END love "จบรักสถานะเพื่อน"

ตอนที่ 8 : บันทึกของเพื่อน ฉบับ7 “คืนสุดท้ายของคำว่าเพื่อน”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 พ.ค. 63

Por part

กลางดึกที่ห้องนอนของปั๊ม

คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของชั้น ม.3 เทอม2 ผมเลยมาค้างที่บ้านของปั๊ม อีกไม่กี่วันเราก็จะจบม.ต้นกันแล้ว ผมเองก็ไม่รู้ว่าผมควรจะต่อโรงเรียนเดิมหรือย้ายไปโรงเรียนดัง ๆ อย่างที่แม่ต้องการดี และหากต้องย้ายไปจริง ๆ ผมเองก็คงไม่ได้เจอกับเพื่อนผมอีกต่อไป และถึงเจอก็อาจจะไม่ใช่ในฐานะเพื่อนสนิทที่อยู่ด้วยกันทุกวันอย่างเช่นวันนี้

พรุ่งนี้เป็นวันหยุด ถ้าเป็นไปได้ผมจะบอกความรู้สึกทั้งหมดของผมกับมัน ความรู้สึกทั้งหมดที่มันเกินกว่าคำว่าเพื่อน ความรู้สึกที่ผมไม่อาจเก็บไว้คนเดียวได้อีกเพราะหลังจากนี้เราคงไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือน ณ ตอนนี้

“ปั๊ม เราอาบน้ำเสร็จแล้ว ไปอาบเร็ว จะได้รีบนอน พรุ่งนี้ต้องไปเที่ยวกันนะ” ใช่ครับพรุ่งนี้เป็นวันหยุดผมเลยนัดกับปั๊มว่าจะไปเที่ยวด้วยกันทั้งวัน เพราะเราไม่รู้ว่าปีหน้าจะได้เจอกันบ่อยแบบนี้อีกไหม มันอาจจะเป็นการไปเที่ยวด้วยกันในฐานะเพื่อนสนิทครั้งสุดท้ายก่อนแยกย้ายกันก็ได้

“...”

“ยังไม่ไปอีก ไปเร็ว ๆ เลย เดี๋ยวตื่นสาย”

“ครับแม่ ไปแล้วครับแม่ปอ”

“ยังจะกวนอีก! ไปอาบเร็ว ๆ เลย”

“เร่งขนาดนี้ มาช่วยอาบเลยไหมเพื่อน”

“รีบไปอาบเลย!” ถึงจะโวยวายไปแบบนั้นมันก็ไม่ใช่การโวยวายเพราะรำคาญ แต่ทำไปเพราะเขินทั้งนั้น ถ้าปั๊มยังยืนอยู่คงได้เห็นใบหน้าสีขาวหลังจากอาบน้ำที่ค่อย ๆ ขึ้นสีแดงจนเด่นชัด ‘บ้าเอ๊ย ทำไมถึงชอบพูดให้เขินแบบนี้’

ดีที่ปั๊มว่าง่ายเลยยอมเดินไปอาบน้ำแต่โดยดี

 

ผ่านไปเกือบยี่สิบนาทีปั๊มก็เดินออกมาพร้อมกับ...

ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กบาง ๆ ผืนเดียวที่คาดไว้บนเอวแบบหลวม ๆ ช่างเป็นภาพที่ชวนให้จินตนาการถึงเรื่องราวต่างๆ ภายใต้ผ้าผืนนั้นเป็นอย่างมาก ช่วงบนเปลือยเปล่าที่ไม่ได้ใส่อะไรจึงมองเห็นแผ่นอกกว้างสีขาวนวลสว่างที่เผยให้เห็นพื้นที่สีชมพู กล้ามอกและกล้ามแขนที่ถูกประดับไปด้วยร่องรอยของหยดน้ำที่ถูกผ้าซับออกไม่หมด เส้นผมเปียกชื้นที่ยาวลงมาปรกใบหน้าและดวงตาทั้งสองข้าง กล้ามท้องสีเข้มโดดเด่นชัดเจนถึงหกลูกตามแบบฉบับของคนที่เล่นกีฬาทุกวัน ส่วนต่าง ๆ บนเรือนร่างช่วงล่างถูกบดบังไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเล็กเท่านั้น ‘เชี่ยเอ๊ย นั่นเพื่อนมึงนะ ใจร่ม ๆ ไอ้ปอ’

“ปั๊ม ทำไมใส่ออกมาแค่นี้!”

“อ้าว ก็ปอเร่งเราไปอาบน้ำ เราเลยลืมหยิบเสื้อผ้าเข้าไป มาช่วยเราหาเสื้อผ้าหน่อย”

“ใส่ผ้าดี ๆ ก่อนไหม ผ้าจะหลุดอยู่แล้ว”

“ถ้าหลุดแล้วปอเห็นก็ไม่เป็นไรหรอก ผู้ชายเหมือนกัน”

“...”

“ทำไมจ้องเหมือนอยากดู”

“บ้า! ยะ...อย่าถอดนะ” ปลายเสียงของร่างเล็กที่สั่งห้ามกลับค่อย ๆ ผ่อนเสียงเบาบางลงพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างเป็นประกาย จากการกระทำของคนตรงหน้าที่ค่อย ๆ ดึงผ้าเช็ดตัวผืนเล็กออกจนเผยให้เห็นต้นขา และไรขนเบาบางที่เซ็กซี่จนชวนให้ปลุกเร้าอารมณ์คนตรงหน้าให้เผลอกลืนน้ำลายเสียงดัง

“ไม่ได้จะถอด จะเช็ดตัว นี่จ้องตอนเราเช็ดตัวอยู่เหรอ” คนตรงหน้าถามผ่านน้ำเสียงเรียบเฉย

“กะ...กะ...ก็...บะ...แบบ...คือ...”

“อ้าว ๆ ตื่นเต้นหน้าแดงจนพูดไม่เป็นคำอีกแล้ว” ร่างสูงพูดพร้อมขยับเข้ามาใกล้เกือบประชิด จนเผยให้เห็นหยดน้ำเม็ดเล็กที่เกาะอยู่บนร่างกาย ถ้าเป็นตอนที่ใส่เสื้อผ้าคงเป็นเรื่องปกติ การกระทำแบบนี้มีผลกับหัวใจผมอย่างรุนแรง เมื่อก้อนเนื้อในอกขยันรุนแรงจนแทบจะหยุดหายใจในวินาทีที่ดวงตาเราผสานกัน

“พอแล้วปั๊ม ละ...เลิกเล่นได้แล้ว” ร่างเล็กที่หายใจไม่เป็นจังหวะเป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน

“...” ปั๊มไม่พูดอะไรนอกจากขยับตัวออกไปจากผม

“ไปใส่เสื้อผ้าได้แล้ว”

“เสื้อที่ตากไว้ยังไม่แห้งอะ คืนนี้ไม่ใส่เสื้อนอนนะ”

“...”

“ฮ่า ๆ แค่เสื้อไม่แห้งทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น”

“ไม่มีจริง ๆ เหรอ”

“มีแต่เสื้อเที่ยวของพรุ่งนี้ ถ้าใส่มันก็จะยับแล้วไม่มีเสื้อใส่เที่ยว”

“...”

“ใส่บ๊อกเซอร์ขาสั้นนอนอย่างเดียวแล้วกัน”

“อะ อืม”

“ปิดไฟเลยนะ”

“ได้ ระ...รีบปิดเลย”

“ฝันดีนะปอ”

“ฝันดีเหมือนกันปั๊ม”

ถึงจะพูดไปแบบนั้นก็เถอะ แต่เวลาแบบนี้ใครมันจะไปข่มตานอนหลับได้กัน เวลานี้ร่างกายของผมกลับรู้สึกร้อนผ่าวแข็งทื่อไปหมดทั้งตัว แม้กระทั่งส่วนอ่อนไหวที่สุดของร่างกายใต้ร่มผ้าของผมเองก็กลับแข็งกร้าวชูชันจนเกือบทะลุผ้าห่มออกมา ‘ให้ตายเถอะ ทำไมต้องมาเป็นตอนนี้วะ’

อย่าว่าแต่นอนหลับเลย ขนาดทำใจให้ปกติยังยากเลย ก็เล่นให้คนที่ชอบมานอนถอดเสื้อใส่แค่กางเกงขาสั้นบาง ๆ เพียงตัวเดียวนอนอยู่ข้างกายแบบนี้ ‘ถ้าเผลอหันหลังไปมองอีกครั้งคืนนี้ไม่ได้นอนทั้งคืนแน่’

ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยมานานเพียงใด ครึ่งชั่วโมง หนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมง สามชั่วโมงหรืออาจมากกว่านั้น ไม่ว่าผมจะพยายามข่มตานอนหลับเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผลเลยแม้แต่น้อย ความรุ่มร้อนกำลังเตรียมปะทุออกจากภายในเป็นสัญญาณบ่งบอกอย่างดีว่าหากผมไม่ทำอะไรบางอย่างผมคงนอนไม่หลับทั้งคืนแน่

 

พรึบ

 

ผมสะดุ้งตัวกับวัตถุบางอย่างที่ถูกวางลงบนเอวพาดยาวไปยังหน้าท้องพร้อมกระชับแน่นขึ้นทันที ด้วยแสงสว่างจากท้องถนนภายนอกหน้าต่างจึงทำให้ผมเห็นว่าสิ่งนั้นคือ ปั๊ม มือของปั๊ม กำลังกอดผมอยู่ ยิ่งมองเห็นภาพตรงหน้าสติยิ่งหลุดลอยเพราะผมกำลังถูกสวมกอดจากด้านหลังโดยคนที่ชอบ

“ปั๊ม”

“...”

“หลับยัง”

“งึม ๆ”

“ปั๊ม”

“...”

หลับไม่รู้เรื่องแบบนี้คงไม่รู้ตัวว่ากอดแน่นมาก ผมพยายามดันแขนของปั๊มออกแต่ไม่เป็นผลเมื่ออีกฝ่ายพยายามกอดรัดแน่นขึ้น ‘มันแน่นเกินไปแล้วเว้ย’ ผมจึงพยายามขยับตัวอีกครั้งเพื่อให้ร่างสูงที่นอนอยู่ปลดปล่อยผมจากพันธนาการแต่กลับต้องพบกับบางสิ่งบางอย่างภายใต้ผ้าห่ม

วัตถุบางอย่างที่แข็งเกร็งกำลังถูไถไปมาภายใต้ผ้าห่มกับด้านหลังของผม หัวใจที่ตอนแรกเต้นแรงอยู่แล้วกลับเต้นแรงยิ่งขึ้นไปอีก ผมทำใจอยู่พักหนึ่งจนร่างกายผมถูกกอดรัดแน่นขึ้น และส่วนนั้นแนบชิดสนิทดุนดันเป็นระยะอยู่ที่ด้านหลังของผมใต้ผ้าห่ม

‘เอาวะ เป็นไงเป็นกัน หันก็หัน’

 

***[Cut]***

 

“ปั๊ม เราขอจูบนะ”

ผมค่อย ๆ ขยับใบหน้าไปแนบชิดกับอีกฝ่าย พลันประกบริมฝีปากกับคนตรงหน้า เป็นจูบแรกในชีวิตที่วาบหวาน เป็นจูบแรกที่มีความสุขที่สุดในชีวิต เป็นจูบที่ทำให้ผมอยากหยุดเวลาทั้งหมดไว้ตอนนี้

และนั่นคือจูบสุดท้ายก่อนความสัมพันธ์ทั้งหมดจะแปรเปลี่ยนไป

 

พรึบ

 

ดวงตาเบิกกว้างของคนตรงหน้าตื่นขึ้นมาท่ามกลางการจูบอันหอมหวานของร่างเล็กในอ้อมกอด ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ร่างสูงผละออกจากอ้อมกอดอย่างรวดเร็วทั้งจากริมฝีปากพร้อมกลับกางเกงขาสั้นที่กลับมาปกปิดส่วนล่าง

เวลาแห่งความสุขที่เคยหวังให้หยุดไว้ ณ ที่นี้ กลับกลายเป็นช่วงเวลาที่หวังให้นาฬิกาหมุนย้อนกลับไป เพื่อให้เหตุการณ์ในวันนี้ไม่มีวันเกิดขึ้น หวังให้เรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงความฝันที่พลันหายไปในรุ่งสาง

“ปั๊ม! ปั๊ม!”

“...”

“ปั๊มฟังเราก่อน เราอธิบายได้”

“ปล่อย!”

“ปั๊ม คือ”

“บอกให้ปล่อย เพื่อนกันเขาไม่ทำกันแบบนี้!”

“ปั๊ม เรามันโง่เองที่ทำแบบนี้ เราไม่ได้ตั้งใจ เราขอ...”

“บอกให้พอไง!”

“...”

“พอแล้ว! ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว! คำว่าเพื่อนของเราก็พอแค่นี้”

“อึก...ปั๊ม...หมายความว่า”

“ทำกับเราขนาดนี้ ไม่ต้องเรียกเราว่าเพื่อนแล้ว พอ!”

“อึก...ปั๊ม...ฮือ...แต่เราสัญญากันไว้ว่า”

“ก็ปอไม่ใช่เหรอที่ทำลายสัญญานั่นเอง ไม่ต้องตามเรามา”

“...”

คำว่าเพื่อนของเราจบลงแค่นี้!”

“ปั๊ม...เราขอ...”

 

ปั้ง!

 

‘เราขอโทษ’ ข้อความสั้น ๆ ที่ไม่เคยได้ส่งให้อีกฝ่ายตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ ผ่านมานานถึงสามปีกว่าแล้ว

ประตูบานใหญ่ถูกปิดกระแทกหน้าของคนร่างเล็กอย่างรุนแรง ในขณะที่ร่างสูงเดินจากไปโดยไม่คิดหวนกลับ ไม่ฟังแม้คำอธิบายใด ๆ ไม่ฟังแม้กระทั่งคำขอโทษของคนที่รู้สึกผิดอยู่เต็มอก ความเสียใจกำลังพรั่งพรูเมื่อความสัมพันธ์ในฐานะเพื่อนกำลังสิ้นสุดลง ‘แม้แต่คำขอโทษจากเรา นายก็ไม่คิดจะรับไว้ เราคงทำให้นายเกลียดเรามาก’

สิ้นเสียงที่ประตูที่ปิดลง ร่างเล็กที่ยืนอยู่หลังประตูถึงกลับทรุดตัวลงบนพื้นห้อง เพราะก่อนที่ร่างสูงจะเดินจากไปเขาคว้าเสื้อที่จะใส่ไปเที่ยวด้วยกันพรุ่งนี้ติดมือไปด้วย คงไม่มีวันพรุ่งนี้สำหรับเราอีกต่อไปแล้ว วันสุดท้ายในฐานะเพื่อนสนิทที่จะได้ใช้เวลาร่วมกันหัวเราะด้วยกันสนุกด้วยกันก็คงไม่มีอีกต่อไปแล้ว

พรุ่งนี้มันคงไม่ต่างอะไรกับวันธรรมดาวันหนึ่ง วันที่เราต้องสูญเสียคนสำคัญที่สุดในชีวิตไปด้วยการกระทำของคนโง่ ๆ ที่ปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือความรู้สึก ปล่อยให้สัญชาตญาณอยู่เหนือจิตสำนึก ผมไม่น่าทำแบบนั้นเลย ความผิดพลาดครั้งนี้เกินจะแก้ไข ความรู้สึกกำลังสูญสลาย คงยากจะกลับคืนมาเป็นเช่นเดิม

หากเปรียบเทียบแล้วความสัมพันธ์ของคนคงสวยงามเหมือนแก้วไวน์ทรงสูงที่บรรจุเครื่องดื่มอยู่ในนั้น และเมื่อแก้วนั้นได้ถูกทำลายลง เศษแก้วที่แตกกระจายก็พร้อมที่จะทำร้ายคนรอบตัว แล้วมันก็ยากเกินไปที่จะประกอบสร้างให้กลับมาเป็นแก้วทรงสวยใบเดิมอย่างที่เคยเป็น ผมจึงได้แต่เดินกอดแขนตนเองกลับบ้านในรุ่งเช้าเพียงคนเดียว

วันเวลาล่วงเลยมาจนถึงวันสุดท้ายของชั้น ม.3 วันที่เราได้รับใบจบแล้วพร้อมจะก้าวไปสู่สถานที่แห่งใหม่ด้วยความภาคภูมิใจจากสถาบันที่จบมา

แต่ผมกลับเศร้าและเหงาเป็นพิเศษ เพราะหลังจากคืนนั้นชีวิตของผมกลับถูกตัดขาดจากทุกช่องทางการติดต่อ Facebook โดนบล็อก โทรศัพท์ไม่สามารถติดต่อหมายเลขปลายทางได้ ข้อความที่ถูกส่งไม่เคยถูกตอบกลับ มันทำให้หัวใจดวงเล็กที่พยายามเข้มแข็งขึ้นอ่อนแอลงทันที ผมขอโทษผมผิดไปแล้ว ผมไม่กล้าไปเหยียบบ้านหลังนั้นอีกแล้ว

 

วันที่เราได้เจอหน้ากันวันสุดท้าย วันที่เราจะไม่มีโอกาสกลับมาเป็นเพื่อนกันได้แบบเดิมอีกครั้ง แววตาของผมก็ยังไร้ซึ่งความสุข เพราะแม้กระทั่งเวลาสุดท้ายก่อนจากกัน รอยยิ้ม คำอำลา หรือความห่วงใยของคนที่อยู่ด้วยกันมาตลอดสามปี ผมคงไม่ได้รับมันอีกเป็นครั้งที่สอง

ผมจึงตัดสินใจย้ายโรงเรียนเพื่อยุติความสัมพันธ์ที่มันได้พังพินาศด้วยฝีมือของผมลงไปแล้ว

ปั๊ม นายรังเกียจเรามากใช่ไหม นายต้องการให้มันจบแบบนี้ใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นเราจะทำเพื่อนายเป็นครั้งสุดท้าย เราจะย้ายไปจากที่นี่ ไปให้ไกลไปให้พ้นหน้านาย ให้สมกับหัวใจพัง ๆ ของเราที่ถูกนายรังเกียจไปแล้ว

หวังว่าเราจะได้เจอกันใหม่ในวันที่นายให้อภัยเรา ให้อภัยกับความผิดพลาดที่เพื่อนคนนี้ทำไว้

ปั๊ม...ลาก่อนนะ เพื่อนรัก

 

________________________________

สวัสดีวันแรงงานครับทุกคน

วันนี้รันมาเร็วกว่าปกติเพื่อเป็นการไถ่โทษเมื่อสัปดาห์ที่แล้วที่มาช้า

วันนี้หลายคนคงได้หยุดกัน รันเลยมาลงนิยายให้อ่านวันนี้แทน

แต่จริง ๆ วันนี้รันทำงานแหละ เดี๋ยวรันมีสอนออนไลน์ตอนบ่ายสองถึงช่วงเย็นเลย 5555

 

มาพูดถึงเรื่องนิยายกันบ้างดีกว่า

ตอนหน้าจะเล่าผ่านมุมมองของปั๊มแล้วนะครับ มันมีปมหลายอย่างตัวเรื่องเลยตัดไปตัดมาระหว่างอดีตกับปัจจุบัน แต่พอถึงจุดหนึ่งจะกลายเป็นเรื่องปัจจุบันทั้งหมด

แอบบอกล่วงหน้าว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนกว่าจะลงเอยกัน ทั้งคู่ต้องผ่านอะไรไปด้วยกันอีกเยอะเลยคอยเป็นกำลังใจให้ทั้งปอและปั๊มด้วยน้า

 

ขอให้มีความสุขกับนิยาย

รัก... Run(END)

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

2 ความคิดเห็น