Vanilla Cola

ตอนที่ 22 : ควันหลงสงคราม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 82
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    2 ม.ค. 62

      เมื่อรองเท้าคอนเวิร์สซีดเซอพาเจ้าของของมันก้าวพ้นประตู เสียงแซวเซ็งแซ่ตามด้วยเสียงเป่าปากสลับกับเสียงซี้ดปากก็ดังกระหึ่มห้อง
      มิเกลวางเป้บนโต๊ะ ลงนั่งบนเก้าอี้ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

      "คนมันมีเวลาว่างเลยชอบสร้างกระแส อยากอัพเกรดตัวเองให้ดูดีมีคุณค่า ภาพลักษณ์น่าหลงใหล แต่มองยังไงก็เห่ย"เชมสะกิดต่อมขำทำเอาเพื่อนทั้งห้องฮา

มิเกลดึงฮู้ดปกปิดใบหน้าซ่อนดวงตาเอาไว้ เสียบหูฟังเปิดเพลงเสียงดัง เพียงเท่านี้ก็ไม่สามารถมองเห็นใคร ไม่ได้ยินอะไร เมื่อโลกทั้งใบมีเพียงเสียงเพลงเท่านั้น

      ...ทบทวนเรื่องราวจากลา
      รักที่มันผ่านมาจางหายไป
      ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป 
      ค้างและคาในใจอย่างนั้น...

      "อ่ะ! ของขวัญ กูให้ มึงอุตส่าห์ชนะทั้งทีมันต้องมีรางวัล"

มันถูกปาใส่หลังมิเกล แล้วตกลงสู่พื้น

      ...ทบทวนเรื่องราวจากลา
      รักที่มันผ่านมาจางหายไป
      ไม่มีอะไร!

      ปึด!

เชมเดินมาที่โต๊ะ กระตุก"เดอะเยอร์ส"ออกจากหูมิเกล เพลง"ระหว่างขับรถ"หยุดเล่นโดยปริยาย เชมก้มลงหยิบมันขึ้นจากพื้น ยื่นมันมาตรงหน้า ตะโกนใส่หูมิเกลเสียงดัง

      "ใช้แล้วทิ้งนะโว้ย! มึงอะชอบเอามาใช้ซ้ำ เออ กูลืมไปเลย แม่งใช้บริการกันหลายคนนี่หว่า มึงระวังถุงทะลุนะโว้ย! ฮะๆ!!!"

      "เฮ้ย! มีของกินไม่แบ่งว่ะเชม เมื่อกี้เพิ่งกินข้าวมา ตอนนี้อยากกินของหวานๆ"เมื่อกู๊ดจ๊อบเจ้าของลุคฮิปปี้มาถึงก็คว้าหมับเข้าที่ไหล่บาง

      "ฮะๆ! กูยกให้มึงเลยรุ่นพี่จ๊อบ แดกฟรี เพราะมันเป็นของฟรี"

มือหยาบของกู๊ดจ๊อบบี้ไหล่บางเล่น มิเกลทำได้แค่นั่งนิ่งเหมือนโดนเป่ามนต์

      "ขอนอนด้วยคืนนึง"กู๊ดจ๊อบก้มลงเป่าลมใส่หูมิเกล

      ฟู่!

      ป้าบ! 

ร่างสูงโปร่งรีบปัดมือหยาบออกไปจากไหล่บางอย่างแรง

      "เอามือของรุ่นพี่ไว้เก็บขยะเหอะครับ"

มาดขรึมของกำแพง ส่งกู๊ดจ๊อบกับเชมให้กลับไปนั่งที่ กำแพงหันกลับมาดึงฮู้ดออกจากหัวมิเกล ลูบผมยุ่งเหยิงให้เรียบ

      "อย่ามายุ่ง!"มิเกลปัดมือกำแพงออก

      กำแพงนายปกป้องเรา แต่นายก็มีอะไรกับเรา นายมันก็ไม่ต่างกับไอ้คนพวกนั้นหรอก

      มิเกลจ้องคนตรงหน้าตาไม่กะพริบ ปากอยากจะเอ่ยถามอาการบาดเจ็บของข้อเท้า แต่ใจกลับพาลไปซะทุกเรื่อง
      กำแพงค่อยๆ ทรุดลงนั่งที่เก้าอี้ตัวข้างๆ ปากไม่พูดอะไรออกไป แต่ใจอยากจะเอ่ยความในใจ
      ภายในห้องเรียนอุดมไปด้วยเสียงจ้อกแจ้กเจี๊ยวจ๊าว แต่ภายในใจของมิเกลกับกำแพงมีเพียงเสียงของความเงียบเชียบ

      "กูลืมมอบของขวัญให้ไอ้กำแพงในฐานะที่มันนำทีมคว้าแชมป์เซปักตะกร้อเลยว่ะไอ้รุ่นพี่จ๊อบ"เชมจ้องแผ่นหลังกำแพงเขม็ง

      "เออใช่ สงครามยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพทหาร"กู๊ดจ๊อบสยายผมหยักศกยาวประบ่า





      กำแพงค่อยๆ ละเลียดความละมุนของโกโก้เข้มข้นในแก้ว ที่ซื้อติดมือมาจากศูนย์อาหารพนักงาน เหมือนกันกับจี๊ด ที่ค่อยๆ ละเลียดความละเมอ มึนเมาเคล้าควันบุหรี่ ณ ลานจอดรถกับเวลาเบรคที่ยังเหลือ

      "ไอ้จี๊ดมึงพ่นควันบุหรี่ใส่หน้ากูเด๊ะ กูเครียด"

      "มึงเป็นห่ะอะไรอีกล่ะ เสี้ยนเหรอ"

      "เออ กูเสี้ยน กูรู้สึก แล้วมึงล่ะ มึงเคยเป็นเปล่า"

      "ใช่เลย กูเคยสัมผัสแล้วกับความรู้สึกนั้น"จี๊ดพ่นควันโขมงออกจากปาก

      "ค่อยๆ ไต่ไปตามตัว ก่อนที่ลิ้นจะพันกันนัวเนีย จนต้องไอแค่กๆ แม่งคันคอฉิบหาย"

      "ฮะ! อะไรของมึงวะ ถุย!"กำแพงถ่มโกโก้ลงพื้นลานจอด

      "ยุง ยุงเข้าปากกู"

      "เหรอครับไอ้จี๊ด กูชักอยากตบยุงในปากมึงแล้วเดะ"กำแพงลุกขึ้นยืนปัดรอยด่างออกจากกางเกงยีนส์สีดำ

      "ความรู้สึกของมึงทำเอากูแดกโกโก้ไม่คูลเลยว่ะ แม่งโคตรขม คุยกับมึงแล้วกูเพลีย กูลาก่อน"ก้าวยาวๆ ก้าวออกจากมุมพักยามเบรค เดินข้ามถนนของลานจอดรถ

      เอี้ยดดด!!!

เสียงเบรกดังบาดหูทำเอาผู้คนที่อยู่แถวนั้นหันมามอง

      "เฮ้ย! กำแพง! ระวัง!"ตามด้วยเสียงตะโกนของจี๊ด

      โครม!

ร่างกำแพงร่วงลงไปกองกับพื้นลานจอดรถ





    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

8 ความคิดเห็น