Vanilla Cola

ตอนที่ 14 : หมดห่วงเลย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    29 ก.ค. 62

      LINE!

กำแพงล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าหลังกางเกงยีนส์ แล้วสไลด์หน้าจอ

      "หืม ไลน์จากครูหลิว"


17:16      ดูแลน้องชายตัวแสบให้ดีๆ ก่อนที่มิเกลจะแก่แดดไปกว่านี้ ไม่มีอะไรมาก ครูฝากไว้ก่อน กำแพงรับปากครูนะว่าจะรับฝาก

อ่านแล้ว
17:16      ครับ

17:16      หมดห่วงเลย

17:17      ครูไปนะ แล้วเจอกันวันที่ครูกลับมา พระเจ้าอวยพร
                ครูหลิว


      "ครับครู ผมจะดูแลมิเกลให้เป็นอย่างดีเลยครับ"กำแพงงึมงำ รีบโทรศัพท์หามิเกล

      "ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียกเลยว่ะ"กำแพงวางสาย พิมพ์ข้อความส่งทางไลน์ แล้วยัดโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าหลังกางเกงยีนส์

      "ทำไมนายไม่อ่านไลน์วะเมี้ยว"

      LINE!

กำแพงรีบดึงโทรศัพท์มือถือ จากที่เพิ่งเก็บเข้าไปออกมาสไลด์หน้าจอ รีบอ่านข้อความไลน์

      "อ้าว ไม่ใช่นาย"

17:28      ป.ล. มิเกลโดนงูล่อลวง เหมือนอดัมกับอีฟในสวนเอเดน


      "ครูหลิวปัจฉิมลิขิต หลังจากเซ็นต์ชื่อแล้ว นี่มันได้บรรยากาศ เหมือนเรากำลังอ่านจดหมายชัดๆ"กำแพงงึมงำ



      อา...
      มิเกลนายโดนล่อลวงเหรอ หวังว่านายคงจะไม่กินผลไม้ต้องห้ามในสวนเอเดนหรอกนะ

กำแพงบอกกับตัวเองในใจ ได้ยินเสียงมิเกลแว่วเข้ามาในหัว มีภาพประกอบเป็นช่วงเวลาของนมวานิลลาอุ่นๆ ที่เพิ่งใช้ด้วยกันเมื่อเช้า


     "มิเกลเมื่อคืนนายฝันอะไร ถึงได้ดูมีความสุขแต่เช้า"

      "ฝันว่าได้นอนกอดคุณย่า อ้อมกอดอุ่นๆ อุ่นเราจนหายหนาว"มิเกลเคี้ยวขนมปังปิ้งไปพูดไป

      "เหรอ"กำแพงยิ้มน้อยๆ ในใจ

      "แล้วไงต่อล่ะ เล่ามา อยากฟัง"กำแพงลงมือชงนมวานิลลา แล้วหันมาถาม

      "เฮ้ย! นี่เราเผลอเล่าความฝันเมื่อคืนให้นายฟังจนได้ หวุดหวิดโดนหัวเราะเยาะว่าเพ้อ ม่ายๆ เราไม่เล่า นายไม่ต้องถามต่อ เพราะเราขอไม่ตอบ"

      "โอเค ไม่ตอบ ก็เลิกถาม อ่ะนม ดื่มซะ ชงเผื่อ"

      "เนี่ยเหรอชงเผื่อ นี่มันของเหลือเห็นกันจะจะ"มิเกลมองหมูทอดเลียนมแผล็บๆ

      "นายนี่มันมองโลกในแง่ร้ายชัดๆ!"กำแพงโยกหัวมิเกลเบาๆ

      "ก็นายชงนมให้หมูทอดเห็นๆ แล้วก็ โห นาย ได้โอกาสเล่นหัวเลยนะ"

      "ดูทำหน้าเดะ ฮะๆ! ฮะ!..ฮะ"กำแพงหรี่เสียงหัวเราะลง เมื่อเห็นมิเกลเปลี่ยนสีหน้า และอารมณ์

      "กำแพงนายรู้มั้ย เราอยากจะตื่นขึ้นมาจากความฝัน แล้วเจอกับคุณย่าทุกวัน คุณย่าชงนมอุ่นๆ ให้เรากินตอนเช้า คุณย่าทอดหมูให้เรากินตอนกลางวัน คุณย่าโอ๋เราเมื่อเราเศร้า คุณย่าลูบหัวเราเมื่อเราอ้อน แต่ในความจริง คุณย่าไม่มีวันตื่นขึ้นมา ยังดี ที่เรายังได้นอนกอดคุณย่าในความฝัน ที่นั่น ที่นอนของคุณย่ายังมีที่ว่าง น่านอน อยากนอนข้างๆ คุณย่าทั้งคืน ที่นั่น ในฝันตลอดไป อือ แต่ เมื่อคืน เราฝันเปียก"

      "ปู๊ด!!!"กำแพงพ่นนมวานิลลาพุ่งพรวดออกจากปาก

      "หืม นายตกใจอะไรกำแพง อย่างกับนายไม่เคย ไอ้หื่นเอ๊ย!"

      "เปล๊า! แค่นมมันฮ้อนขนาด!"



       "เฮ้ย! ไม่ได้การแล้ว!"
จู่ๆ บางประโยคของมิเกลในวันนี้ที่โต๊ะกินข้าวของมื้อเช้าเมื่อเช้าก็สะกิดใจ จนทำให้กำแพงสะดุดกึก จนออกอาการ

      "มิเกลนายบอกว่า ที่นอนของคุณย่า มีที่ว่างน่านอน อยากนอนข้างๆ คุณย่าทั้งคืน ที่นั่น ในความฝันตลอดไป เฮ้ย!"กำแพงอ้าปากค้าง

      "ตายห่ะ! มิเกลนายอย่าเพิ่งคิดสั้นนะ นายต้องคิดยาวๆ ไว้ก่อน นายอย่าเพิ่งใจร้อน ตัวช่วยอย่างเรากำลังจะไปช่วยนายแล้ว"






     "ว้าก! ไอ้จี๊ด หลบหน่อยจะปล่อยพลัง!"

     "ปวดตดเหรอมึง"

     "เออ มึงเอาโน้ตบุ๊คมาเด๊ะ! กูยืมก่อน ยืมไมวะ ก็มันของกูนี่หว่า"

กำแพงคว้าโน้ตบุ๊คจากจี๊ดมาวางกางบนโต๊ะ ที่ยังคงมีร่องรอยของเลือดกำเดาหลงเหลือ นิ้วมือละเลงบนปุ่มคีย์บอร์ด ค้นหาประวัติ ที่เคยเยี่ยมชม

      "โห ไอ้จี๊ด เว็บโป๊เพียบเลยนะมึง คาดว่ากูคงหาประวัติกูไม่เจอ"

กำแพงพิมพ์ตัวอักษร Ameba Pigg ลงในช่องค้นหาจาก Google

      "เฮ้ย! ตายห่ะ ลืมทั้ง ID ทั้ง Password"กำแพงเกาหัวแกรก

      "เอาเป็นว่า ลองเข้าหน้าเว็บแม่ง"กำแพงคลิก!

       "สำเร็จ! เข้าได้โว้ย! ดีที่คาไว้ ไม่ได้ออกจากระบบ"

      กำแพงเลิกบ่นคนเดียว รีบดิ่งไปหามิเกลที่ห้อง แต่มันว่างเปล่า มิเกลไม่อยู่ที่นั่น
      กำแพงย้ายไปที่สถานะออนไลน์สีเขียวของมิเกล ขอเสียมารยาทตามมาถึงที่

      "นี่มันห้องของเอี๊ยม"กำแพงงึมงำ ตามองจอโน้ตบุ๊ค มือพิมพ์คำลงบนช่องแชท

      Kampang-kun : มิเกลตื่น!

      มิเกลไม่ตอบรับ ยังคงหลับต่อ

      Kampang-kun : มิเกลๆๆๆ!

เอี๊ยมโผล่พรวดพราดเข้ามาในห้องของตัวเอง พร็อพซกำแพง กำแพงพร็อพซกลับ แล้วรีบพิมพ์ข้อความลงบนช่องแชท

      Kampang-kun : เอี๊ยมบอกมิเกลให้รับโทรศัพท์หน่อยเดะ มีเรื่องจะคุยด้วย

      เอี๊ยม : มิเกลไม่ได้อยู่กับผม

      Kampang-kun : อ้าว เหรอ พี่นึกว่ามิเกลนั่งเล่นเกมอยู่กับเอี๊ยมที่ร้าน

      เอี๊ยม : ผมออนไลน์มา ก็เห็นมิเกลหลับอยู่เนี่ย เรียกไงก็ไม่ตื่น ผมเลยไปที่อื่น พอดีผมเห็นข้างจอมันแจ้งเตือนว่าพี่กำแพงมาเยือนห้อง ผมก็เลยมาหา

      Kampang-kun : มิเกลนายอยู่ไหน นายจะเป็นอะไรมั้ย เกลียดว่ะ ทำไมนายชอบทำให้เป็นห่วง

      เอี๊ยม : ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน โทรไปก็ไม่รับ แถมปิดเครื่องหนีอีก ผมว่าคงจะเครียดเรื่องคลิป

      "อ้าว! เราเผลอพิมพ์ข้อความในใจลงไปในแชทซะแล้ว"

กำแพงมองตัว Ameba Pigg ของมิเกลบนจอโน้ตบุ๊ค มันหลับสนิทสะกิดไม่ตื่น

      "มิเกลตัวน้อยๆ ในเกมนั่งฟุบหลับอยู่กับโซฟาในห้องเอี๊ยม แล้วมิเกลตัวเป็นๆ ล่ะ...เมี้ยวนายไปอยู่ไหนวะ"กำแพงพิมพ์ข้อความลงบนช่องแชทต่อ

      Kampang-kun : มิเกลนี่นายหลับเอาเป็นเอาตาย ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยนะ

      เอี๊ยม : ถ้าทิ้งตัวในเกมไว้ให้หลับลืมตื่นขนาดเนี้ย สงสัยมิเกลตัวเป็นๆ คงหลับฝันหวานอยู่หน้าคอมแล้วแหละ

      "หืม หลับคาคอมเหรอ ไม่ได้การละ"กำแพงพิมพ์ข้อความบอกเอี๊ยม

      Kampang-kun : เอี๊ยมงั้นพี่ออกเกมนะ พี่พอจะรู้แล้วว่ามิเกลอยู่ไหน แต่ถ้าเอี๊ยมเจอมิเกลก็รีบล็อคไว้ แล้วโทรบอกพี่เลยนะ

      เอี๊ยม : โอเคครับพี่กำแพง

      Kampang-kun : ตามนั้น



      จี๊ดเดินกลับมาหากำแพง หลังจากที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จ ร่างสูงใหญ่เท่าไมเคิล เฟ็ลปส์ ก้มตัวลงมาจ่อสายตาตรงหน้าจอโนัตบุ๊คที่วางอยู่บนโต๊ะ

      "เกมอะไรของมึงวะไอ้กำแพง มึงมัวแต่มาเล่นเป็นเด็กอยู่ได้ ไม่ไปเก็บของ ไม่ไปเรียนเหรอไง ใกล้เวลาแล้วโว้ย"

      "เออ เย็นนี้กูไม่ไปเรียนว่ะ ฝากลาด้วย ลาป่วยก็ได้ ลากิจก็ดี"กำแพงหันกลับมาจ้องหน้าจอต่อ ไม่ลืมที่จะพิมพ์ข้อความลงบนช่องแชทก่อนออฟไลน์



      Kampang-kun : มิเกล!










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

8 ความคิดเห็น