บุปผาซ่อนเล็บ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,861 Views

  • 11 Comments

  • 184 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    943

    Overall
    2,861

ตอนที่ 4 : พลาดท่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 770
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

             รัชสมัยฮ่องเต้ จินหมิง ไพร่ฟ้าประชาราษฎร์ต่างทำการค้าขายกับแคว้นต่างถิ่น ทำให้ตลาดในเมืองหลวง หลวนซานเต็มไปด้วยพ่อค้าชาวต่างชาติเดินกันเบียดเสียด

          “คุณชาย เชิญชมร้านข้าก่อนซิ”เถ้าแก่รูปร่างสูงใหญ่พุงพ้วย เดินออก มาหน้าร้านขายเสือผ้า ที่ประดับประดาด้วยเสือผ้าของสตรีและบุรุษ

         “ไม่ล่ะเถ้าแก่” ชายหนุ่มอายุราวสิบสองสิบสามเดินผ่านร้านค้า โดยหาได้สนใจสิ่งรอบตัว

           “เฉินเม่า ครั้งนี้ข้าว่าเจ้าแกล้งแรงไปนะ”เด็กหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกันเอ่ยถามบุรุษที่ดูเป็นสหายด้วยท่าทางตื่นตระหนก

            “เจ้าจะโทษเป็นความผิดข้าคนเดียวได้อย่างไร”เด็กหนุ่มนามว่าเฉินเม่ายืนหยุดนิ่ง

            “ความผิดข้าด้วยนั้นแหละ”บุรุษน้อยรีบทำท่าทางกลบเกลื่อนก่อนจะเปลี่ยนท่าทีกระซิบไปด้านข้าง “เราจะทำอย่างไรดี”

             “มิมีผู้ใดบอกก็หาถึงท่านพ่อไม่”เฉินเม่ารีบกล่าวตักเตือนบุรุษที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างเร่งรีบ

              ย้อนไปเมื่อยามเซิน พระอาทิตย์ยังคงประกายแสงเจิดจ้า พวกเขาหานเฉินเม่า  หานเฉิงรุ่ย และหานหยี่ซินต่างออกเดินทางกลางป่าเต็มไปด้วยเหล่าคนคุ้มภัย เพื่อศึกษาเส้นทางการค้าประจำตระกูล แม้ครอบครัวพวกเขาจะดำรงตำแหน่งขุนนางบู๊มายาวนาน  แต่การค้าก็ยังคงเป็นรายได้หลักที่เลี้ยงดูตระกูลหานมาหลายรุ่น

            ในขณะที่คณะเดินทางหยุดพักผ่อน หานเฉินเม่าบุรุษน้อยที่มีดวงตาเรียวเล็ก รูปหน้าเจ้าเล่ห์กระตุกยิ้มอย่างเชื่องช้าก่อนที่จะตรงไปหา เด็กน้อยแก้มแดง ดวงตาสดใสเป็นประกาย

           “หยี่ซิน ข้าได้ยินเรื่องราวจากชาวบ้านแถวนี้ว่ามีเสือขาวท่าทางสง่างามอยู่ในป่าเจ้าว่าเราจับไปให้ท่านพ่อดีหรือไม่”เฉินเม่ากล่าวด้วยท่าทางเป็นมิตรก่อนที่แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์

             “เสือขาว อันใดกัน”อยู่ๆเฉิงลุ่ยก็โผล่ลุกขึ้นเข้าใกล้หยี่ซิน ก่อนที่จะโดนเฉินเม่าตบที่แผ่นหลังอันบอบบาง

              “ไปเถอะ ข้าว่ามันน่าจะอยู่ไม่ไกลนัก”ไม่ทันที่ทั้งสองจะพูดอะไรเฉินเม่าก็เดินนำไปข้างหน้า

          ป่าเขียวชอุ่ม ในหน้าร้อง ยังคงได้ยินเหล่านกมากมายร้องกันทั่วป่าทั้งสามที่เดินมายังโคกหินที่เป็นลำธารไม่ไกลจากจุดพัก จึงหยุดนั่งพักชั่วคราว

               “ข้าจะเดินตามลำธารอีกหน่อยพวกเจ้าต้องไปด้วย”เฉินเม่ากล่าวอย่างเอาแต่ใจ

               “พอเถอะ ข้าว่าแค่นี้ก็ไกลมากแล้ว”เฉิงรุ่ยมีท่าทางตื่นกลัวเพราะลึกไปกว่านี้ป่าโดยรอบก็มืดทึบเขาเองก็ไม่รู้จะออกมาได้รึเปล่า

                 “พวกเจ้าเป็นไร กันหมดขี้ขาดไม่สมกับเป็นคนตระกูลหาน”คราวนี้เฉินเม่านำเหตุผลที่ไม่น่าเป็นเหตุผลมาขู่ทั้งสอง ก่อนที่จะกล่าวเสริมทัพ “เจ้า หยี่ซินเดินนำหน้าพวกเราซะ”

                 ทั้งสองที่เห็นเฉินเม่าสั่งจึงไม่อยากขัด เพราะหากเฉินเม่าไม่พอใจพวกเขาเองก็คงถูกฮูหยินรองตำหนิ

                เด็กทั้งสามเดินตามกันไป โดยมีหยี่ซินอยู่ข้างหน้าอย่างกล้าๆกลัว พอมาถึงต้นลำธารเด็กทั้งสามก็เห็นเสือขาวขนาดใหญ่ ตามที่ชาวบ้านบอก  พวกเขาไม่เร่งรีบก่อนจะค่อยๆย่องลงจากเนิน

               แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น หยี่ซินสะดุดก้อนหินขนาดเล็กตกลงไปเบื้องล่าง ทั้งสองเมื่อเห็นดังนั้นจึงพากันตกใจและทำอะไรไม่ถูก

              “ทำไงดี”เฉิงรุ่ยที่มีท่าทีตื่นตระหนกหันมากล่าวกับเฉินเม่า

                “เราคงต้องตามคนคุ้มกันมาช่วย”ทั้งสองที่ตัดสินใจได้จึงรีบวิ่งกลับไปที่เดิม

                ชายรูปร่างกำยำ ที่เป็นบ่าวไพร่ตามมาด้วยกับคุณชายทั้งสามเมื่อเห็นบรรยากาศผิดปกติจึงส่งคนคุ้มกันภัยออกไปหาก่อนที่จะเจอเด็กเพียงสองคน

                 “ท่านหยี่ซินไปไหน ขอรับ”เขาเอ่ยถามเด็กทั้งสองตรงหน้า

                “พวกเราเล่นกันอยู่ สักพักหยี่ซินก็ตกลงไปหน้าผา พวกเจ้ารีบหน่อย”เฉินเม่ารีบบอกชายตรงหน้าก่อนที่เขาจะส่งคนคุ้มภัยออกตามหา

                    แต่แล้วเมื่อพระอาทิตย์เริ่มรับขอบฟ้าเขาก็ยังไม่พบ การเดินทางที่คาดว่าจะล้าช้า ชายหนุ่มจึงตัดสินใจส่งคนคุ้มกันเป็นสองฝั่งเพื่อหาคุณชาย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Lis33 (@Lis33) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 17:50
    ไม่อบากให้น้องเสือเจออิเด็แสบนี่เลยอ่ะ น้องก็อยู่ส่วนน้องมาหลายร้อยปีล่ะป่ะะะ
    #2
    0
  2. #1 young_young (@young_young) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 17:35

    ต่ออีกหลายๆๆๆตอนเลยได้มัยไรท์ ค้างมากจ้าาาาาา

    #1
    0