Fic SF/ FS Reborn!!! Yaoi [XS BF 6927 1827 All27]

ตอนที่ 5 : คิดไม่ออก (6927)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    23 ต.ค. 60

   สายหมอกนั้น คือสิ่งที่หลอกลวง



   สายหมอกนั้น เป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้



   สายหมอกนั้น มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น




   แล้วคำที่สายหมอกได้เอื้อนเอ่ยออกมาล่ะ ...เป็นสิ่งที่หลอกลวงหรือไม่



   การกระทำของสายหมอกสามารถเชื่อถือได้ไหม



   สามารถจับต้องได้บ้างหรือเปล่า



.

.

.


   คำลวง... ความฝัน... มายา...




   คือสิ่งที่นายให้ฉันหรือเปล่า....






   ตราบจนลมหายใจสุดท้าย ..ฉันก็อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่นายพูดคือ 'ความจริง'







   เรื่องราวที่เกิดขึ้นมาราวกับเป็นความฝันแสนหวาน ภาพในอดีตฉายชัดในความทรงจำ ทั้งคำรักแสนหวานหู ทั้งเวลาที่ถูกใช้ร่วมกัน ทั้งสัมผัสที่ถูกมอบให้ แม้สิ่งที่เคยได้รับมาจะเพียง ...ภาพมายาแห่งความฝัน...เท่านั้น




   แต่ถึงกระนั้น..




   เขาก็ยังอยากจะเชื่อ ..ว่าสิ่งที่ได้รับมาเป็น 'ความจริง' 




   เป็นความรู้สึกจริงๆ ของสายหมอก



   ...อยากจะเชื่อ...






   ...อยากจะรัก...




   แม้ตอนนี้.. จะถูกหักหลังก็ตาม...




   ..ก็ยังอยากจะเชื่อ.. 








   "ฮึก! รุ่นที่10ทำใจดีๆไว้นะครับ!!" เสียงของผู้พิทักษ์วายุสั่นเครือเมื่อต้องพบเจอกับร่างของผู้ให้ความเคารพนานนับ10ปี นอนหลับใหลอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด สายยางมากมายห้อยระเกะระกะตามเตียงผู้เป็นบอสใหญ่ ชีพจรและจังหวะการเต้นของหัวใจที่ปรากฏบนจอเครื่องมือแพทย์ลดต่ำเข้าขีดอันตรายอย่างน่าใจหาย นานนับเดือนแล้วที่นภาผู้นี้หลับใหลไม่ได้สติเป็นเจ้าหญิงนิทราไม่มีทีท่าว่าตื่นขึ้นมา บาดแผลมากมายตามเรือนร่างจากเรื่องครั้งก่อนลดลงจนหายสนิท มีเพียงแผลเป็นกลางแผ่นหลังบางซึ่งแสดงถึงความโง่เขลาของตัวเองเท่านั้นที่ยังคงอยู่ ....บาดแผลที่ได้รับจากผู้อันเป็นที่รัก...


   "โกคุเดระ.. ใจเย็นๆ สึนะไม่เป็นอะไรหรอก" ผู้พิทักษ์พิรุณเอ่ยบ้าง หากแต่ในใจเขาตอนนี้ก็ร้อนรุ่ม กังวลไม่ต่างกัน เพื่อนรักผู้เป็นดั่งนภาสดใส ที่คอยโอบอุ้มทุกสิ่งอย่าง 

   "ใจเย็นไม่ไหวแล้วเว้ย!! ทำไม.. ทำไมต้องเป็นมัน!!" คนที่ทำร้ายจนคนสำคัญเขาต้องเป็นแบบนี้ ทำไมต้องเป็น โรคุโด มุคุโร่...!!! 

   "....."

   "..ฮึก! ฉันจะไม่มีวันให้อภัยมัน!! ต่อให้มันจะขอร้องอ้อนวอนยังไงก็จะไม่ยกโทษให้!! ไอ้คนทรยศ...!!!" 

   "ไม่เอาน่าโกคุเดระ.. สึนะไม่ได้ต้องการให้เป็นแบบนี้หรอกนะ"

   "แต่ว่า!!!"

   "พวกคุณจะเสียงดังอีกนานไหม.. ได้เวลาเปลี่ยนเวรแล้ว กลับไปซะ" เสียงนิ่งเรียบของผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุด 'ฮิบาริ เคียวยะ' ดังขึ้นจากหน้าประตู ผู้พิทักษ์ทั้งสองผินกายมองผู้มาเยือนใหม่

   "ฮิบาริ.."

   "ฉันจะอยู่เฝ้ารุ่นที่สิบ"

   "กลับไปซะ..."

   "แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน!!! อั๊ก--!!" ภาพตรงหน้าดับวูบไปทันใดเมื่ออาวุธคู่กายของฮิบาริกระแทกเข้าท้องของผู้เป็นมือขวาบอสอย่างแรงจนเจ้าตัวสลบไป ถึงจะรุนแรงไปบ้างแต่ถ้าไม่ทำพายุคงไม่มีวันสงบ...

   "พาหมอนั่นไปซะ ทางนี้ผมดูเอง"

   "อา.. ขอบใจนะ" สิ้นคำยามาโมโตะก็แบกร่างของโกคุเดระออกไปจากห้อง ถึงจะเห็นแบบนั้นคนที่เป็นห่วงคนในแฟมิลี่ที่สุดก็คงเป็นอดีตหัวหน้ากรรมการคุมกฏคนนั้น


   เมื่อประตูไม้สลักสวยปิดลงจนเหลือเพียงผู้มาใหม่และเจ้าของห้องที่หลับใหล ราวกับเขาได้ยกสิ่งที่หนักอึ้งออกจากไหล่กว้าง ของทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้นวมข้างเตียงด้วยความอ่อนล้า มือหนาเอื้อมปัดเรือนผมสีน้ำตาลไหม้ที่บดบังร่างกายเบาๆ พลางเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนวลใส ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าทุกครั้งที่ผู้พิทักษ์ของเด็กคนนี้ฝืนตัวเองก็มักจะร้องไห้เสมอแม้จะไม่ได้สติ หรือแม้กระทั่งเวลาที่ผู้ทักษ์สายหมอกคนนั้นถูกต่อว่า สาปส่งต่างๆนานาร่างเล็กตรงหน้าก็ยังคงเสียน้ำตาให้แม้เจ้าตัวจะถูกหักหลังจนเป็นแบบนี้ก็ตาม


   "หยุดร้องไห้ได้แล้ว.."

   "...."

   "รีบตื่นขึ้นมาสักที คุณทำให้ทุกคนเขาลำบากอยู่นะ" แม้จะเหมือนเป็นคำพูดแดกดันแต่การกระทำกลับอ่อนโยนเสียจนน่าแปลกใจ ยามเมื่อนภาหมองหม่นก็มักจะได้มวลเมฆที่อยู่เคียงข้างปลอบประโลมเสมอ ชีพจรทุกอย่างกลับสู่ปกติอีกครั้ง มือบางเริ่มขยับเป็นสัญญาณที่น่ายินดี แม้จะยังไม่ได้สติ

   "แบบนี้แหละดีแล้ว.. ผมจะออกไปข้างนอกซะหน่อย อยากจะแก้ตัวอะไรก็เชิญ..." ราวกับพูดอยู่พียงลำพัง เขารุดกายขึ้นก่อนจะเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันมองกลับมาอีก ภายในห้องนั้นกลับไปเงียบสงบอีกครั้ง ก่อนที่กลุ่มหมอกจะปกคลุมห้องพักกว้าง ร่างของผู้ถูกกล่าวว่าเป็นผู้ทรยศเผยออกมา เรือนผมสีไพลินและนัยน์ตาสองสีเป็นเอกลักษณ์จ้องมองไปยังร่างเจ้าของห้องดีแลดูอาการเริ่มจะทรุดลงไปทุกวัน มือหนาเอื้อมสัมผัสใบหน้าที่ยังพอให้รู้ว่ามีความอบอุ่นอันน้อยนิดของการมีชีวิต

   "คุฟุฟุฟุ ยังเป็นเมฆที่น่ารำคาญเหมือนเดิมเลยนะครับ.."

   "...."

   "อาการเป็นยังไงบ้างครับวองโกเล่.." มีเพียงเสียงของอุปกรณ์เคื่องมือแพทย์เท่านั้นที่ตอบกลับมา ไร้เสียงหวานสดใส ไร้รอยยิ้มไร้เดียงสา ไร้สัมผัสอันอบอุ่น ร่างตรงหน้า.. ช่างดูไร้ชีวิต "นั่นสินะ ..คุณจะตอบผมกลับมาได้ยังไง"

   "....."

   "จะไม่ตื่นขึ้นมาด่าทอผมหรือครับ.."

   "....."

   "จะไม่ตื่นขึ้นมาสาปส่งผมหน่อยหรอ..."

   "....."

   "จะไม่ตื่นขึ้นมาบอกรักผมแล้วหรอครับ.."

   "....."

   "แต่คุณคงจะเกลียดผมไปแล้วสินะ ..คงเกลียดคนทรยศอย่างผม... เพราะยังไงผมก็เป็นสายหมอกแห่งการหลอกลวงอยู่แล้ว"

   "...."

   "คุณคงไม่มีวันเชื่อใจผมอีก"

   ราวกับได้ยินยลทุกคำพูดของร่างสูงหยาดน้ำตาใสไหลลงมาอีกครั้ง คำพูดที่ราวกับบาดลึกลงในจิตใจ มือบางเอื้อมจับชายเสื้อราวกลับมีสติอยู่ครบท้วน เปลือกตาที่บดบังนัยน์ตาใสเริ่มเปิดปรือขึ้นมาอีกครั้ง ลำคอแห้งผากพยายามเอ่ยคำอย่างยากลำบาก

   "ม..ไม่..ไม่ใช่"

   "ดื่มน้ำไหมครับ" ร่างสูงเอ่ยถามเมื่อจากที่ฟังดูแล้วร่างบางจะเอ่ยค่อนข้างลำบาก คนที่นอนหลับไปนานเป็นเดือนไม่แปลกที่พูดไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ 
   ร่างบางพยักหน้ารับ มุคุโร่ลุกขึ้นเตรียมน้ำอย่างรู้หน้าที่ก่อนจะค่อยๆพยุงร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นอย่างถนุถนอมพร้อมทั้งถอดเครื่องช่วยหายใจออก

   "คราวนี้น่าจะดีขึ้นนะครับ"

   "...."

   "...."

   ไม่มีเสียงใดดังขึ้น ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันซักคำมีเพียงสายตาที่สบกันอย่างไม่เข้าใจเท่านั้น



   มีคำถามมากมายที่อยากจะถามคนตรงหน้า...



    มีสิ่งที่ไม่เข้าใจมากมาย.. ทั้งการกระทำแสนอ่อนโยนชวนคิดถึง ...ทั้งแววตาที่ส่งมา 



   เขาไม่เข้าใจ...





   "เกลียดผมหรือเปล่าครับ" อยู่ๆมุคุโร่ก็ถามขึ้นอย่างไร้สาเหตุ พลางจ้องมองสึนะราวกับคาดหวังในคำตอบ สึนะยิ้มบางพลางกระชับแรงที่กอบกุมมือหนาเบาๆก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ นัยน์ตาคมเบิกกว้างเล็กน้อยที่ได้รับคำตอบไม่คาดฝัน.. 

   "ทำไม.."

   "เพราะว่า.. ฉัน.. อยากเชื่อ.. ในตัวของ ..นาย" 






   ...แม้จะถูกหักหลังก็ยังอยากเชื่อ...






   "บ้าหรือเปล่าครับคุณน่ะ.."






   ...อยากจะ 'รัก'.....






   "ถึงต้องตายก็จะเชื่อผมงั้นหรอ"





   "...ใช่..."







   เพราะงั้นถึงได้ 'เชื่อ








   "ยังไง... ฉันก็....รัก"







   เชื่อในคำลวงของนาย







   "..แต่ผมเกลียดคุณ.."







   "ไม่..เป็นไร ..ถึงยังไงก็..จะรัก"






   ...เชื่อว่านายก็รักฉัน... 









    ต่อให้เป็นภาพมายา ...ก็มีความสุข...








   "ผมเป็นสายหมอกนะครับ"







   ต่อให้เป็นเพียงคำลวง ...ก็อยากได้ยิน







   "อา..."







   อยากได้ยินอีกสักครั้งก่อนจะตื่นจะความฝัน...







   ช่วยบอกรักฉันอีกครั้งได้ไหม...







   "อยากได้ยิน ...อีกสักครั้ง" เสียงหวานผะแผ่วลงไปทุกครั้งที่เอื้อนเอ่ย เรี่ยวแรงเริ่มลดถอยลงไปทุกที ทัศนียภาพรอบกายเริ่มพล่ามัว จังหวะการเต้นของหัวใจเริ่มถดถอย




    ..เวลาเหลือน้อยเต็มที





ได้โปรดพูดให้ฉันฟังอีกครั้ง..






   ..คำบอกรักที่ปราถนา..






   "ขอโทษนะครับ"






   ไม่ได้ต้องการคำขอโทษ.. ฉันยังไม่อยากตื่นจากความฝันนี้...






   "ผมเกลียดคุณ"






   แต่หากนี่เป็นใจจริงของนายฉันก็จะรับฟัง.....





   "...งั้นหรอ... แย่จังนะ"





   ถึงอย่างนั้นฉันก็จะเชื่อ... ว่านายโกหก







   ...ถึงมันจะเป็นเพียงการหลอกตัวเองก็ตาม...






   "เจ็บจังเลย.." เปลือกตาบางเริ่มปิดลงอีกครั้งอย่างเหนื่อยล้า มือที่กอบกุมอีกฝ่ายไว้เริ่มคลายออก ถึงหัวใจจะเจ็บกับการถูกปฏิเสธแต่ริมฝีปากกลับแย้มยิ้มออกมาน่าน่าประหลาดใจ ความทรงจำแห่งคงสุขพลั่งพลู เพียงเท่านั้นก็สามารถทดแทนกับเจ็บปวดในใจในยามนี้ได้แล้ว อย่างน้อยๆช่วงเวลาสุขท้ายนายก็มาหา.. อย่างน้อยๆก็ยังมาให้ได้รัก...





   "ขอบคุณนะ ..มุคุโร่"





   "หลับฝันดีนะครับ สึนะโยชิคุง" เสียงเครื่องมือแพทย์ดังยาวเป็นสัญญาณของร่างไร้วิญญาณเบื้องหน้า ที่หลับไปอย่างสงบ แม้จะถูกหักหลัง แม้จะถูกปฏิเสธก็ยังยิ้มเพื่อสายหมอก 




   ...ช่างสมกับเป็นนภา...




   "ขอบคุณนะครับที่รักคนอย่างผม แต่ผมคงรักคุณไม่ได้...."









   "เพราะผมเป็นสายหมอก.. ที่ฉาบไปด้วยความหลอกลวง.."








   ขอให้มีความสุขกับความฝัน ...ชั่วนิรันดร์













   คำลวง... ความฝัน... มายา สิ่งนั้นคือสายหมอก..






   ตราบชั่วชีวิตก็ห้ามเชื่อในสิ่งที่จับต้องไม่ได้และมองไม่เห็น





   ไม่เช่นนั้น..





   ก็จะติดอยู่ในความฝัน ..ชั่วนิรันดร์




THE END.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #12 เจ้าหญิงรัตติกาล (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 15:47
    ไรต์ชอบทำให้ปวดตับอ่ะ...แต่ก็ชอบนะ
    #12
    1
  2. #11 YukiSnowRibbit (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 17:55
    อยากได้ XS อ่ะค่ะ ขอ XS ได้มั้ยอ่า
    #11
    0
  3. #10 My_Iris (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 12:35
    น้ำตาคลอไปอีกกกกก ฮือออออ
    #10
    0
  4. #9 Asuka! (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 13:09
    น้ำตาแทบไหลTT รู้สึกเหมือนสงสารทั้งคู่ สึนะจากไปโดยโดนบอกว่าเกลียด มุคุโร่เหมือนหลอกตัวเอง คิดว่ามุคุโร่คงไม่ได้เกลียดนภาหรอก แต่ทำไมถึงต้องบอกว่าเกลียดสึนะตอนที่สึนะจากไปด้วยอ่ะ! หรือว่าอยากจะให้สึนะจากไปพร้อมกับความทรงจำดีๆที่เคยมีต่อกัน??// อินจัด สนุกมากๆค่ะ! รออยู่เสมอนะคะๆ
    #9
    0
  5. #8 BeamYMN (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 12:45
    เศร้าอ่า~~มุคุโราจุงร้ายยย
    #8
    0