ฟิคบีทูบี

ตอนที่ 24 : [Series] Omegaverse - Allergy (spe. What if) #แจซอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    15 ก.พ. 62

Allergy spe. What if


- ถ้าซองแจเป็นเบต้าและชางซอบเป็นอัลฟ่า -


เจอกันครั้งแรก


ระหว่างที่ทำแลปชางซอบมักจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองปล่อยฟีโรโมนอย่างหนึ่งออกมา ทำให้คนในแลปไม่กล้าเข้าใกล้ทุกครั้งที่เขากำลังทำงาน แม้แต่เบต้าทั้งหลายเองก็ยังบอกว่าเขาน่ากลัว เขาก็พยายามที่จะไม่ทำ แต่เสียที่ว่าเขามักไม่รู้ตัวน่ะสิ แต่เขาก็ต้องตกใจที่อยู่ๆก็มีใครก็ไม่รู้มายืนข้างเขา เขาสะดุ้งตัวโยนเพราะไม่เคยมีใครเข้ามาใกล้เขาขนาดนี้เวลาทำแลป


“ผมยุกซองแจ ชีวะปีหนึ่งครับ”เด็กมันแนะนำตัว


“ครับ...แล้ว?”


“อาจารย์ชเวให้เอาเอกสารมาส่งครับ”


เขารับมาแล้วขอบคุณอีกฝ่าย แต่พอจะหันไปทำแลปต่ออีกฝ่ายก็ยังคงจ้องเขา รู้สึกได้ถึงสายตาซื่อๆของเด็กนี้จ้องมาแล้วไปไม่ถูกเลย เขาทำงานต่อไม่ได้แน่นอนถ้ายังมีคนยืนจ้องเขาแบบนี้


“โอเคครับน้อง มีอะไรจะพูดหรือเปล่า”


“พี่ไม่เห็นน่ากลัวเลย”


“???”


“อาจารย์ชเวบอกผมว่าถ้าเข้ามาหาพี่ก็ให้ดูด้วยว่าพี่ทำแลปอยู่หรือเปล่า เพราะพี่จะน่ากลัวมากๆตอนทำงาน เข้ามาหาไม่ได้ อยู่ใกล้ๆคือลืมไปได้เลย แต่ผมมายืนพี่จ้องนานแล้ว ก็ไม่เห็นว่าพี่จะน่ากลัวเลย แถมพี่ดู...”


“....”


เขาไม่รู้จะพูดอะไร ไม่รู้ต้องรู้สึกยังไงกับการที่มีเบต้ามาบอกว่าเขาไม่น่ากลัว เขาได้แต่กระพริบตาปริบๆใส่อีกฝ่าย ส่วนเด็กตรงหน้าเขาก็ยังจ้องเขาเหมือนมีอะไรจะพูดอยู่ เขายืนใจเย็นรออีกฝ่ายพูดและในที่สุดมันก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้


“อ่าใช่ พี่ดูไม่น่ากลัวเลย...น่ารักมากกว่า”


รู้ไหม...ทั้งชีวิตไม่เคยสัมผัสเลย...


กับการที่หัวใจเต้นผิดจังหวะเนี่ย….


ตอนนี้รู้แล้วล่ะ ว่ามันเป็นยังไง…


//ก็นั่นแหละ ถ้าพี่ซอบเป็นอัลฟ่าแกก็จะมีปัญหาเรื่องน่ากลัวเกินไป เป็นพี่ซอบร่างบอส แต่ก็มีเด็กเบต้าซื่อๆคนหนึ่งอย่างซองแจที่สามารถฝ่าฟีโรโมนความน่ากลัวของพี่แกมาได้ด้วยความที่ว่าตัวเองเป็นโรค

“ไม่สามารถรับรู้ฝีโรโมนได้”


ว๊ากน้อง


“ก้มหน้าลงไป!!!”


ชางซอบตะโกนก้องดังไปทั้งล่างตึก เขาถอนหายใจยาวหลังจากสั่งเด็กๆปีหนึ่งเสร็จ อันที่จริงเขาไม่ชอบเลยที่ต้องมาเป็นคนว๊าก แต่เพราะตัวเขามีชื่อเสียงกระฉ่อนเหลือเกินเรื่องความน่ากลัว เขาเลยโดนเพื่อนเขาอึนกวังตามเช้าตามเย็นตามก่อนนอน ขอให้เขามาว๊ากน้องในช่วงรับน้อง ซึ่งแน่นอนความรำคาญชนะความใจแข็ง เขาเลยต้องมายืนเป็นคนหนึ่งในห้าทีมว๊ากของคณะ และแน่นอนอีก เนื่องจากเขาเป็นอัลฟ่า เขาเลยขี้โกงแอบปล่อยฟีโรโมนจางๆให้เด็กมันได้กลัว เขาเห็นได้จากสีหน้าของเด็กๆที่งุนงงและเกรงๆ มันเป็นอาการของคนที่ได้รับฟีโรโมนจากอัลฟ่า


แต่เขาก็ต้องแปลกใจที่มีเด็กคนหนึ่ง มันก็ก้มหน้าเหมือนกับคนอื่น แต่ไม่ได้มีท่าทางหรืออาการหวาดกลัวแต่อย่างไร มันสูง มันเลยไปนั่งหลังสุดแถมอยู่ด้านนอกสุดด้วย แต่ประเด็นคือเขายืนอยู่ตรงที่มันนั่งเลยเห็นการกระทำของมันทั้งหมด เด็กมันเอากิ่งไม้ที่ตกอยู่แถวนั้นมานั่งเขี่ยๆพื้นด้วยความเบื่อหน่าย แถมยังเด็ดยอดหญ้าเล่นเสียจนเขากลัวสนามตรงนั้นมันจะแหว่ง พอสังเกตดีๆแล้ว มันก็คือเจ้าเด็กที่มาส่งเอกสารที่บอกว่าเขาไม่น่ากลัวนั่นแหละ


ด้วยความสงสัยว่ามันเป็นอย่างที่มันพูดจริงหรือเปล่า เรื่องที่มันไม่กลัวเขาตอนเขาปล่อยฟีโรโมน เขาเลยแกล้งเรียกชื่อมัน เกือบหลุดขำที่มันสะดุ้งตัวโยน ลุกขึ้นยืนแล้วเกือบล้ม เขาตีหน้าเข้มบอกให้มันยืนตรงมองไปข้างหน้า เขาตะโกนให้คนอื่นได้ยิน ทั้งน้องและพี่ว๊ากทั้งหลาย


“ผมบอกคุณให้ก้มไม่ใช่เหรอ! ทำไมยังทำอย่างอื่นอีก!”


“....”


“ตามผมมา!”


ทุกคนทำหน้าเลิกลั่กทั้งพี่ว๊ากและเด็กปีหนึ่ง แน่ล่ะ เด็กๆมันกลัวเขาจะตายส่วนพี่ว๊ากก็งงว่าเด็กนี่มันไปทำอะไรให้เขาของขึ้น ซึ่งนั่นแหละ มันไม่มีอะไรเลยต่างหาก อึนกวังถึงกับเดินมาถามเขาว่ามีอะไรแต่เขาก็ตอบปัดๆไปแล้วพาซองแจไปที่ลับตากว่านี้ พอพ้นสายตาเขาก็พูดมาก่อน


“ใจเย็น ไม่ต้องทำตัวแข็งขนาดนั้นก็ได้”


พอเขาพูดเสียงสบายๆ เจ้าเด็กนี่เลยก็ทำหน้างงกว่าเก่า มันยังคงยืนตัวตรงเอามือแนบลำตัว เขาเลยกอดอกยืนมองมันด้วยท่าทางที่ไม่ตึงแบบเมื่อกี้ พอมันรู้ว่าเขาไม่ได้จะดุมันแล้วมันถึงค่อยๆผ่อนคลายแล้วถามเขากลับ


“แล้ว...ผมออกมาทำไมอ่ะครับ”


“ฉันเบื่อ”


“???”


“ที่จริงฉันก็ไม่ได้อยากจะไปว๊ากพวกนายให้เจ็บคออ่ะนะ ฉันก็เลยหาเรื่องนายแล้วเอาเป็นข้ออ้างออกมาน่ะ และอีกอย่าง...”


เขาพูดแค่นั้นก่อนจะก้าวไปหามันแบบไม่ให้ทันตั้งตัว ซองแจผงะไปแต่ก็ไม่ได้เบี่ยงหนี พอเขาเข้าไปใกล้มันเขาก็ปล่อยฟีโรโมนออกมา นัยตาเขาเปลี่ยนไปและเขาเริ่มรู้สึกถึงเขี้ยวที่ยาวขึ้นในปากมันจะเป็นทุกครั้งที่เขาใช้ลัษณะของอัลฟ่าบวกกับฟีโรโมนเพื่อใช้ขู่ฝ่ายตรงข้าม ส่วนใหญ่ถ้าเจอแบบนี้เข้าไปส่วนใหญ่ก็มักจะกลัว ตัวสั่น หนักหน่อยก็เริ่มกรีดร้อง หนักสุดคือเป็นลมไปเลย แต่เจ้าเด็กนี่ยัง…ยืนอยู่ตรงหน้าเขา และไม่มีการแสดงออกใดๆตามที่เขาคิดไว้ แถมยัง…


“พี่...เป็นอัลฟ่าจริงๆสินะครับ”


“.....”


“ตาพี่ตอนแสดงลักษณะ...มันสวยมากเลย...”


เขาหยุดนิ่งไปก่อนจะค่อยๆลดฟีโรโมนของตัวเอง ลักษณะของเขาหายไป ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม เขาค่อยๆถอยออกมา และยืนนิ่งมองหน้าอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้น เขาไม่รู้จะพูดยังไง รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยที่อัลฟ่าอย่างตัวเขาเองไม่สามารถขู่เบต้าธรรมดาๆ


แต่เขาก็รู้สึกดีใจแบบบอกไม่ถูกเหมือนกัน...


“ชื่อซองแจใช่ไหม”


“ครับ”


“ขอเบอร์หน่อย...”


“......”


//และก็เพราะพี่เป็นอัลฟ่า นิสัยรุกเลยเป็นของพี่ 55555 คิดว่าถ้าพี่เป็นอัลฟ่าพี่ก็ต้องไปว๊ากนี่แหละ ส่วนซองแจมันก็จะเป็นเด็กเบต้าที่ไม่ธรรมดาด้วยหน้าตาและนิสัย คสพมันก็จะเร็วแบบสี่คูณร้อย


มุมมองเพื่อน


“ชางซอบ...เดี๋ยวนี้มึงเลี้ยงเบต้าแล้วเหรอวะ”


คำถามจากเขาเรียกเพื่อนที่กำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวพลางเล่นโทรศัพท์ไปด้วยให้สนใจ ชางซอบมองหน้าเขาแบบสงสัยว่าเขาพูดถึงอะไรเขาเลยแจ้งแถลงไขต่อ


“เด็กเดือนคณะปีหนึ่ง ยุกซองแจ”


“อ๋อ”


มันตอบแค่นั้นก่อนก้มลงไปก้นข้าวต่อ เอ่อะ...เห็นแล้วหงุดหงิด เขาตบโต๊ะเรียกให้เพื่อนเขาเงยกลับขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันทำหน้ารำคาญดุเขา และเหมือนเดิมเขาไม่ได้สนใจเท่าไหร่ รู้ว่ามันแค่ทำหน้าตาน่ากลัวขู่ไปงั้น ที่จริงมันเป็นคนใจดี ใจอ่อน ใจเย็น มันถอนหายใจยอมแพ้ก่อนละจากข้าวและโทรศัทพ์มาคุยกับเขา


“ก็รู้จัก”


“เหรอ...ยังไง”


“ก็...มันมาส่งเอกสารให้กู ได้เจอตอนนั้น”


“แล้ว?”


“แล้วอะไร”


“แล้วมึงรู้จักขนาดที่ว่าคุยกันล่างตึก จับมือกัน กินข้าวด้วยกัน นั่งคุยแชทกันได้ยังไง”


เขาว่าพร้อมไปชี้ไปที่โทรศัพท์มันที่มีข้อความปรากฎอยู่และชื่อผู้ส่งชัดเจน


‘เด็กเบต้าน่ารัก ยุกซองแจ’


WTF…


มันเอามือปิดหน้าจอมันทันทีแต่ก็ไม่ได้ทันแล้ว ที่ทำได้ตอนนี้คืออธิบายเขา


“.....กู ถูกใจเด็กมัน”


“มึงเลย?”


“ขอเบอร์มัน”


เย็dเข้...เพื่อนกู…


บอกตรงๆเขาเซอร์ไพรส์มากๆที่ชางซอบมันไปขอเบอร์อีกฝ่ายก่อน ก็รู้ว่านิสัยอัลฟ่ามันรุกเป็นปกติ แต่มันนานๆครั้งมากที่ชางซอบจะถูกใจอะไร


เขาเห็นพวกมันสองคนอยู่พักนึงละ ครั้งแรกตกใจมากที่อยู่ๆเพื่อนเขาก็เอาเด็กนั่นไปว๊ากหลังไมค์ตอนแรกนึกว่าจะเห็นเด็กนั่นในสภาพดูไม่ได้คลานกลับมา แต่กลายเป็นว่าเดินสองขาสบายๆได้เฉย ส่วนเพื่อนเขาก็มีท่าทีอารมณ์ดีขึ้น จากวันนั้นเขาก็เริ่มสังเกตเห็นว่าเพื่อนเขาเจอเจ้าเด็กนั่นบ่อยขึ้น เห็นคุยกันบ่อยขึ้น นั่งกินข้าวด้วยกันก็มี ได้เห็นหน้าตายิ้มแย้มจากเพื่อนเขาที่ปกติไม่ค่อยได้เห็นบ่อยขึ้น เขาเลยอยากรู้ว่าเจ้าเด็กนั่นมีอะไรดี


“อะไรทำให้มึงถูกใจมันขนาดนั้น”


“มัน...ไม่กลัวกู”


“กูก็ไม่กลัวมึง”


“ก็ มึงเป็นเพื่อนกูไง”


“อ่ะ เฟรนด์โซนใส่กูไปสิ ที่กูจะพูดเนี่ย คือ คงไม่ใช่เพราะว่ามันไม่กลัวมึง มึงเลยถูกใจ ใช่ไหมล่ะ”


“คือมันไม่กลัวกูแม้กระทั้งตอนกูปล่อยฟีโรโมนใส่”


เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างตกใจ เพิ่งเคยเจอนี่แหละ คือแม้เบต้ามันจะรับฟีโรโมนได้น้อยกว่าโอเมก้า แต่ว่าก็ยังรับได้และเกรงอยู่ เขาเป็นเพื่อนมานานยังเกรงเลย ชางซอบเล่าให้เขาฟังเกี่ยวกับเด็กนั่น ก็เพิ่งรู้ด้วยว่ามีอาการแบบนี้ด้วย แรกก็เล่าอาการหลังเริ่มเป็นน้องน่ารักดี พูดเก่ง อ้อนเก่ง นิสัยดี แต่ไม่ทันที่เขาจะได้ขัดอะไร เสียงหนึ่งก็เรียกความสนใจจากเขาและเพื่อนเขาไปก่อน


“พี่ชางซอบครับ”


“ซองแจ~”


เสียงสดใสจากเพื่อนเขาทำให้เขารู้สึกขนลุก หน้าตายิ้มแย้มนั่นอีก เพื่อนเขาเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ชางซอบลุกขึ้นไปคุยกับคนมาใหม่ มันทั้งจับมือ คุยกับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่าว่าเพื่อนเขาเหมือนจะมีท่าทางอ่อยอีกฝ่ายด้วย เห็นได้จากการชอนตามองอีกฝ่าย เพื่อนเขาทำตัวน่ารักขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ ไม่เหลือแล้วรุ่นพี่ชางซอบผู้หน้าเกรงขาม…


สองคนคุยอะไรกันอีกนิดหน่อยก่อนที่เด็กนั่นเหมือนจะขอตัวไปอีกที่ แต่ก่อนไปอยู่ดีๆฝ่ายเด็กมันก็ก้มลงหอมแก้มเพื่อนเขา เขาทำตาโตส่วนเพื่อนเขาตกใจนิดหน่อยแต่ก็ยิ้มเขินๆกลับไป มันบอกลาก่อนจะเดินกลับมานั่งกับเขาต่อ พอกลับมาเห็นเขาก็หยุดไปก่อนจะเปลี่ยนเป็นเก๊กหน้าขรึมมองเขา


“.....กูจะไม่พูดอะไร”


“.....กูก็จะไม่ถามอะไร”


“.....”


“...เขินไหม”


พอเขาพูดจบเท่านั่นแหละ น๊อตมันก็หลุดออกมาทุกทาง หลุดทุกอย่างมันยกมือขึ้นมาปิดหน้าฟุบลงกับโต๊ะ หูมันแดงไปหมด เขามองท่าทางของมันอึ้งๆ พูดอะไรไม่ออกเลย


“กูว่ากูชอบเด็กนั่นมากๆเลยว่ะ”


ไม่บอกกูก็รู้…


//ถ้าเรื่องมันดำเนินมาแบบนี้ บอกเลย ได้กันตั้งแต่สองตอนแรกแน่ๆ ว่าแล้วก็…


รอย


เท่าที่รู้มา เพื่อนเขาคบกับเจ้าเด็กนั่นไปแล้ว...โคตรไว บทจะมีก็มี ไม่ถงไม่ถามสุขภาพเพื่อนโสดสักคำ เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรนะเรื่องที่มันจะคบอ่ะ เด็กมันก็ หล่อ เก่ง นิสัยดี ส่วนมันก็ รวย เก่ง นิสัยดี...นี่มันโคตรเพอร์เฟค แต่ที่เขากังวลคือ ไม่ใช่กังวลแต่สงสัยมากกว่า...คือมันเป็นอัลฟ่า แล้วแฟนเด็กมันก็เป็นเบต้า…


แล้ว...เรื่อง...บน...เตียง…


แหม...ก็แบบนะ…มันก็จะสงสัยหน่อยๆไง คือเพื่อนเขาดูภายนอกมันก็แมนเต็มร้อย พอเก็กหน้าเข้มแม่งก็โคตรเท่ เป็นอัลฟ่าอีก โอ้โห อย่าให้อวย โดนเล็งสุดๆ ถ้าไม่ติดว่ามันชอบปล่อยฟีโรโมนอ่อนๆไล่คนอื่นไปเรื่อยอ่ะนะ และอีกอย่างมันเป็นอัลฟ่าด้วย มันก็น่าจะคีพ ‘รุก’ แต่พอเขามาเห็นท่าทางเพื่อนเขาอยู่กับเจ้าเด็กเบต้านั่นแล้ว...มันก็อดคิดไม่ได้ว่าอาจพลิกล๊อค


แล้ววันนี้ ความสงสัยเขาก็พุ่งถึงจุดๆที่สูงไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว เพราะเขาเห็น ‘รอย’ ที่คอของเจ้าเด็กนั่น ถึงแม้ว่ามันจะพยายามใส่เสื้อผ้าบังแต่ไอ้ที่มันโผล่พ้นออกมาก็ทำให้คนสงสัยอย่างเขาเห็นมันและสรุปได้แบบง่ายๆเลยว่าไอ้รอยนั่นมันรอยอะไร ไม่นานนักเขาก็ได้รับโทรศัพท์จากเด็กที่รู้จัก ไม่ใช่ใครที่ไหน เพื่อนของเจ้าเด็กเบต้านั่นแหละ เราสนิทกันเพราะเรื่องของสองคนนั้น พอกดปุ่มรับสายก็ได้ยินเสียงตะโกนจากปลายสายทันที


“พี่!!!!! เพื่อนพี่มันแดกเพื่อนผมแล้ว!!!!!!!!!!!”


“เอ่อ...”


“”พี่!!! มันมีรอยอ่ะพี่! รอยกัดที่คอเลยยยยยย พี่!!!! รอยแบบนั้นมันรอยอัลฟ่าชัดๆ!! แล้วอัลฟ่าคนเดียวที่ซองแจรู้จักก็คือเพื่อนพี่คนเดียวอ่ะ! แล้วเพื่อนพี่ก็ได้แดกเพื่อนผมไปแล้วอ่ะ!!!!”


“เอ่อ อิลฮุน...”


“มันเสียตัวให้เพื่อนพี่ไปแล้ววววววววววว-”


เขาตัดสายเพื่อกันหูเขาหนวก หลังจากนั่นสักพักสายเดิมก็โทรมาใหม่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ใจเย็นลงกว่าเดิม


“ตกลงคือได้กันไปแล้วใช่ไหมครับพี่อึนกวัง”


“จะไปรู้เหรอ ฉันก็เพิ่งเห็น แถมยังไม่ได้คุยกับชางซอบด้วยซ้ำ”


“แต่ผมว่าใช่ว่ะพี่ พี่ลองสืบๆดูนะ ผมว่าใช่แน่ๆ ถ้าไงโทรบอกผมด้วยนะ ขอบคุณครับ”


แล้วมันก็ว่าสายไป เขาส่ายหัวให้กับความขี้เสือกของมันแต่จะว่ามันไม่ได้ เพราะเขาก็ขี้เสือกเหมือนกัน หลังจากนั้นชางซอบก็เข้าแลป น่าแปลกที่วันนี้มันเข้าสาย มันดูรีบๆ ขนาดเสื้อผ้ายังใส่ไม่เรียบร้อยเลย มาถึงก็ถามเขาเกี่ยวกับเรื่องงานเขาเลยบอกไปว่าจัดการไปแล้ว มันขอบคุณเขายกใหญ่ บอกว่ามันติดหนี้เขา เสร็จเขาสิ...


“งั้นกูจะเอาหนี้มึงตอนนี้เลย”


“รีบสัส อ่ะๆ มีไรว่ามา”


“มึงแดกเด็กเบต้านั่นไปแล้วเหรอ”


“โอ้โหคำถาม นี่ไม่ใช่เพื่อนนี่หลับไปแล้วมึงอ่ะ”


“ตอบมาดิ กูโคตรอยากรู้เลย กูเห็นรอยที่คอมัน รอยไม่เรียบแบบนั้นมีแต่ฟันมึงเท่านั้นแหละ ไอ้อัลฟ่าเก้”


“จะถามกูหรือจะด่ากูเนี่ย”


“บอกมาาาาาาา”


มันส่ายหัวใส่เขาเอือมๆ ก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่เขา ท่าทางโคตรน่าหมั่นไส้ คือเห็นแค่นี้ก็รู้แล้วว่าแม่งได้เด็กนั่นไปแล้ว แต่เขาอยากได้ยินแบบยืนยันไง เขาเดินตื้อตามมันอย่างที่เคยทำและแน่นอนวิธีนี้โคตรจะใช้การได้กับชางซอบ มันทนรำคาญเขาไม่ได้นานหรอก


“เฮ้อ...เอาเป็นว่า รอยนั่น ‘ของกู’ จบแมะ”


“แม่ง...เพื่อนกู ไม่รู้จะพูดอะไรเลย แล้ว...เป็นไง เด็ดแมะ”


“เอ๊ะมึงหนิ นิสัยไม่ดี”


“เร็ววววว”


“....เอาเป็นว่ากูมาสายก็เพราะเด็กมันเนี่ยแหละ”


“เย็dเขร้...แต่ทำไมเด็กมันลุกได้วะ มึงเป็นคนทำ--”


“หือ?”


เขาหยุดไปเพราะเขาสังเกตเห็นรอยที่คอเพื่อนตัวเองตอนกำลังแต่งตัวต่อจากที่แต่งไม่เสร็จ รอยมันคือคิสมาร์คทั่วไปนั่นแหละแต่ว่า...มันมีที่หลังคอมันด้วย เขาเอานิ้วไปเกี่ยวหลังเสื้อมันเพื่อดูรอยอื่นๆพบว่ามีอีกมากมายที่หลัง...มันสบทก่อนดึงเสื้อกลับ แต่มันก็ไม่ได้ว่าอะไรเขาต่อ มันหันกลับไปแต่งตัวหอบข้าวของเพื่อนไปสอนกับอาจารย์ชเวต่อ มันบอกลาเขาเมื่อไหร่ไม่รู้ เพราะเขากำลังจมดิ่งกับความคิด


ถ้ามันเป็นคนรุก...รอยหลังคอมันก็ต้องไม่มีสิวะ จะว่าไป รอยที่คอเจ้าเด็กนั่น มันก็ไม่ได้อยู่ที่หลังคอที่มักจะเป็นตัวแหน่งทั่วไปแต่ดันไปอยู่ที่ซอกคอ แต่ตำแหน่งรอยต่างๆที่เกิดขึ้นทั้งบนตัวเพื่อนเขาและตัวเด็กมันจะเป็นไปได้ถ้าเพื่อนเขาไม่ได้...รุก…


!!!!!!!!!!!


เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดไปที่สายล่าสุดทันที


กริ๊ก...


“ครับ?”


“อิลฮุน!!!! เพื่อนมึงมันแดกเพื่อนกูไปแล้ว!!!!!!!!!!!!!”


//5555555555555 ก็เนี่ยแหละ ถ้าเป็นแบบนี้กันจริงๆก็คงคิดว่าต้องเป็นฟิคสิบห้าสิบแปดบวกอ่ะ พี่ซอบก็จะแบบอื้ม ซองแจก็จะโอ้ ตอนอยู่บนเตียงก็คง อื้อหื้ออออออออออออ ว่าแล้วก็…

.

.

.

.

.


หลอก...55555555555555555555


เอาเป็นว่าอ่านในเรื่องจริงๆต่อดีกว่าเนอะ


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ โฆษณาเหมือนเดิมว่าจะจบแล้ว แต่เมื่อไหร่ไม่รู้


แต่จบแน่ๆจริง สวัสดีค่ะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #64 ksykaw (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 22:57
    สนใจแต่งตอนนี้ต่อมั้ยคะ5555555 หนุกดีสีสันประจำวัน ขอบคุณที่แต่งนะคะ ชอบมากเลย คิดไม่ถึงเหมือนกันนะเนี่ยว่าถ้าสลับบทแล้วจะเป็นยังไง ชอบมากเลยยย :)
    #64
    0
  2. #61 btrkp (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:28
    5555555น่ารักมากๆอ่าาาาา ตลกกก เป็นอัลฟ่าแต่ก็ไม่วายโดนเด็กยุกกินนะ5555 มีอัลฟ่าซอบ เบต้าซอบแล้ว ขอโอเมก้าซอบด้วยได้มั้ยคะกรี๊ด55555 อยากอ่านต่อไปเรื่อยๆเลย ถึงจะมาแค่สั้นๆก็สนุกมากค่ะ ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ^^
    #61
    0