็ถูกแทงเข้าไปที่ลำคอของแม่มดชราปลิดชีพนางไปในทันที

“อิมาวาริคุง....”

“กลังผมแล้วงั้นเหริครับพี่ลาเวีย?”

“เปล่าเลยพี่รู้าึกขอบคุณด้วยซ้ำที่ให้พี่รู้ความจริง”

ร่างของหญิงสาวเข้าไปกอดร่างของเด็กหนุ่มแน่นน้ำตานั้นไหลออกมา อิมาวาริยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยแล้วหลับคาอ้อมกอดของลาวิเนียไป

“หลับไปแล้วเหรอเนี่ย?”

ลาวิเนียมช้ดวงตาสีน้ำเงินอันล้ำลึกดั่งมหาสมุทรจ้องไปยังใบหน้าอันสวยงามของเด็กหนุ่มแผลถลอกและแผลไฟไหม้ตามตัวแสดงถึงการฝืนใช้ร่างกายอย่างหนักหน่วง

“มาทำให้พี่สาวคนนี้หลงรักได้นะแบบนี้ต้องรับผิดชอบนะอิมาวาริคุง”

จุ๊บ~~~~~~~~~❤️



TBC.

#ทำไมพระเอกเรามันซาดิสม์จังแฮะ

#อย่ารังแกคนแก่สิอิมาวาริ

#อุ้ย~ ปักธง1ea

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #52 mikiu2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 08:25
    ลาวีเนียจะยันไหมนะ
    #52
    0
  2. #8 auto5515 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 11:51
    ในอนาคตจะโดนจับข่มขืนเหมือนพวกรุ่นพี่มั้ยเนี้ย
    #8
    3
    • #8-2 reader0000(จากตอนที่ 3)
      24 ตุลาคม 2563 / 12:30
      ไม่เหลือ~
      #8-2
    • #8-3 ChronosCrusade(จากตอนที่ 3)
      24 ตุลาคม 2563 / 23:48
      ไม่น่ารอด อาจจะพอๆกับซี้กคุงก็ได้
      #8-3