Vanilla Cola

ตอนที่ 24 : หลบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    10 ก.พ. 62


      เสียงกรีดร้องของเครื่องสัก ดึงขามิเกลให้หยุดอยู่กับที่ หลังจากวิ่งหนีความอ่อนแอแพ้ทางที่มีต่อกำแพง

      "สัญลักษณ์แห่งความกล้า มันอาจจะทำให้เราหายบ้าพอประมาณ  อืม แล้วก็ขี้ขลาดน้อยลงมั้ง แต่ว่า ช่างเหอะ เราไม่ได้ฆ่าใคร ไม่มีความผิดบาป"มิเกลหลับตาอธิษฐานกับพระเจ้าก่อนลงมือตัดสินใจเปลี่ยนแปลงตัวเองครั้งยิ่งใหญ่





      มิเกลสูดกลิ่นเลือดเคล้าน้ำเหลืองบนแผ่นอกตัวเองเมื่อเข็มสักจิ้มผิวหนัง

      "เราจะข้ามขั้นตอนความแซบเมื่อลงสี ไปสู่ความมันส์ตอนแผลตกสะเก็ดกันเลยดีกว่า เพราะฉะนั้นอย่าเจ็บ"นั่นเป็นประโยคย้อมใจจากเจ้าของร้านที่กำลังละเลงเข็มสักลงบนแผ่นอก

      "คิดซะว่ามันเป็นกราฟฟิตี้"มิเกลยิ้มกับความเจ็บ ลวดลายกราฟฟิกสีดำแทนที่สีผิวเดิม

      เราคงต้องหลบหน้ากำแพงไปพลางๆ ก่อน จนกว่าความอ่อนแอจะตกสะเก็ด

       tattoo






      มิเกลมองมือถือที่นอนนิ่งบนเตียงที่ตัวยังอุ่นๆ เพราะมันเพิ่งถูกวางสายมาหมาดๆ

        "ไคลแมกซ์ของเรื่องที่คุยกันเมื่อกี้คือ คืนนี้กำแพงชวนไปกินพิซซ่าที่ห้องทดแทนวันที่เราป่วย แล้วเสี้ยนบิงซูทุเรียน แถมยังรวบฉลองวันที่เราแข่งเซปักตะกร้อชนะด้วย เล่นเหมารวมขนาดนี้ นายนี่ขี้งกชะมัด อืม เอาไงดี ผลจากการที่เราหยุดเรียนไปนานพอที่จะทำให้งานหลายชิ้นยังคั่งค้าง เหมือนการบ้านตอนปิดเทอมที่รวมหัวกันทำร้ายจิตใจให้บอบช้ำ
รายงานยังทำค้างไว้ ภาพยังวาดไม่เสร็จ งานเก่ายังไปไม่ถึงไหน งานใหม่ก็มาจ่อลูกกระเดือก เตรียมปาดคอ แล้วก็ใกล้จะถึงกำหนดส่งงานเข้าไปทุกที เออดี! กำลังมองหาผู้ช่วยอยู่เลย เฮ้ย! แต่นั่นมันก็หมายความว่า เราต้องอยู่ในห้องกับกำแพงสองต่อสอง และเราอาจจะพลาดเหมือนกับตอนนั้น
เหวอ! ไม่อยากจะคิดถึงตอนต่อไป ม่ายยย!"มิเกลหยุดพล่าม สมองค่อยๆ คลำหาทางออก




        ปลายนิ้วกำแพงสไลด์หน้าจอมือถือ จิ้มไปที่หมายเลข 1112 The Pizza

        ปลายนิ้วมิเกลปาดชีสยืดๆ ปลายลิ้นเลียชีสเยิ้มๆ

        เอื๊อก!

กำแพงกลืนน้ำลายลงคอ

        "มิเกล เราพร้อมจะให้นายทาเจลแล้ว นายล่ะ พร้อมจะทาเจลให้เรายัง"


        ก๊อกๆ!

เสียงเคาะประตูกระตุกให้กำแพงตื่นจากภวังค์เมื่อสักครู่

        "ส่งพิซซ่าครับ"

กำแพงเปิดประตูห้องรีบรับกล่องพิซซ่า

        "พิซซ่าหน้าต้มยำกุ้ง"กำแพงยิ้มมุมปาก

        มิเกลหวังว่าคืนนี้นายคงแซบไม่แพ้พิซซ่าถาดนี้





        "หืม นั่นมัน"

        "เจลทาบรรเทาอาการอักเสบของกล้ามเนื้อ เอ็นและข้อ เชียร์ฝากมาให้ตั้งแต่วันนั้น แต่เราดันถือติดมือกลับไปด้วย โทษที"

        "เหรอ นายทาให้เราหน่อยเดะ เราทาไม่ถนัดเลยอะ ข้อเท้าแพลง แขนเดาะ มือง่อยรับประทาน ค่อนข้างสำออย เมี้ยวทาเจลให้หน่อยยย"

มิเกลบีบเจลจากหลอด นวดขยำลงไปบนกล้ามเนื้อก้อนกลมๆ ที่จมอยู่ในหน้าแข้งนักกีฬา

        "ฮะๆ! ฮะ!"กำแพงรีบคว้ามือมิเกลมากุมไว้

        "พอ! พอเหอะ ฮะๆ! จั๊กจี้อะ ไม่ทาเจลแล้ว เอางี้ เรามาทำอย่างอื่นกันดีกว่า"กำแพงตาเยิ้ม

        "มิเกล เรา เอ่อ เรามีอารมณ์ คือแบบว่านายหลบหน้าหลบตา แบบว่าหายไปนานเกินไป และเราไม่รู้ว่าเราจะปลดปล่อยกับใคร"

        "แล้วไงต่อ"

        "เรามาเล่นผัวเมียกันเหอะ"

        "ฮะ!"มิเกลตาค้าง

        "นายรู้มั้ย กางเกงยีนส์ขาดเป็นรูโบ๋ของนายแถมเอวต่ำมันทำให้เราใจเต้น เอาเป็นว่า นายเป็นอุเคะ เราเป็นเซเมะ"

        "นายมันหื่นชะมัด!"

        "เรามาเริ่มกันเลยที่ฉากเลิฟซีน"กำแพงปรี่เข้าไปหามิเกลที่ถอยกรูด

        "เมี้ยวนายไม่ต้องหนีหรอก เพราะยังไงนายก็หนีไม่พ้น ตอนนี้นายก็ไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือกำแพง หึ หึ"กำแพงฉีกเสื้อมิเกล

        แควก!





        แควก!

        แควกๆ!

        "ทำไมคนอย่างเราต้องมานั่งทำอะไรที่ไม่ถนัดเอาซะเลย เซ็ง"กำแพงบ่นไป หมุนแท่งดินสอกับกบเหลาไป

        "ทำไปอย่าบ่น ในเมื่อนายเป็นคนชวนเรามาเอง แค่เราขอความช่วยเหลือให้เหลาดินสอ 4B 6B 8B ไม่กี่แท่ง ก็ยังอุตส่าห์แอบอู้หลับคาโต๊ะอีก"

        "แล้วทำไมเราต้องช่วยนายทำรายงานด้วยล่ะ แทนที่จะทำอย่างอื่น"กำแพงบ่นต่อ

        "อ่ะ เฮอร์ชีส์ร้อนๆ ตอบแทนที่นายเลี้ยงพิซซ่า นายดื่มซะจะได้เลิกบ่น"มิเกลวางแก้วโกโก้ยี่ห้อเฮอร์ชีส์ลงบนโต๊ะเขียนหนังสือ

        "เฮอร์ชีส์เย็นนั่นของนายเหรอ"

        "อือ"มิเกลพยักหน้า

        "เราอยากกินของนายมากกว่า"กำแพงแย่งโกโก้เย็นจากมือมิเกลมากระดกพรวดรวดเดียวหมด

        "เฮ้ย! นายทำงี้ งั้นนายต้องดื่มให้หมดทั้งสองแก้วเลย"

        "จัดไป"กำแพงค่อยๆ ละเลียดโกโก้ร้อน

        "นายชงอร่อยอะ นี่เราเริ่มเหมือนผัวเมียมากขึ้นทุกวันละนะ"

        "นายเป็นเมียใช่มั้ยกำแพง"

        "งั้นคืนนี้เราจะเป็นฝ่ายถูกกระทำใช่มั้ยเมี้ยว"

กำแพงยิ้มยียวน นิ้วโป้งปาดคราบเฮอร์ชีส์ตรงมุมปาก มิเกลโน้มตัวลงกระซิบข้างหู

        "ไอ้หื่น เราขอท้า ไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายกระทำ หรือถูกกระทำ นายก็ไม่ได้แอ้มหรอก คืนนี้เราขอแนะนำให้นายกินยาแก้แพ้ เผื่อนายจะเป็นผู้ชนะ เราต่อให้นายก่อนเลย"มิเกลท้าทาย

        "เหรอครับ งั้นคืนนี้เจอกัน"กำแพงรับคำท้า





        "ฮะๆ!"

มิเกลหัวเราะเสียงดังกับหนังสือในมือ หลังจากที่มิเกลเขี่ยกำแพงลงจากเตียงก็นอนแผ่เต็มพื้นที่บนเตียงแคบ ที่มันกว้างที่สุดสำหรับคืนนี้ และเมื่อยามเช้ามาเยือน ดวงอาทิตย์ไต่ขอบฟ้าพร้อมกับเสียงกำแพงโวยวายแข่งกับเสียงนาฬิกาปลุก


      "มิเกล! นายใส่อะไรในเฮอร์ชีส์ ฮะ!"






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

8 ความคิดเห็น