ลุกขึ้นเถิดข้าไม่ได้อยากอายุยืนขนาดนั้น (yaoi)

ตอนที่ 30 : คำสัญญามีไว้ให้รักษา 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 361 ครั้ง
    25 มี.ค. 62




            พอดิ้นรนจนหมดแรง ข้าก็ยอมฟังเสียงในใจตนเอง ค่อยๆหันไปหาอีกคน ยกแขนโอบเอวหนาแล้ววางหัวลงที่เหล่าแกร่ง อาจจะดูแปลกที่บุรุษวัยฉกรรจ์สองคนมานั่งกอดซุกกันเช่นนี้ แต่ดูเหมือนผู้สูงศักดิ์กว่าจะดูพอใจ จึงลูบหัวข้าเบาๆแล้วกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น


            "เหนื่อยก็พัก...เปิ่นหวางอยู่นี่แล้ว อยู่ข้างเจ้า" น้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับสัมผัสอุ่นๆจากริมฝีปากที่กดลงกลางกระหม่อมทำให้ข้าเผลอก้มหนีซุกลงกับต้นคออีกฝ่าย รอยยิ้มที่จืดจางไปนานเหมือนจะกลั้นไม่ค่อยอยู่เมื่อผู้สูงวัยกว่าเอ่ยประโยคถัดมา  


            "ขออภัยที่หายไปนาน ขออภัยที่มิมีเวลาให้ เปิ่นหวางทำแต่งาน มิได้เหลือบแลไปหาผู้ใดเลย" 


            ข้ายกแขนดันแผงอกอีกฝ่าย เนื้อความคล้ายร้อนตัวตอนท้ายทำให้เรื่องเรื่องหนึ่งที่รบกวนใจเมื่อเกือบๆปีที่ผ่านมา จึงเอ่ยถามไปอย่างสงสัย
 

            "ไม่ใช่พระองค์ไม่สนใจใคร เพราะได้ข่าวว่าคุณหนู..." ที่ชื่ออะไรสักอย่าง "กลายเป็นสนมฮ่องเต้แคว้นจ้าวไปแล้วหรอกหรือ อกหักก็ยอมรับสิพะย่ะค่ะ ผู้น้อยจะได้ร่ำสุราเป็นเพื่อน"

            "...เสวียนเอ๋อร์" ชินอ๋องเลิกคิ้ว ประกายตาวิบวับในที


            "พะย่ะค่ะ..." ข้าขมวดคิ้ว


            "เจ้า...หึง?" 


            ห๊ะ!


            "เปล่าพะย่ะค่ะ!" ข้าตะโกน เพราะคำพูดแปลกๆนั่น บรรยากาศอุ่นๆเปลี่ยนเป็นร้อนทันที โดยเฉพาะแถวๆหูของข้า สะบัดตัวลุกพรวดจากตักหนา เดี๋ยวนะข้าไปนั่งตักชินอ๋องตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วนั่นพระองค์จะยิ้มอะไรนักหนา ปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว! "กระหม่อมเห็นท่านอ๋องหายไปเกือบปี เเค่นึกว่าช้ำรักจากสาวงามเลยหนีไปพักใจถึงสุดขอบโลกแล้ว เห็นช่วงสงครามสนิทสนมกันเหลือเกิน ที่ถามนี่เรียกว่าถามเป็นมารยาทต่างหากพะยะค่ะ!"

             จบคำคนอายุล่วงเข้าสามสิบกว่าก็เงยหน้าขึ้นหัวเราะเสียงดังอย่างขบขันและดูเหมือนจะไม่หยุดง่ายๆ หากไม่เป็นเพราะว่าข้าที่สีหน้าคล้ำลงเรื่อยๆเตรียมจะเดินหนีออกจากห้องไปจริงๆ ร่างสูงคงไม่พยายามกลั้นเสียงขำลุกขึ้นมาจับตัวข้าไว้แล้วโอบกอด สุดท้ายข้าที่ติดอยู่ในอ้อมแขนหนาจึงได้แต่โดนคนพาโยกกายไปมาช้าๆคล้ายกล่อมเด็ก


             "เสวียนเอ๋อร์...เปิ่นหวางรอเจ้าคนเดียวมาหลายปีจนจะแก่เกินแกงแล้วหนา จะช้ำรักก็เพราะท่านชายหล่อเหลาผู้นี้มิยอมตอบปากรับคำกราบไหว้ฟ้าดินเสียทีเนี่ยล่ะ จะไปช้ำรักจากสาวงามบ้านใดหืม" ปลายจมูกโด่งกดลงที่ขมับ คนพึมพำโดยไม่ได้ผลห่าง "พอย่างเท้าเข้าเเคว้นเยว่ก็ได้ยินแต่ว่าเจ้ารับอนุโฉมงามล่มเมืองมากมายเต็มจวน เปิ่นหวางใจเสียไปหมดแล้ว เจ้ามิหึงหวงเปิ่นหวาง แต่เปิ่นหวางยอมรับว่าหึงหวงเจ้ามากเหลือเกิน"


              ข้ามองใบหน้าหล่อเหล่าของชินอ๋องต่างแคว้นมีรอยตัดพ้อ


              "มันเป็นแผน" ข้าเอ่ยราวกระซิบ "คนใดๆล้วนเป็นคนของกระหม่อมทั้งสิ้น"

              "เปิ่นหวางก็พอทราบ" ดวงตาสีน้ำข้าวทอแสงอ่อน "แต่ก็อดหวงไม่ได้ ขอหวงข้างเดียวเจ้าคงอนุญาต"

              ข้าเลือกที่จะไม่ตอบโต้เพราะเสียงหัวใจเต้นแรงเกินไป ร่างกายที่คล้ายเจ็บป่วยเช่นนี้ไม่อาจจะเอาสิ่งใดไปตอบโต้คนลูกล่อลูกชนมากมายอย่างชินอ๋องหมาป่า ซึ่งอีกฝ่ายคงพอทราบจึงมิได้ไล่ต้อนข้าไปกว่านั้น

               เราเงียบกันอยู่สักพัก ชินอ๋องจึงเปิดปากขึ้น "เจ้าจะทำอย่างไรต่อ" ดูท่าสายของชินอ๋องที่วางไว้จะรายงานเรื่องซูหมี่แล้ว คนถึงรู้เรื่องแม้จะเพิ่งย่างเท้าเข้าวังมา


               "นางถูกกักตัวอยู่ที่นี่ นางเป็นคนวางยาคนในวังและในชาของกระหม่อม คนของกระหม่อมคุ้มกันอยู่ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น..." เราอาจจะสาวถึงตัวการ

               ชินอ๋องนิ่งเงียบ เหมือนจะจมอยู่ในความคิดตนชั่วครู่ ชั่วขณะหนึ่งข้าเห็นความห่วงใยสายหนึ่งในแววตาอีกฝ่ายที่มองมายังข้า

              "เสวียนเอ๋อร์...ถ้าปลายทางนั้น ผู้ที่อยู่เบื้องหลังนาง เป็นคนที่เจ้ารักอีก เจ้าจะทนรับไหวหรือ"

               ข้านิ่งเงียบ...ใช้ความเงียบงันนั้นเป็นคำตอบ


               ข้าทำได้เพียงภาวนาให้อย่าให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น

               ขออย่าให้ข้าต้องเสียคนสำคัญไป ไม่ว่าทางใดก็ตาม

               ไม่ว่าจากตาย หรือจากเป็นเพราะต้องกลายเป็นศัตรู

               เพราะสุดท้ายข้าก็เป็นคนเหี้ยมโหดและเจ้าคิดเจ้าแค้น...เกินกว่าที่จะยอมให้การอภัยได้

               "แล้วท่านอ๋องเล่าพะย่ะค่ะ..." ข้าพึมพำเบาๆ แต่ผู้วรยุทธสูงส่งย่อมได้ยินชัดเจน

               "เสวียนเอ๋อร์" คนรับคำแล้วกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น


               "กระหม่อมที่โหดเหี้ยม กระหม่อมที่อัปลักษณ์เช่นนี้ กระหม่อมที่ไม่เยาว์วัยเช่นเมื่อสิบปีก่อน ท่านอ๋อง...ท่านจะมีเพียงกระหม่อมตลอดไปหรือไม่"


                ข้าทราบว่านี่เป็นคำถามที่เห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ ข้าที่มิเคยเอ่ยคำรัก ข้าที่ไม่เคยมอบช่วงเวลาอันงดงามเช่นคู่รักคู่อื่น ข้าที่เป็นเพียงบุตรพ่อค้าและทรราชกำลังเอ่นยถามชินอ๋องช่างหยิงเทียนฟง ยอดบุรุษจากจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ ผู้มีศักดิ์ฐานะที่สูงส่งเทียบเท่ากับฮ่องเต้ของเจ็ดแคว้น


                ให้รอคอยและมีเพียงข้า...


                ชินอ๋องเทียนฟงนิ่งไปนาน นานจนข้าเผลอกัดริมฝีปากตัวเองจนได้กลิ่นคาวโลหิต จังหวะที่ข้าจะผละออก หลบลี้จากอ้อมแขนนี้แล้วทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาอะไรเช่นเดิม ปลายนิ้วที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธของชินอ๋องกลับแตะเบาๆที่ปากข้าคล้ายดุที่ข้าทำตนเองบาดเจ็บ

             

                "เปิ่นหวางไม่อาจรับปากว่าจะมีเพียงเจ้าตลอดไป...เพราะเปิ่นหวางไม่เชื่อในเรื่องชาติภพ ไม่ทราบว่าชั่วกาลมีจริงหรือไม่"

               

                ดวงตาสีอ่อนมองลลึกลงมาในดวงตาข้า

  
                "แต่เปิ่นหวางจะมีเพียงเจ้า...จนวันที่เปิ่นหวางตายจากโลกนี้ไป" 


                คนพูดค่อยๆเลื่อนริมฝีปากประทับที่หน้าผากข้า พร้อมๆกับที่ข้าหลับตาลง ไม่ขัดขืนสัมผัสนั้น


                แววตามั่นคงราวกับสุนัขป่าที่จงรักนั้นเพียงพอแล้ว เพียงพอต่อข้าผู้โสมมแล้ว


                "ท่านสัญญาแล้วนะ"

                ท่านสัญญาแล้ว เช่นนั้นหากจะเอ่ยคำลาข้า โปรดจงทำเมื่อท่านสิ้นลม หากจะทอดทิ้งข้าจงทำเมื่อกายานั้นสึกกร่อนไปด้วยกระแสกาลเวลา


               อย่าบีบคั้นให้ข้าต้องตัดเนื้อร้ายจากหัวใจตัวเองอีกเลย


...............................



               "ชินอ๋อง...กระหม่อมไม่เป็นอะไรแล้ว" 


               "..."  


               ข้าขมวดคิ้ว "ชินอ๋อง?"


                "..."  ไม่มีเสียงตอบรับจากเจ้าของคางที่เกยบนศรีษะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ข้าพยายามขับตัวมุดเอาหัวและคางออกมาเกยไหล่หนา จากตอนแรกที่ข้าซุกกายในอ้อมแขนนั้นจนไม่รู้วันเวลาตอนนี้จึงทราบว่าฟ้าเริ่มมืดลงไปเสียแล้ว


               และบุรุษที่ทำตัวเป็นผ้าเช็ดน้ำตาก็นั่งหลับไปแล้วเช่นกัน


               ข้าไม่ส่งเสียงอีก เพียงลอบพิจารณาใครอีกคนเท่านั้น นี่คงเป็นครั้งแรกที่ข้าได้มีโอกาสพิจารณาสีหน้าของชินอ๋องในยามหลับใหล 

          

             เส้นผมสีทองนุ่มพริ้วราวกับทุ่งข้าวเปลือกสุกปลั่งยามเจ้าของควบขี่อาชา


             ดวงตาคมที่พอลืมขึ้นคล้ายกับสีน้ำข้าว ที่มักทอประกายอ่อนโยนยามที่ทอดมอง


             สันจมูกโด่งรับกับคิ้วสีอ่อนพากเฉียงดุดันทรงอำนาจสมเป็นเชื้อพระวงศ์


              ริมฝีปากบางที่ยามแยกยิ้มหล่อเหลาราวปีศาจแปลงกาย...


             "แอบกินเต้าหู้เปิ่นหวางหรือ แมวน้อย" ปลายนิ้วของข้าที่ลากมาถึงริมฝีปากถูกรวบจับไว้ พร้อมกับจุมพิตแผ่วเบา ความร้อนจากริมฝีปากนั้นไหลจากปลายนิ้วมาสู่ก้อนเนื้อในอกซ้ายจนมันสูบฉีกโลหิตรุนแรงอีกครั้ง


             "กระหม่อมเพียงแค่แปลกใจ เมื่อนึกได้ว่าหลายปีมานี้ไม่เคยเห็นท่านนอนหลับเลยสักครา" ข้าเอ่ยพลางค่อยๆชักมืออกอย่างแนบเนียน


              เทียนฟงเลิกคิ้ว เหมือนข้าเห็นรอยอ่อนล้าและเศร้าในแววตาคู่นั้น เเต่เพียงชั่วแวบก็ไม่เห็นอีก ร่างสูงเอ่ยกลั้วหัวเราะน้อยๆ "หึๆ เพียงทำงานมากไป ต่อให้เหนื่อยกว่านี้...ได้กอดเจ้าเช่นนี้นับว่าคุ้มเหลือเกิน"


              เสียงที่เบาลงในท้ายประโยคทำให้ข้ายิ่งขมวดคิ้วกว่าเก่า "ท่านหมายความวะ..." ยังไง


              "นายท่าน ท่านพ่อของท่านมาขอพบเจ้าค่ะ" เสียงบ่าวรับใช้ที่หน้าประตูทำให้ข้าจำต้องผละออกจากจากอ้อมแขนอุ่นนั้นทั้งที่ยังไม่ได้รับการตอบคำถาม ลมหนาวที่ลอดผ่านเข้ามาทำให้ข้ารู้สึกวูบโหวงประหลาด แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าของความอบอุ่นนั้นยังคงนั่งอยู่ไม่จากไป ก็คลายใจขึ้นบ้าง


              ขณะผูกปมชุดจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยโดยมีมือหนาของอีกฝ่ายยื่นเข้ามาหวีผมให้ ข้าถามตัวเองในอึดใจนั้น 


               ว่าเมื่อใดกันหนอ ที่คนเข้ามาอิทธิพลกับความรู้สึกข้าได้มากเพียงนี้


              "แมวน้อยของเปิ่นหวาง" ข้าหันไปตามเสียงเรีกอย่างพลั้งเผลอ คนยกตัวเองเป็นเจ้าของข้าคลี่ยิ้มกว้างจนน่าหมั่นไส้แต่ก็อดยอมรับไม่ไ้ด้ว่าเปล่งประกายเหลือเกิน ยิ่ง 

               แม้ไม่อาจยอมรับ แต่เมื่อร่างสูงนั้นลุกขึ้นแล้วใช้มือใหญ่กอบกุมมือข้าไว้ 


               ...ข้าค่อยๆประสานมือกลับ


              "ไม่ต้องกลัว เปิ่นหวางจะออกไปกับเจ้า"


               อ่า ข้าไม่เคยปกปิดท่านได้เลย...






                         

50%

มาเท่านี้ก่อนนะครับ ปิดเทอมปุ๊ปก็รีบมามาปั่นสดเลย วางพล็อตจบแล้วเหลือแค่เขียนให้จบ ขอบคุณทุกท่านที่ยังติดตามนะครับ


สำหรับเรื่องคำผิดจะแก้ไขเมื่อรีไรท์หลังจบเรื่องทีเดียวนะครับ ขอบคุณนักอ่านที่เข้ามาช่วยตรวจสอลและให้คำแนะนำ จะพยายามปรับปรุงให้ดีที่สุดครับ


100%

เป็นการต่อจนจบอีกครึ่งตอนที่สั้นมาก แต่เพื่อให้เหตุการณ์ในตอนต่อไปสมูทขึ้น ผมจึงจำเป็นต้องตัดจบตอนนี้ไว้แค่ตรงนี้

ขอโทษนักอ่านทุกคนที่ผมหายไปนานมาก ตอนแรกคิดว่าปิดเทอมจะมีเวลา ปรากฏว่าต้องไปค่ายอาสากับคณะอยู่ครึ่งเดือน และจัดการธุระเรื่องปิดต้นฉบับนิยายอีกเรื่องด้วย รู้ตัวอีกทีก็เปิดเทอมซะแล้ว แถมพอเปิดเทอมมาโปรเจ็คก็ถาโถมจนแทบไม่ได้หลับได้นอน ผลคือแผนการแต่งเรื่องนี้เลยหยุดชะงัก


คิดว่าอาทิตย์หน้าคงจะได้มาลงต่อเพราะเพิ่งเสร็จการพรีเซ้นต์โปรเจ็ค หวังว่านักอ่านคงยังรออยู่นะครับ

ปล.เข้ามาพูดคุยทวงนิยายกันได้ในแฮชแท็ก #ลุกขึ้นเถิด บนทวิตนะครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 361 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,165 ความคิดเห็น

  1. #2020 nicharipaen04 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 00:19
    น้อง พอได้ไหม

    ฮื่ออ

    สงสารหมดเลย
    #2,020
    0
  2. #1969 กอลลิล่าแพนแพน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 05:47
    ชินอ๋องก็น่าสงสาร น้องจะเค้ารอไปถึงเมื่อไหร่ แล้วน้องแก้แค้นอยู่จริงๆหรอ ทุกวันนี้มีแต่ความทุกข์ พอมั้ยลูก หยุดก่อนมั้ย ฮื่อออออออ
    #1,969
    0
  3. #1968 กอลลิล่าแพนแพน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 05:45
    ขอแค่น้องมีความสุขก็พอแล้ว ขอแค่ออกจากวังวนการแก้แค้นได้ก็พอแล้ว TT ชินอ๋องมีอะไรในใจ เศร้าอะไร ปกปิดอะไรอยู่ ฮื่ออออ
    #1,968
    0
  4. #1897 kumaaye (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 00:32
    อย่างกับว่าชินอ๋องรู้แล้วเลยว่าใครเป็นคนอยู่เบื่องหลังเรื่องทั้งหมด
    #1,897
    0
  5. #1884 Omma1991 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 09:43
    อะไรก็แล้วแต่ ขอให้น้องได้อยู่กับอ๋องในบั้นปลายชีวิตเถอะค่ะ
    #1,884
    0
  6. #1828 Mermaidtears (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 21:01

    มมันก้อหน่วง กลัวใจน้องอยุ่เหมือนกัน จะจบ แฮปปี้ไหมเนี่ย ยอมใจอิอ๋องอยุ่นะรักน้องมากอ่ะ

    #1,828
    0
  7. #1802 Ktzxxs (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 10:53
    จริงๆถ้าต้องการใช้ชีวิตใหม่ไม่น่าทำอย่างนี้เลย ดูเป็นทุกข์มากกว่ามีความสุขเสียอีก
    #1,802
    0
  8. #1793 Raina. (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 02:41
    เราไม่เข้าใจแล้วว่าเสวียนเสวียน(นายเอก)ต้องการอะไร จะว่าแก้แค้นก็ไม่ใช่ จะใช้ชีวิตใหม่ให้ดีก็ไม่เชิง ดูเป็นทุกข์มากขึ้นทุกตอนที่อ่าน
    #1,793
    0
  9. #1784 N\'noey Butter (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 16:32
    รอน้าาาา
    #1,784
    0
  10. #1781 Cocoa125 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:39
    บีบหัวใจมากกกก แอบกลัวคนอยู่เบื้องหลังจริงๆ ถ้าเป็นคนใกล้ตัวก็คงต้องเจ็บปวดอีกรอบ นับถือความรักท่านอ๋องมากก รักมั่นคง ขอให้มีความสุขสมหวังซักทีนะคะ ละก็อย่าแกล้งน้องมาก น้องเขินหมดแล้ว555555 รอติดตามนะคะ สนุกมากๆๆเลย
    #1,781
    0
  11. #1780 godxmeii (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:41
    เจ็บบบTT อ่านแล้วอึดอัดมาก ขอให้มีความสุขสักทีนะะ
    #1,780
    0
  12. #1772 Nutsu_Nutsu (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 21:05
    ปลายทางที่ตามสืบอยู่ กังวลเหลือเกินว่าจะเป็นคนในครอบครัว เช่นท่านพ่อ อิงจากเหตุการณ์ตอนน้องสวมกว๋าน แล้วพ่อเห็นชินอ๋อง เฮ้อ อดีตสามีก็ตายง่ายเกิน อยากให้มีบทตอนนางใกล้ตายแบยให้รู้ว่าชาติก่อนทำอะไรน้องไว้แล้วค่อยตายจัง เฮ้อ มันลึกล้ำมาก รอๆนะคะ ช่วงนี้หน่วงจริงๆ
    #1,772
    0
  13. #1755 AwkorMZ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 05:13
    ชักกังวลว่าจะจบแฮปปี้มั้ยแล้วค่ะ ช่วยสปอยล์สักนิดว่าจบแบบ HE หรือ BE ได้มั้ยสำหรับคู่หลัก 5555

    เฮ้อ ถ้าน้องตายตกไปตั้งแต่ชาติแรกอาจจะมีความสุขมากกว่านี้มั้ยนะ
    #1,755
    0
  14. #1718 • • • นฤปนาท • •  (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 05:20

    กล้ารัก กล้าแค้น สะใจจริงๆ

    #1,718
    0
  15. #1717 ningkum4 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 21:42
    เมื่อไหร่จะหงานกับเขาบ้างงง
    #1,717
    0
  16. #1716 Konrafah (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 21:11
    อย่าให้ชินอ๋องรอนานไปกว่านี้เลยน้าาา
    #1,716
    0
  17. #1712 trp1021 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 13:44
    คือแบบ ชินอ๋องไม่น่าสงสารไปหรอ สามสิบแล้วยังไม่มีอะไรคืบหน้า แถมต้องรอแบบไม่มีจุดหมาย มีความลางๆว่าจะได้ตายโดยที่ไร้แรงคว้าฝันได้ แต่ถ้าตายต่อหน้าเสวียนเอ๋อร์ ถ้าเสวียนเอ๋อร์ไม่นิ่งเฉยก็อาจจะแต่งมันตรงนั้นตอนชินอ๋องใกล้ตาย แล้ว อ่านมาถึงตรงนี้ ก็ยังงงอยู่ว่า เออ สรุป โดนพิษดอกระฆังนี่มันหายไหม หรือเหมือนพิษเหมันต์ที่พอครบ4ปีก็ตกตาย ไหนจะภาพหลอนนั่นอีก น้องเล็กไม่หลอนหรอ ได้กลิ่นและอยู่กับมันทุกวันขนาดที่เสวียนเอ๋อร์พออยู่ใกล้ๆนานๆก็เกิดอาการขึ้นมา
    #1,712
    0
  18. #1706 kairungpha (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 08:40

    กลับมาแล้ว...ดีใจ สู้ๆนะเราตามอยู่

    #1,706
    0
  19. #1705 กิ่งพฤกษาสวรรค์ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 07:51
    ขอบคุณครับ
    #1,705
    0
  20. #1688 Forurin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 01:19
    สงสารน้องง ขอให้แฮปปี้เร็วๆน้า
    #1,688
    0
  21. #1682 vviiwwyy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 00:14
    มาต่อแล้ววว
    #1,682
    0
  22. #1680 อลิซในป่าไผ่ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 00:01
    รู้สึกบีบคั้นหัวใจเหลือเกิน รีบมาต่อนะคะ 😉
    #1,680
    0