Vanilla Cola

ตอนที่ 15 : ห้ามเลือด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61

      "มิเกล!"

      "ฮื่อ เรียกไม"มิเกลเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะเขียนหนังสือ

      "มิเกล ตื่น!"

      "น่ารำคาญชะมัด คนจะนอน!"

ร่างน้อยค่อยๆ ฟุบลงไปกับโต๊ะซุกหน้ากับซอกแขนต่อ หลับไปกับคอมพิวเตอร์ตรงหน้า พร้อมโน้ตบุ๊ค มี Ameba Pigg เกมออนไลน์จากญี่ปุ่นเดินเล่นอยู่ในจอ

      "ยังดี ที่นายไม่ได้ดูคลิปบ้าๆ นั่น แต่มันห่วยตรงที่นายดื่มจนแฮงค์ ข้างๆ ตัวแวดล้อมไปด้วยของมึนเมา"

      "เฮ้ย!"กำแพงเขี่ยกระป๋องเบียร์ในมือมิเกลทิ้ง

      แกร๊ง!

กระป๋องหกคะเมนตีลังกาลงสู่พื้นด้วยท่าสวย กำแพงก้มลงเก็บกระป๋องเปล่าขึ้นมาพึมพำกับมัน

      "หึ หึ บดขยี้ บี้ให้เละ แล้วเอาไปขายเพิ่มรายได้...หืม"

สายตากำแพงไปสะดุดกับกระดาษโน้ตแผ่นบาง มีข้อความว่า"หนาเตอะ!"แปะติดกับเสื้อฮู้ดสถาบันที่ตกอยู่บนพื้นห้อง ข้างๆ กัน พบกระดาษโน้ตอีกแผ่นแปะติดกับกระเป๋าเป้มีคำว่า"SALE"

      "ฮะ! แล้วนี่อะไรอีกวะ"

กำแพงก้มลงหยิบซากแบตเตอรี่ ขึ้นมาพิจารณาว่ามันตายมาแล้วกี่ชั่วโมง เพราะมันเริ่มมีอาการบวมเป่ง

      "อืม มันเป็นมือถือมือสองเครื่องใหม่รุ่นเก่า ที่นายซื้อมาแทนมือถือมือหนึ่งเครื่องเก่ารุ่นใหม่สินะ"

      "มิเกล"กำแพงเดินมาสะกิดที่แผ่นหลังเบาๆ

      "ฮื่อ!"มิเกลขยับตัว ยกหัวขึ้นจากโต๊ะ

      "ทำไมนายยังอยู่ที่นี่ไม่ยอมกลับบ้าน นายโทรบอกแม่นายยัง"

      มิเกลไม่มีสัญญาณตอบรับ กำแพงเซ้าซี้เรียกซ้ำ

      "มิเกล!"

      "เฮ้ย! นายอย่ามายุ่งได้มั้ย! บอกหรือไม่บอก จะอยู่ที่นี่ หรืออยู่ที่ไหน ยังไงก็มีปัญหากับแม่ แก้ปัญหาไม่ได้ แต่ถ้าเป็นไปได้ก็อยากเข้าไปอยู่ในเกมเลย จะได้หายตัวไปจากโลกน่าเบื่อใบนี้ เบื่อโว้ย!"

มิเกลลงไปฟุบกับโต๊ะต่อ กำแพงดึงตัวมิเกลขึ้นจากเก้าอี้ เขย่าร่างน้อยๆ แรงๆ มือบี้ต้นแขนมิเกลเต็มที่

      "เจ็บ! อย่ามายุ่ง! ไปให้พ้น!"มิเกลตวาด ทั้งที่คอพับคออ่อน

      "ใครอยากจะยุ่งกับนาย เหม็นอย่างกับหมาตาย"กำแพงทำจมูกฟุดฟิด

      "นายดมกลิ่นเรา ฮะๆ! เหมือนอู่ไช้เลย ฮะๆ! กำแพงนายเหมือนหมาเลย ฮือๆ! ฮือ! ใช่ ไอ้บ้ามิเกลมันก็ไม่ต่างอะไรกับหมาเน่า ล่องลอย...ล่องลอย ตามน้ำ ฮะๆ! ฮึก! ฮือๆ!"มิเกลหัวเราะสลับกับร้องไห้

      "เออใช่! ตอนนี้นายมันก็ไม่ต่างอะไรกับหมา เพราะนายเมาเหมือนหมา"กำแพงลงแรงบีบบนต้นแขนเล็กด้วยความห่วงใย และความหมั่นไส้ที่แยกกันไม่ออก
   
      "นายเมาเข้าไปแล้ว อะไรๆ มันจะดีขึ้นเหรอมิเกล!"

      "เจ็บ! ปล่อย! อย่ามายุ่ง! ถ้าอะไรๆ มันไม่ดีขึ้นก็ปล่อยให้มันเลวลงไปเลย ไม่ต้องยั้ง ยังไงไอ้บ้ามิเกล แม่งก็เป็นได้แค่หมาข้างถนน ตัวสกปรกตัวนึง ปล่อย! อย่ามายุ่งโว้ย! ไปให้พ้น!"

      อา...มิเกล นายมัน...



      กำแพงหมดความอดทน จัดการกับมิเกลขั้นเด็ดขาด กระชากเสื้อผ้าออกจากตัว ลากร่างน้อยๆ เข้าห้องน้ำ

      "จะชำระล้างให้สะอาดหมดจด ทุกซอกทุกมุมเลย!"

      "เฮ้ย! ไอ้กำแพง! อย่ามายุ่ง! ปล่อย ปล่อยโว้ย!"

      "อ่ะ ปล่อยก็ปล่อย"

      จ๋อม!

กำแพงหย่อนตัวมิเกลลงในถังน้ำ

      "เฮ้ย! ไอ้บ้ากำแพง นายมีสิทธิ์อะไรมายัดเยียดความหนาวให้เรา ไม่เอา ไม่อาบน้ำ หนาว!"

      "เดี๋ยวเราจะทำให้นายหายหนาว"

กำแพงกดสบู่เหลวสีขาวขุ่นไม่ยั้งมือ ขยี้ลงไปบนเส้นผม ละเลงไปตามตัว จนฟองสบู่ฟูฟ่องล้นห้องน้ำ

      "แสบตา! หนาว! ไอ้กำแพง! เราหนาว ฮือๆ หนาว!"

      "อะไร แค่นี้ร้องไห้ นายเป็นผู้ชายหรือเปล่า ผู้ชายไม่ร้องไห้กับเรื่องง่ายๆ หรอก นายมันอ่อนเกินไป ดีแล้วที่มาเจอกับพี่ เดี๋ยวพี่จะฝึกให้แกร่งเลยไอ้น้องชาย"

      "ฮือๆ ใครเป็นน้องนาย เราเป็นลูกคนเดียว ฮือๆ! ไม่มีพี่ไม่มีน้อง!"มิเกลพูดไปร้องไห้ไป

      "ใช่เดะ ไม่ได้เป็นพี่ชาย แต่ต้องมาอาบน้ำให้นายอย่างกับเป็นพี่เลี้ยงเด็ก"

      เสียงฝอยน้ำจากฝักบัวดังซ่า เหมือนฝนเทลงมาหนาเม็ด ฟองสีขาวขุ่นไหลย้อย ร่างน้อยๆ เยิ้มไปด้วยฟองสบู่ กำแพงลูบฟองลื่นมือออก เผยให้เห็นแผ่นหลัง

      อาาา...มิเกล หลังของนาย ขาวโจ๊ะโฟ๊ะ! แล้วก็...แผ่นหลังของนายมันทำให้เรามีอารมณ์!

      "ฮือๆ!"มิเกลสะอื้นตัวโยน

      "มิเกลนายอย่าร้องไห้ เราขอโทษ ที่เราทำรุนแรงกับนาย เอ่อ แค่เรา..."กำแพงปลอบใจมิเกล แล้วรีบหลับตา หันมาปลอบใจตัวเอง

      "แค่เรามองไม่เห็น เราก็ไม่มีอารมณ์แล้ว เฮ้ย! กูคิดอะไรอยู่วะ!"

กำแพงพรวดพราดออกมาจากห้องน้ำ ไม่ลืมที่จะตะโกนฝากมิเกล

      "นายจัดการกับตัวเองต่อด้วย!"

      ปัง! 

ประตูห้องน้ำถูกปิดปึง ทำเอามิเกลสะดุ้งโหยง กำแพงยืนพิงหลังกับประตูห้องน้ำ ออกมายืนรออยู่ข้างนอก จนกว่าอารมณ์พลุ่งพล่าน ที่อยู่ข้างในจะระงับ

      "เรากำลังจะสงบสติอารมณ์มิเกล แล้วไหงกลายเป็นเราต้องมาสงบสติอารมณ์ตัวเองวะ ทำไมเรารู้สึกมีอารมณ์แบบนั้นขึ้นมาในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน หน้าเสียวไส้แบบนี้
      นี่เราเป็น'ไอ้หื่น'แบบที่นายบอกจริงๆ เหรอวะ ทำไมเราดันมีอารมณ์ตั้งเด่กับผู้ชายด้วยกัน ทั้งๆ ที่เราแมน! ไม่ใช่บ่แมน"กำแพงเบิกตากว้าง

      "พฤติกรรมเบี่ยงเบนทางเพศ และพฤติกรรมเบี่ยงเบนทางใจ ใช่! มันเข้าข่ายต้องสงสัย ต้องลองเสิร์ชดู เผื่อกูเกิลช่วยกูได้"

กำแพงตรงไปที่คอมพิวเตอร์บนโต๊ะเขียนหนังสือ มือขยับเมาส์ คอมพิวเตอร์ตื่นจากการพักผ่อนหน้าจอ ทำเอากำแพงตาค้างอ้าปากกว้าง






      เมื่อวานนี้ เวลา 20:16 กระบี่

      สิ่งที่เคยโพสต์ไปในวันนี้ กลายเป็นเรื่องของเมื่อวาน วันนี้...ยังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ทำไม
      ทำไมไทม์ไลน์ของหลายๆ คน เต็มไปด้วยคำว่า"เบื่อ"มันมีเหตุผลมั้ยที่เบื่อ
      เหตุผลที่เบื่อ เพราะเบื่อโลก หรือโลกเบื่อเรา
      "ความหดหู่"มันกระดิกนิ้วเรียก"มาทางนี้สิ!" มันเดินนำหน้าพาเราไปสู่การฆ่าตัวตาย เพราะ โดนทำร้ายร่างกาย โดนทำลายหัวใจ ไม่มีทางออก ไม่มีวันเข้าใจกัน...อ่านต่อ

      กำแพงคลิก!

      ในเมื่อทางออกมันคือทางตัน หรือบางที ที่เบื่อ มันอาจจะไม่มีเหตุผลก็ได้ ก็แค่อยากตาย
      ขอคำแนะนำ วิธีฆ่าตัวตายแบบง่ายๆ วิธีฆ่าตัวตายแบบเจ็บๆ ให้โลกจำด้วย

      ความคิดเห็น 16 รายการ



      "มิเกล! นายโพสต์ห่ะอะไรของนายวะ!"

      กำแพงรีบลบโพสต์ ก่อนที่จะมีคนมาคอมเมนต์มากไปกว่านี้

      "บ้าเอ๊ย! เมี้ยวนายมันบ้าไปแล้ว ให้ตายเหอะว่ะ"


      เพล้ง!

      โครม!

      "เฮ้ย!"กำแพงหันไปหาที่มาของเสียงดังโครมคราม มันดังมาจากในห้องน้ำ

      "มิเกล!"กำแพงลนลานรีบถีบบานประตูเข้าไป

      ปัง!

ประตูห้องน้ำดังปัง ตามแรงถีบ กำแพงพบกับภาพ ที่อยู่ตรงหน้า มิเกลในสภาพหนาวสั่น มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอว นั่งอยู่กับกองเลือดบนพื้นห้องน้ำ เลือดสีแดงสด หยดติ๋งๆ

      "ฮะ! เลือดท่วมมือนาย"

      นี่เราคงไม่ได้ถีบประตูห้องน้ำไปโดนมิเกลหรอกนะ

      "มิเกล! นายทำบ้าอะไรของนาย นายจะหนีปัญหาด้วยการฆ่าตัวตายงั้นเหรอ นายคิดว่ามันช่วยแก้ปัญหาให้นายได้ เฮ้ย! ขวดน้ำหอม! แตกละเอียด เละ! นายทำห่ะอะไรวะ!"

      กลิ่นของเจดา! น้ำหอมของเจดา ที่เราต้องใช้ทุกวัน ถ้าเจดารู้ว่ามัน...เราคงเละ เหมือนขวดน้ำหอม

      "มิเกล! นายมาสร้างปัญหาให้เราอีกแล้ว นายรู้มั้ย น้ำหอมขวดนี้มันแพงแค่ไหน"กำแพงฮึ่มใส่ ดึงตัวมิเกลขึ้นมาจากพื้นห้องน้ำ

      "นายมันเด็กมีปัญหา สร้างแต่ปัญหา เอะอะก็จะบ้า ฆ่าตัวตาย ทำร้ายตัวเอง ร่างกายของนายมันทำผิดอะไรถึงไปทำร้ายจิตใจมัน
      ทำไม! นายต้องไปกรีดให้มันเป็นแผล ตอนนายป่วย เม็ดเลือดขาวมันยังช่วยนายต่อสู้กับเชื้อโรคเพื่อนาย มันยังเห็นความสำคัญกับร่างกายของนายมากกว่านายอีก มิเกลนายมัน ขัดใจว่ะ!"

กำแพงรีบถอดเสื้อออก กดผ้าไว้กับแผล ห้ามเลือด

      "นายอย่ามายุ่งกับเม็ดเลือดขาวของเรา เราอยากตาย หรืออยากทำอะไรก็ได้ เพราะมันเป็นร่างกายของเรา เรามีเหตุผล นายไม่เกี่ยว ไปให้พ้นเลย อย่ามายุ่ง!"มิเกลสะบัดตัวเองออกจากกำแพง เซล้มลงนั่งที่เดิม

      "มิเกล! คนอย่างนายจะมีเหตุผลอะไร มากไปกว่า นายไม่มีเหตุผล!"

      "เราโดนข่มขืนเรียงคิว แถมถูกถ่ายคลิป มันเป็นเหตุผลที่ใช้ได้ใช่มั้ย!"

      "ก็ไม่เห็นมันจะมีอะไรในคลิป"

      "ฮะ! นายดูคลิปแล้ว!"มิเกลเบิกตากว้าง

      "เออ! มันก็มีอยู่แค่นั้น นายมันเยอะไปเอง นายหยุดพล่าม แล้วสงบสติอารมณ์ซะ
      ไม่งั้น เราจะจูบปากนาย! นี่เป็นคำเตือนจากไอ้หื่นอย่างเรา เข้าใจมั้ย!"

มิเกลแหงนมองหน้ากำแพง ปล่อยน้ำตาหยดใส ที่ปริ่มดวงตาให้ไหลทะลักออกมา

      "นายก็ไม่ต่างอะไรกับพวกมัน นายสะใจ แล้วก็สมน้ำหน้าเรา"ปากที่กำแพงบอกว่าจะจูบ เม้มเข้าหากัน

      ผิดคาดว่ะ นายไม่สะทกสะท้านเท่าไหร่กับคำว่าไอ้หื่น!

      "เฮ้! นายอย่าเหมารวมเซ่ นายอย่าลากเราเข้าไปเกี่ยวข้องกับพวกมัน แล้วเราก็ไม่มีนิสัยซ้ำเติมใคร ถ้าไม่จำเป็น"

      "นายมันสร้างภาพ กำแพงเราโคตรเกลียดนายเลยว่ะ ไป-ตาย-ซะ ไอ้เลว!"

      "นายพูดจาไม่รู้เรื่องเลยมิเกล นายรู้ตัวมั้ยว่านายเมามาก เมาเหมือนวันที่นายอ้วกใส่เรา วันนี้นายเมา เหมือนวันนั้น"กำแพงโน้มตัว เอามือเท้าเข่า จ้องหน้ามิเกล มิเกลจ้องตากำแพง

      "นายมันใจร้าย นายก็ไม่ต่างอะไรกับพวกมัน วันนั้นนายข่มขืนเรา!"

      "มิเกลนายเคยจะฟังคำอธิบายมั่งมั้ย นายมันไม่มีเหตุผล จริงๆ เรื่องวันนั้น เราอยากจะบอกว่า เอ่อ เรา...เฮ้ย!"มิเกลเอามือซ้ายยันหน้ากำแพงหงาย

      "นายหุบปากซะ! นายมันก็พวกเดียวกันกับไอ้หื่นพวกนั้น ข่มขืนอย่างเดียวมันไม่สะใจ มันต้องถ่ายคลิปเอาไว้แบล็คเมล์ด้วย อย่างงี้ ฆ่ากันให้ตายเลยดีกว่า ทำแบบนี้มันบีบชะมัด มันบีบให้เราฆ่าตัวตาย
      นี่ไง ผลของเหตุ ที่เราต้องฆ่าตัวตาย เป็นไง เรามีเหตุผลเชิงวิทยาศาสตร์ เหมือนกับนายพอมั้ยกำแพง!"

      "ไม่เลย เรายังมองไม่เห็นอะไรในเหตุผลของนาย นอกจากความง่าว! นายจะฆ่าตัวตาย นายรู้สึกเจ็บ เพราะพวกมัน แต่พวกมันไม่ได้มารู้สึกเจ็บกับนายด้วย
     จริงๆ เรื่องถึงตำรวจแล้ว นายน่าจะทำให้มันง่าย แต่นายกลับทำให้มันยาก ตอนนายโดนสอบปากคำ ที่โรงพยาบาล ทำไมนายไม่ให้ปากคำ ทำไมนายปิดปากเงียบ ทำไมนายไม่เปิดปากพูดบอกไปให้หมดเปลือกฮะ!
      นายไม่อยากจับคนร้ายมาลงโทษเหรอ มันดีกว่านายมานั่งลงโทษตัวเองเป็นไหนไหน มิเกลเราไม่เข้าใจ ทำไมนายไม่พูดออกไป!"

      "ไม่อยากจะพูดออกไป เพราะไม่มีอะไรจะพูด ฮะๆ! มันพูดไม่ออก หรือนายจะให้เราพูดว่า ขอบคุณเรื่องไม่ดี ที่เข้ามาในชีวิต!
      ฮะๆ! สนุกเป็นบ้าเลยว่ะ นายจะให้เราพูดแบบนั้นงั้นเหรอ ฮะๆ!"



      กำแพงกระชากร่างที่กองอยู่กับพื้นห้องน้ำขึ้นมา หมดความอดทน รู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อเรียกสติมิเกล ที่ไร้สติ

      เพียะ!

หน้ามิเกลสะบัดไปตามแรงตบเตือนสติ

      "มิเกล! นายตื่นได้แล้ว อย่ามัวแต่ละเมอ นายตื่นมาเจอกับความจริงได้แล้ว! อย่ามัวแต่ติดอยู่ในความฝัน"

      "ฮือๆ! ฮือ!"มิเกลร้องไห้ไม่หยุด สะอื้นตัวโยน

      "เฮ้ย!!! มิเกล! นายต้องกลับมา กลับมาเดะ กลับมา!"กำแพงเขย่าตัวมิเกลแรงๆ

      "นายต้องเข้มแข็ง แสดงความเข้มแข็งของนายออกมา ชกหน้าเรา! ชก!"

      "เราจะ ฮึก! ชกหน้านาย ฮือๆ! ได้ยังไง ฮึก! ในเมื่อมือเป็นอย่างนี้ ฮือๆ!
      กำแพง! เรายังไม่อยากตาย ฮือๆ! แต่พวกมันบีบให้เราฆ่าตัวตาย! เราไม่มีที่ยืนบนโลกใบนี้อีกแล้ว!"

      "ไม่เอาน่ามิเกล"กำแพงเอามือประคองแก้มมิเกลเอาไว้

      "มิเกล บนโลกใบนี้ ยังมีอากาศให้นายหายใจ ไม่ว่าเราจะมีการจราจรที่คับคั่ง แต่เราก็ยังมีถนนให้รถวิ่งเล่นอย่างเหลือเฟือ โลกยังเผื่อที่ไว้ให้เรายืนหยัดสู้ต่อ"

      "ไม่ อีกหน่อยเราก็จะไม่อากาศหายใจ ทุกคนต้องพกถังออกซิเจน แทนมือถือ ฮึก!"มิเกลไม่ลืมที่จะสะอื้น

      "เรามีแค่ถนน แต่เราไม่มีที่จอดรถ เราไม่มีบ้าน! เราต้องเผชิญกับโลกร้าย"

      "โลกร้าย แล้วใครล่ะ ที่ทำร้ายโลก"กำแพงลูบผมมิเกล

      "มิเกลนายอย่าเรียนรู้โลกกว้างอย่างใจแคบ นายอย่ามองโลกในแง่ร้าย นายอย่าเอาตัวเองเป็นไม้บรรทัดไปวัดค่าของคนอื่นสิ บางทีแม่ของนายกับน้องชายอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่นายคิด แค่นายหันหน้ามาคุยกันดีๆ เพื่อความเข้าใจ"

      "ที่เราถูกลักพาตัว ที่เราหายไป เพราะคนที่สั่งเก็บเรา คือแม่ของเรา นายเข้าใจยัง แล้วนายจะให้เราบอกกับตำรวจว่า..."

      "ไม่จริง มิเกลนายเมามาก จนนายเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า"

      ปากเราพูดออกไปว่าไม่ใช่ แต่ใจเราไม่ตรงกับปาก แววตาของมิเกลไม่เคยโกหกเราได้ นี่มันเป็นเรื่องจริงยิ่งกว่านิยายเหรอวะ

      "มิเกลนายอาจจะเข้าใจผิดไปก็ได้ นายใจเย็นๆ ลองทบทวนเรื่องราวคร่าวๆ ก่อนตัดสินใจ นายอย่าเพิ่งใจร้อนตัดสินใคร เผื่อนายจะเข้าใจถูก"

      "ไม่! เราไม่มีวันเข้าใจว่าทำไมแม่ไม่เข้าใจเรา เราไม่มีวันเข้าใจว่าทำไมเราต้องรู้สึกเกลียดสีส้มได้มากขนาดนั้น"

      "มิเกล นายแค่รู้สึกรัก บรรยากาศก็เปลี่ยน"

      "ไม่! เราเกลียด! ทำไมล่ะกำแพง ทำไมแม่ไม่รักเรา! ทำไมเรารักแม่ไม่ได้!"

มิเกลกำท่อนแขนที่ประคองร่างตัวเองเอาไว้แน่น ค่อยๆ จิกเล็บลงเนื้อกำแพง

      "กำแพงเราเจ็บ!

      "ซี้ด!!!"

      ใครกันแน่วะที่เจ็บ จิกเนื้อติดเล็บซะขนาดนี้ 

กำแพงซี้ดปากข่มความเจ็บแสบ มิเกลปล่อยหยดน้ำตาให้ไหลไม่ยอมหยุด ทุกอย่างพรั่งพรู

      "เราเจ็บนะกำแพง เราเจ็บมาก ฮือๆ!"มิเกลปล่อยโฮ

      "ทำไมแม่ไม่รักเรา ทำไมล่ะกำแพง ทำไม! กำ...แพง อึก!"



      ก่อนที่มิเกลจะพูดอะไรมากไปกว่านั้น กำแพงปิดปากมิเกลด้วยจูบ!
จูบนี้ปิดทับคำพูด ปิดปากมิเกลสนิท

      มิเกล...
      คำพูดที่นายจะพูดต่อ เราไม่อยากได้ยิน เราไม่อยากให้นายพูดอะไรออกมาจากปาก นอกจากพูดชื่อของเรา

      อึก! 

      มิเกลตาค้าง หายใจติดขัด จูบของกำแพงมันทำให้มิเกล เหมือนกับกำลังดื่มน้ำอย่างกระหายจนสำลัก
      จู่ๆ มิเกลก็หมดสติเอาดื้อๆ ที่มือข้างขวาเลือดเริ่มไหลเยิ้ม ร่างน้อยค่อยๆ ทรุดลงในอ้อมแขนที่โอบกอด กำแพงรีบถอนจูบออก เขย่าร่างน้อยๆ เรียกสติ

      "มิเกล!"

มิเกลปรือตามอง มีหน้ากำแพงชัดเจนอยู่ตรงหน้าในความพร่ามัว ผ้าเช็ดตัวหลุดออกจากเอวลงมากองกับพื้น เผยให้เห็น

      ตู๊ด!

เสียงข้อความเข้าจากมือถือในกระเป๋าหลังกางเกงยีนส์ เรียกกำแพงที่เตลิดไปไกลให้กลับมาหุบปากที่อ้ากว้างค้างไว้

      "เฮ้ย! มิเกล!"

กำแพงรีบดึงร่างมิเกลมาแนบไว้กับตัว ให้อ้อมกอดปกปิดท่อนล่างเปลือยเปล่ามิดชิด เอื้อมหยิบผ้าขนหนูที่พื้นห้องน้ำ

      "ฮะ! เลือดนี่หว่า ตายห่ะเลือดกำเดา เฮ้ย! ไม่ๆ เลือดนายต่างหาก มันไหลไม่หยุดแล้ว ก่อนอื่นเราต้องเอานายไปทำแผลเป็นอันดับแรกเลย แต่แล้ว กูลืม กูทำอะไรลงไปวะ!"กำแพงออกอาการ

      "เรามัวแต่พล่ามอยู่ได้ เกือบไปแล้วนาย มัวมาห้ามนายไม่ให้ฆ่าตัวตาย แต่กลายเป็นเรา ที่จะฆ่านาย"กำแพงห่อตัวมิเกลด้วยผ้าขนหนูราวกับเด็กแรกเกิด ค่อยๆ ช้อนร่างน้อยๆ ขึ้นอุ้มไว้ในอ้อมกอด

      "กำแพง...กำแพง"

      "หืม นายไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เดี๋ยวเราทำแผลให้ ถ้าแผลลึก เลือดไหลไม่หยุด นายต้องไปหาหมอ"

      "กำแพงหุบปากซะ นายพูดมากว่ะ ฮะๆ! ฮะ!"






      กำแพงวางร่างมิเกลลงบนเตียง คว้ากล่องปฐมพยาบาลเบื้องต้น ลงมือทำแผลอย่างเบามือ ส่งเสียงกระซิบข้างหู

      "มิเกลนายห้ามหลับนะ"

      "อือ กำแพง...กำแพง...ขอโทษ...เรื่องน้ำหอม เราขอโทษ"

กำแพงพยักหน้ารับคำขอโทษ ค่อยๆ แปะแผ่นปิดแผลแบบตาข่ายลงบนบาดแผลที่ฝ่ามือ แล้วพันทับด้วยผ้าก๊อซอีกชั้นป้องกันเชื้อโรค

      "นายบอกว่าน้ำหอมของนาย มันแพงมาก"กำแพงพยักหน้า ไม่สบตามิเกล

      "ทั้งๆ ที่เราขอโทษแล้ว แต่นายก็ยังโกรธ"

      "อืมมม..."กำแพงพยักหน้า ชุบสำลีในแอลกอฮอล์ล้างแผล ค่อยๆ เช็ดคราบเลือดแห้งติดมือมิเกลตามซอกนิ้ว

มิเกลมองมือของตัวเอง ที่ถูกผ้าก็อซพันไว้ เผลอจินตนาการไปไกล

      "มันเหมือนมัมมี่ชะมัด"

มิเกลแอบมองผู้ชายตัวโตตรงหน้า ที่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาทำอะไรต่อมิอะไรกับมือของตัวเองตามใจชอบ แล้วคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยในใจ



      กำแพงนายโกรธเราเหรอ แค่เราทำขวดน้ำหอมแพงๆ ของนายแตก แค่นี้เอง นายน่าจะบอกกับเราว่า"ช่างหัวขวดน้ำหอมมันเหอะมิเกล มันคงถึงคราวซวยของมัน แค่นายไม่เป็นอะไรเราก็ดีใจแล้ว"
      แต่ที่ไหนได้นายโกรธเรา ทั้งๆ ที่เราไม่ได้ตั้งใจ เราไม่ได้จะฆ่าตัวตายอย่างที่นายกล่าวหา เราไม่ได้กรีดเนื้อตัวเองอย่างที่นายต่อว่า
      เราแค่ลื่นล้ม เพราะนายไม่ยอมล้างห้องน้ำ เราอุตส่าห์คว้าอ่างล้างหน้า แต่มันซวยเป็นบ้า ดันพลาดไปโดนขวดน้ำหอมหล่นแตก แถมล้มไปทับมัน จนมือเละงี้ แต่นายยังคงอาลัยอาวรณ์กับน้ำหอมที่ราคาของมันมากกว่า ทั้งๆ ที่เราส่งสายตาน่าสงสาร แต่นายไม่เห็นเราอยู่ในสายตา

      อือ เราเกือบลืมไปเลยว่านายมันขี้งก โคตรงก! ไอ้งก!

      "ไอ้งกเอ๊ย!"

      "หืม"กำแพงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ก้มหน้าก้มตาเก็บอุปกรณ์ทำแผลลงกล่อง บ่นอุบกับตัวเองในใจ



      มิเกลจะไม่ให้เราโกรธนายได้ยังไงล่ะ
      ทำไมนายไม่บอกอะไรเลย แม้แต่เรื่องคลิปของนาย ทำไมเราไม่ใช่คนแรกที่รู้เรื่องของนาย
      เรื่องของนายทำไมเราต้องเป็นคนสุดท้ายที่รู้ ทั้งๆ ที่พวกเราอยู่ใกล้กันมากกว่าใครอะไรทำนองนั้น แต่มิเกล นายมัน...มองข้ามเราไป ทั้งๆ ที่เราสูงกว่านาย 15 cm

      มิเกล! นายทำให้เราโกรธมาก จนอยากจะทำโทษนาย เราอยาก...










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

8 ความคิดเห็น