ริมฝั่งรัก

ตอนที่ 22 : บทที่ 2 —- 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    9 ธ.ค. 62

ค่ำนั้นมื้ออาหารแสนอร่อยก็ผ่านพ้นไปด้วยความอบอุ่นใจ คนที่ช่วงนี้คอยแต่จะทำตัวเจ้าเล่ห์กับเมลินดาไม่หยุด แอบมีเซอร์ไพรส์วันพ่อด้วยการมอบของขวัญให้ท่าน
          คนนอกครอบครัวตัวเล็กๆ มองดูภาพแห่งความสุขอย่างอิ่มเอมใจ
          “พรุ่งนี้ป้าไปหาที่ร้านนะลูก บอกรีด้วยว่าเคลียร์เตาไว้รอเลย”
          “ได้ค่ะ” เจ้าของสวนทุเรียนคะยั้นคะยอให้ลูกชายสุดที่รักหอบหิ้วของฝากไปส่งคนตัวเล็กที่นางรักเหมือนลูกสาวอีกคนทันทีที่ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี คนบางคนเองก็รอเวลานี้อยู่เหมือนกัน เพราะเมื่อประตูบ้านเลื่อนปิดมือใหญ่ที่เคยตีเนียนว่าเป็นเจ้าของก็คว้าหมับไปที่อุ้งมือเล็กๆ ทันที
          “ภู อย่ามารุ่มร่ามนะ” เห็นแววตาดื้อเงียบแบบนั้น เมลินดาก็ลอบผ่อนลมหายใจเบาๆ
          “ก็คนมันคิดถึง อย่าใจร้ายนักเลย”
          “เว่อร์”
          “พูดจริงๆ ไม่เชื่อเหรอ” เขาไม่ยืนรอให้ได้รับคำปฏิเสธไปเรื่อยๆ แต่ชิงจูงมือเล็กให้ออกเดินตามไป ผู้หญิงที่แอบยิ้มกำลังพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกดีๆ ไว้ไม่ให้อีกคนได้ใจ... เพราะแค่ที่เป็นอยู่เขาก็ทำให้เธอหายใจแทบไม่ทันอยู่แล้ว
          “ภู วันนี้วันพ่อ ลินกลับเองได้นะ เดินแค่นี้เอง อีกอย่างลุงนัยกับป้ามนก็อุตส่าห์มาหาทั้งที อยู่คุยกับพวกท่านเถอะ”
          คนที่กำลังคิดจะเนียนจับมือไปจนถึงบ้านหันมองคนที่พูดเรียบๆ ในแววตาแฝงไว้ด้วยความรู้สึกเหมือนอย่างที่พูดทุกคำ ก็ประคองไหล่ทั้งสองข้างของเธอให้หันมาทางเขา
          “วันพ่อก็คือวันครอบครัววันหนึ่ง เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะลิน อย่าลืม”
         เมื่อถูกสายตาจริงจังผสานส่งมา เมลินดาก็จ้องมองเขาตอบอย่างไม่มั่นใจ... แววตาแบบนี้คืออะไรกัน รู้แค่เพียงว่ามันทำให้ใจเธอสั่นแปลกๆ
          “ความจริงตอนนี้ลินควรจะนั่งอยู่ในบ้านด้วยกันมันถึงจะถูก บอกพ่อกับแม่ไปเลยว่าเราคบกันมันถึงจะเป็นเรื่องที่ดีที่สุด... แต่ภูรู้ว่าลินน่ะดื้อ ถ้าภูพูดไปก็งอนกันอีก”
          “มันเร็วไป ภูก็รู้” คนเม้มปากน้อยๆ บอกเขาเสียงเบา
          “โอเค เรื่องเร็วไปภูไม่เถียง เพราะเราเพิ่งจะตกลงคบกันยังไม่ถึงเดือน... แต่คบเร็วหรือช้ามันจะแปลกตรงไหนเหรอลิน ถ้าที่ผ่านมาเราก็ดูแลกันและกันมาตลอด”
          “ภู คือ”
          “เราไม่ได้อายุน้อยลงไปทุกวันนะ ต่างคนก็เลขสามแล้ว ถ้าภูบอกว่าอยากดูแลลินให้เป็นเรื่องเป็นราว เดี๋ยวลินก็จะพูดว่าปกติก็ดูแลดีอยู่แล้วอีก”
          “ก็มันจริงนี่นา ปกติภูก็ดูแลดีอยู่แล้ว” ตอนนี้แก้มเธอร้อนขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ ปากที่เถียงเขาออกไปนั่นก็เถียงแบบข้างๆ คูๆ ไปอย่างนั้นเอง หัวจิตหัวใจหวั่นไหวไปหมดแล้ว
          “หมายความว่าลินไม่ต้องการให้ใครรู้? ต้องการแบบนั้นใช่ไหม”
          “ไม่ใช่นะ คิดอะไรแบบนั้นเล่า” หลังจากจบประโยคคำถาม เขาก็ปล่อยมือที่สัมผัสกันอยู่ทันที ทำให้คนตัวเล็กต้องรีบคว้าแขนแกร่งเอาไว้ เพราะกลัวว่าคนตรงหน้าจะเข้าใจเธอผิดไปกันใหญ่
          จู่ๆ มาทำหน้าตาจริงจัง พูดไปพูดมาก็มางอนกันหน้าตาเฉย... เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นเลย
          “ภูลืมไปว่าภูเป็นคนเรียกร้องทุกอย่างเองตั้งแต่แรก ทั้งที่สิทธิ์จะได้คบกันก็แทบเป็นศูนย์... แต่ก็ช่างเถอะ ลินให้โอกาสนี้มาก็ดีแค่ไหนแล้ว” ว่าจบเขาก็เอียงตัวจะเดินหนี หลังจากแค่จะแกล้งงอนให้อีกฝ่ายง้อ แต่เสี้ยวหนึ่งของความรู้สึกเขาก็คิดน้อยใจจริงๆ ที่ทำไมถึงไม่มีโอกาสได้เป็นเหมือนไอ้บ้านั่นที่ได้หัวใจเธอไปแล้วมันก็ไม่ไยดี
          “ภู มันไม่ใช่แบบนั้นนะ”
          สองแขนเล็กๆ ผวาเข้าไปคว้าเอวของคนที่หันหลังให้มากอดไว้... ความรู้สึกบีบหน่วงที่ไม่เคยเกิดขึ้นกำลังเล่นงานเธอจนเกินจะรับไหว
          รู้สึกไม่ดีเลยที่เห็นใบหน้าแบบนั้นของเขา... ไม่อยากให้เขาเดินหนี ไม่อยากให้เขาทำเหมือนน้อยใจกัน
          นี่เธอเป็นอะไรไป
          สองแขนเล็กๆ รัดแน่นขึ้นอีก กลิ่นเหงื่อจางๆ กับน้ำหอมอ่อนๆ ของเขายิ่งสูดดมก็ยิ่งหวงแหน... เอ่อ อาจจะเป็นความรู้สึกอบอุ่นประเภทหนึ่งก็ได้ อาจจะไม่ถึงขนาดนั้นหรอก
          “ขอโทษนะ ลินไม่ได้ตั้งใจ”
          “ขอโทษทำไมล่ะ ลินไม่ได้ผิดอะไรเลย ไม่ต้องห่วงหรอก ภูโอเค” น้ำเสียงของเขาดูขมขื่นจนเธอรู้สึกได้... นาทีนี้เขาโกหกไม่เก่งเลยนะ เธอดูออก
          “ลินไม่รู้ว่าสถานะระหว่างเราตอนนี้มันเริ่มจากอะไรยังไง แต่คนเราพอไม่ได้ตั้งตัวมันก็ต้องใช้เวลาปรับตัวกันบ้างแหละ ไม่งอนแบบนี้ได้ไหม ลินง้อไม่เป็นภูก็รู้”
          “ภูก็ไม่ได้ให้ง้อนี่ บอกไปแล้วว่าไม่ได้โกรธ”
          “หน้าตาแบบนี้เนี่ยเหรอไม่โกรธ ตั้งแต่รู้จักกันมาภูไม่เคยเดินหนีกันเลยนะ วันนี้ที่ทำแบบนี้แน่ใจเหรอว่ายังปกติดีน่ะ” เธอปล่อยทั้งสองแขน ก่อนจะรีบขยับตัวไปยืนอยู่ข้างหน้าเขา แสงรำไรของดวงไฟริมฝั่งแม่น้ำสาดส่องใบหน้าหล่อเหลาที่ดูนิ่งกว่าทุกวันขณะจ้องมองมาที่เธอ
          “ที่ผ่านมาภูรอให้ลินหันมามองกัน เวลาที่ผ่านไปมันนานมากจนเคยคิดท้อและเลิกหวัง เหมือนอย่างตอนนี้...”
          “ไม่ หยุดพูดนะ ก็ตกลงแล้วนี่ไง จะเลิกเหรอ คนโลเล” เสียงทุบดังติดกันหลายครั้ง พร้อมๆ กับใบหน้าซีดเผือดของคนที่มีน้ำตาตรงหน้า ภูเขายืนอึ้งไปหลายวินาทีก่อนจะรีบรวบทั้งคนทั้งของให้มาสงบอยู่ในอ้อมแขน
          “เดี๋ยวๆ ใครโลเล ร้องไห้ทำไมครับ”
          มือที่คอยเช็ดน้ำตาให้ยังคงเป็นมือคู่เดิม เป็นคนเดิมที่เป็นห่วงและดูแลเธอไม่ห่างไปไหน... คนตัวเล็กกลืนความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอกลงไป ก่อนจะได้สติแล้วคว้ากอดเขาตอบอย่างไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้ว
          “ภูจะเลิกเหรอ ฮึก ลินน่าเบื่อใช่ไหมอ่ะ ผู้ชายก็แบบนี้ เป็นแบบนี้ทุกคน”
          แก้มเปื้อนน้ำตาซุกลงกับอกของอีกฝ่ายราวกับเด็กน้อย นาทีนั้นฝ่ายที่กำลังงงจึงเข้าใจทันทีว่าคนดีของเขากำลังคิดอะไรอยู่ มุมปากหยักยกยิ้มอย่างพึงพอใจ
          “ใครจะเลิกหืม พูดสักคำหรือยัง”
          “ก็เมื่อกี้ภูบอกว่าท้อ... บอกว่าจะเลิกหวัง” น้ำเสียงสะอื้นที่ปะปนอยู่ช่างน่าเอ็นดูหนักหนาในความรู้สึกของคนฟัง... สามสิบกว่าแล้วยังร้องไห้เป็นเด็กเลยนะ แฟนเขาเนี่ย
          “พูดยังไม่จบเลย ภูกำลังจะบอกว่าเคยคิดท้อและเลิกหวัง... เหมือนอย่างตอนนี้ก็มีท้ออยู่บ้าง แต่ไม่ได้คิดจะถอย ไม่ได้เลิกหวัง ยิ่งรู้ว่ามีเด็กขี้แยไม่อยากให้ภูเลิก ก็ยิ่งไม่มีทางให้มันเกิดขึ้น รับรองได้ครับผม”
          พอรู้สึกตัวว่าหน้าอกถูกดันออกนิดๆ คนที่หัวใจพองฟูก็กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเพื่อแกล้งใครบางคนให้เขินหนักยิ่งกว่าเดิม
          “ไม่ได้จะพูดว่าจะเลิกหรอกเหรอ”
          “ไม่ครับ”
          “อื้อ งั้นก็ปล่อยก่อนสิ”
          “ไม่ปล่อยหรอก เดี๋ยวมีคนร้องอีก”
          “ฮื่อ ก็แค่ แค่เข้าใจผิดหรอก” น้ำตาไหลไปขนาดนั้น จะมองหน้าเขายังไงดีนะ
          “ยังจะเถียงอีก เด็กดื้อ” คนที่ได้เปรียบรีบโน้มใบหน้าเข้าไปฟัดแก้มนวลที่เขาปรารถนาจะต่อลมหายใจให้กับตัวเองทันที
          ฟอดดดดดดด
          “ไปเถอะ กลับบ้านกันดีกว่า ตอนนี้หนามทุเรียนตำแขนภูแดงไปหมดแล้ว” เขายกถุงใส่ทุเรียนที่พยายามยกให้ห่างจากคนตัวเล็กที่อยู่ในมือให้เธอดู ก่อนจะหันมาสบตาและหัวเราะไปพร้อมๆ กัน
          “ไหนเอาแขนมาให้ดูก่อน ที่บ้านมียา เดี๋ยวลินทาให้”
          “ยาอะไรก็ไม่หายเท่ากับว่าใครเป็นคนทาให้นะ”
          อย่างนี้ปล่อยให้หนามทุเรียนข่วนจนเป็นบาดทะยักเลยดีไหม


*******************
งื้ออออออ เขินนนนนนน

ว่าจะมานิดเดียว ลากยาวเลย 55555555

ไหนใครยังไม่นอนบ้างคะ ทักทายกันได้น้า ไรท์ปั่นงานดึกๆ ค่าวันนี้

ฝันดีนะคะ

... ภณิตา ...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

219 ความคิดเห็น

  1. #215 ปริศนา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 12:36

    ตามอ่านมาจากเรื่องพ่อหรรษา ภาษาละมุน ชอบๆๆๆ ขอบคุณที่เขียนให้อ่านค่ะ

    #215
    1
    • #215-1 PaniWinn(จากตอนที่ 22)
      8 พฤษภาคม 2563 / 12:42
      งื้ออออ ขอบคุณมากนะคะ แต่เรื่องนี้ยังค้างไว้อยู่เลยค่ะ ถ้ามีโอกาสจะกลับมาต่อให้จบนะคะ
      #215-1
  2. #124 มินนี่ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 22:57

    ชชอบค่ะน่ารักจัง คิดถึงไรท์นะคะ

    #124
    1
    • #124-1 PaniWinn(จากตอนที่ 22)
      13 ธันวาคม 2562 / 10:59
      ขอบคุณมากนะคะ ^^
      #124-1
  3. #123 NongyingJaiman (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 19:09
    เพิ่งตามอ่านค่าาา ดีมากเลยยย ละมุนมากกก
    #123
    1
    • #123-1 PaniWinn(จากตอนที่ 22)
      11 ธันวาคม 2562 / 14:10
      ขอบคุณค่า ดีใจที่ชอบนะค้าาาาาาาาาาา
      #123-1
  4. #122 berrybobie (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 14:21
    ตัวบิดเป็นเลขแปดแล้ว
    #122
    1
    • #122-1 PaniWinn(จากตอนที่ 22)
      11 ธันวาคม 2562 / 14:09
      งื้อออออ ดีใจที่ชอบนะคะ
      #122-1
  5. #121 Kanokwan Ruenarom (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 14:11

    ลากยาวแล้วเหรอเนี่ย ยังยาวไม่พอนะ ยาวของไรท์แต่คือนิดเดียวของรีด ขอยาวกว่านี้ได้ป่ะ แบบยาวม๊ากมากกกกก

    #121
    1
    • #121-1 PaniWinn(จากตอนที่ 22)
      9 ธันวาคม 2562 / 14:14
      555555555555555555555 แง นี่คิดว่ายาวแล้วน้าาาาาา
      #121-1
  6. #120 SalinCH (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 08:22
    น่ารักมากกกกก
    #120
    1
    • #120-1 PaniWinn(จากตอนที่ 22)
      9 ธันวาคม 2562 / 10:56
      ขอบคุณค่าาาาาาา
      #120-1
  7. #119 Pnac (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 00:05

    เขิลลลล
    #119
    1
    • #119-1 PaniWinn(จากตอนที่ 22)
      9 ธันวาคม 2562 / 00:18
      ไรท์เขียนเองก็เขินเองเหมือนกันค่าาา แหะๆ><
      #119-1
  8. #118 ondara (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 23:33
    กะลังจะไปอาบน้ำพอดี ไปละ กู๊ดไนท์
    #118
    1
    • #118-1 PaniWinn(จากตอนที่ 22)
      9 ธันวาคม 2562 / 00:17
      ฝันดีนะค้าาาาาาาา
      #118-1