Lost Seed บทที่1

ตอนที่ 3 : ร่องรอยของความเจ็บปวด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

"อะไรวะ"เบนตอบกลับอย่างตกใจจากท่าทีของเดฟ

"เร็วน่ามานี้! มานี้มาดูนี้"เดฟยังคงตะโกนเสียงเบนอย่างแตกตื่น

เบนกับสแตนด์วิ่งตรงไปหน้าทีวีตามที่เดฟบอก สิ่งที่ทั้งคู่เห็นในทีวีคือเห็นการจลาจลของพวกกลุ่มต่อต้านซี้ดที่ทําเนียบรัฐบาล วินาทีต่อมาเบนได้ภาพที่พ่อของตัวเองโดนผู้ต่อต้านคนหนึ่งลากเข้าไปในอาคารทำเนียบรัฐบาลในสภาพบาดเจ็บ ทันใดนั้นเบนวิ่งออกจากบ้านอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่เอ่ยปากอะไรสักคำกับเพื่อนทั้งสองคนปล่อยให้ทั้งคู่ที่คิดจะห้ามแต่ไม่ทันแม้แต่จะอ้าปาก แต่เบนก็ออกจากบ้านไปแล้ว

"มึงว่าเราไปช่วยมันดีไหม"สแตนด์หันไปมองหน้าก่อนถามเดฟ

"มึงคิดว่าเราจะทำอะไรได้อีกฝ่ายมีทั้งปืนทั้งอาวุธพร้อม"เดฟตอบกลับโดยไม่มองน่าสแตนด์

"ถึงเราจะเป็นซี้ดแต่พลังของมึงกับกูจะไปทำอะไรได้"เดฟพูดพร้อมกับลุกขึ้น

"กูว่าเราไปห้ามมันดีกว่าถ้าปล่อยให้มันเข้าไปมีหวังมันร่วงก่อนเจอหน้าพ่อมันแน่"เดฟหันหน้ามามองสแตนด์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแล้วพูดต่อ

แล้วเดฟกับสแตนด์ก็วิ่งออกไปขับรถตามเบนทันที

อีกฝั่งเบนที่ขับตรงไปทําเนียบรัฐบาลได้เริ่มเห็นผลกระทบของการจลาจลในครั้งนี้ทั้งรถที่โดนทำลายจากทั้งปืนและระเบิด รอยกระสุนตามตึก ผู้คนที่โดนลูกหลงบาดเจ็บล่มตาย เมืองที่ลุกเป็นไฟ เบนเอารถจอดก่อนจะลงมาเดินเท้าสิ่งที่เขาเห็นคือทุกคนต่างบาดเจ็บและเจ็บปวดผู้คนที่ทรมานกับเรื่องนี้ไม่ต่างกันไม่ว่าจะเป็นคนหรือซี้ด

เดฟกับสแตนด์ที่ได้ตามเบนมาถึงภาพอันโหดร้ายบ้านตึกร้านค้าและถนนที่ลุกเป็นไฟผู้คนที่นอนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด กองเลือดที่มีอยู่เต็มพื้น จนกระทั่งทั้งสองเหลือบตาไปเห็นสิ่งนั้นก็ถึงกับตะลึง

ที่ทั้งคู่ต่างตกใจไม่ใช่ภาพรอบตัว แต่ที่ทั้งคู่เห็นคือเบนกำลังตัวสั่น เดฟกับสแตนด์หันมามองหน้ากันเพื่อยืนยันว่าทั้งคู่เห็นคือที่เบนกำลังสั่นกลัว เพราะเดฟกับสแตนด์ก็รู้จักและสนิทกันเบนมานานหลายปีแต่ก็ไม่เคยเห็นเบนกลัวอะไรแม้แต่อย่างเดียว

แต่ถ้าเป็นเรื่องความเป็นความตายจะกลัวขึ้นมาก็คงไม่แปลกเพราะถึงเขาจะเข้มแข็งมากแค่ไหนจะกล้าสักเท่าไหร่ต่อให้ไม่เคยกลัวอะไรมาเลยแต่สุดท้ายเขาก็เป็นแค่เด็กอายุสิบแปดคนหนึ่ง

ทั้งเดฟและสแตนด์ได้เดินเข้าไปหาเบนพร้อมกันอยู่ๆ ทั้งคู่ชะงักที่เขาเห็นว่าเบนสั่นไม่ใช่เพราะเขากลัวหรืออะไรแต่เขากำลังร้องไห้อยู่เสียงสะอื้นที่ดังออกมาพร้อมๆ กับน้ำตาที่หยดลงบนพื้นถนนไปผสมกันกองเลือดที่พื้น

ภาพที่ได้เห็นทำให้ทั้งสองสะเทือนใจคนอย่างเบนที่ไม่กลัวสิ่งไหนไม่เคยแม้แต่จะเสียใจตอนที่เสียเพื่อนรักไป กำลังร้องไห้ เดฟกับสแตนด์อึ้งกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าทั้งคู่เริ่มมองไปรอบๆ ทั้งเริ่มสังเกตรอยกระสุนเริ่มได้เสียงคร่ำครวญ เสียงร้องไห้ เสียงแห่งความเจ็บปวด

พวกเขาเริ่มเข้าใจความรู้สึกของเบน เริ่มรู้ว่าไม่ใช่เขาไม่รู้สึกเขาแค่เก็บมันไว้เก็บน้ำตาไว้ในใจ เดฟกับสแตนด์ก้าวเดินไปหาเบนแล้วจับที่บ่าของเบนไว้ เบนหันมาพร้อมกับน้ำตาที่เต็มใบหน้า

"เราจะไปหยุดเรื่องนี้กัน"สแตนด์พูดอย่างหนักแน่น

"ไม่ใช่เพื่อมึงหรือพ่อมึงแต่เพื่อไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก"เดฟบอกต่อด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา

แล้วทั้งสามคนได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้งแล้วทั้งสามได้เริ่มออกเดินทางโดยหมายจะหยุดเหตุการณ์นี้

ในที่สุดทั้งสามก็ได้มาถึงหน้าทำเนียบรัฐบาลแล้วแต่ก็ยังเข้าไปไม่ได้เพราะยังมีผู้ต่อต้านกลุ่มหนึ่งยืนอยู่พร้อมอาวุธครบมือ จะเดินเข้าไปเฉยๆ ก็คงไม่ได้ระหว่างที่พวกเขายังคิดกันอยู่ว่าจะเข้าไปยังไงอยู่ๆ ก็มีผู้ต่อต้านอีกคนเดินออกมาพร้อมกับลากเด็กผู้หญิงคนหนึ่งออกมาทั้งคู่เดินมาถึงหน้าทางเข้าเด็กคนนั้นได้โดนผลักออกมาจากทำเนียบรัฐบาล

เธอค่อยๆ เดินออกมาเธอเดินตรงมาทางพวกเขาเธอเริ่มใกล้เข้าๆ

"แจ็คกี้! "เบนพูดขึ้น

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น