ริมฝั่งรัก

ตอนที่ 21 : บทที่ 2 —- 85%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    8 ธ.ค. 62

“อ้าว น้องลิน เข้ามาเร็วลูก ไหนไม่เจอกันตั้งนาน สวยขึ้นอีกแล้วเนอะพ่อเนอะ” เจ้าของเสียงเอ่ยทักทายพร้อมทั้งหันไปถามความเห็นจากคู่ชีวิตแววตาสดใส
          คนถูกชมไม่ทันได้ตั้งตัว นี่เจ้าของบ้านไม่ยอมบอกกันสักนิดว่าพ่อกับแม่ของเขาเดินทางมาเยี่ยม มิหนำซ้ำยังโทรเรียกให้เธอมาหาด้วยเหตุผลที่ว่าเขาหิวข้าวมากๆ อีก
          “เอ่อ ป้ามน ลุงนัย สวัสดีค่ะ”
          เพราะเผลอเปิดประตูชะโงกหน้าเข้าไปแล้ว เมลินดาจึงไม่สามารถปฏิเสธในคำชวนของผู้สูงวัยได้... ป้ามนกับลุงนัยเป็นพ่อกับแม่ของภูเขา ท่านทั้งสองทำธุรกิจอยู่ที่จันทบุรีบ้านเกิด นานๆ ทีจะเข้ากรุงเทพมาเยี่ยมลูกชายสักครั้ง
          อืม วันนี้วันพ่อนี่นา
          “ถืออะไรมาเยอะแยะล่ะจ๊ะ เจ้านี่อ้อนอยากกินอะไรอีกแน่ๆ เลยใช่ไหม” ท่านไถ่ถามเมื่อเห็นว่ามือบางหอบหิ้วปิ่นโตและถุงผลไม้เข้ามาเต็มสองมือ คนสูงวัยที่ยังคล่องแคล่วรีบสาวเท้าเข้าไปช่วยลูกสาวของเพื่อนสนิทข้างบ้าน เด็กสาวที่เลี้ยงดูคู่กันกับลูกชายมาแต่อ้อนแต่ออก
          “ลินทำต้มยำปลาน่ะค่ะ แม่ฝากเงาะมาให้ภูด้วย ลินไม่รู้ว่าป้ามนกับลุงนัยมา เลยตักมาแค่ปิ่นโตเดียว เดี๋ยวลินกลับไปเอามาเพิ่มดีกว่านะคะ”
          “ไม่ต้องลูก ป้ากับลุงนัยขนของกินมาจากที่บ้านตั้งเยอะแล้วนี่ไง มาๆ น้องลินมาช่วยป้าดูดีกว่าว่ามีอะไรน่ากินบ้าง ป้าเอาทุเรียนมาฝากรีเขาด้วย พรุ่งนี้ว่าจะไปชวนทำข้าวเหนียวทุเรียนกินกัน”
          ร่างบอบบางขยับตามแรงจูงของมืออวบๆ ไปในทันที สายตาที่ทอแววอ่อนโยนยิ้มให้อย่างไม่ปิดบังยัง เมื่อรู้สึกได้ว่าหญิงสาวตรงหน้านี้กำลังมองหาคนสำคัญของบ้าน
          “ป้ามนภูล่ะคะ”
          “ซ่อมหลอดไฟอยู่ข้างบนน่ะจ้ะ อีกเดี๋ยวก็น่าจะเสร็จแล้ว” หญิงสาวยิ้มรับคำบอกเล่า ในมือก็พลอยจัดการกับเสบียงบนโต๊ะอาหารไปด้วย
          “ป้ามนสบายดีไหมคะ ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลย”
          “จ้ะ สบายดีมากๆ ลูก ช่วงนี้ส่งออกเพิ่งเสร็จถึงได้มีเวลามาเยี่ยมพ่อลูกชาย ว่างๆ ไปเที่ยวที่โน่นบ้างดีไหม​ ป้าทำบ้านสวนใหม่นะ อยากให้น้องลินไปเห็น สวยมากเลยล่ะจ้ะ”
          “ที่ร้านก็ไม่ได้หยุดเลยค่ะ ช่วงนี้นักท่องเที่ยวเยอะ ลินกับแม่ก็เลยคิดว่าอาจจะจ้างคนเพิ่มอีกสักคน เอาไว้ถ้ามีโอกาสลินจะไปขอชิมมังคุดที่สวนนะคะ”
          “หืม ป้าเอามาฝากแล้ว นี่ๆ ตะกร้านี้ของน้องลินคนเดียวเลยลูก หวานฉ่ำจากต้นของแท้ เมื่อวานเย็นป้าให้คนงานเก็บให้ คัดลูกงามๆ มาเลยน้า” คนที่จำได้ว่าเด็กผู้หญิงเมื่อหลายสิบปีก่อนโปรดปรานสิ่งใด เอื้อมมือไปขยับตะกร้าหวายสานใบย่อมเข้ามาไว้ตรงหน้า
          “มังคุดที่สวนป้ามนอร่อยที่สุดเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”
          “อะไรกันอ่ะ ชมอะไรกันอยู่เหรอครับ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่” เสียงหนึ่งดังผ่านบันไดชั้นสองลงมา ก่อนที่ตัวตนสูงเก้งก้างในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นจะปรากฏ เมลินดาหันมองหน้าคนที่เดินเข้ามายืนข้างๆ เธอเหมือนไม่มีอะไร แต่สัมผัสที่อุ้งมือใต้โต๊ะก็อุ่นวาบขึ้นมาทันทีที่เขาเนียนยื่นมากุมไว้
          “อ้าว เสร็จแล้วเหรอภู เหงื่อเต็มหน้าเต็มตา”
          “ครับ หลอดมันเก่าแล้ว ภูก็เลยถือโอกาสเปลี่ยนออกซะเลย... เช็ดให้หน่อย” ท้ายประโยคหันมาพูดกับคนที่ถลึงตามองเขาหน้าแดง ก่อนที่สายตาจับจ้องของผู้ใหญ่อีกฟากโต๊ะจะทำให้คนที่กำลังเขินไม่กล้าปฏิเสธ
          “ปล่อยมือก่อนสิ” เธอกระซิบพอให้ได้ยินกันสองคน แต่เขาก็เอาแต่ยิ้มลอยหน้าลอยตา
          “มืออีกข้างก็ว่างนะ ข้างนี้จับอยู่”
          คนมือเย็นไม่อยากต่อปากต่อคำ หญิงสาวยื่นอีกข้างที่ว่างไปหยิบกระดาษทิชชูในกล่องมาซับเหงื่อให้คนเจ้าเล่ห์ในคราบลูกชายผู้แสนดีของพ่อกับแม่ เขาน่าจะเช็ดเองได้แต่แรก แต่กลับเอียงซ้ายเอียงขวามาทางเธอเสร็จสรรพ
          เกินไปไหม
          “ขอบคุณครับ”
          “ภู แม่ชวนน้องลินไปเที่ยวบ้านสวนเราที่โน่นนะ ภูว่างเมื่อไหร่ก็พาน้องไปหาแม่ด้วย”
          “ได้ครับ คราวนี้พาไปแน่ๆ”
          “หมายความว่ายังไง ที่ว่าไปแน่ๆ”
          “อ่อ ไม่มีอะไรครับ ภูหมายถึงภูก็คิดเอาไว้ว่าจะชวนเขาไปอยู่แล้วเหมือนกัน... แม่เตรียมรับแขกได้เลย”
          ‘น้องลิน’ ที่แม่ของเขาเรียกเสียอ่อนหวานหันมาทำตาโตใส่... สรรพนามน่ารักๆ นี้ถูกใช้ตั้งแต่จำความได้ เวลาน้ารีพาลินมาเล่นกับเขาที่บ้านหรือเวลาที่เขาไปเล่นกับเธอที่บ้าน แม่ก็จะพูดติดปากว่าน้องลินอย่างโน้น น้องลินอยางนี้ ทั้งที่จริงๆ อายุเท่ากัน ถ้าจะห่างก็แค่ไม่กี่เดือน
          “น้องลินไปนะลูก ป้าจะลองชวนรีเขาไว้” พอเจอสายตาชวนให้ตกลงแบบนี้ คนที่ปฏิเสธใครไม่ค่อยเป็นอย่างเมลินดาจึงทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ และพยายามจะดึงมือข้างที่ติดกับอีกคนออกจากอุ้งมือของเขาไปด้วย
          “เอ่อ คือ ค่ะ”
          “เดี๋ยวพาไปเที่ยว... บ้านแฟน”
          ประโยคกระซิบต่อมาเผยให้แก้มสาวแดงปลั่ง นี่เขาเป็นคนประเภทไม่ลดราวาศอกเลยหรือยังไง... ทำตัวแบบนี้คนอื่นเขาก็เขินเป็นเหมือนกันนะ
          “ภู อยากโดนตีเหรอ”
          “ฮ่าๆ อายอะไรเล่า”
          “ปล่อยเลย”

*******************
งื้ออออออ เขินนนนนนน ขนาดแม่กับพ่ออยู่ในบ้านด้วยนะ >< อิอิ

ช่วงนี้หายไปนานมากๆ พอดีงานยุ่งสุดๆ เลยค่ะ ตอนนี้หนังสือพี่หนึ่งกับโสนมาแล้วด้วย ไรท์ก็เลยใช้เวลาแพ็คส่งพอสมควรค่ะ


คิดถึงรีดเดอร์นะคะ ... คิดถึงกันบ้างไหมเอ่ยยยย

... ภณิตา ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

219 ความคิดเห็น

  1. #117 SalinCH (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 08:07
    น่ารักแบบมากกก โคตรจะฟีลกู๊ดที่ดี แงงงง
    #117
    0
  2. #116 Pnac (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 04:09

    งื้ออออ ขอแต่งซะที
    #116
    0
  3. #115 Koy_Jaja (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 04:06

    เขินเลย
    #115
    0
  4. #114 ondara (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 22:31
    คิดถึงมากกว่า สบายดีนะ นานเลย รักค่ะ
    #114
    0
  5. #113 berrybobie (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 21:50
    คิดถึงเช่นกันคะ
    #113
    1
    • #113-1 PaniWinn(จากตอนที่ 21)
      7 ธันวาคม 2562 / 21:55
      งื้อออออออ ขอบคุณมากๆนะคะ
      #113-1