{exo} ★ Double X HunHan ft.Chanbaek

ตอนที่ 18 : xx ♥︎ 015(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    2 พ.ย. 58


DoubleX 015

 

Theme song : Drag me down – One direction

 

So just call me , if  you want me.

คุณแอรีสครับ

เสียงเรียกที่ดังข้างหลังทำให้ลู่หานต้องหยุดชะงัก ขาเล็กที่ตั้งใจจะก้าวเดินไปอีกทางต้องเปลี่ยนหมุนมาทางรถตู้คันใหญ่ที่มีโลโก้บริษัทแปะอยู่อย่างเด่นหรา ริมฝีปากอิ่มเบะคว่ำ แต่ถึงแบบนั้นก็เดินไปตามทางที่มีคนขับรถเผยมือไว้ให้

ขอบใจนะ แล้วนี่...เอ่ยขอบคุณพลางก้าวเท้าผ่านประตูที่เปิดไว้

ครับ?

บอสตั้งใจจะควบคุมความประพฤติฉันนานซักเท่าไหร่กัน

อ่า...บอสแค่ฝากมาบอกว่าจนกว่าคุณแอรีสจะจัดการทุกอย่างได้หมดน่ะครับ

ลู่หานยิ้มหวานรับกับคำที่บอสฝากมาบอกทันที พูดมาแบบนี้ก็แสดงว่าคงให้เขาจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง ความคิดในตอนแรกที่กังวลว่าบอสอาจจะทำให้แผนการที่คิดไว้ในหัวจะพังลงต้องหายไป ประตูปิดลงพร้อมกับริมฝีปากอิ่มเอ่ยชื่อสำนักพิมพ์ที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราว

ตากลมเหลือบมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือก็พบว่ายังมีเวลาพอที่เขาจะจัดการชีวิตที่วุ่นวาย ก่อนจะไปสนามบินเพื่อจัดการในสิ่งที่ต้องทำ

 

 

 

ถึงแล้วครับ

เสียงของคนขับรถที่อยู่ด้านหน้าดังขึ้น ทำให้ลู่หานหลุดจากภวังค์ มือเล็กเก็บกรอบรูปใบเล็กที่นั่งเหม่อมองอยู่นานใส่กระเป๋า พลางขยับตัวก้าวลงจากรถ เจ้าของเรียวขาสวยภายใต้สกินนี่ยีนส์ยืดตัวขึ้น หยิบแว่นกันแดดยี่ห้อดังขึ้นใส่ แล้วยกยิ้มร้ายกาจ

คะ...คุณแอรีส

น้ำเสียงตะกุกตะกักของพนักงานสาวที่ยืนอึ้งอยู่หน้าประตูบริษัท ทำให้ลู่หานยกรอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษ ที่ดูแล้วคนมองก็คงรู้สึกอำนาจกดดันบางอย่างที่แผ่ออกมาจากร่างเล็กที่กำลังยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า

ขอพบบอสของบริษัทนี้หน่อยสิ

เอ่ยเสียงเรียบนิ่งสั่ง จนหญิงสาวได้แต่เอ่ยตอบรับทันที พร้อมสั่งให้พนักงานรักษาความปลอดภัย เปิดประตูให้นายแบบชื่อดังในวงการที่วันนี้แผ่ไอเย็นกดดันจนน่าเกรงขาม เธอพอจะรู้ว่าคุณแอรีสเข้ามาที่สำนักพิมพ์ของเธอทำไม ซึ่งนั่นทำให้รู้สึกแอบหวาดกลัวไม่ได้ว่าในวันพรุ่งนี้อาจไม่มีงานทำ เพราะบริษัทคงพบปัญหาอย่างแน่นอน

เพราะเธอรู้ดีว่าสำนักพิมพ์ใดที่มีปัญหากับนายแบบผู้แสนโด่งดังผู้นี้ศพมักไม่ค่อยสวยซักเท่าไหร่ ทั้งที่เธอก็พยายามคัดค้านบอสแทบตาย แต่สุดท้ายก็จบลงที่หนังสือพิมพ์ของบริษัทลงรูปนั้น พร้อมหัวข้อความที่น่าฉุน

ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?

อะ..ปะ เปล่านะคะ

ลู่หานระบายรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นหญิงสาวที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่ข้างกันในลิฟท์ เอื้อมมือที่กำลังสั่นเทาไปกดเลขชั้นด้วยความยากลำบาก ก็ไม่ได้ตั้งใจจะแผ่ไอเย็นความกดดันกันขนาดนี้หรอก แต่สิ่งที่สำนักพิมพ์นี้ทำกับเขาไม่ค่อยน่ารักซักเท่าไหร่นี่สิ

ตู้โดยสารสี่เหลี่ยมพาขึ้นมายังชั้นสูงสุด ลู่หานเดินออกมาตามมือที่ผายออกของหญิงสาวตรงหน้า เดินผ่านห้องกระจกไม่นานก็พบกับห้องขนาดใหญ่ที่มีป้ายแปะเด่นหราว่าเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์แห่งนี้

ขอบใจนะส่งรอยยิ้มจริงใจให้กับพนักงานสาวที่พามาส่ง ทำให้เธอหลบสายตาแก้มแดงขึ้นสี พร้อมหันหลังกลับไปทิศทางเดิม

ได้ติดต่อเอาไว้หรือเปล่าคะ?เลขาสาวเจ้าของเดรสสีแดงสดรัดรูปเอ่ยถาม ทำให้ลู่หานยกยิ้มมุมปาก พลางถอดแว่นกันแดดออก ทำให้ดวงตาที่เต็มไปดวงเครื่องสำอางค์ต้องเบิกโตอย่างตกใจ

ไม่ได้ติดต่อไว้ แต่ผมจะเข้าไปคุยกับหัวหน้าของคุณตอนนี้

แต่..คือ

ลู่หานทำหน้านิ่งใส่ พลางเดินไปทางกรอบประตูสีน้ำตาลที่อยู่ตรงหน้า เลขาสาวรีบพุ่งตัวมาขวางไว้ แต่ก็ไม่ทันกับมือเล็กที่เอื้อมไปเปิดประตูให้กว้างออก คนที่อยู่ในห้องสะดุ้งตัวพร้อมหันมามองหน้าเขาด้วยความตกใจ ลู่หานแย้มยิ้มแต่เป็นยิ้มที่คนมองดูออกว่าอันตรายมากแค่ไหน

เจ้าของสำนักพิมพ์ลุกขึ้นยืนทันที พร้อมหันสายตาไปตำหนิเลขาสาวที่ยืนอยู่ด้านข้าง นั่นทำให้ลู่หานต้องกระแอมไอเพื่อเรียกให้สนใจตัวเขาที่ยืนอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่พยายามหลบตากันอยู่แบบนั้น

สวัสดีตอนเช้าครับคุณแอรีส

สวัสดีครับคุณจองชิก เจ้าของสำนักพิมพ์เจซีไอขนาดเล็ก

เอ่ยย้ำคำท้ายประโยคจนจองชิกได้แต่หน้าซีดเผือดไปมากกว่าเดิม มือกร้านตามวัยยกขึ้นลูบผมที่มีอยู่น้อยนิดพลางเช็ดเหงื่อเม็ดโตที่ไหลลงมาข้างขมับ ชายสูงอายุร่างท้วมได้แต่คาดโทษถมึงตาใส่เลขาสาว พลางสวดมนต์อ้อนวอนพระเจ้าอยู่ในใจ

นี่คุณ...ไม่คิดจะเชิญผมนั่งเลยหรือครับ?

อ่า ขอโทษครับที่เสียมารยาท เชิญนั่งเลยครับคุณแอรีส

รับชาหรือกาแฟดีคะ?

ไม่ดีกว่าครับ เพราะผมไม่ได้ตั้งใจจะอยู่นานสักเท่าไหร่

โบกมือปฏิเสธเลขาสาวพลางทิ้งตัวลงนั่งโซฟาที่ถูกเชื้อเชิญ ลู่หานยกขาขึ้นนั่งไขว้ห้างแล้วยกแขนวางประสานมือ พลางแย้มรอยยิ้มเคลือบยาพิษที่ทำเอาจองชิกต้องรู้สึกร้อนๆหนาวๆ แม้จะรู้ตัวดีว่าคงโดนจัดการปิดข่าวด้วยวิธีการอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่คิดว่าเจ้าของข่าวที่ถูกกล่าวถึงจะลงมาจัดการด้วยตัวเอง

คุณคงทราบดีว่าผมมาที่นี่ทำไม

ครับ

ผมเคยคิดว่าสำนักพิมพ์ของคุณจะมีจรรยาบรรณมากกว่านี้นะครับ เอ่ยประโยคเฉือดเชือนทั้งที่ยังแย้มรอยยิ้ม ดวงตากลมที่ดูสดใสแข็งกร้าวขึ้นมา แม้จะผ่านประสบการณ์ชีวิตมามากกว่าแต่จองชิกกลับไม่สามารถตอบโต้ได้

ผม คือ...

ช่วยจัดการกับหนังสือพิมพ์ในเช้าวันนี้ให้หมดไปจากแผงหนังสือ และร้านค้าทุกที่ที่คุณส่งไปด้วยนะครับ อย่าให้ผมเห็นว่ายังมีเล่มไหนวางขายอยู่

“…”

คงไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ?

เอ่ยเน้นเสียงหนักแน่น พลางเปลี่ยนจากใบหน้ายิ้มแย้มเป็นนิ่งสงบใส่ เจ้าของสำนักพิมพ์ที่ตอนนี้เหมือนจะช๊อคไปแล้วในสิ่งที่ลู่หานพูด คนตัวเล็กตั้งใจจะจัดการให้มากกว่านี้สมกับที่ทำให้ชื่อเสียงของเขาต้องลดระดับลง แต่ลู่หานก็ใจดีพอ ปกติเขาไม่ใช่คนร้ายกาจที่เหวี่ยงวีนไม่เข้าเรื่อง แต่ยกเว้นสำหรับเหตุการณ์ที่ไม่น่าอภัยแบบนี้จริงๆ

คะ..คุณแอรีส บริษัทผมก็แค่เล็กๆ จะให้ผมเอาเงินที่ไหนไปจัดการละครับ

จองชิกสวมวิญญาณนักธุรกิจร้อยเล่ห์ พยายามรุกเกมส์กลับแม้ไอเย็นที่น่ากดดันจะแผ่ออกมาจากเจ้าของใบหน้าหวานใส ที่ตอนนี้ใบหน้าไม่มีรอยยิ้มอยู่อีกแล้ว คิ้วเล็กขมวดมุ่นทันทีที่ได้ยินประโยคเห็นแก่ได้จากเจ้าของสำนักพิมพ์

นั่นเป็นปัญหาของบริษัทคุณ

“…?!”

ขอบคุณนะครับ ที่ทราบว่าเป็นเพียงแค่บริษัทเล็กๆ เพราะถ้าผมฟ้องร้องขึ้นมาเจซีไออาจหายไปจากวงการสำนักพิมพ์ไปเลยก็ได้

เอ่ยประโยครุกฆาตจนเจ้าของสำนักพิมพ์มากเล่ห์ได้แต่หน้าซีดเผือด ในหัวของจองชิกคิดคำนวนถึงผลร้ายหรือผลเสียที่เกิดขึ้น แล้วก็ได้แต่กุมขมับพลางพยักหน้าก้มหัวอย่างจำยอม มือกร้านรีบโทรสั่งงานกับลูกน้องทันที นั่นทำให้ลู่หานเผยรอยยิ้มออกมาอย่างพอใจในสิ่งที่เกิดขึ้น

ขอบคุณนะครับคุณจองชิก...แต่ผมอยากรู้อะไรบางอย่าง

คุณแอรีสอยากทราบอะไรครับ?

ลู่หานขมวดคิ้ว พลางนึกอย่างสงสัยเพราะตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในสำนักพิมพ์แห่งนี้ก็พบว่าเป็นสำนักพิมพ์ขนาดเล็กมากอย่างที่ว่า ฉะนั้นโอกาสจะมีปาปารัสซี่มือดีจับภาพได้ขนาดนั้นก็เป็นไปได้ยาก เพราะเขาก็ระวังตัวในทุกครั้งที่ต้องออกไปข้างนอก

รูปที่ได้มา คงไม่ใช่จากคนในบริษัทคุณหรอกใช่ไหม?

อ่า..คือ คนสูงวัยตรงหน้าชะงักค้าง ท่าทางมีพิรุธส่อแววจนลู่หานต้องถามย้ำอย่างสงสัย

คุณควรตอบผมนะครับ

คือ...มีผู้หวังดีส่งรูปมาให้และเงินหนึ่งก้อนให้ผมลงข่าวนี้ครับ

ใคร?!”

ผะ ผมไม่ทราบจริงๆครับคุณแอรีส

น้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างยอมแพ้ แถมหัวที่ก้มลงอย่างขอโทษขอโพยทำให้ลู่หานต้องโบกปัดมืออย่างไม่ติดใจจะซักไซร้ต่อ คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนพลางโค้งขอบคุณจองชิกจนอีกฝ่ายได้แต่ก้มหัวรับทันที ลู่หานส่งรอยยิ้มที่จริงใจมากกว่าในครั้งแรกพร้อมเอ่ยขอรบกวน ทำให้หัวใจของอีกฝ่ายได้แต่หนักอึ้งด้วยความรู้สึกผิด

ลู่หานเดินออกตามทางเดิมที่พนักงานสาวตัวเล็กได้พามา ปากอิ่มเม้นแน่นพลางนึกไปถึงว่ามีศัตรูที่ไหน ที่ตั้งใจทำลายชื่อเสียงมากขนาดนี้ ถ้าหากเป็นเพื่อนร่วมวงการณ์ เขาก็แทบนึกไม่ออก ถึงภาพลักษณ์โดยส่วนตัวจะดูเหย่อหยิ่งแต่ลู่หานก็มีความจริงใจให้ทุกคนเสมอ

นึกคิดอย่างเหม่อลอย พลางก้าวข้ามถนนเล็กเพื่อไปขึ้นรถตู้บริษัทอีกฝั่ง แต่เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

คุณแอรีส!!!”

 

 

กรี๊ดดดด!”

เสียงร้องดังลั่นของผู้ที่เห็นเหตุการณ์ดังขึ้นทันที รถมอเตอร์ไซส์วิ่งตัดหน้าพอดีกับที่ลู่หานกำลังก้าวเท้าออก ร่างกายที่ลอยคว้างทำให้หัวใจดวงเล็กขวัญกระเจิง หลับตาลงอย่างจำยอมในสิ่งที่กำลังจะเกิด

แต่สัมผัสนุ่มหยุ่นแทนที่จะเป็นพื้นปูนแข็งที่ทำให้กระดูกร้าวสักจุด ทำให้ดวงตากลมต้องเบิกโพลง เสียงร้องโอดโอยพร้อมใบหน้าแหยเกของร่างสูงใหญ่ที่อยู่ด้านใต้ทำให้ลู่หานต้องรีบลุกขึ้นมาทันที

นาย! เป็นอะไรไหม?!”

เอ่ยร้องถามอย่างตกใจถึงคนที่เหมือนนอนจุกอยู่ด้านข้าง มองสำรวจดูทั่วตัวก็ไม่พบรอยบาดเจ็บอะไร นั่นทำให้ลู่หานได้รู้ว่านี่คือคนขับรถของบริษัทเขานั่นเอง แต่เพราะหมวกแก๊ปที่หลุดออกไป ทำให้เผยเห็นใบหน้าที่คุ้นตาโดนเฉพาะรอยบากบริเวณคิ้วที่ดูสะกิดความทรงจำของคนตัวเล็ก

คุณ..ตัวหนักชะมัด เอ่ยพูดอย่างลำบาก แต่ประโยคที่ขัดหูทำให้ลู่หานได้ค้อนเข้าใส่ แต่คนตัวเล็กนึกถึงบุญคุณที่ไม่ต้องถูกรถมอเตอร์ไซส์เฉี่ยวจนได้แผล ทำให้ต้องเก็บกลืนคำด่าลงคอ เปลี่ยนมาช่วยจับสำรวจดูว่าผู้มีพระคุณไม่ได้บาดเจ็บตรงส่วนไหน

เฮ้ นายนี่...เอ่อ..ขอบใจแล้วกันนะ

ลดน้ำหนักหน่อยก็ดีนะคุณ

ย๊า...

เอ่ยกับตัวเองอย่างขัดใจ เพราะจะระเบิดอารมณ์ใส่คนที่พูดด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาทก็ไม่ได้ ทำให้คนตัวเล็กได้แต่เบะปากอิ่มแล้วฮึดฮัดอยู่ในใจ ลู่หานนึกไปถึงเหตุกาณ์เสี่ยงตายก่อนหน้าแล้วคิ้วเล็กก็ได้แต่ขมวดมุ่น ไม่อยากนึกสภาพของตนเองหากไม่ได้รับการช่วยเหลือเลยจริงๆ

น่ากลัวมากเกินไป ทำไมเหตุการณ์รอบตัวถึงได้ดูอันตรายขึ้นมามากในช่วงนี้

กำโทรศัพท์ไว้แน่น ตั้งใจจะโทรหาใครบางคน แต่ก็หยุดชะงักไว้บางทีนี่อาจเป็นเพราะดวงเขาตอนนี้ที่กำลังตกสุดๆก็เป็นได้ เหลือบมองชื่อที่ตั้งใจจะกดโทรหาแต่ก็หยุดไว้เพียงเท่านั้น เพราะลู่หานรู้ดีว่าตอนนี้เซฮุนมีเรื่องที่ต้องทำมากมายแค่ไหน

ตั้งแต่ในคืนวันนั้นที่โอเซฮุนเล่าเรื่องในสิ่งที่ต้องทำทุกอย่าง

เพื่ออิสรภาพ และเพื่อที่จะได้รัก...คนแบบเขา

ยิ่งคิดหัวใจก็ยิ่งเต้นรัวด้วยความเต็มตื้น เป็นความรู้สึกอิ่มในหัวใจที่บรรยายออกมาไม่ได้ เหมือนแก้วน้ำที่ถูกน้ำหวานเติมจนเต็ม เหมือนลูกโป่งที่ถูกอัดแก๊สจนพองโต ริมฝีปากอิ่มแย้มยิ้มออกมาบางเบาเมื่อนึกถึงใบหน้าแสนสมบูรณ์แบบของคนที่อันตรายต่อหัวใจอยู่เสมอ

คุณแอรีสจะเดินทางไปสนามบินอินชอนเลยใช่ไหมครับ

อื้ม รีบไปเลยเดี๋ยวจะไม่ทันเวลา

เอ่ยบอกคนขับรถที่เป็นผู้ช่วยชีวิต พลางถอนหายใจบางเบาเมื่อนึกถึงในสิ่งที่ต้องทำในวันนี้ มือเล็กหยิบกรอบรูปในกระเป๋า จ้องมองคนในรูปภาพแล้วเอ่ยออกมาเสียงเบาจนแทบกระซิบ

อีกไม่นานหรอกใช่ไหมครับ..พี่

 

 

คุณทำให้ผมชอบสีท้องฟ้าในวันนี้ แม้มันจะมืดหม่น

Aries Lu

 

 

Loading…50%

ขาเล็กก้าวเดินอย่างรีบร้อน เจ้าของดวงตากลมเหลือมองเข็มนาฬิกาที่เฉียดใกล้เวลาเครื่องออกทำให้คิ้วเล็กขมวดมุ่นด้วยความเป็นกังวล ลู่หานเร่งสองเท้าให้ก้าวเร็วยิ่งขึ้นจนแทบวิ่ง แต่เพราะผู้คนที่ขวักไขว่อยู่เต็มสนามบินอินชอน ทำให้ความเร็วในการก้าวเดินไม่เป็นอย่างต้องการมากนัก หัวใจบีบตัวแน่นอย่างกังวลพร้อมมือเล็กที่กำกรอบรูปที่ถือติดมือมาแน่นขึ้น

ขอโทษครับ

เอ่ยออกมาทันทีเมื่อเผลอชนผู้ชายร่างสูงใหญ่ ร่างเล็กก้มหัวเล็กน้อยพร้อมรีบเดินขึ้นบันไดเลื่อนเพื่อไปชั้นบริเวณผู้โดยสารขาออก

นึกว่าจะมาไม่ทันซะแล้ว

น้ำเสียงดีใจพร้อมแววตาที่เป็นกังวลของเพื่อนสนิทคลายลง เมื่อเห็นลู่หานอยู่ในกรอบสายตา นั่นทำให้คนตัวเล็กรีบวิ่งเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้น พอดีกับร่างสูงของคนที่ตั้งใจมาหาผุดขึ้นยืน รอยยิ้มดีใจที่ปรากฏแต่งแต้ม ทำให้ลู่หานต้องแย้มรอยยิ้มกลับ แค่เพียงเท่านั้นก็ถูกคนตัวใหญ่กว่ามากคว้าตัวเข้าไปกอดทันที

นึกว่าเสี่ยวลู่จะไม่มาซะอีก

จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ

เอ่ยตอบพลางยกแขนเล็กขึ้นกอดตอบผู้ชายตัวโตที่ยังซุกใบหน้าอยู่ตรงไหล่ ลู่หานผลักคริสออกเบาๆ เมื่ออ้อมกอดเหมือนจะรัดแน่นมากเกินไป แววตาแสนเศร้าที่ส่งมาทำให้หัวใจดวงเล็กบีบตัวอย่างหนัก ปากอิ่มเม้นแน่นอย่างกังวลแต่ถึงแบบนั้นก็ยังเปลี่ยนเป็นส่งรอยยิ้มแสนหวานไปให้

จะไม่ไปกับคริสจริงๆเหรอ?น้ำเสียงอ้อนพร้อมกับแรงบีบกระชับที่มือเล็กทำให้ลู่หานใจอ่อนไปเกือบครึ่ง ความสงสารและเห็นใจที่ถาโถมทำให้ดวงตากลมสั่นไหวด้วยความลังเล

“…”

เสี่ยวลู่...

คริส...เราไปไม่ได้หรอกนะ

คำพูดของเพื่อนสนิทยังดังวนอยู่ในหัว การรักษาที่เขาพยายามช่วยคริสมาตลอดมามันไม่ได้ผล และในเมื่อตัดสินใจที่จะให้คริสไปรักษาตัวด้วยอีกวิธีแล้ว ลู่หานก็ต้องใจแข็งต่อแววตาที่กำลังอ้อนวอนอยู่ตรงหน้า เพราะเขาเป็นอีกปัจจัยที่ควรกำจัดออกเพื่อให้การรักษาอีกวิธีได้ผลมากยิ่งขึ้น แม้อยากจะแบ่งเบาในความเจ็บปวดของคนตรงหน้านี้ด้วยการอยู่ข้างๆ แต่ก็เป็นไปไม่ได้... หน้าที่ของเขาจบลงแล้ว

ทำไม...?”

ลู่หานไม่ได้ตอบคำถาม มือเล็กเอื้อมมือวางกรอบรูปใบเล็กที่กำแน่นมาตลอด แกะมือใหญ่ที่เกาะกุมอยู่ที่ข้อมืออีกข้าง พลางวางกรอบรูปใบนั้นอย่างถนุถนอม ลู่หานสูดหายใจลึกหลับตาลงแล้วลืมขึ้นอย่างยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น

ใบหน้าสมบูรณ์แบบเรียบนิ่ง นั่นทำให้หัวใจของคนมองอย่างลู่หานกระตุก คริสมองคนในรูปถ่ายนิ่งค้าง อยู่ๆหยาดน้ำก็ก่อตัวขึ้นบนดวงตาคมที่ยังคงมองกรอบรูปใบเล็กอย่างไม่กระพริบ น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามพอดีกับหยดน้ำใสหยดลงตามแรงโน้มถ่วง

เขาคือใคร...ทำไมหน้าคล้ายเสี่ยวลู่ และ...

คริสเงยหน้าขึ้นมองลู่หานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนที่น่าสงสาร คนตัวเล็กทำได้เพียงเอื้อมมือไปเช็ดหยาดน้ำตาที่ไหลจากดวงตาคมของร่างสูง

ทำไมคริสถึงปวดหัวใจมากขนาดนี้..”

คริส...

เหมือนเป็นสัญญาณที่ดีบางอย่าง ลู่หานพุ่งตัวเข้าไปกอดคริสด้วยความรู้สึกในหัวใจที่ยินดี เหมือนพันธนาการที่พันไว้อย่างยุ่งเหยิงเริ่มคลายปม แม้ไม่ทั้งหมดแต่ก็เพียงพอให้ไม่รัดแน่นจนเจ็บปวดเหมือนที่ผ่านมา

แรงแตะแขนแผ่วเบา พร้อมรอยยิ้มบางของเพื่อนสนิท ทำให้ลู่หานต้องคลายอ้อมกอด แววตาหม่นหมองแสนสับสนของคริสที่ทอออกมาทำให้หัวใจดวงเล็กหนักอึ้งแต่ถึงแบบนั้นก็ยังส่งรอยยิ้มเพื่อบอกลา ทำให้ร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าต้องส่งรอยยิ้มกลับมาแม้จะแสนเศร้า พร้อมกดจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากมน

ขอบคุณสำหรับความพยายามที่ผ่านมา ที่เสี่ยวลู่พยายาม...เพื่ออยู่ข้างกัน

คริส...

ลู่หานเอ่ยชื่อของอีกคนมาอย่างแผ่วเบา พอดีกับที่ร่างสูงหมุนตัวเดินเข้าไปทางเกทที่เปิดรอ ข้างกันกับเพื่อนสนิทที่ยื่นเม็ดยาบางอย่างให้ ลู่หานรู้ดีว่าคืออะไร ยาระงับประสาทที่ไม่ทำให้คริสต้องเจ็บปวดกับความเป็นจริงไปมากกว่านี้

เขาทำได้เพียงเท่านี้ ลู่หานรักษาสัญญาได้เพียงแค่เท่านี้

ปาดหยาดน้ำตาที่ไหลออก พลางเงยหน้าทำตัวเป็นเข้มแข็งทั้งที่สุดท้ายเขาก็ยังอ่อนแอ ต่อให้พยายามแค่ไหนหัวใจของลู่หานก็ยังเข้มแข็งไว้ไม่พอ ย้อนนึกไปถึงเหตุการณ์ที่กดไว้ลึกสุดหัวใจแล้วลู่หานก็ได้ภาวนาให้การรักษาผ่านพ้นไปด้วยดี ให้คริสกลับมาเป็นเหมือนเดิม เป็นพี่ชายที่แสนดีของเขาเหมือนเดิม

 

 

 

 

 

 

XX HUNHAN XX

ลู่หานเดินออกมาด้วยความรู้สึกที่เหม่อลอย เดินไปยังที่จอดรถตู้ที่จำได้แม่น แต่กลับแทนที่ด้วยเมอซิเดสคันหรูพร้อมร่างคุ้นตาของใครบางคนพิงอยู่ ร่างสูงที่สวมเพียงเสื้อไหมพรมสีอ่อนกับกางเกงยีนส์ขาดเข่าธรรมดาแต่แสนดูดีและดึงดูดสายตา แววตาคมดุสีเขียวฟ้ามองสบกับดวงตากลม นั่นทำให้ริมฝีปากหยักยกยิ้ม ลู่หานเดินเข้าไปใกล้คนที่ลุกขึ้นยืดตัวเต็มความสูง แขนยาวที่ยืดออกเหมือนกำลังรอนั่นทำให้ลู่หานเผลอขยับตัวเข้าไปในอ้อมแขนที่รองรับ

อ้อมกอดอุ่นกว่าในทุกทีที่รัดแน่นทำให้ความกังวลและตะกอนความหนักอึ้งในใจจางหาย ลู่หานซุกตัวเข้าไปใกล้อกแกร่งมากยิ่งขึ้น อ้อมกอดเซฮุนทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างประหลาด เหมือนนี่คือพื้นที่ของเขาเพียงคนเดียว

หนาวไหม?

อื้อ

หลับตาพริ้มด้วยท่าทางน่ารัก แล้วขยับหัวกลมที่ซุกอยู่บนอกขึ้นลงอย่างยืนยัน ทำให้เจ้าของอ้อมกอดอุ่นได้แต่อมยิ้มที่ไม่เผยขึ้นบ่อยนัก พลางกดจมูกลงสูดดมกลุ่มผมนิ่ม กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เซฮุนรู้ดีว่าวันนี้ลู่หานต้องเจอกับอะไร ตั้งแต่ที่เราเปิดเผยความรู้สึกและทุกอย่างในคืนนั้น เซฮุนให้คนสืบเรื่องราวสิ่งที่ลู่หานพยายามจะบอกมากยิ่งขึ้น ทำให้เขาได้รู้เรื่องราวในอดีตของคนตัวเล็กมากยิ่งขึ้น



 

 

 

 

 

 

แก้วโกโก้ร้อนที่ควันลอยกรุ่นถูกยื่นให้ตรงหน้าร่างเล็ก ลู่หานเอื้อมมือไปหยิบแก้วมัคใบโตไว้ด้วยสองมือแล้วยกขึ้นดื่มด้วยท่าทางที่ไม่รู้ตัวว่าน่าเอ็นดูเหมือนเด็กน้อยมากขนาดไหน เซฮุนทิ้งตัวลงนั่งข้างคนน่ารักที่ห่อตัวเองด้วยผ้าห่มพื้นโตอยู่บนโซฟาสีดำของเขา

ใบหน้าที่ดูมีความสุขของคนอายุมากกว่าทำให้เซฮุนรู้สึกเอ็นดูมากขึ้น คราบสีน้ำตาลที่เปรอะอยู่ตรงขอบริมฝีปากอิ่มทำให้มือใหญ่เอื้อมไปเช็ดให้ แล้วดูดทำความสะอาดคราบสีน้ำตาลบนนิ้วตัวเอง ด้วยท่าทางที่ทำให้คนมองต้องแก้มแดง

หน้าแดงเซฮุนเอ่ยทัก ยิ้มเจ้าเล่ห์ล้อเลียนนั่นทำให้แก้มกลมขึ้นสีไปใหญ่

กะ..ก็ร้อนแล้ว

ผลักกองผ้าห่มที่คลุมตัวเกือบมิดให้เปิดออก พูดโกหกทั้งที่หนาวแทบตาย ลู่หานทำทีไม่สนใจในสิ่งที่คนตัวโตกว่าพูดแล้วหยิบรีโมทที่อยู่ใกล้ตัวมาเปิดหาดูหารายการที่สนใจ สุดท้ายก็ขยับผ้าห่มมาให้พันตัวเหมือนเดิม เมื่ออากาศในคืนนี้หนาวกว่าทุกทีเพราะหน้าหนาวที่ใกล้เข้ามา

ลู่หานเบะปากใส่คนที่ยังจ้องหน้ากันไม่เลิก หันไปค้อนใส่อีกทีด้วยท่าทางที่ติดรำคาญ ไม่รู้คิดถูกหรือผิดที่ตัดสินใจมานอนค้างที่คอนโดของเซฮุน เพราะอารมณ์ตอนนั้นที่อยากอยู่ใกล้คนตัวสูงเหมือนกันทำให้เผลอตอบตกลงโดยง่าย

จะมองหน้ากันอีกนานไหม?

คิดถึง

คำเดียวที่ออกมาจากริมฝีปากบางแสนดูดีของคนตรงหน้า ทำให้ลู่หานรู้สึกแพ้ขึ้นมามากกว่าเดิม แก้มที่ร้อนจัดมากกว่าก่อนหน้าทำให้คนตัวเล็กต้องหลบสายคมที่ยังไม่เลิกจ้องมอง มุดลงกองผ้าห่มผืนหนาเพื่อปกปิดแก้มกลมที่ไม่เดาก็รู้ว่าคงจะแดงมากตามความร้อนที่แผ่ออกมาแน่นอน

ลู่หานหลบไปในกองผ้าห่มจนโผล่พ้นมาแค่ดวงตากลม ท่าทางน่ารักที่ไม่ได้ตั้งใจนั่นทำให้เซฮุนต้องขยับตัวใบใกล้กองผ้ามากกว่าเดิม ตัดสินใจยกก้อนผ้าห่มวางบนหน้าตักแม้จะโดนขัดขืนโดยร่างเล็กที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอด แต่สุดท้ายเซฮุนก็ได้กอดร่างนุ่มนิ่มสมใจ

ปล่อยเลยนะ

“…” ไม่ตอบตามประสา แต่การกระทำก็ปฏิเสธคนตัวเล็กได้เป็นอย่างดี ลู่หานดิ้นหนีอ้อมกอดที่กักขังอยู่ ดิ้นจนเหนื่อยสุดท้ายก็ยอมแพ้อีกครั้งและปล่อยให้เซฮุนกอดตามใจชอบ ถือโอกาสทิ้งตัวลงบนอกคนตัวโตกว่าแรงๆจนแอบได้ยินเสียงดังอุ้กให้ได้ยิ้มอย่างชอบใจ

สัมผัสนุ่มนิ่มที่คลอเคลียอยู่หลังต้นคอและใบหูทำให้ลู่หานต้องย่นคอหนี คนเจ้าเล่ห์ส่งเสียงจุ้บพร้อมปล่อยลมหายใจร้อนใส่อย่างน่าจั๊กจี้ ลู่หานร้องดังอย่างตกใจเมื่อสัมผัสจากมือร้อนมาแตะเอวเล็กอย่างไม่ทันตั้งตัว

หยุดนะ!”

มีเสียงหัวเราะหึจากคนด้านหลัง พร้อมมือร้อนออกไปจากผ้าห่มและเสื้อตัวบางของลู่หาน อยากจะศอกใส่ให้กับคนที่ซุกตรงซอกคอและส่งเสียงหัวเราะกวนประสาทไม่หยุด ไม่มีอีกแล้วภาพแสนฮอตที่เคยมี ตอนนี้มีเพียงโอเซฮุนที่มือไวเป็นบ้า

ผมอยากให้พี่เมาเหมือนคืนนั้นอีก

ย๊า !”

เผลอร้องเสียงดังแล้วภาพน่าอายในคืนนั้นก็ย้อนกลับมาในหัว ลู่หานมุดตัวลงไปในกองผ้าห่มมากกว่าเดิม อยากจะมุดตัวหายออกไปซะตอนนี้ แต่ก็ทำได้เพียงนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อจนคนขี้แกล้งยอมยกก้อนผ้าห่มลงจากตักปล่อยให้คนตัวเล็กเป็นอิสระ

หลังปรับสภาพทุกอย่างให้เป็นปกติ ทั้งแก้มใสร้อนจัดและหัวใจที่เต้นเกินอัตรา ลู่หานก็ยอมโผล่หน้าขึ้นจากกองผ้าห่มที่พันตัว ใบหน้าแสนรั้นที่โผล่พ้นมาจากผ้าห่มทำให้เซฮุนต้องเผลอยกยิ้ม ท่าทางแสนรั้นที่ดูน่าฟัดทำให้ไม่รู้ว่าคืนนี้เขาต้องใช้ความอดทนมากขนาดไหน

มันไม่ง่ายสักนิดที่ต้องอดทนอยู่ในห้องกับคนที่ตัวเองรู้สึกตกหลุมรักไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่

ง่วงแล้ว

เอ่ยขึ้นเสียงงัวเงียหลังจากเอนหลังดูรายการทีวีมาซักพัก คนตัวเล็กลุกขึ้นนั่งโดยผ้าห่มยังพันอยู่รอบตัวอยู่แบบนั้น ขยี้ตางัวเงียอย่างน่ารัก ลู่หานลืมตากลมขึ้นจ้องมองคนตัวโตกว่า พลางยื่นมือไปแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

พาไปนอนหน่อย

ท่าทางออดอ้อนที่ดูน่ารัก ทำให้เซฮุนต้องขยับตัวบดริมฝีปากไปบนริมฝีปากแสนนุ่มนิ่มจนเสียงดังจุ้บ ด้วยความน่าหมั่นเขี้ยวและน่าฟัดของคนตัวเล็ก กดหอมแก้มนิ่มอีกที แล้วก็ยกอุ้มคนน่ารักที่ดูงัวเงียแต่แก้มแดงจัด รู้สึกถึงเส้นความอดทนของตัวเองเริ่มใกล้ขาดเต็มทน ถ้าคืนนี้จะไม่ได้นอนก็ไม่ต้องโทษใครเลย

 

 

 

 

ผมตกหลุมรัก ในท่าทางที่น่ารักของคุณ

Oh Sehun

 

 

Loading…100%

 

พ่อพระเอกของเรากลับมาแล้วนาจา :-)

ใครที่เผลอลืมคุณเค้าไปก็กลับไปซบอกซะดี ๆ

กลับมาคราวนี้ทำให้เขินตัวแทบบิด

ตอนนี้เฉลยปมบางอย่างไปแล้วนะคะ คงมีคนพอเดาออกแล้วใช่ไหม?

คอมเม้นเดาทางกันเยอะๆนะ จะได้สับขาหลอก 5555555555

ล้อเล่นแจ้ พลอตเราวางมาแล้วไม่ดิ้นหนีหลอก แฮ่

 

ส่วนใครที่ยังสงสัยและไม่กระจ่างก็คอมเม้น

หรือติดแท๊ก #ดับเบิ้ลxฮฮ ถามได้นะ

ไม่ก็ ของเล่นใหม่ ask.fm/master_yp มาคุยกันเย้อะเยอะเร่ว !

 

*ชี้แจง*

มีเรื่องจะขอบอกกล่าวนะฮะ

เป็นเรื่องเศร้ามาก ที่นี่จะสอบไฟนอลสิบตัวติดอีกแล้ว

ถ้าหายไปนาน ก็ได้โปรดรอกันหน่อย อย่าทิ้งกันไปไหนนะฮะ

นี่จะฮึ้บตั้งใจอ่านนสให้มากๆ ได้มีเวลามาปั่นฟิคให้พวกคุณคนอ่าน :-) เลิ้บแหละ

 

 

 

 


@master_yp

  

 

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

894 ความคิดเห็น

  1. #871 JongjitSriyan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 09:26
    อยากรู้เรื่องอดีตตต
    #871
    0
  2. #847 P.kiml (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 18:43
    มีพี่น้องฝาแฝดใช่ไหม ยัยลู่เป็นน้อง คนพี่เป็นแฟนกับพี่คริส แล้วเกิดอะไรขึ้นกับพี่ของลู่กันล่ะคะ
    #847
    0
  3. #809 veszhezaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 12:38
    ก้อะไรที่เป็นลู่หาน รักแรงๆ ไปเลย ทนไม่เคยไหวจิงๆ หลงแรง ทาสกวาง
    #809
    0
  4. #756 jjtk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 21:54
    พ่อพระเอกของเรา น่ารักเกินไปละนะ แอร๊ยยย
    #756
    0
  5. #701 นูเทลล่าของน้องบี๋ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 07:02
    อ๊ากกก เขินมากแต่ก็สงสารมาก ฮือ
    #701
    0
  6. #642 cblyx (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 17:49
    พี่ลู่มีแฝดแล้วแฝดอีกคนตายแล้วงี้หรอฮืออออ ทำไมเศร้างี้ สงสารอะ;-;
    #642
    0
  7. #627 ToeY_6 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 16:10
    เฮียคริสเป็นพี่ชายพี่ลู่ใช่ป่ะ?? แล้วอดีตอะไรที่เซฮุนสืบเจอ??เกี่ยวกับเฮียคริสและพี่ลู่ใช่มั้ย??ที่พี่ลู่มีรูปหลุดและเกลือบโดนมอไซค์เฉี่ยวมาจากแจริมใช่มั้ย??แล้วพี่คิดป่วยเป็นไรอ่ะ??รอนะค่ะไรท์ รู้สึกมีแต่ปม
    #627
    0
  8. #626 exo12forever (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 21:47
    ไม่รู้จะเดาถูกมั้ยแต่เท่าที่พอจะเดาได้ คือ เฮียคริสเป็นพี่ชายพี่ลู่แล้วคิดว่าน้องตัวเองคือคนรักแล้วที่เฮียเป็นแบบนี้ต้องมีเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจเฮียอีกอย่างคือพี่ลู่มีฝาแฝดหรอ?//ไรท์สู้ๆนะขอให้การสอบผ่านไปได้ด้วยดี^^
    #626
    0
  9. #625 aoyoilritz88 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 07:00
    เขินตัวบิดเลยนาจาา
    งุ้ยยยยยยยๆ
    #625
    0
  10. #624 s-mildd (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 01:38
    หึ๊ยยย เขินอ่าาา แอรีสลู่อ้อนน่ารักมากๆ แล้วแบบนี้เซฮุนจะอดใจไหวหรออออ ><
    #624
    0
  11. #623 Akanishi Yimei (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 22:18
    น่ารักอะ เสี่ยวลู่จะให้พาไปนอนอย่างเดียวจิงหรา 

    ทำไมอ้อนได้น่ารักแบบนี้ เซฮุนแกจะทนไหวมั้ยเนี้ย 

    ขนาดเรานั่งอ่าน ยังอยากจับลู่หานมาฟัด 555555

    ส่วนเรื่องกับพี่คริสนี่ก่กระจ่างแล้ว คงมีเหตุการณ์อะไร

    สักอย่างที่ทำให้พี่คริสคิดว่าลู่หานเปนคนรักแน่ๆ เข้าใจ

    ผิดคิดว่าเปนคนคนเดียวกันสินะ 

    พี่คริสหายเร็วๆๆๆๆๆน๊า 
    #623
    0
  12. #622 ✥เก้าสี่เก้าศูนย์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 21:48
    *ปมเถอะ 55555555 เม้นในแอปแก้ไม่เป็นด้วยนะ55555555555
    #622
    0
  13. #621 ✥เก้าสี่เก้าศูนย์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 21:47
    เรื่องนี้ผมเยอะมากกกกกกกก
    #621
    0
  14. #620 ✥เก้าสี่เก้าศูนย์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 21:47
    น่ารักกกกกก ความหวานนี้ ฮื่ออออ
    #620
    0
  15. #619 inuunan2 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 19:53
    งุ้ยยย นั่ลลั้คคคคค
    #619
    0
  16. #618 YJ_YS_M (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 18:08
    เหมือนแล้วเหมือนจะคลายลงแล้วทีละปมสรุปฟานขาเป็นพี่ชายของเสี่ยวลู่

    และคนรอบตัวรับรู้เรื่องราวตรงนี้ทุกอย่างว่าที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นบ้างซินะ

    ตอนนี้ฟานไปรักษาตัวกับชิงแล้วนะ ขอให้รักกัน?คืออยากให้ฟานมีคู่นั่นคือคุณหมดอี้ชิง555

    ส่วนครึ่งหลังนี่เยอะค่ะ ความหวานนี่แหละค่ะเยอะมากกกกกกกจะสำลักแทน

    ทำไมคุณนายแบบถึงมิ้งได้ขนาดนี้คะแล้วเด็กน้อยเซฮุนนี่วันนี้คุณคะเค้ามาสายอบอุ่นค่ะ

    แบบถ้านี่เป็นลู่หานนะตัวคงละลายกองอยู่แถวๆนั้นแล้วค่ะพ่อคุณเอ๊ยทั้งฮอตทั้งอบอุ่น โอ๊ยอิจฉาพี่ลู่
    #618
    0
  17. #617 Pro2simo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 16:36
    แอรีสลู่จะได้นอนหรือไม่ ถามใจ(สั่นๆของ)เซฮุนดู ทำตัวอ้อนน่าฟัดขนาดนี้ ฮือว์
    #617
    0
  18. #616 kingluhun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 15:30
    น่ารักมากกงื้ออออ
    #616
    0
  19. #615 zoom ma (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 15:07
    เขินนนนนนน ฟินนนนนน
    #615
    0
  20. #614 LuhanAon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 13:16
    กลับมาแร้วววววววววว
    เขินนนนนนนนนนนนนนตัวแตกเรยอ่า><

    อยู่ด้วยกันทุกวันแบบนี้
    คนอ่านได้ตายแน่ๆค่ะ
    โอ๊ย เขินหนักมาก

    #614
    0
  21. #613 OHDO. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 11:41
    อห.ลามุนนนน
    #613
    0
  22. #612 fairylu_ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 11:34
    คริสเป็นพี่ชายลู่หานหรอกหรอ...
    #612
    0
  23. #611 luhanbaekhyunkai (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 10:39
    ย้าาาาาาา หวาน
    #611
    0
  24. #610 mayumi_hh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 10:32
    น่ารักมากกกกกกกกกก เขินมากกกกกกก ขอแบบนี้อีกเยอะๆสิคะ ลู่หานอ้อนได้น่ารักจริงๆ อยากรู้ว่าคืนนี้จะได้นอนไหม55555555 ส่วนเรื่องเดาทางเราเดาไม่เก่งเลย แต่คิดว่าลู่หานมีแฝดเหรอ แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมคริสถึงเป็นโรคประสาท น่าสงสารจังเลย
    #610
    0
  25. #609 AChanjaru18 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 08:57
    นางมีแฝดหรอมม
    #609
    0