บุปผาซ่อนเล็บ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 6,340 Views

  • 24 Comments

  • 307 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3,246

    Overall
    6,340

ตอนที่ 5 : วาสนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    17 เม.ย. 62

                  เหล่าคนคุ้มกันจำนวนหนึ่งพาคุณชายทั้งสองล่วงหน้าเข้าเมืองหลวง และคนจำนวนหนึ่งอยู่รอเพื่อหาคุณชายที่หายตัว พวกเขาใช้เวลาหาเนิ่นนาน จนพากันตัดสินใจเข้าไปในป่าลึกอ้างว้างไร้สัตว์น้อยใหญ่

                 ระหว่างที่คณะเดินทางทำการตรวจค้นเข้าไปในป่าลึกก็พบ รอยเท้าเสือขนาดใหญ่และรอยเท้าของมนุษย์  หย่งคังบ่าวชายผู้นำคณะเดินทางพลันหยุดชะงักกะทันหัน

                   “พวกเจ้า นำข้าไป!”เขารับสั่งคณะเดินทางก่อนที่จะตามรอยเท้าเสือ

                  ในเวลาไม่ช้านานเขาก็พบ  ถ่ำขนาดใหญ่เป็นทางสิ้นสุดร่องรอย จึงเข้าไปภายในอย่างไม่รอช้า

                   หมิงฮวาเมื่อเห็นเด็กน้อยหลับ จมูกที่เป็นสัญชาตญาณของเสือพลันได้กลิ่นที่ไม่คุ้นเคย ก่อนที่นางจะใช้หัวสัมผัสไปที่ร่างเด็กน้อย

                   “อืม ข้ายังไม่อยากตื่น”หยี่ซินใช้มือพลักเบาๆไปที่เสือตัวใหญ่

                  ไม่ได้เด็กน้อย  เจ้าจะมั่วขี้เซาไม่ได้ ตอนนี้พวกมนุษย์กำลังตามเข้ามา  ไม่ทันที่นางจะคิดสิ่งใด สิ่งที่นางกลัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า  เสียงม้าจำนวนมาก พร้อมกับผู้คนนับสิบหยุดยืนอยู่ที่หน้านาง

                  ชายที่แต่งชุดด้วยเกาะ พลันหยิบธนูจ่อขึ้นที่ร่างเสือขาว นางเองที่ไม่รอช้าเตรียมท่าราวกับจะขย่ำผู้คนตรงหน้าเพื่อปกป้องตนเอง แต่แล้วเด็กน้อยที่ไม่ได้ทันระวังสะโพกจึงชนเข้ากับผนังถ่ำ

                “อย่ายิง มีคุณชาย”หย่งคังผู้เป็นคนสั่งการรีบบอกเหล่าคนคุ้มกัน

                  เด็กน้อยที่พลันได้สติจากความเจ็บปวดเมื่อรู้สถานการณ์ จึงรีบเอ่ยกับเหล่าชายมากมาย

                 “เสือตนนี้ได้ช่วยชีวิตข้าไว้”

               พวกเขาที่ได้ยิน ต่างไม่เชื่อหู  เป็นไปได้ไงเสือจะช่วยชีวิตมนุษย์ หย่งคังที่ได้สติก่อนใคร สังเกตโดยรอบอย่างเชื่องช้า เสือตัวนี้ไม่มีท่าที ที่จะเข้ามาโจมตีมนุษย์อาจเป็นไปได้ตามที่คุณชายกล่าวไว้แต่เพื่อปกป้องคุณชายเขาจึงหยิบธนูยิงเข้าไปตรงบริเวณลำตัวของเสือขาว เพื่อทำให้มันสงบ

               หมิงฮวาที่กำลังทำท่าขู่ พลันเจ็บที่กลางลำตัว และล้มลงไปนอนเบื้องล่าง

               “เจ้าทำเช่นนี้ ได้อย่างไร”เด็กน้อยเมื่อเห็นเสือขาวล้มลง น้ำตาจึงไหลออกมา

               “เรียนคุณชายนี่เป็นเพียง ยาสลบเท่านั้น”หย่งคังรีบปฎิเสธ

                หยี่ซิน เช็คน้ำตาที่ไหลออกมา ทำให้แก้มของเขาแดงระเรื่อขึ้นมาอีก ก่อนที่เขาจะพุดสิ่งที่ติดค้างในใจต่อชายตรงหน้า

               “ข้าจะนำเสือขาวไปด้วย”เด็กหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลงพลางกล่าวอย่างเอาแต่ใจ

                 “เรียนคุณชาย...”หย่งคังที่กำลังจะขัดหยี่ซินจึงรีบเอ่ย

                 “เสือขาวตนนี้ มีท่าทางสง่างามข้าอยากนำไปฝากท่านพ่อ เพื่อเป็น ขวัญกำลังใจทหารที่ชายแดน” เขาที่เห็นคุณชายกล่าวเช่นนี้จึงไม่กล้าขัด เนื่องด้วยอนุหานหลินเฟยเป็นที่โปรดปรานของนายท่าน จึงทำเพียงพยักหน้าเป็นการรับคำสั่งอย่างว่าง่าย 

                 พวกเขาใช้เวลาเพียงไม่นานเสือขาวขนาดใหญ่ก็ถูกจับเข้ากรง และยังเกรงว่าหากเดินทางไปเมืองหลวงผู้คนคงหวาดกลัวจึงใช้ผ้าคลุมสีทึบปกปิด ไม่ให้ผู้ใดพบเห็น

                    ราตรีนี้ยังคงมืดมึดพวกเขาที่คิดจะเดินทาง จึงสรุปกันว่าจะพักก่อนออกเดินทางเพื่อไปสมทบเหล่าคณะเดินทางที่ล่วงหน้าในภายหลัง

                     หยี่ซิน เมื่อเห็นบ่าวไพร่หลับนอนตนเองที่อยู่ในรถม้ามาจึงลงออกมา แล้วเดินตรงไปยังกรงขนาดใหญ่

                      หมิงฮวาที่มีสติได้สักพักพยายามเรียบเรียงเรื่องราวทุกอย่างที่อยู่ในหัว  ก่อนที่จะได้ยินเสียงเล็กดังขึ้นข้างๆกรง

                    “ต่อไปนี้เจ้ามาอยู่ที่จวนข้านะ”เด็กหนุ่มดึงผ้าขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะใช้จมูกสัมผัสเข้าที่หน้าของเสือสาว

                   นางที่นับว่าตกใจ เพ่ย! บุรุษน้อยผู้นี้รู้รึไม่ว่าตนทำอะไร แม้นางจะเป็นเสือแต่ก็ยังเคยเป็นมนุษย์จะทำมาหอมแก้มนางเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ช่างอยุติธรรมนัก นางที่อยากแสดงท่าทางต่อต้าน พลันลุกถอยหนีห่าง

           “เจ้าทำตัวราวกับสตรีที่ยังมิออกเรือน”หยี่ซินยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นเสือขาวถอยหนีตนออกไป

          เจ้าเด็กร้ายกาจ บังอาจกินเต้าหู้นางยังมีหน้ามายิ้มเยี่ยงนี้อีก ข้าที่นับเป็นย่าทวดของเจ้า  จะถือว่าครั้งนี้เป็นความเมตตา นางจะไม่คิดโกรธเคืองใดๆทั้งสิ้น

         “พรุ่งนี้เราจะพบเถ้าแก่ เฉินที่ร้านตัดผ้า ข้าจะไปดูงานไม่นานจะมาหาเจ้า”เด็กน้อยรีบเอ่ยต่อนางโดยที่นี่นางไม่ทันตั้งตัว เมื่อคนสวมชุดเกาะกำลังเดินตรงมา

           หลังจากที่เด็กน้อยเดินไปได้ไม่นาน นางก็อุทานขึ้นมา สวรรค์! นางอยู่ของนางดีๆ เหตุใดต้องมาโดนมนุษย์จับราวกับสัตว์เลี้ยงด้วย อิสระที่หวังจะล้างแค้นยามเป็นมนุษย์ของนางต้องมาอยู่จวนสกุลหานที่นางนึกชิงชัง

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ไรท์คิดว่าตอนมันสั้น  คำดูไม่ลื่นไหล ต่อไปนี้ไรท์จะพยายามเพิ่มจำนวนมากขึ้น ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #3 Lis33 (@Lis33) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 18:40
    อะไรว่ะครับบบ น่าเตะจริงจังงง
    #3
    0