Fic SF/ FS Reborn!!! Yaoi [XS BF 6927 1827 All27]

ตอนที่ 4 : stuck in the middle [R27]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    17 ต.ค. 60

สวัสดีค่ะ มาต่อแล้ววววว เป็นคู่ที่แต่งยากมากเลยยยยยย (สำหรับเรา) ไม่รู้ว่าจะถูกใจทุกคนหรือเปล่านะคะ โดยเฉพาะคุณ 099278811z ที่รีเควสมาแต่เราพยายามเต็มที่ถึงจะช้าไปหน่อยแต่แต่งให้แล้วนะค่าาาาา^^ เป็นกำลังใจให้ด้วยนะค่ะ รักรีดเดอร์ทุกคนเลยยยยย~~~~


◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆♡????????


เส้นกั้นบางๆระหว่างสิ่งที่เรียกว่า.. อาจารย์ กับ ลูกศิษย์ 




   ...มันจะสามารถพังลงไปด้วยความรู้สึกนี้ได้บ้างหรือเปล่านะ...




   ..ถ้าฉันอยากจะรู้ความรู้สึกของนาย ฉันต้องไปหามาจากที่ไหนกัน..






   ...รีบอร์น...






   รุ่งอรุณของวันใหม่สาดส่องกระทบใบหน้าที่เหม่อลอยของร่างบางว่าที่รุ่นที่สิบอยู่นานสองนานก็ไม่มีทีท่าว่าเจ้าตัวจะหลบแดดหรือออกอาการอะไรเลยแม้แต่น้อย เขาทำเพียงจ้องมองออกไปบนนภาอันกว้างใหญ่ วันเวลาที่แสนเบื่อหน่ายยังคงวกวนอยู่ในชีวิตประจำวันของเขาอยู่ซ้ำๆ

   ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สึนะมักจะมองออกไปอย่างเหม่อลอยพลางคิดถึงแต่คำถามที่ไม่ควรเกิดขึ้นในความรู้สึกของเขา ภาพใบหน้าของผู้เป็นอาจารย์สอนพิเศษในยามนี้ที่คำสาปได้คลายลงยังคงติดอยู่ในความทรงจำไม่ไปไหน


   'ฉันเป็นอะไรไป..'


   'ทำไมฉันถึงต้องนึกถึงแต่นายด้วย..'


   'ทำไมนายไม่ออกไปจากนึกคิดของฉัน...'


   'ทำไมฉันถึงต้องเจ็บปวดเวลานานใกล้ชิดกับผู้หญิงคนอื่น...'


   'ทำไมล่ะรีบอร์น..'


   "นายเป็นครูไม่ใช่หรือไง ..ตอบฉันมาหน่อยสิ เจ้าบ้า" ร่างบางก้มหน้าฟุบลงกับโต๊ะใช้ชีวิตอย่างห่อเหี่ยวจนคนในแฟมิลี่ต่างก็เป็นห่วงกัน แต่ถึงกระนั้นในขณะนี้ก็เป็นเวลาเรียนการฟุบหน้าลงกับโต๊ะแบบนั้นก็คงเหมือนเป็นการท้าทายอำนาจมืดของผู้เป็นอาจารย์ล่ะนะ...


   "โป๊กกกก!!!"


   "โอ๊ยยย!! เจ็บนะ ใครทำอะไรเนี่...!!!" ทันทีที่หันกลับมาเสียงใสก็แทบกลืนหายไปทันที เมื่อเบื้องหน้าของตนเป็นครูสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นนางมารร้ายแห่งนามิโมริยืนถือหนังสือเรียนเล่มหนาที่พึ่งจะใช้เป็นอาวุธไปเมื่อครู่นี้

   "กล้ามากนะซาวาดะ สึนะโยชิที่มาฟุบหลับในชั่วโมงเรียนของฉัน.." เสียงเย็นยะเยือกที่ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาหนาวแทบลงไปถึงกระดูก เขาลืมไปเลยว่าชั่วโมงนี้เป็นชั่วโมงนรกแตกที่เด็กร้อยทั้งร้องต่างบอกว่าหืดขึ้นคอที่สุด

   "อยากจะถามอะไรฉันงั้นหรอ ซาวาดะ (^*^)"

   "ถ..ถามอะไรหรอครับ(^^;;)"

   "ก็เธอบอกว่า ฉันเป็นครูไม่ใช่หรอตอบมาหน่อยสิ ..เจ้าบ้า" เธอเน้นย้ำตรงเสียงสุดท้ายอย่างกดดัน มือข้างที่ถือหนังสือกำแน่นจนหนังสือยับเยินไม่เหลือเค้าเดิม รอยยิ้มเหี้ยมเหยียดยิ้มอย่างน่าพิศวง แบบนี้นักเรียนทั้งห้องคงต้องยืนไว้อาลัยให้กับจอมห่วยสึนะของพวกเขาซะแล้ว

   "ผ..ผมไม่ได้หมายถึงอาจารย์นะครับ!! ผมหมายถึงครูที่พิเศษผมต่างหาก!!" 

   "จะยังไงก็ช่าง!! แต่นายกล้าเหม่อในคาบฉัน! ถ้าสอบคราวนี้ไม่ผ่านล่ะก็ เตรียมใจไว้ได้เลยซาวาดะ!!" ว่าจบเธอก็เดินกลับไปสอนดังเดิม ทิ้งไว้เพียงสึนะที่นั่งน้ำตาคลออย่างน่าสังเวช


   'เพราะนายคนเดียวเลย เจ้ารีบอร์น!!'


   "ซาวาดะ!!!!"

   "ครับบบบ!! (><;;)"





   "เห้อออ~ ตกนรกชัดๆเลย สอบคณิตให้ผ่านเนี่ยยากกว่าให้หนีออกจากเดธเมาเท็นอีกนะเนี่ย 

   "เอาน่าสึนะ~ เดี๋ยวมะนก็ผ่านเองแหละ^^" ยามาโมโตะยังคงพูดอย่างร่าเริงพลางตบบ่าสึนะแรงๆให้กำลังใจ 

   "เจ้าบ้าเบสบอลอย่าเอามือแกมาแตะรุ่นที่10นะเฟ้ย!!" โกคุเดระเองก็กระชากร่างบางกลับทันทีก่อนจะหันไปทะเลาะกับยามาโมโตะเช่นปกติ เผลอตัวไปครู่เดี๋ยวพวกเขาก็กลับมาถึงบ้านกันแล้วโดยมีเพื่อนทั้งสองคนตามมาด้วย

   "กลับมาแล้วคร้าบบ!!"

   "ขออนุญาตนะครับ"

   "รบกวนหน่อยนะฮะ^^"

   "อ้าว? กลับมาแล้วหรอสึคุง ยามาโมโตะคุงกับโกคุเดระคุงด้วย พอดีเลยวันนี้มาทานข้าวด้วยกันนะจ๊ะ^^" นานะผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นอย่างร่าเริง 

   "ครับ"

   "จริงสิสึนะ รีบอร์นคุงเรียกน่ะ ขึ้นไปหาเขาด้วยนะ" สิ้นคำของนานะหัวใจดวงน้อยก็ก็ตุกวูบขึ้นมาอีก พวงแก้มใสขึ้นสีระเรื่อจางๆเมื่อนึกไปถึงใบหน้าของครูพิเศษของตน

   "ค..ครับ ไปกั--"

   "งั้นพวกฉันรอข้างล่างนะสึนะ^^" ยามาโมโตะว่าพลางกอดคอโกคุเดระและลากออกไปจากพื้นที่นั้น สุดท้ายก็ต้องไปคนเดียว...TT อุตส่านึกว่าจะให้อยู่เป็นเพื่อนสักหน่อย อย่างนี้ก็เกร็งแย่ดิ ฮือออๆ 


   "ก็อกๆ ฉันเข้าไปนะรีบอร์น" เสียงเคาะประตูดังขึ้นตามมารยาทก่อนที่เจ้าบ้านจะเปิดประตูเข้าไปโดยที่คนข้างในยังไม่ทันเอ่ยอนุญาต 

   "เสียมารยาทจริงๆนะแกคนเขายังไม่ทันบอกให้เข้ามาเลย" 

   "....."

   "เห้ยย! เจ้าห่วยสึนะ!!" รีบอร์นตะโกนเรียกสติที่ดูจะลอยไปไกลของสึนะอย่างดัง แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้ร่างบางละจากภาพตรงหน้าไปเลยแม้แต่พริบตาเดียว พวงแก้มขึ้นสีจัดอย่างขวนเขินเมื่อภาพตรงหน้าของตนดันเป็นร่างอันสูงสง่าที่ทั้งตัวมีเพียงผ้าขนหนูบางบางตัวเดียวเป็นอาภรณ์บดบังร่างกายเท่านั้น

   "ร..รีบอร์น!! ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าเล่า >////<!!!!" 

   "หา!? ก็ฉันกำลังจะแต่งตัวนายดันเปิดประตูเข้ามาทำไม หวยยังไงห่วยอยู่ยังงั้นจริงๆนะแก" 

   "เออๆ ยังไงก็ฉันมันเป็นแค่ไอ้ห่วยนี่น่าTT" เสมือนรีบอร์นเห็นหูและหางของคนตรงหน้าลู่ลง ร่างสูงกลั้นขำจนไหล่สั่นกับท่าทางนั้น จะว่าน่ารักมันก็น่ารักอยู่หรอก แต่คงพูดออกไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้น...




   ...เขาคงจะตัดใจไม่ได้สักที...




   "ถ้างั้นฉันไปรอด้านนอกนะ เสร็จแล้วก็เรียกล่ะ"

   "มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วเจ้าห่วย" 

   "หึ๋ยย!! พอถอนคำสาปได้ก็เหลิงใหญ่เลยนะเจ้าบ้า ( -*-)" ปากก็บ่นไป แต่ก็ยังไงเขาก็ทำตามที่อาจารย์สอนพิเศษเขาสั่งอยู่ดีแม้ว่าเรื่องบางเรื่องมันจะดูมั่วๆไปหน่อยก็ตาม

   "หึ เด็กจริงๆ"



   "เจ้ารีบอร์น ไอ้เจ้าบ้า ...ดันมาทำให้ใจสั่นซะได้ ใจเย็นไว้... ใจเย็น---....."








   'ใครมันจะไปเย็นได้ล่ะโว้ยยยยยย!!!!!'





   "แย่ล่ะใจเต้นไม่หยุดเลย..." สึนะนั่งกุมหน้าอกตัวเองพยายามตั้งสมาธิอย่างเต็มที่เพื่อปกปิดความรู้สึกจริงจากข้างใน เพราะรีบอร์นมีวิชาอ่านใจเลยไม่แน่ใจว่าถ้าเผลอคิดเรื่องนี้ออกไป อีกฝ่ายอาจจะรู้ก็ได้

   "เสร็จแล้ว เข้ามาสิ" เสียงทุ้มต่ำเรียกจากอีกฟากของประตู ร่างบางถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเปิดเข้าไปอย่างยากลำบาก เบื้องหน้าตอนนี้คือรีบอร์นที่สวมสูทเช่นปกติทุกวัน นั่นทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาเปราะหนึ่ง

   "มีเรื่องอะไรล่ะ"

   "สึนะ.."

   "อ..อะไร" จู่ๆรีบอร์นก็เอ่ยเสียงเข้มจริงจังอย่างกระทันหัน ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ความรู้สึกเกร็งและกดดันมากเข้าไปใหญ่ 

   "ฉันจะมาบอกลานาย.."

   "..เอ๊ะ?"

   "...."

   "ม..หมายความว่าไง?"

   "ฉันจะกลับอิตาลีแล้ว ..จะไม่มาเจอนายอีกแล้ว" ร่างสูงอธิบายเพียงแค่นั้นโดยไม่ได้เอ่ยอะไรต่ออีก แต่แค่นั้นมันก็ชัดเจนพออยู่แล้วสำหรับคำอธิบายถึงไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่จะให้ถามออกไปก็พูดไม่ออกอยู่ดี.. มันรู้สึกหนักอึ้ง หายใจก็ลำบาก.. เนื้อตัวก็หนักไปหมด ร่างบางก้มหน้างุดลงกับพื้นอย่างไม่เข้าใจ

   "ล..ล้อเล่นใช่หรือเปล่า ..รีบอร์น"

   "ฉันตอนนี้เหมือนคนที่กำลังพูดล้อเล่นงั้นหรอ"

   "โกหก.. ก็ไหนบอกว่าจะทำให้ฉันเป็นรุ่นที่สิบไม่ใช่หรอ!! จะให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นไม่ใช่หรือไง!! ทั้งๆที่ผ่านอะไรกันมาตั้งมากมาย แล้วทำไม!! ..ทำไมถึงมาทิ้งกันแบบนี้ล่ะ" เสียงที่สั่นเครือปานจะร้องไห้ดั่งสนั่นไปทั่วบ้าน จนทำให้คนที่อยู่ด้านล่างต้องรีบวิ่งขึ้นมาด้วยสีหน้าวิตกกังวล รีบอร์นยังคงนิ่งไม่ตอบอะไร ราวกับไม่ได้สนใจในสิ่งที่ลูกศิษย์ได้เอื้อนเอ่ยออกมา

   "....."

   "....."

   "มีอะไรหรอสึนะ?" บามาโมโตะถาม บรรยากาศตอนนี้บอกได้เลยว่ากดดันยิ่งกว่าเวลาต่อสู้เสียอีก 

   "รุ่นที่สิบครับ.. คุณรีบอร์น.."

   "ลาก่อนนะ ...สึนะ" รีบอร์นว่าก่อนจะถือกระเป๋าของตัวเองเดินผ่านร่างบางที่ยืนนิ่งไปโดยไม่หันกลับมามองคนด้านหลังแม้เพียงนิด ขนาดคำพูดสุดท้ายที่ถูกเอื่อนเอ่ยออกมาเขาก็เลือกที่จะไม่รับฟัง






   "ไปไม่ถึงจริงๆ ลาก่อน อาจารย์..."





   "อา.. ลาก่อน ศิษย์รักของฉัน..."

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #7 Felina365 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 11:40
    เศร้ามากTTมีตอนต่อมั้ยคะอยากให้ตอนต่อจังค่ะไม่อยากให้จบเศร้าเเบบนี้เลยTT
    #7
    0
  2. #6 099278811z (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 23:13
    ขอบคุณค่ะที่เเต่งอ่านช้าไปนิด ( มาก) เเต่ขอบคุนค่าา ขอตอนต่อไปค่ะ
    #6
    0
  3. #5 Asuka! (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 00:44
    อ๊าก!!!!!! ม่ายยยย!! ไรต์ค่ะมีตอนต่อรึเปล่าคะ? โอ้ยตับไตไปหมดแล้วTT อยากให้เขาได้.. เอ้ย! คู่กันค่ะ!
    #5
    0