ลุกขึ้นเถิดข้าไม่ได้อยากอายุยืนขนาดนั้น (yaoi)

ตอนที่ 22 : คนถูกทำร้ายที่เลือกไม่ให้อภัย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,070
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 451 ครั้ง
    28 พ.ย. 60

      











        แล้วความสงสัยในใจข้าก็ยิ่งขยายชัดขึ้นเมื่อพวกเรามาถึงกระโจมที่ฉูเกาหรานรออยู่ รัชทายาทต่างแคว้นที่วันก่อนดูปล่อยตัวทรุดโทรมพันแผลทั่วกายคล้ายโจรป่า บัดนี้นั่งจิบชาอยู่ในท่านิ่งสงบ เส้นผมดำสนิทรวบขึ้นครอบด้วยกว่านเงินเผยให้เห็นโครงหน้าเหลี่ยมดุกับดวงตาคมเหลือร้าย แม้สวมชุดบุรุษสีดำไม่ใช่ชุดแม่ทัพกลับแผ่กลิ่นไอนักรบชัดเจน ท่าทียามสบตากับเงาของข้าที่เดินนำไปก่อนคือคนหน้าเหี้ยมผุดรอยยิ้มขึ้นทั้งปากและตา 

         "เหนื่อยเจ้าแล้วน้องจิน ขอบคุณเจ้าที่ไปบอกคุณชายหลินให้พี่" น้ำเสียงหวานราวกับกำลังเกี้ยวดรุณีน้อยนี่มัน...

         "ข้าทำตามหน้าที่" เงาของข้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คนเพิ่งจะหายเจ็บเช่นท่าน...ไม่ควรเดินมาก" ท่อนท้ายเบนศรีษะไม่สบตาคู่สนทนา

         ข้าที่ยืนฟังหน้ากระโจมขมวดคิ้ว ในใจวางแผนจะไปสืบถามเบื้องลึกจากจินหรงภายหลัง ข้าก้าวตามเข้าไปอย่างสบายๆ ทว่าเมื่อเห็นข้ากับเทียนฟงกลิ่นไอสังหารจากจอมทรราชกลับแผ่ปกคลุมทั่วห้อง แม้แต่สาวใช้จากหอโบตั๋นที่เป็นศูนย์รวมนักฆ่าที่เคยชินกับสิ่งเหล่านี้ ยังสะดุ้งเกร็งกับการเปลี่ยนแปลงกะทันหันไม่ได้

       "เห็นจินหรงบอกว่าท่านตัดสินใจได้แล้ว" ข้าเมินความกดดันนั้น ก้าวมานั่งบนเบาะขนแกะของตัวเอง รับชาที่จินหรงรินให้มาจิบอย่างสบายอารมณ์ ส่วนเทียนฟงก็เพียงนั่งลงที่นั่งตนเองเงียบๆ แต่แผ่พลังปกคลุมทั้งกระโจมไม่ให้เสียงลอดออกไป

       "ข้ามีทางเลือกอื่นอีกหรือ?" ใบหน้าดุคร้ามเเค่นยิ้ม ขณะเบนสายตาไปยังจอกชาในมือ

       "ดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น" ข้าคลี่ยิ้มที่คิดว่างดงามที่สุด ยิ้ม...เมื่อได้ได้ในสิ่งที่ต้องการ "คงได้เวลาที่ท่านจะเล่าทุกอย่างมาให้ข้าฟังแล้ว"

        ชายร่างยักษ์หลับตาลงอย่างอดกลั้น "ข้าจะเล่าให้ฟัง หากเจ้ากล้าสาบานด้วยเกียรติว่าจะไม่แพร่งพราย"

         ข้าไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "ต้องขออภัยที่ข้าไม่ใช่คนถือเกียรติมากนัก" แต่พอเห็นว่าอีกคนกำลังจะหมดความอดทนก็รีบเอ่ยต่อ "แต่หากเป็นบุญคุณความแค้นนั้นต่างกัน ตราบใดที่ท่านไม่แว้งกัดข้า ข้าก็จะไม่แพร่งพรายเรื่องของท่าน"

         สุดท้ายฉูเกาหรานจ้องมาหน้าข้านิ่ง แต่เมื่อเห็นท่าทางไม่ยี่หร่าของข้า จึงได้แค่ต่อว่าออกมาเบาๆ "คุณชายหลิน...ท่านไม่มีส่วนน่ารักเลยจริงๆ"

         ข้าไม่ใส่ใจกับคำพูดนั้น แต่ผายมือให้อีกคนเข้าประเด็น

         อนาคตจอมทรราชค่อยๆวางจอกชาลง เรื่องราวซับซ้อนไหลออกจากปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ความจริงที่ไม่เคยหลุดจากปากบุรุษโหดเหี้ยมผู้นี้มาชั่วชีวิต

         "คนที่อยู่ในสงครามตอนนี้ เขาคือฝาแฝดคนน้องของข้าที่ถูกช่วงชิงชีวิตไปกว่ายี่สิบแปดปี และบัดนี้...

          ....เขากำลังทวงมันกลับคืนไป"


                      





         มองกองไฟที่ฝุ่นเถ้าปะทุเอื่อยๆ เสียงไม้ที่ค่อยๆเผาไหม้ลั่นเปรี๊ยะเบาๆนำความอบอุ่นแผ่กระจายต่อต้านอากาศเย็นสุดขั้วต่างจากเมื่อกลางวันในดินแดนทะเลทราย แสงสว่างเดียวกลางกระโจมขนาดกลางซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของร้านสุราเเคว้นซานทำให้เกิดเป็นแสงสีส้มส่องกระทบใบหน้าบุรุษหลายคนที่ล้อมวงอยู่ 

        ข้ามาตามคำเชิญขององค์ชายจิวซา ร่ำสุรารสเเสบร้อนเพื่อฉลองความสำเร็จในการค้ากับแคว้นซานและงานสมรสของสหาย รอบกายมีเสียงโห่ห่าสนุกสนาน บางคนลุกขึ้นเล่นดนตรีร้องเพลงทำนองท้องถิ่น ในขณะที่ข้าทำเพียงยิ้มบางๆกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเบาะขนสัตว์นุ่ม หมุนจอกสุรา เรื่องราวที่ได้ฟังจากรัชทายาทแคว้นจ้าวทำให้ความคิดในหัวข้าหลายเรื่องพลันชัดเจนและบางอย่างกลับยิ่งสับสน

         เมื่อหลายปีก่อนในแคว้นจ้าวสนมนางหนึ่งถูกโหรหลวงทำนายว่าพระโอรสองค์ที่สองที่เกิดจากนางจะเป็นผู้ล้มล้างราชวงศ์ นางถูกกักตัวในตำหนักเย็นขณะกำลังตั้งครรถ์ได้สองเดือน พวกนางกำนัลกับขันทีคนสนิทช่วยกันปิดบังเรื่องนี้กระทั่งวันที่พระสนมคลอดบุตร ทว่า

         บุตรคนแรกบกลับเป็นแฝดชาย อีกทั้งยังคลอดออกมาพร้อมกันอย่างผิดธรรมชาติ...

          สนมนางนั้นตัดสินใจเลือกลูกคนหนึ่งเป็นแฝดพี่ ให้ชื่อว่าฉูเกาหราน เป็นองค์ชายองค์แรกในฮ่องเต้รัชสมัยปัจจุบัน ส่วนอีกคนที่ตัวเล็กกว่าให้ประกาศว่าเป็นพระธิดา เมื่อฉูเกาหรานคนพี่ก้าวเข้าสู่สงครามและพระสนมสิ้นพระชมน์ แฝดน้องก็ถูกสนมนางในของเสด็จพ่อกลั่นแกล้งจนถูกยกให้อภิเษกกับขุนนางโฉดที่ลือกันว่ามีรสนิยมวิปริตชอบทำร้ายร่างกายภรรยา ในวันส่งตัว องค์หญิงผู้อาภัพแห่งแคว้นจ้าวกลับหายตัวไป เหลือเพียงสาวใช้ผู้หนึ่งมาแทน

         วันเวลาผันเปลี่ยน หลายเดือนก่อน จู่ๆน้องฝาแฝดของฉูเกาหรานได้ย้อนกลับมา เขาหลอกล่อพี่ชายออกจากวังลวงมาสังหารไกลถึงทะเลทราย ส่วนตนเองกลับสวมรอยเป็นพี่ชายฝาแฝดกุมอำนาจทางทหาร และวางยาฮ่องเต้ชราจนอาการปางตาย

          ตามเรื่องราวชีวิตก่อน ฉูเกาหรานที่ข้าพบในสนามรบเกลียดชังการสมรสระหว่างเพศเดียวกันมาก และยิ่งเกลียดบุรุษที่แต่งเข้าในฐานะภรรยา เป็นจอมทรราชที่ลือกันว่าสังหารพระบิดาญาติพี่น้อง กระทั่งสตรีบอบบางในวังหลังโดยไม่กระพริบตา เพื่อถางทางให้ตนขึ้นเป็นฮ่องเต้

          คาดว่าจะเป็นผลมาจากที่บุรุษเช่นเขาต้องใช้ชีวิตเป็นสตรีมานานเพราะมารดาเลือกแฝดอีกคนให้เป็นพี่ เขาเห็นความร้ายกาจของสตรีวังหลังรวมถึงพี่น้องต่างมารดาจนฝังใจ

          นี่คงเป็นการล้างแค้นให้กับความสุขทั้งชีวิตที่ถูกทำลาย

         ขณะเดียวกันเขาก็ได้ทำให้ทำนายนั้นเป็นจริงโดยไม่รู้ตัว...จากความทรงจำข้าราชวงศ์ปัจจุบันจะสิ้นสุด ฉูเกาหรานแฝดน้องประกาศตั้งตนเองเป็นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์ใหม่หลังครองราชย์ได้หนึ่งปี

          องค์ชายองค์ที่สองจากสนมชั้นกุ้ยเฟย ผู้ล้มล้างราชวงศ์


        "ปีนั้นที่ข้าจากมาเพื่อรบในสงคราม เขาเหมือนไม่ใช่คนเดิม" ใบหน้าของรัชทายาทแคว้นจ้าวมีรอยขมขื่น

        "ไม่ใช่ปีนั้นที่พระองค์จากมา..." ข้าเอ่ยแทรก สบตากับร่างสูง "แต่ตั้งแต่พวกท่านเกิดมา อนุชาของท่านก็เหมือนอยู่ไม่สู้ตาย"

         "เจ้าไม่เข้าใจ คุณชายน้อย" น้ำเสียงฉูเกาหรานคล้ายผู้ใหญ่พูดกับเด็กไม่รู้ความ "ข้ากลับไปเมืองหลวงหลังเกือบปลิดชีพฮ่องเต้ชิงหยวนต้าเทียนได้ ข้าขอราชโองการจากเสด็จพ่อพยายามรับน้องข้ามาอยู่ที่ตำหนักใหม่ด้วยกันเป็น พอรู้ว่าเขาหายไป ข้าก็ตามหาเขามาตลอด ข้าพยายามชดเชยแล้ว แต่เขากลับไม่อภัย ไม่แม้แต่จะเห็นคุณค่าของมัน"

         ข้าเหยียดยิ้ม "ฝ่าบาท พระองค์ถามใจตนเองเถิดว่าการตามหาเขาแค่ปีสองปี ชดเชยความอยุติธรรมที่องค์ชายรองต้องประสบได้จริงหรือ" ข้าเอนตัวลงพิงพยักที่นั่ง หวนคิดถึงความทรงจำของตนเอง ข้าหาใช่เด็กผู้มีโลกสวยงามในความฝันอย่างที่คู่สนทนาเข้าใจไม่

         "ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งจากคนที่ไว้ใจน่ะ แม้เกิดขึ้นเพียงวันเดียว ก็ทำให้จดจำจนวันตาย...และไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ พระองค์ก็ได้ทอดทิ้งเขาไว้ในวังหลวงอันดำมืดแห่งนั้น"


         ฉูเกาหรานแฝดน้องนั้นอาจอำมหิตที่สังหารแฝดพี่ของตนเองได้ลงคอ ทั้งที่สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความผิดพลาดของผู้ใหญ่ แต่คนเราไม่มีสิทธิ์จะกล่าวโทษใครเลย การให้อภัยเป็นทางออกจริงๆหรือ?


        "หลี่เสวียน..." องค์ชายจิวซาลุกจากที่นั่งมาพร้อมขวดและจอกสุรา คนใบหน้าคมแต่แววตาซื่อคล้ายมองออกทะลุปรุโปร่งว่าข้าไม่ได้รื่นเริงกับงานเลี้ยงอย่างที่แสดงออก "ออกไปคุยกันข้างนอกเถิด"

        ข้าหันสบตากับชินอ๋องเป็นเชิงขอ แม้จะไม่ค่อยชอบใจแต่เทียนฟงก็พยักหน้าให้ ข้าจึงคว้าเสื้อคลุมกันลมแล้วเดินออกมา

        ค่ำคืนในดินแดนทะเลทรายหนาวยะเยือกด้วยกระแสลมแรง หน้ากากโลหะของข้าเย็นจัด แม้แต่จิวซายังต้องจับผ้าโพกศรีษะให้แน่นขึ้น ว่าที่มหาราชากับข้าลัดเลาะออกจากเขตถนนหลักมาเรื่อยๆห่างจากร้านสุราไปทุกที แคว้นซานไม่มีกำแพงใหญ่โตไว้กันข้าศึกเช่นเเคว้นภาคกลาง เดินเพียงครู่เดียวก็พบกับทะเลทรายที่ปราศจากผู้คนพลุกพล่าน พวกเราทรุดตัวลงนั่งดื่มกันบนพื้นทราย แสงจากคบเพลิงที่ทำเป็นรั้วไม่ทำให้บริเวณนี้มืดจนเกินไป 

         ข้าเงยหน้าสูดลมหนาวเข้าปอด กลุ่มดาวบนฟ้าเป็นประกายระยิบระยับสวยงาม "คืนนี้ดาวเต็มฟ้าทีเดียว"

        "ชาวเหลียนฉิวเชื่อว่าดวงดาราเป็นของขวัญจากทวยเทพ นำทางให้ผู้ที่สิ้นหวัง สับสน และหลงทาง เมื่อใกล้หมดหวังจงมองหาและตามแสงดาวนั้นไป" องค์ชายหนุ่มกระดกจอกเหล้าขึ้นดื่ม "สหายข้า แล้วเจ้าเล่า เจ้ากำลังมองหาสิ่งใดกัน ราตรีนี้เจ้าดูไม่มีความสุขเลย"

        "ข้ามีเรื่องต้องคิดหลายเรื่อง" ข้าซดสุราในจอกพรวดเดียวจนหมด รสชาติแสบร้อนไหลผ่านลำคอทำให้ร่างกายอุ่นขึ้น

       "เจ้าเป็นคนที่การกระทำซับซ้อนมาตลอด หลี่เสวียน" จิวซาเอ่ยโดยไม่มอง "เจ้ากลัวคนจะรู้ว่าเจ้าคิดสิ่งใด จึงมักซ่อนมันไว้จนตัวเจ้าเองสับสน"

        ข้าไม่ได้ขยับปากตอบออกไป แต่ในใจข้าตอบรับคำ

        ใช่ ข้ากำลังสับสน ไม่ว่าจะกี่ปี ลึกๆข้าก็เป็นเพียงคุณชายหลินคนเดิม คนที่อ่อนแอ...

        "ท่านเทียนฟง บุรุษชาวช่างหยิงที่อยู่ข้างเจ้า เป็นคนรักของเจ้าใช่หรือไม่" จิวซาก็หันมาถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

         "เขาเป็น...สหายที่ดี" ข้าเอ่ยเลี่ยงๆ ยื่นจอกไปรับสุราที่รินจากจอกอีกคน  ข้าขมวดคิ้วอีกครั้ง "ข้าไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวกันตรงไหน"

         องค์ชายผู้ร่าเริงหัวเราะออกมาขณะเทสุราให้ "เห็นหรือไม่ ความรู้สึกกับความคิดเจ้ามันไปคนละทาง เจ้าบอกเขาเป็นสหายแต่แววตาไม่ใช่ หน้ากากนั่นปิดบังความรู้สึกในดวงตาเจ้าไม่ได้ ตอนแรกที่เห็นเขามองเจ้าข้าก็ไม่แน่ใจ พอไปสืบถามจินหรงมาจึงรู้ว่าเขาคือคู่หมั้นเจ้า" ชายหนุ่มมีสีหน้าขัดเขินขึ้นมา "ถึงข้าจะไม่ค่อยเข้าใจธรรมเนียมสมรสของแคว้นเจ้า แต่ข้าเชื่อว่าเจ้าจะมีชีวิตที่ดีแน่นอนถ้าแต่งกับคนที่รักเจ้าเช่นนั้น และเจ้าจะสบายใจมากขึ้นอีกเจ้าหัดปล่อยวางเรื่องอะไรก็ตามที่เเบกไว้เสียบ้าง ให้ข้าเดาเจ้าคงไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ดีสินะ"

         "ท่านพูดถูก " มองดวงดาวส่องประกาย "แต่มันสายไปแล้วสหายข้า ข้าถลำลึกไปเสียแล้ว จะให้ข้าล้มเลิกทุกอย่าง แต่งงานแล้วลืมเลือนอดีต ข้าทำไม่ได้จริงๆ" พวกเขามอบความเจ็บปวดแก่ข้า จะให้ข้าทิ้งมันหายไปกับสายลมเช่นนั้นหรือ

        มือหนาวางบนไหล่ "ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าอภัยใครหรืออะไรก็ตามที่เจ้าว่า แต่ข้าเพียงไม่อยากให้เจ้าคิดถึงแต่มันจนไม่มองปัจจุบัน แล้วต้องมานั่งว้าวุ่นใจเช่นนี้"

        ข้าหลับตาลง ภาพครอบครัวที่กลับมาพร้อมหน้า มิตรสหายหลายคนที่ปราถนาดี คนสนิทที่พร้อมตายเพื่อข้า

         ภาพคืนวันเกิดเมื่อสองปีก่อนปรากฏขึ้น คืนที่อ๋องหมาป่าผู้นั้นรับปากว่าจะเคียงข้างข้าไม่ว่าข้าจะต้องการหรือไม่

        ปัจจุบัน..
..

        "หวังว่าสิ่งที่ข้าพยายามเตือนจะทำให้เจ้าหายหลงทางได้" คนที่แทบไม่รู้เรื่องราวอะไรทว่ามองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่งลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นซายบนกายเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเมื่อเขย่าจอกแล้วพบว่าสุราพร่องจนไม่เหลือ "ข้าจะเข้าไปข้างในแล้ว ถ้าเจ้ารับลมเสร็จแล้วก็รีบตามมา ข้า...องค์ชายผู้สง่างามจะสละโสดทั้งที ข้าไม่ยอมให้เจ้าหนีแน่!"

         ข้ายกมือให้เป็นเชิงตอบรับ ไม่ช้าเสียงฝีเท้าหนักๆขององค์ชายเลือดผสมก็จากไป
   
        "ฝ่าบาท เชิญเสด็จออกมาได้แล้ว" ข้าเอ่ยขึ้นลอยๆ พริบตาเดียวบุรุษร่างสูงที่พรางกายแอบฟังอยู่ก็นั่งลงแทนที่องค์ชายจิวซา มือแกร่งเอื้อมมาดึงตัวข้าไปโอบไว้

         เพียงแต่ครานี้เข้าไม่ได้ขัดขืน ปล่อยกายเอนพิงอีกคนอย่างช้าๆ ร่างสูงมีสีหน้าแปลกใจแต่สักพักก็คลี่ยิ้มจาง นั่งมองฟ้าข้างกันเงียบๆ


         "องค์ชาย สหายเจ้าผู้นี้เป็นคนใช้ได้ทีเดียว" อีกคนทำลายความเงียบ "เปิ่นหวางเพิ่งทราบสหายที่ใกล้จะแต่งงานมีด้านที่เป็นบิดาสอนบุตรไม่น้อยเลย" เหมือนอ๋องหมาป่าจะลดกำแพงลงเมื่อรู้ว่าองค์ชายจิวซาจะสมรสสินะ

         "เขาเป็นสหายที่ดี" ข้าพึมพำ จุดเริ่มต้นในการพบกันอาจเป็นความตั้งใจของข้า แต่มิตรภาพที่งอกงามนี้เป็นวาสนาแท้จริง

         "เหมือนที่ข้าเป็นนะหรือ?" คนฟังกลับยกยิ้ม น้ำเสียงขบขันปนหงอยเหงา อ๋องหมาป่าได้ยินที่ข้าพูดกับองค์ชายทั้งหมดแล้ว

         "ฝ่าบาท ท่านเป็นสหายที่ดี" มือแกร่งที่วางพาดไหล่ข้ากระตุกเกร็ง "และเป็นปัจจุบันที่ดี"


         ดวงตาสีโลหะมองลงมาเป็นเชิงถาม ข้าค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา เป็นครั้งแรกที่ข้าใช้น้ำเสียงอ่อนเช่นนี้กับชินอ๋อง


         "ข้ามีอดีตที่ต้องสะสาง ขอให้ท่านช่วยอดทนรอข้า" เพราะคำพูดของจิวซาทำให้ข้าแน่ใจความรู้สึกบางอย่าง ข้าเผลอบีบมือตนเอง เฝ้ารอคำตอบอย่างคาดหวังโดยไม่รู้ตัว


         ข้าไม่อาจปล่อยวางความแค้น ข้าเป็นคนทะเยอะทะยาน ข้ามีเป้าหมายและแผนการที่ต้องทำให้สำเร็จรออยู่


         ชินอ๋องนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่ใบหน้าหล่อร้ายกาจจะคลี่ยิ้มอ่อนโยน "เปิ่นหวางจะรอเจ้าเสมอ แมวดื้อเสวียนเอ๋อร์"

      
         ข้าลอบยิ้มในความมืด


         หากเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว

         คนผู้นี้จะเป็น 'ปัจจุบัน' และ 'อนาคต' ของข้า..
        











...................................100%
แต่งตอนนี้ด้วยพลังทั้งหมดที่มี องค์ชายจิวซามีความคลับฟรายเดย์มาก ให้คำปรึกษาจนเสวียนแมวใจอ่อน 555

        


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 451 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,158 ความคิดเห็น

  1. #2140 first_m16 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 15:13
    ยอมรับแล้วววว
    #2,140
    0
  2. #2011 nicharipaen04 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 23:33
    อีกไม่นาน
    #2,011
    0
  3. #1951 jkooktaev (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 23:41
    เสวียนเอ๋อร์เริ่มรักตอบอย่างเปิดเผย(แบบซึนๆ)แล้วสินะ อื้มๆ
    #1,951
    0
  4. #1771 PaulaPum (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 20:16
    ยอมรับหัวใจตัวเองแล้วสิ~
    #1,771
    0
  5. #1731 Midories (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 21:28
    โอ้ยย หวานไม่ทันตั้งตัว ความปัจจุบันแลอนาคต
    #1,731
    0
  6. #1704 trp1021 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 05:14

    อย่ามาเผ็ดนะ พลิกเลยนะ

    #1,704
    0
  7. #1540 คิเซริ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 15:46
    เมื่อความรักผลิบาน~~~~
    ยอมรับใจตัวเองได้แล้วสินะหลี่เสวียนนนนน
    ><
    #1,540
    0
  8. #1468 fanggg- (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 10:12
    โอ๊ยๆ เหม็นความรัก แหม่~ จะเป็นทั้งปัจจุบันและอนาคต หึยยยย
    #1,468
    0
  9. #1246 porpies2 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 12:45
    ขอบคุณค่า
    #1,246
    0
  10. #1245 E๐Ben (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 13:48
    ขอบคุณค่ะ
    #1,245
    0
  11. #1244 CLida (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 22:46
    กรี้ดดดดดด ฟินจิงๆนะคู้นี้ ชอบคู่ฉูเกาหรานกะจินหรง เรือลำนี้มีไหมม
    #1,244
    0
  12. #1243 แมวแสนเศร้า (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 18:46
    อัพต่อเร็วนะคะ
    #1,243
    0
  13. #1236 Say. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 19:53
    โอ้ยยยยย -///////-
    #1,236
    0
  14. #1231 Think_out (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 23:18
    โอ๊ยเขินอ่ะ แงงงงง
    #1,231
    0
  15. #1228 ....DisPlay.... (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 19:17
    รอๆตอนต่อไป
    #1,228
    0
  16. #1227 ROSALENE (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 18:32
    ขอให้ได้ขอให้โดน เอ้ย ไม่ใช่ละ ขอให้แก้แค้นสำเร็จไวๆนะคะนุ้งเสวียน จะได้กลับไปแต่งงานกับท่านอ๋อง55
    #1,227
    0
  17. #1223 SiN | zn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 14:43
    ในที่สุดดด เสวียนเอ๋อร์ก็ยอมลงแล้ว หวานเชียว ฮื่ออ
    #1,223
    0
  18. #1222 M.D. MayDay (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 10:46
    รอออออออ
    #1,222
    0
  19. #1221 Inn1427 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 07:33
    อย่าให้เขารอนานเน้ออ
    #1,221
    0
  20. #1219 DΔΝGΈR (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 01:31
    เทียนเทียนนนนนน. สู้เขาลูก ถ้าไม่ได้ด้วยเล่ห์ ต้องเปย์ด้วยบัลลังก์555555555555
    #1,219
    0
  21. #1218 SuSaya (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 23:25
    รีบไปล้างแค้นให้สำเร็จ แล้วมีอนาคตร่วมกับทาสแมวไปซะ
    #1,218
    0
  22. #1217 Raina. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 20:33
    อ้าวววว เรานึกว่าแมวน้อยไม่อยากยุ่งกับฮ่องเต้แล้วซะอีก แบบไม่ขัดขวางแต่ก็ไม่ช่วยเหลือ แค่รอคอยให้อีกฝ่ายล่มจมไปเอง

    พอนิยายลงไม่ต่อเนื่อง นักอ่านปลาทอง(เค้าเอง)ก็จำเนื้อเรื่องไม่ได้ บางทีอ่านแล้วก็มึนๆงงๆ ตามไม่ค่อยจะทัน แหะๆ
    #1,217
    0
  23. #1215 94Pu[244] (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 19:46
    หวายยยยย นางเปิดใจแล้ว ดีใจมากๆเลย เอาจริงๆ อย่ามีดราม่าเรื่องความรักเลย แค่เรื่องล้างแค้นก็ซับซ้อนแล้ว รู้สึกกำลังดีน่าติดตามมากๆ
    #1,215
    0
  24. #1214 ศิริรัตน์ ไชยรัตน์ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 19:39
    อ้ากกกกกก!น่าร้ากกกก
    #1,214
    0
  25. #1213 Ahe215 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 19:19
    ขอบคุณมากค้า 
    #1,213
    0