ฟิคบีทูบี

ตอนที่ 25 : [SF] You are mine (1) #แจซอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    21 ก.พ. 62


คือมัน...เป็น PWP ไม่ต้องคิดอะไร มันก็แค่พรธรรมดา อ่านไปเลย อย่าคิดมาก...

.

.

.

.

[SF] You are mine


รู้ไหม...อะไรมันก็เกิดขึ้นกับชีวิตได้


แม้แต่เขา ผู้ที่ใช้ชีวิตเรียบง่าย สงบ แล้วไม่เคยมีเรื่องยุ่งยากตลอดชีวิตยี่สิบเก้าปีของเขา ยังต้องมาใช้ประโยคนี้เลย…


อะไรมันก็เกิดขึ้นได้จริงๆ…

.

.

.

.

เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาหลังรู้สึกแปลกๆ เขาผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว สมองที่เพิ่งกลับมาทำงานกำลังรับรู้ปัจจุบันให้เร็วที่สุด เขามองไปทั่วและรับรู้ได้ทันทีหลังจากนั้นว่าที่ๆเขาอยู่ตอนนี้มันไม่ใช่ที่ๆเขารู้จัก มันไม่ใช่บ้านเขาที่เขาควรจะกลับมาทุกครั้งหลังจากทำงานเสร็จ นั่นมันทำให้เขาเริ่มลนลานมากขึ้นพอหันไปข้างตัวก็ต้องตกใจกว่าเดิมเพราะข้างๆเขามีใครไม่รู้มานอนอยู่ข้างๆ และพอสังเกตดูให้ดีกว่านี้ เขารู้จักคนที่กำลังหลับอยู่ข้างๆเขา


ยุกซองแจ...


เขาตกใจจนตัวเองตกจากเตียง คำถามที่ผุดขึ้นมาตอนที่เขาเห็นหน้าอีกฝ่าย คำถามที่ว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ตรงนี้ก็ถูกตอบโดยร่างกายเขาเอง เขารู้สึกปวดไปหมดทั้งตัวโดยเฉพาะที่สะโพก เขาก็ไม่ใช่มนุษย์อินโนเซนต์ที่ไหน เขารู้ว่าไอ้อาการนี้ที่เป็นมันคืออะไร


เขานอนกับยุกซองแจ…


แย่แล้ว…


+++++++++++++++++++++++++


“แฮงค์”


“อย่างนายเนี่ยนะแฮงค์ ฮยอนซิก”


เขาเงยหน้าขึ้นมาจากงานมองไปยังคู่สนทนาสองคนที่อยู่ถัดจากโต๊ะเขาไปโต๊ะเดียว อีกคนกำลังเอามือลูบหน้าลูบตาให้ตัวเองสดชื่นส่วนอีกคนก็ยืนหอบแฟ้มเหมือนกำลังจะไปที่อื่นแต่มาหยุดคุยก่อนจะไป


“เออดิ งงเหมือนกันว่าเป็นไปได้ยังไง”


“อะไรก็เป็นไปได้ไง”


“นั่นดิ”


“หายากนะ จะว่าไปเมื่อวานชางซอบก็ดื่มเหมือนกันหนิ หนักเลยไม่ใช่เหรอ”


แล้วอยู่ๆเขาก็โดนลากไปยังบทสนทนา เขายกยิ้มมุมปากให้ทั้งสองก่อนจะยักไหล่แทนคำตอบ แต่สองคนนั้นก็ยังคงต่อบทสนทนาต่อ


“แล้วใครไปส่งน่ะ หรือว่ากลับเอง”


พอมินฮยอกพูดถึงตรงนี้เขาก็ถึงกับหยุดนิ่งไป ไม่ใช่อะไร เขาจำอะไรเมื่อคืนแทบไม่ได้เลย แล้วเรื่องที่เขาเพิ่งเจอมาเมื่อเช้าก็ย้อนกลับเข้ามาในสมองเขา ก่อนที่เขาจะดูแปลกไป เขาเอ่ยตอบไปว่าเมื่อคืนนั้นเรียกเพื่อนที่รู้จักมารับ สองคนนั่นก็เพียงพยักหน้ารับก่อนหันไปคุยอะไรกันต่อ เขาสบัดหัวไล่ความคิดนั่นออกไปก่อนจะลุกขึ้นเพื่อไปเอากาแฟจากห้องพักมาอีกแก้ว เขาเดินไปพร้อมกับเสียงของฮยอนซิกบอกเขาว่าขอด้วยแก้หนึ่ง


เขาเดินไปตามทางจนถึงห้องพักของชั้นที่แผนกของเขาอยู่ แต่ไม่ทันที่เขาจะได้เขาไปเสียงพูดคุยกันจากด้านในทำให้เขาหยุดเท้าของตัวเอง นี่เขาลืมไปได้ยังไงว่าชั้นนี้มันไม่ได้มีแค่แผนกเขาแผนกเดียว กลุ่มผู้หญิงที่อยู่มาก่อนเหลือบมองเขาแปบเดียวก็หันไปหาคนพวกหล่อนกำลังรุมอยู่ และเป็นคนเดียวกับที่เขาต้องลุกมาเอาแกฟาเพื่อสงบความคิด


ยุกซองแจอีกแล้ว…


เขาพยายามทำตัวให้จางที่สุดก่อนค่อยๆเดินไปที่เครื่องชงกาแฟ ปรากฎว่ามันหมดแล้ว ทำไมคนที่เทหมดไม่เติมน้ำเติมกาแฟนะ เขาถอนหายใจก่อนจัดการเปลี่ยนผงกาแฟบดแล้วใส่น้ำ เขาว่าสิ่งที่เขาทำอยู่ก็ไม่ได้นานเท่าไหร่ แต่ไม่รู้ทำไมเสียงในห้องก็เงียบลง แล้วกลายเป็นไม่มีเสียงอะไรเลย เขาที่จดจ่ออยู่กับการชงกาแฟ รู้ตัวอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงวางของแก้วกาแฟที่อ่างน้ำ เขาหันไปตามเสียงก็เจอร่างหนึ่งยืนอยู่ข้างเขา เขาดึงตัวเองออกห่างจากอีกคนโดยอัตโนมัติด้วยความตกใจ


“สวัสดีครับ อีชางซอบใช่ไหม”


เขาไม่รู้จะตอบอะไรอีกฝ่าย เอาจริงๆแล้วเขาไม่ควรที่จะมารู้จักคนๆนี้ ไม่สิ อีกฝ่ายไม่ควรที่จะมารู้จักเขา เราไม่ควรมาเจอกัน เราอยู่กับคนละแผนก และเขาไม่เคยที่จะเจอกับอีกฝ่ายแบบตัวต่อตัวมาก่อนเขามักจะได้ยินชื่อเสียงของอีกฝ่ายเท่านั้น ได้ยินมาว่าเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆหนุ่มๆ ทำงานก็ดี อนาคตไกล ผิดกับเขาที่ทำงานเรื่อยๆตามที่บริษัทต้องการ คนรู้จักก็มีแค่ในแผนก ชีวิตที่แตกต่างมันทำให้เขาคิดว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางโคจรมาเจอกัน


แต่ตอนนี้…


เขามองอีกฝ่ายนิ่งก่อนจะหลบสายตา เขาไม่อยากจะตอบอีกฝ่ายเขาคิดว่าเราไม่รู้จักกันเหมือนเดิมนั่นแหละดีแล้ว เพราะเขารู้สึกว่าถ้าหากเขายุ่งกับคนๆนี้ ชีวิตเขาต้องมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นแน่ๆ เขายกแก้วกาแฟเตรียมตัวจะเดินออกจากตรงนั้น แต่เขาก็ต้องหยุดเพราะประโยคที่อีกฝ่ายพูดขึ้นมา


“ใจคอจะไม่สนใจคนที่เพิ่งจะ‘นอน’ด้วยหน่อยเหรอ”


ตัวเขาแข็งทื่อไปหมด เขาหันซ้ายขวาก่อนหันกลับไปมองหน้าอีกฝ่าย เขาเห็นรอยยิ้มที่อีกฝ่ายมักจะมีเสมอแต่ตอนนี้เขารู้สึกว่ามันช่างไม่น่าไว้ใจ ซองแจเดินมาทางเขาใกล้ขึ้นรอยยิ้มสวยยังประดับอยู่บนหน้าอีกฝ่ายและมันทำให้รู้สึกไม่ปลอดภัยยิ่งกว่าเก่า


“เราจะไม่คุยกันหน่อยเหรอครับ”


“ผมไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ ผมไม่รู้จักคุณ”


ในที่สุดเขาก็พูดตอบอีกฝ่าย ซองแจดูชอบใจที่เขาคุยด้วย ถึงแม้คำที่เขาเลือกใช้มันจะตัดเยื้อใยก็เถอะ อีกฝ่ายแกล้งทำเสียงน้อยใจ


“แหมใจร้ายจังเลยนะครับ ทั้งที่เราเพิ่งจะนอนด้วยกันเอง”


“...คุณต้องการอะไร”


เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายยังต้องมาคุยกับเขาทั้งๆที่เรื่องเมื่อคืนสามารถทิ้งไปเลยก็ได้ทำเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดมาก่อน เขาอยากให้เป็นแบบนั้น เขาไม่อยากไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวาย


“ผมอยากรู้จักคุณ”


“แต่ผมไม่อยาก”


“งั้นคุณก็ทำให้ผมไม่มีทางเลือก”


อีกฝ่ายหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง เลื่อนๆอะไรสักพักก็ยื่นสิ่งที่อยู่บนหน้าจอมาให้เขาดู ตาเขาเบิกกว้างขึ้นและรู้สึกโลกที่เขายืนกำลังเอน สิ่งที่เขาเห็นทำเอาเขาพูดอะไรไม่ออก เขาไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องนี้กับเขา บนโทรศัพท์ของอีกฝ่ายมีรูปภาพของเขา ขณะเปลือย...และจากสีหน้าและมุมที่ถ่ายทำให้เขาเดาไม่ยากว่าเป็นรูปตอนที่เขากำลังมีอะไรกับอีกฝ่าย


“...คุณ...ทำแบบนี้ทำไม...”


“บอกแล้วไงว่าผมอยากรู้จักคุณ...อันที่จริง”


อีกฝ่ายค่อยๆโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเขา


“ที่จริงผม...อยากนอนกับคุณอีกครั้งและ...”


ซองแจดึงตัวออกมาจากเขา ยิ้มสวยให้เขา มันทำให้เขารู้หวั่น...และประโยคต่อมามันก็ทำให้ชีวิตอันแสนสงบสุขของเขาเปลี่ยนไป


“ถ้าคุณอยากให้ผมลบรูปนี้ คุณต้องมานอนกับผมจนกว่าผมจะพอใจ”


อะไรก็เกิดขึ้นได้…


แต่เขาไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้มันจะมาเกิดกับเขา…


ทำไมต้องเป็นเขา...

.

.

.

.

.

“...พอแล้ว...ขอร้องล่ะ”


เสียงหอบกระเส่าดังไปทั่ว เขาพยามกลั้นเสียงแต่แรงที่กระแทกเข้ามาแต่ละครั้งก็ทำให้มันหลุดออกไป ตอนนี้เขาแทบไม่มีแรงอะไรแล้วนอกจากส่งเสียงร้องขอให้อีกฝ่ายพอ เขาจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายยังไงก็ไม่พอ จังหวะที่เร็วขึ้นทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังมีอารมณ์เพิ่มขึ้นและแน่นอน เขาก็ต้องเป็นผู้รับอารมณ์นั้น เสียแต่ว่าตอนนี้เขาแทบจะไม่เหลือแรงอะไรแล้ว เขาส่งเสียงร้องออกไปตามอารมณ์ ไม่นานทั้งเขาและอีกฝ่ายก็ปลดปล่อย


“อ่า...คุณนี่มันสุดยอดจริงๆ”


เขาแทบฟังไม่รู้เรื่องว่าอีกฝ่ายพูดอะไร ตาเขาพร่ามัวเพราะน้ำตาที่เอ่อออกมา เขารู้แต่ว่าอีกฝ่ายก้มลงมาจูบเขาที่ซอกคอกัดมันจนเขารู้สึกได้ เขาร้องท้วงแต่ก็ทำได้แค่นั้นก่อนพยามเบี่ยงหน้าหนีแต่ก็ถูกมือใหญ่นั่นจับให้หันมาหาอีกฝ่ายอีกครั้ง


“คุณไปไหนไม่ได้แล้วนะ”


เสียงที่พูดดูพอใจและสนุกสนาน แต่เขาไม่เลย เขารู้สึกล้าและหมดแรงเขาหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อนน้ำตาที่เหลือไหลไปตามแก้มและนั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขารับรู้


+++++++++++++++++++++++


“เฮ้ชางซอบ ดูเหนื่อยๆนะช่วงนี้”


เขายกยิ้มบางๆให้กับคนที่ทักเขา ฮยอนซิกเลื่อนเก้าอี้มานั่งหน้าเขา อีกฝ่ายหยิบเอาของบนโต๊ะเขาไปเล่นรอเขาตอบ


“ก็นะ นิดหน่อย”


“ทำงานเยอะไปแล้วนะ พักบ้าง”


“อยากให้ฉันพักนายก็ทำงานบ้างสิ”


“ไม่น่าเลย”


เขาหัวเราะน้อยๆให้กับเพื่อนร่วมงานที่ลุกไปทันที่เขาเอ่ยถึงงาน แต่เจ้าตัวก็เหมือนจะคิดอะไรได้เลยกลับมานั่งที่ ฮยอนซิกเอาแขนเท้ากับโต๊ะเขาก่อนขยับเข้ามาใกล้เขามากขึ้นและกระซิบถามเขา


“นายรู้จักกับยุกซองแจเหรอ”


เขานิ่งค้างไปแต่ก็ไม่ได้ทำให้ดูแปลก เขายิ้มและตอบกลับแทบจะทันทีที่ว่าไม่ได้รู้จัก แต่ในใจเขารู้สึกหวั่นเพราะกลัวคนจะรู้ความสัมพันธ์ของเขากับยุกซองแจ เขาอดไม่ได้ที่จะลองถามออกไป


“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ”


“เปล่าหรอก ได้ยินมาว่ามีคนเห็นนายคุยกับยุกซองแจที่ห้องพัก เขาว่านายเกือบจะเป็นศัตรูกับผู้หญิงทั้งบริษัทแล้วนะ ดีว่าหลังจากนั้นก็ไม่มีใครเห็นนายคุยกับอีกฝ่ายอีก”


“อ่อ...”


เขาพยักหน้าตอบแบบไม่ใส่ใจ แต่จริงๆแล้วพยายามข่มไม่ให้ตัวเองแสดงอะไรที่ผิดปกติให้คนอื่นเห็น


“เอาเหอะ ไม่รู้จักก็ดีไป ได้ยินว่าหมอนั่นเจ้าชู้”


“เหอะๆ ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับฉันเลย”


“ก็ไม่รู้สิ รู้สึกว่าต้องเตือนน่ะ ได้ยินมาว่าหมอนั่นอันตรายมาก เป็นพวกแบบอยากได้อะไรก็ต้องได้ ยิ่งถ้าถูกใจใครนี่ตามติดเลยล่ะ แต่ก็นะ ถ้ามีคนอย่างยุกซองแจมาถูกใจตัวเอง ใครๆก็ยอมที่จบคบอ่ะ แต่พอคนๆนั้นหมดความสนใจก็ทิ้งอีกฝ่ายเป็นผักเป็นปลาเลยล่ะ”


“รู้เยอะนะ”


“นายต้องไปร่วมวงน้ำชายามบ่ายบ้างนะ ว่าแล้วก็ไปดีกว่า ตั้งใจทำงานล่ะ”


“นายก็ด้วย”


เขายิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะหุบยิ้มทันทีที่อีกฝ่ายไป ตอนนี้เขาไม่มีสมาธิทำอะไรเท่าไหร่เพราะเรื่องที่ฮยอนซิกเพิ่งเล่า


‘ถูกใจ’ งั้นเหรอ…


เป็นคำที่ไม่น่าฟังเท่าไหร่ในตอนนี้ เขาไม่อยากจะคิดว่าการที่อีกฝ่ายทำแบบนี้กับเขา เพราะว่าถูกใจเขาหรอกนะ แต่มันก็ไม่มีเหตุผลอื่นที่จะเป็นไปได้ ไม่สิ แบบนี้มันเหมือนเขากำลังโดนเล่นสนุก แต่ก็ต้องกลับมาถามคำถามเดิมอีกครั้งว่าทำไมถึงเป็นเขา เขาไม่เข้าใจเรื่องนี้เท่าไหร่


เขาคิดพลางวักหน้าน้ำล้างหน้า เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ หน้าตาในกระจกเขาตอนนี้ก็ช่างดูอิดโรย มันจะไม่เป็นแบบนี้เลยถ้าเขาไม่โดนอีกฝ่ายเรียกไปหาแทบ...ทุกคืน และเซ็กซ์กับซองแจมันดูพลังเขา อีกฝ่ายไม่เคยพอ อาจจะเป็นเพราะยังหนุ่ม แต่เขาที่ปีนี้ก็จะสามสิบแล้วก็รับเซ็กซ์รุนแรงแบบนั้นไม่ค่อยไหวแล้ว เขาถอนหายใจอีกครั้งตาเลือบไปเห็นรอยที่คอตัวเอง ทั้งเก่าและใหม่ ซองแจมักจะขบเขา กัดเขา ทุกครั้งที่นอนด้วยกัน จนตอนนี้มันเต็มไปด้วยรอยช้ำ เขาจำเป็นต้องใส่เสื้อที่ปิดคอเสมอ เขาติดกระดุมกลับไปเหมือนเดิมก่อนจะหันหลังกลับไปทำงานต่อ


“รอยนั่นชัดน่าดูเลยนะครับ”


เขาถอยไปติดกับซิงค์น้ำทันทีที่ได้ยินเสียง ซองแจเดินเข้ามาตอนไหนเขาไม่รู้ อีกฝ่ายยิ้มสวยให้เขาและตอนนี้มันกลายเป็นยิ้มที่เขาไม่ชอบไปเสียแล้ว และที่เขาไม่ขอบยิ่งกว่าเก่าคือการที่เราต้องมาเจอกันในบริษัท เขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเรา


“คุณหลบหน้าผมบ่อยๆนะ เวลาที่อยู่ที่บริษัท”


“ผมไม่อยากให้คนอื่นสงสัย”


“แย่จัง ทั้งที่ผมอยาก”


เขาไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าอีกฝ่ายจะพูดแบบนั้น เขาไม่ทันที่จะพูดอะไรตอบกลับก็ได้ยินเสียงคนกลุ่มหนึ่งกำลังเข้ามาในห้องน้ำ เขาให้คนอื่นเห็นเขาอยู่กับยุกซองแจไม่ได้ เขาพยายามเบี่ยงออกแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมแถมยังลากเขาเข้าไปในห้องน้ำที่ว่างและดันเขาติดกับผนัง เราเข้ามาอยู่ในนี้ทันทีที่กลุ่มคนนั้นจะเข้ามา ตอนนี้เขาต้องอยู่ในห้องเล็กๆกับอีกคนให้เงียบที่สุด ไม่ให้คนข้างนอกได้ยิน แต่อีกฝ่ายเหมือนไม่ได้ต้องการแบบนั้น เขาสะดุ้งเฮือกตอนที่รู้สึกถึงมืออีกฝ่ายจับที่สะโพกของเขา เขาพยามขืนแต่อีกฝ่ายก็ยังคงไม่ปล่อยซ้ำยังยึดมือเขาก่อนจะก้มหน้ามาซุกไซ้ที่คอ


“อย่า-”


“ชู่...”


อีกฝ่ายส่งเสียงกระซิบที่ข้างหูก่อนจะค่อยๆขอบเขาที่ใบหู ไล่ลงมาที่คอ ปลดกระดุมเขาและขบซ้ำไปที่รอยเมื่อคืน เขากลั้นเสียงร้องไม่ให้หลุดออกไปจนทรมาร มือใหญ่นั่นลูบไล่ผ่านใต้เสื้อเข้ามา เขาแม้มปากพลางหลับตา อดกลั้นกับความรู้สึกที่ได้รับ น้ำตามันเอ่อขึ้นมาโดยที่เขาไม่รู้ตัว เขาแทบจะทนไม่ไหวแล้ว


แล้วเสียงคนกลุ่มที่อยู่ในห้องน้ำก็หายไปพร้อมเสียงปิดประตู และตอนนั้นเองที่อีกฝ่ายหยุดการกระทำทุกอย่าง


“หึหึๆ”


“.....”


เสียงหัวเราะข้างหูทำให้เขารู้สึกสับสน เขาค่อยๆลืมตามองอีกฝ่าย แววตาสนุกนั่นทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยดี ทำไมถึงทำแบบนี้กับเขา ทำไมถึงเป็นเขา


“...ทำไม...ทำไมถึงเป็นผม”


“...เพราะผมถูกใจคุณน่ะสิครับ”


“....”


“และคุณก็พิเศษกว่าคนอื่นซะด้วยสิ”


หลังจากจบประโยคนั้นเขาก็กลับไปเข้างานสายเกือบครึ่งชั่วโมง…


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


กราบหนึ่ง กราบสอง กราบสาม...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #63 num (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:14

    ฮือออมีต่ออีกมั้ยปูเสื่อรอตอนต่อไปเลยย ติดตามมน้าา สู้ๆนะไรต์

    #63
    0
  2. #62 Enough1007 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:41
    อ้ากกกกกกกก รู้สึกอิ่มบุญจังค่ะ ได้รับศีลรับพร ฮือออออออออ ดีค่ะ สนุกค่ะ รักยุกซอบ ชอบนังแจร้ายๆ เจ้าเล่ห์ๆ กรี๊ดดด ว่างๆแต่งมาอีกบ่อยๆนะคะ ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ ฮือออออ
    #62
    0