ฟิคบีทูบี

ตอนที่ 21 : [Series] Omegaverse - Allergy (How can I live) #พืออิล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    13 พ.ย. 61

Allergy (How can I live)


“รำคาญ!!!!!”


เขาเงยหน้ามองอีกคนที่กำลังรัวมือพิมพ์และอ้าปากสาปแช่งอะไรบางอย่างที่เขาก็ไม่แน่ในว่ามันหัวร้อนเรื่องอะไร ไม่ได้ฟังตั้งแต่แรก เขาส่ายหัวน้อยๆก่อนก้มลงดูหุ่นที่ได้นามว่า CLASS mark 5 มันงอแงมาได้สามสี่วันแล้ว คราวนี้ไม่รู้ว่ามันเสียตรงไหน นี่อาจจะเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เพื่อนเขาหัวร้อนก็ได้


“อิลฮุน กูจะแกะมันนะ”


“ไม่ต้องแกะ มึงแกะแล้วเดี๋ยวกลับหอช้าอีก ค่อยมาแกะพรุ่งนี้”


เขาไม่ได้ตอบกลับอะไร หันกลับไปเอาผ้าคลุมมาร์คห้าแล้วลากไปเก็บในมุมชาร์ตของมัน เขาเดินกลับมานั่งข้างเพื่อนตัวเองก่อนเปิดโน๊ตบุ๊คเพื่อทำงานที่ค้างต่อ


“สัสสสสสส บัคอีกละไอ้เหี้ย”


“โค้ดไหนอีกอ่ะ”


“โค้ดเช็คการฟอกเงิน”


“สัส มึงก็ทะเยอทะยานไปนะ เขียนแค่โค้ดกุ๊กกิ๊กให้หุ่นมันเก็บขยะตามริมทางก่อนไหม”


“คนเรามันก็ต้องมีความทะเยอทะยานในการขับเคลื่อนชีวิตสิวะ”


ไม่ว่าเปล่ามันก็ทำการเขียนโค้ดลงไปใหม่อีก แล้วก็อีกครั้งที่มันบัคเจ้าตัวโวยวายและแทบจะทุบคีย์บอร์ดทิ้ง มันลุกขึ้นชักดิ้นชักงอเล่นใหญ่อยู่สักพักก็กลับมานั่งเขียนต่อเหมือนเดิม เขากรอกตามองเพื่อนบ้าโค้คคนนี้ อิลฮุนเป็นคนเก่ง เก่งมากด้วย มันสามารถแฮกระบบโรงเรียนได้ตั้งแต่ม.4 เพื่อดูเกรดเพื่อนว่าคนไหนเข้าข่ายเอห้าประการตามที่มันอยากได้ ซึ่งไม่ใช่เขาหรอกแต่เป็นซองแจ แต่ตอนนั้นเขาไม่มีเพื่อนคนอื่นเลยซองแจก็เป็นคนบอกอิลฮุนให้รับเขาไปด้วย ซึ่งมันก็โอเค ตอนแรกเขาก็ไม่ได้สนใจทางด้านนี้หรอก แต่เพราะได้มาทำงานกับมัน ทัวร์แข่งกับมัน เขาก็เริ่มชอบและตัดสินใจเรียนด้านนี้ไปเลย


“อิลฮุนมึงทำการบ้านเคมีเบื้องต้นหรือยัง”


“ยังว่ะ ขอลอกหน่อย”


“ลอกเชี่ยอะไรละ มึงหัดทำเองบ้าง คะแนนควิซมึงด้อยมากอ่ะ”


“ก็กูเกลียดเคมีอ่ะ กูเรียนวิศวะโปรแกรม ทำไมกูต้องไปเรียนเคมีด้วยวะ”


เจ้าตัวบ่นพลางทำหน้าบอกบุญไม่รับเมื่อพูดถึงวิชาเคมี อันที่จริงก็ไม่ใช่แค่เคมีหรอก มันเกลียดทุกวิชาที่ไม่ได้เกี่ยวกับการเขียนโปรแกรม คะแนนที่ออกมาด้อยมาก คือถ้ามันไม่ชอบอะไร มันก็จะไม่ทำ ไม่ใช่ทำไมได้นะ แต่ไม่ทำ เขาเลยโดนอาจารย์ที่ปรึกษาของเราขอให้ช่วยดูแลเกรดมันหน่อย เพราะถ้าคะแนนมันยังอ่อนด้อยแบบนี้ ต้องเสียทุนแน่ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ต้องเป็นคนบังคับมันเรียนตัวที่มันไม่ชอบ สอนให้ก่อนสอบก่อนควิซ จนเกรดสวยงามขึ้น รอดพ้นจากการถอนทุน


เขามองหน้าเพื่อนที่ทำหน้างอเพราะเขาไม่ยอมให้มันลอกการบ้าน เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนส่งชีทการบ้านไปให้มัน พอได้ชีทเขามันก็ยิ้มกว้างใส่เขาแล้วพูดด้วยเสียงสองขอบคุณเขา


“ไม่มีมึงกูจะอยู่ยังไงเนี่ย”


“เออ กูก็อยากรู้เหมือนกัน”


.

.

.

.

.


“เหี้ยแม่งงงงงงง รำคาญ”


เขาลอบถอนหายใจพลางเดินตามเพื่อนขี้หัวร้อนของเขาไปเรื่อยๆ เขาก็พยามฟังทั้งหมดนะแต่ติดตรงที่ว่ามันพูดเร็วจนฝรั่งที่เพิ่งมาอยู่ได้สี่ปีกว่าแบบเขาฟังไม่ทัน เขาถือว่าเป็นฝรั่งที่มีพัฒนาการด้านภาษาที่ไวมากเลยนะ ต้องขอบคุณเพื่อนข้างๆคนนี้เลย


“แม่งจะอะไรนักหนากับกูวะ โอเมก้าในคณะเยอะแยะไม่จีบ แม่งมาจีบกู นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นรุ่นพี่นะ กูด่ายับ”


“เออ”


“แม่งทำไงดีวะ ทำไงให้พวกแม่งเลิกยุ่งกับกู”


“ไม่รู้”


“หรือกูแม่งต้องหาแฟนวะ”


“มั้ง”


“ยากอีก ไอ้เหี้ย ชีวิตแม่งต้องยากขนาดนี้เลยเหรอวะ ทำไมวะ ทำไมชอบยุ่งกับกูนัก”


แล้วเขาก็ต้องฟังมันบ่นต่อ เรื่องนี้มีมาตลอด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ชอบจีบเพื่อนเขานัก จะบอกว่ามันหน้าตาน่ารักเหรอ มันก็น่ารักดีแต่แบบ...มันแค่หน้าตาอ่ะที่น่ารัก เขาก็ไม่เคยเห็นว่ามันทำตัวน่ารักสักหน่อย เวลาอยู่คณะก็ชอบทำหน้ากวนตีนแถมนิสัยขี้โวยวายนี่อีก จะมีแค่ตอนยิ้มนี้แหละที่เขาเห็นด้วยว่าน่ารัก สรุปเพราะว่ามันน่ารักใช่ไหม?


“เพราะมึงน่ารักมั้ง?”


อยู่ๆอิลฮุนก็หันขวับมาหาเขาจนเขาแบรคแทบไม่ทัน มันทำหน้างอใส่เขาก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอารมณ์เสีย


“นี่เป็นเหตุผลสุดท้ายที่กูอยากได้ยิน พีเนียลมึงทำกูหัวร้อนนนน”


เขาทำหน้าเบลอตอนมันตะโกนอัดหน้าเขาก่อนกอดอกทำหน้าตาฟึดฟัดใส่เขาไม่พอมันรูดกระเป๋าเขาแล้วขู่ให้เขาเป็นคนขับ มันจะซ้อน ไม่งั้นแพทตี้ตาย ทำไมชอบจี้ลูกสาวกูจังเลยเนี่ย เขารับกุญแจจากมันเป็นคนขับให้ พอมันก็นั่งซ้อนได้กดโทรศัพท์เล่นโดยไม่ใส่หมวก เดือดร้อนเขาต้องหันไปใส่เอง


“ใจมาก”


“ไม่มีกูมึงจะอยู่ยังไงเนี่ยอิลฮุน”


เขาอดไม่ได้ที่จะถามออกไป…


มันยิ้มขำๆ ก่อนตอบเขาด้วยน้ำเสียงง่ายๆสบายๆแบบไม่คิดอะไรเลย


“กูก็อยากรู้เหมือนกัน”


.

.

.

.

.


“รามคานนนนนนนนนนนนนนนนนนน”


เสียงที่คุ้นเคย ในประโยคที่คุ้นเคยเรียกให้เขาหันกลับมาสนใจในวงเหล้า หันไปมองต้นเหตุที่ทำให้เพื่อนขี้หัวร้อนเขาโวยวาย และก็พบกับเพื่อนอัลฟ่าเขาอีกคนกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่หน้าแดงไม่รู้เพราะเหล้าหรือเพราะรุ่นพี่ข้างตัวที่กำลังยิ้มเขินอยู่ข้างๆ เขามัวแต่ดูบอลเลยไม่ทัน เขาหันไปถามรุ่นพี่อีกคนข้างตัว ก็ได้ความว่า เมื่อกี้เล่นเลิฟเวอร์ช๊อตกัน แล้วพี่ชางซอบก็หอมแก้มซองแจใส่อิลฮุน มันก็เลยโวยวายชักดิ้นชักงออยู่แบบนี้ เขาหัวเราะน้อยๆหันไปมองคู่ที่ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าคู่รักได้หรือยัง อันที่จริงช่วงหลังๆนี้พวกเขาไม่ถามเรื่องนี้แล้ว ตัดสินใจกันแล้วว่า ทึกทักไปเลยว่าเป็นแฟนกัน เพราะเบื่อที่จะถาม เขาหันไปมองอีกคนที่เลิกชักดิ้นชักงอแล้วกระดกน้ำสีทองที่เหลือในแก้วจนหมด แถมยังจะเทที่อยู่ในขวดอีก


“ไม่เป็นไรหรอก วันนี้กินที่ห้องฉัน”


เขาหันไปมองรุ่นพี่เจ้าของห้อง พยักหน้าให้ ปล่อยให้อิลฮุนมันเทและยกต่อ เขาก็รู้แหละว่าไม่เป็นไร แต่มันเป็นความเคยตัวที่เขามักจะคอยห้ามมันถ้ามันทำอะไรเกินตัว เมื่อก่อนต้องเคยโทรเตือนไม่ให้นอนดึก ฝากซองแจให้บังคับมันนอนตอนมันอยู่หอ พอโตมาเข้ามหาลัยก็ต้องมาคอยห้ามไม่ให้มันดื่มเกิน เพราะเคยลองปล่อยแล้ว เละ จนไม่อยากทำให้มันเมาอีกครั้งเลย


เราคุยเล่นกันไปเรื่อยๆ ก็ได้เวลาหยุด เขาไม่ได้ดื่มมากเท่าไหร่ เป็นห่วงอิลฮุน เพราะถ้าฝากไว้กับคนอื่นก็คงไม่ได้ พี่อึนกวังเมาแล้วดูแลตัวเองได้ ปีนขึ้นไปนอนบนโซฟาได้เอง ส่วนพี่ชางซอบก็ต้องดูแลซองแจ ลากเข้าห้องไปได้ก็ออกมาช่วยเขาเก็บของ


“ไปจัดการอิลฮุนเลย เดี๋ยวฉันเก็บเอง ฟูกกับผ้าห่มฉันเอาออกมาให้แล้ว”


เขาพยักหน้ารับ ละออกไปปูที่นอนสำหรับสองคนที่ห้องนั่งเล่นตรงหน้าทีวี พอเสร็จก็เดินกลับไปอุ้มอิลฮุนที่เมาหลับไปแล้วขึ้นมาอย่างเคย พออุ้มขึ้นมาได้ก็เจอกับสายตาของพี่ชางซอบที่มองเขาด้วยสายตาประทับใจ


“พ่อพระของพี่”


“เอิ่ม”


“ฮ่าๆ นายคงทำบ่อยใช้ไหมน่ะ ดูเป็นธรรมชาติมากอ่ะ”


“ก็ประมาณนั้นครับ”


เขาว่าพลางมองคนในอ้อมแขน ถามว่าบ่อยไหม...ก็บ่อยนะ ยิ่งเข้ามหาลัยมากลายเป็นว่าเขารับหน้าที่ดูแลอิลฮุนแบบเต็มๆ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นเพื่อนหรือเป็นพ่อกันแน่ ต้องไม่ให้มันนอนดึก กินเหล้าน้อยๆ ห้ามไม่ให้หัวร้อนแล้วไปมีเรื่อง


“ไม่ชวนคุยละ ไปเถอะ หนักแย่”


“ตัวมันแค่นี้เองครับ สบาย”


“เชื่อๆ ฮ่าๆๆๆ”


มันก็ไม่ได้เบามากหรอกแต่เขาชินมากกว่า ตอนอยู่หอเขาต้องอุ้มมันที่ชอบหลับคาคอมเพราะแอบตื่นขึ้นมาเขียนโค้ดตอนกลางคืน เขามักเอามันไปนอนเตียงเขาแล้วเขาปีนขึ้นไปนอนข้างบนแทน แรกๆมันงงว่ามันกลับมานอนได้ไงพอเขาบอกว่าเขาอุ้มไปเองมันก็ทำตาโตแล้วตอบกลับมาง่ายๆว่า


‘ดีว่ะ สะดวกดี’


หลังจากนั้นมันก็ทำบ่อยขึ้น จนเขาขู่มันว่าโควต้าแค่อาทิตย์ละสามวันพอ เกินกว่านั้นก็นอนที่โต๊ะไปนั่นแหละ


“...พีเนียล กูหนาว”


“อืมๆ จะถึงที่นอนแล้ว”


เขาพูดเบาๆตอบอีกคนไปก่อนวางมันลงกับฟูก จัดการห่มผ้าห่มให้มัน ระหว่างที่เขาจัดอะไรๆให้เข้าที่เขาก็รู้สึกถึงสายตาของมันที่มองมา


“อะไร”


“ถ้าไม่มีมึงกูจะอยู่ยังไงเนี่ย พีเนียล...”


“...กูก็อยากรู้เหมือนกันอิลฮุน”


มันยิ้มบางๆให้เขา กระพริบตาไม่กี่ครั้งก็หลับไป เขายิ้มน้อยๆ พอเขาเห็นว่ามันนอนแล้วเขาก็ลุกขึ้นปิดไฟในห้องนั่งเล่น พี่ชางซอบเข้าไปนอนแล้ว เขาเดินไปกระชับผ้าห่มให้พี่อึนกวังก่อนกลับมาที่ฟูกที่เขาปูไว้ นอนลงข้างอิลฮุน แล้วหลับไป…


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


พูดจริงทำจริงเขียนจริง 55555555


เดบิ้ว #พืออิล อย่างเป็นทางการ เอาจริงๆตอนแรกจะไม่ชิปหรอก เขียนไปเขียนมา เออ ชิปก็ได้ น่ารักดี


แต่ในเรื่องจะคู่กันไหม...ดูต่อไปนะ ยังไม่ได้คิด 5555555555







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #51 ksykaw (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 17:10
    เออ คู่นี้ก็น่ารักนะเนี่ย น่ารักมากด้วย เป็นเพื่อนที่ดีมากๆอะ เป็นเพื่อนกันไปจนตายเลยนะ
    #51
    0
  2. #49 kawkawgd (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 01:04
    งื้อออน่ารักกก ฝรั่งอบอุ่นมากกก ตอนแรกก็ไม่ได้ชิปนะ แต่พอมาอ่านแล้วน่ารักจังงง ชอบบบ รอตอนต่อไปนะคะะะ
    #49
    0
  3. #47 Dnoppy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 20:59
    คู่นี้น่ารักอ่ะะะ
    #47
    0