ลุกขึ้นเถิดข้าไม่ได้อยากอายุยืนขนาดนั้น (yaoi)

ตอนที่ 29 : ตัวตน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,947
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 372 ครั้ง
    19 พ.ย. 61








            เพราะฉะนั้น ข้าจึงเผลอเอื้อนเอ่ยคำถามโง่งมออกไป


           "ถ้าพี่มิได้เข้าไปพัวพันกับราชสำนัก..." เราจะยังเป็นพี่น้องกันได้อยู่หรือไม่


           "ข้าไม่รู้ท่านพี่...ข้าไม่รู้" ชั่วเสี้ยวลมหายใจนั้น คล้ายนางใช้สายตาของความอาดูรมองมาที่ข้า คล้ายกับมองเด็กไม่ประสาผิดกับท่าทางกระด้าง "พี่รองและพี่ใหญ่เติบโตมาในฐานะบุตรชายฮูหยินใหญ่ เพียบพร้อมด้วยรูปคุณสมบัติ จะก้าวไปที่ใดล้วนเติมไปด้วยเสียงชื่นชมยอมรับ พี่ใหญ่สืบทอดกิจการทั้งหมด ได้แต่งกับพี่สะใภ้ที่เหมาะสมกันทุกประการ ตัวพี่รองรึไม่ว่าวันหน้าท่านจะเเต่งภรรยาเข้ามาสืบทอดวงศ์ตระกูล หรือแม้เป็นตัวท่านเองที่แต่งออกไปให้ผู้ใดย่อมมีเกียรติและสมศักดิ์ศรี" 

            นางแย้มยิ้มชืดชา "แต่ตัวข้าเล่าท่านพี่ มารดาเป็นเพียงคนป่า เกิดมามีปัญญาเพียงจับพิณผีผาก็ยังมิอาจเชี่ยวชาญได้สักเศษเสี้ยวของท่าน ผิวกายคล้ำหมองอ่อนแออมโรค ไม่ต้องพูดถึงว่าจะแต่งงานกับคุณชายสักคน เพียงแค่มีชาวบ้านผู้หนึ่งรับเป็นภรรยายังเป็นไปได้ยากนัก หากท่านเป็นข้าผู้ได้แต่แอบมองลอดช่องประตูไปยังคุณหนูคนอื่นๆด้วยความสิ้นหวังและพบว่าที่แท้ชีวิตข้ามิควรเป็นเช่นนี้เลย"


            "มี่เอ๋อร์..."


            "พี่รอง ท่านจะไม่พยายามทวงคืน ไขว่คว้าสิ่งที่เคยครองกลับมา ท่านจะไม่...คิดแก้แค้นหรอกหรือ"


            ถ้อยท้ายประโยคทำให้ข้าชะงักนิ่ง นึกภาพความย่อยยับของคนทั้งหลายในภพอดีต ทั้งอดีตฮ่องเต้ ไป๋หยางอวี้ เสนาบดีไป๋ หรือความลำบากของฮ่องเต้แคว้นจ้าวและฝาแฝดผู้ล่วงลับ แม้แต่การสูญเสียจิวซา ทั้งหมดล้วนแต่เป็นเพราะการพยายามคิดแก้แค้นของข้า

             หลินซูมี่มองพี่ชายต่างมารดาที่วันนี้กลายเป็นเส้นขนาน กล่าวสรุปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน...

             เพียงแม้นางก็ไม่ทราบว่านางกำลังเอ่ยเพื่อเย้ยหยันใครกันแน่....


             ท่านพี่รอง...หรือตัวนางเอง


             "ความเจ็บปวดเช่นนี้....ต่อให้ผู้มีปัญญาเช่นท่านพี่พยายามทั้งชีวิต ก็มิอาจเข้าใจข้าได้หรอกเจ้าค่ะ"
             

             ทั้งสองพี่น้องต่างหันมองไปคนละทาง


             "เจ้ายอมรับกับพี่เช่นนี้ เจ้าคิดว่าพี่จะไม่กล้าลงมือกับเจ้าหรือ..." น้องไม่คิดโป้ปดอีกแล้ว แต่ทำไมข้ากับยิ่งทรมาน
      

             บางคราคำโกหกก็คงเป็นดั่งยาพิษที่เคลือบด้วยน้ำผึ้งหวาน เมื่อลิ้มลองแล้วพบกับรสชาติพึงใจ ต่อให้สุดท้ายแท้จริงเจ็บปวด ผู้คนก็ยังยินดีกับมัน

             "มิได้เจ้าค่ะ...เพราะข้ารู้แล้วว่าท่านมิใช่ผู้มีจิตใจเมตตา" เราสบตากันอีกครั้ง ข้ามองเห็นเพียงหลุมดำลึกในดวงตานาง "เรื่องที่ท่านนำคนปลงพระชนม์อดีตฮ่องเต้ เผาตำหนักมังกรและสังหารอดีตมหาขันทีกับราชองครักษ์มิใช่ไม่มีผู้ใดทราบ เพียงแต่ทั้งเมืองหลวงต่างเกรงกลัวความเหี้ยมโหดของท่าน จึงมิมีใคร่กล้าเอ่ยปาก" ขณะนั้นมุมปากนางค่อยๆมีน้ำสีแดงหลังออกมา ข้าจะก้าวเข้าแต่นางกลับลุกหนี "ข้ารู้ว่าท่านฆ่าทุกคนที่ขวางทาง ลานประหารเต็มไปด้วยคาวเลือด เมื่อข้าก้าวเข้ามาพบท่าน หากท่านมิสงสัยข้า ข้าก็จะเป็นน้องสาวท่านต่อไป แต่เมื่อท่านรู้แล้วข้าย่อมเตรียมใจมาพร้อมที่จะตาย..."

             "แต่ข้าไม่ขอตายใต้เงื้อมมือคนแคว้นเยว่!"

              โลหิตพุ่งออกจากปากนางจนเปราะเปื้อนไปทั่วอาภรณ์สีจาง ซูมี่หลับตาและลมลงราวกับตุ๊กตาผ้า

             ลมหายข้าคล้ายหลุดลอยไปในเวลานั้น


             จินหรงที่หลบอยู่กับพุ่งเข้าคว้านางได้ทันก่อนล้มหัวฟาด พร้อมสกัดจุดห้ามพิษ มือขวาหันมามองข้าที่ยังคงยืนนิ่งอย่างทำอะไรไม่ถูกเอ่ยเสียงเครียด

             "นายท่าน คุณหนูกัดยาพิษฆ่าตัวตาย ข้าสกัดพิษไว้แล้วแต่ไม่ทราบจะยื้อไว้ได้กี่ชั่วยาม นายท่านโปรดสั่งการ..."

 

             ข้าปรับลมหายใจและน้ำเสียงให้เรียบนิ่งดังกังวาล สลายแนวป้องกันเสียงที่สร้างด้วยพลังยุทธไว้ก่อนหน้าเพื่อจงใจให้คนนอกที่ลอบฟังอยู่ได้ยิน ทุกการกระทำเรียบนิ่งเด็ดขาด ราวกับเรื่องที่ถาโถมเข้ามานี้ไม่สามารถกระทบจิตใจข้าได้


            "มี่เอ๋อร์ พี่หวังว่าจะได้สนทนากับเจ้าต่อ ช่วงนี้น้องมาอยู่ในวังกับพี่เถิด" เพียงข้าหันไป นางกำนัลหน้าตางดงามที่เป็นคนของจินหรงซึ่งยืนประจำอยู่ห่างๆก็รีบก้าวเข้ามาย่อกายเคารพ
            

           "เชิญท่านชายสั่งเจ้าค่ะ"


           "น้องสาวข้าไม่แข็งแรง ข้าอยากให้นางมาพักที่นี่ จัดเรือนปีกซ้ายของตำหนักให้นาง พาหมอมาตรวจดูแลอย่าให้บกพร่อง อย่าให้นางได้ออกไปต้องลมหนาว"

           เหล่าบ่าวไพร่ไม่เข้าใจ จินหรงคงไม่เข้าใจยิ่งกว่า ร่างสูงตวัดสายตามามองข้าทันที คงคิดไม่ถึงกระมังว่าข้าจะไม่โกรธทั้งยังให้นางเข้ามาพักในวังตามใจชอบข้ามหน้าเชื้อพระวงศ์ทั้งที่ถูกขุนนางครหาอยู่มาก แต่พวกเขาก็รับไปดำเนินการตามคำสั่งทันที

           ผู้อื่นอาจมองว่าข้าใช้อำนาจเพื่อครอบครัวและพี่น้องตนเอง แต่ไม่ช้าคนภายในเราต่างรู้ว่านั่นไปต่างกับการขังนางไว้ไม่ให้ไกลหูไกลตา


           คำสั่งของข้าไม่ต่างกับการสั่งจำคุกตลอดชีวิต



           "อะ!..."


             ข้าหลุดเสียงร้องออกมาเมื่อภาพสวนหินสวยงามที่อยู่เบื้องหน้าจู่ๆก็หมันเอียงบิดม้วนก่อนจะเปลี่ยนเป็นผนังหินสีเทาชืดเต็มไปด้วยคราบเลือดและหยากไย่


            อาการปวดหัวรุนแรงแล่นพล่านไปทั่วขมับและกระบอกตาทำให้สองมือรีบคว้าขอบโต๊ะไม่ให้เสียการทรงตัวตามสัญชาตญาณ และเผลอปัดจานขนมบนโต๊ะตกแตก 

            ข้าสะบัดศรีษะไปมาหลายครั้ง ภาพผนังคุกที่เห็นจึงกลับมาเป็นสวนสวยงามตามเดิม


            "ฮ่า...ฮ่า...."


            ข้าหอบหายใจช้าๆ สมองคนเรานี่น่ากลัวนัก เสมือนว่ามันจดจำเรื่องราวที่เรากลัวที่สุดเเล้วนำมาฉายเล่นได้อย่าชัดเจน

            ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาในชีวิตใหม่เมื่อสิบปีก่อน ความตาย ความรัก การทรยศหักหลังมิใช่สิ่งที่ข้ากลัวที่สุุด...


             แต่การที่คิดว่าสักวันจะต้องพบว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงฝันต่างหากที่น่ากลัวยิ่งกว่า

            

             ข้านั่งลงบนเก้าอี้ช้าๆ ยกมือแตะหยดเลือดอุ่นๆที่ไหลออกจากจมูก ดูท่าข้าจะเผลอสูดไอระเหยเย็นๆจากต้นลำโพงที่ติดตัวมีเอ๋อร์มากเกินไป มันจึงกระตุ้นอาการพิษหลอนประสาทจากชาที่นางเคยส่งให้ข้าดื่มเป็นประจำตลอดหลายปีที่ผ่านมา

            หึ...บรรลุวรยุทธสูงส่งแต่กลับมาพ่ายเพราะสิ่งที่ถูกปลูกในบ้านต้นเอง


            หลินหลี่เสวี่ยน...สุดท้ายเจ้ามั่นก็เป็นเพียงลูกเต่าโง่งมเช่นเดิม


   

            ข้าร้องสั่งให้คนเอาผ้าและน้ำมาให้แล้วรีบไล่ออกไป ทั้งตำหนักตกอยู่ในความเงียบยิ่งกว่าทุกครา

           มือเรียวที่ยังสั่นนิดๆยกผ้าชุบน้ำขึ้นเช็ดทำความสะอาดคราบโลหิตจนสะอาดแล้ว วางผ้าพาดขอบถัง 

           ตัวข้าตอนนี้...เป็นใครกันแน่


           ข้ากำลังทำเพื่อใคร ในเมื่อแม้แต่ครอบครัวที่ข้าพยายามปกป้อง ยังย้อนมาทำลายข้า


            ข้ามองตำหนักหรูหราที่เงียบงันแล้วทิ้งสายตามองลงไปที่เงาสะท้อนตัวเองในถังน้ำอยู่เป็นนาน


            ภาพที่สะท้อนในน้ำคือบุรุษผู้มีเส้นผมสีดำงาม ดวงตาสีเข้มใต้หน้ากากโลหะนั้นทอดไปไม่มีจุดหมาย


            ติ๊ง...


            หยดน้ำหนึ่งหยดตกลงในถังน้ำ คลื่นเล็กๆแผ่เป็นวงบนผิวน้ำ กระทบไปมากับขอบถังทำให้เงานั้นบิดเบี้ยว


             หยดน้ำนั้นที่แท้ไหล่ผ่านใต้หน้ากาก ออกจากดวงตาของข้านั่นเอง


             เหมือนว่า...ข้าจะเผลออ่อนแออีกแล้ว


  

             ขณะที่ข้ากำลังจมอยู่กับตัวเอง สัมผัสอุ่นที่โอบรอบกายจากด้านหลังพร้อมน้ำเสียงทุ้มที่คล้ายไม่ได้ยินมายาวนานกลับดังขึ้นข้างหู 


             ใต้หล้านี้มีเพียงคนเดียวที่เข้าใกล้ข้าได้เพียงนี้


             "แมวน้อยของเปิ่นหวาง ไหนใครรังแกเจ้าบอกเปิ่นหวางมาเถิดคนดี "


              ทั้งที่คนน่าตายผู้นี้ไม่น่าโหยหาสักนิด เพราะเหมือนว่าเขาจะทำให้ข้าป่วยหรือสติวิปลาสไปเสียแล้ว


              ทำให้ข้า...เผลอยิ้มทั้งที่กำลังร้องไห้และเผลอสบถออกไป


              "ชินอ๋องเทียนฟง...ท่านหยุดลูบเอวข้าได้แล้ว!"







................50%

คัมแบ็คแล้วววววว ตอนนี้อาจจะไม่ยาวมากนะฮะ เพราะจริงๆช่วงซูมี่กับปมบางอย่างแต่งไว้ยาวมาก เลยต้องตัดเป็นสามท่อนคือตอนที่แล้ว ตอนนี้ และตอนหน้า จะพยายามลงเรื่อยๆนะครับ ขอโทษที่มาช้า และขอบคุณทุกคนที่ยังรอครับ


ปล.ตอนนี้พระเอกกลับมาทวงบทละนะ หลังจากค่าตัวแพงเลยหายไปนาน นางมาตัดมู้ดดราม่า

ปล.2 สำนวนการเขียนผมแปลกไปบ้างมั้ยครับ มีเพื่อนที่เคยอ่านบอกว่าเเปลก ทุกคนคิดยังไงคอมเม้นต์ติชมได้นะครับ


              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 372 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,165 ความคิดเห็น

  1. #2058 Ray RZ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 21:40
    แงง ชินอ๋องท่านไปอยู่ไหนมา คิดถึงท่านเหลือเกินนน พาร์ทก่อนเราเม้นท์ไร้สาระมากเลย ช่างมันละกันนะ 555
    #2,058
    0
  2. #2028 Night Blue Demon (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 19:57
    ชินอ๋องเทียนฟง!!!! ท่านทำข้ายิ้มทั้งน้ำตา!!! ทำน้ำตาข้าไหลย้อนกลับ!!!!
    #บ้าเอ๊ย!จะกลายเป็นไบโพล่าแล้ว!
    #2,028
    0
  3. #2019 nicharipaen04 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 00:15
    น้องงงงงงงง
    #2,019
    0
  4. #1967 กอลลิล่าแพนแพน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 05:39
    น้องเปลี่ยนไปมากเลย เป็นเราก็คงตั้งคำถามอยู่แล้ว ว่าทำเพื่ออะไร แล้วตอนนี้เป็นใครอยู่ ตอนนี้น้องแก้แค้นใคร ยังแก้แค้นไม่เสร็จอีกหรอน้อง เธอจะมีความสุขจริงๆเมื่อไหร่ TT
    #1,967
    1
    • #1967-1 Night Blue Demon(จากตอนที่ 29)
      2 เมษายน 2563 / 20:02
      ใช่...เหมือนว่าเริ้มจากการหาทางแก้แค้นจนเข้าไปพัวพันกับเรื่องต่างๆ...สุดท้ายถ้าไม่ไม่เป็นฝ่ายฆ่า คนรอบตัวก็จะถูกฆ่า มากสุดก็คือเป็นฝ่ายโดนฆ่าเหมือนชีวิตที่แล้ว........เศร้า
      #1967-1
  5. #1940 Janinosuka Misukuni Yasiasat (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 11:19
    แปลกจริง​ เหมือนโตขึ้นและอ่านค้ลสยแนวประวัติศาสตร์​มากขึ้น​ แต่เราว่ามันเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีนะ​ ติดตามจ้าาา
    #1,940
    0
  6. #1935 น่องขาหมู (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 17:42

    ขอบคุณที่ยังมีอีพี่มากทำให้น้ิงยิ้มทั้งน้ำตา คำว่าหักหลังมันมาจากคนที่เราไว้ใจ อ่านที่ไรก็นึกถึงเสมอเลย
    #1,935
    0
  7. #1896 kumaaye (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 23:47
    สงสารหลี่เสวียน นางไม่ควรมาเจออะไรแบบนี้เลยอ่ะ
    #1,896
    0
  8. #1883 Omma1991 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 09:35
    55555 ชิงอ๋องนั้ร้อยยิ้มของน้องเลย
    #1,883
    0
  9. #1775 PaulaPum (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 15:28
    น้องเปลี่ยนไปมากจริงๆ แต่ก็เข้าใจเนอะ
    #1,775
    0
  10. #1724 yarnisa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 23:16
    เกือบจะซึ้งละ...
    #1,724
    0
  11. #1678 MashiroJP (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 23:45
    หมดกันความมาม่า
    #1,678
    0
  12. #1677 baamviva (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 21:00
    เราว่าไม่แปลกนะคะ สนุกมากค่ะ เสียใจแทนน้องง
    #1,677
    0
  13. #1674 fanggg- (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 22:24
    คิดถึงสุดๆไปเลย ขอบคุณนะคะ :)
    #1,674
    0
  14. #1672 Mermaidtears (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 22:06

    นนายท่านไรต์ท่านยังจ่ายค่าตัว ชินอ๋องรึไม่ ดูท่าจะแพงนะท่านอ๋อง

    #1,672
    0
  15. #1671 KetsadaBoonsa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 00:53
    พระเอกหรือตัวประกอบ เฮลโหลลล
    #1,671
    1
    • #1671-1 ChatchayaNB(จากตอนที่ 29)
      24 พฤศจิกายน 2561 / 16:10
      555 เห็นด้วย
      #1671-1
  16. #1670 เทียแมต (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 17:10
    คิดถึงงงงง
    #1,670
    0
  17. #1669 BloodBeer (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 15:56
    ท่านผู้นั้นนี่ใครฟะ อย่าเป็นคนใกล้ตัวเล้ย
    #1,669
    0
  18. #1668 นางจิ้งจอก (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 13:30
    ดูคนเรายังจะมีเก็บเล็กเก็บน้อยอีกฮ่าาาาา
    #1,668
    0
  19. #1666 M.D. MayDay (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 08:05
    ในที่สุดก็กลับมาแล้ววว
    #1,666
    0
  20. #1665 Konrafah (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 22:27
    กีใจที่มาต่อค้ะ
    #1,665
    0
  21. #1664 kanphoo10 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 21:26
    ขอบคุณน้าาาา
    #1,664
    0
  22. #1663 Mysterygrey (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 20:24
    ขอบคุณที่กลับมาค่ะ สำนวนดูกระชับขึ้นนะคะแต่ก็ยังโอเคอยู่ค่ะ
    #1,663
    0
  23. #1662 Ahe215 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 20:19
    ขอบคุณมากค่ะ
    #1,662
    0
  24. #1661 กิ่งพฤกษาสวรรค์ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 19:12
    ขอบคุณครับ
    #1,661
    0
  25. #1660 Worada Ray (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 19:03

    ขอบคุณที่มา
    #1,660
    0