[Fic Naruto] Shark Attack!

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 : คุกกี้ฉลาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    8 มิ.ย. 60

อิทาจิกำลังแห้งเหี่ยวเหมือนดอกไม้ในแจกันก่อนหน้านี้ มือเย็นเฉียบด้วยความหวาดกลัว ถูกเกลียดแน่ ถูกเกลียดแล้วแน่ ๆ พึ่งชวนให้มาเป็นเพื่อนกันแท้ ๆ ต่อไปนี้จะมองหน้ากันยังไง ต้องถูกตีตัวออกห่างแน่ ไม่เอานะ อยากจะร้องไห้

            “คิซาเมะ ขอโทษนะ”

            “ครับ”

“ขะ ขอโทษนะ ฉัน–”

            “ไม่เป็นไรครับ มันเป็นอุบัติเหตุ”

            คิซาเมะหยิบกระเป๋าตัวเองขึ้นมา ด้านหลังนั่น ซาโซริกำลังพึมพำคำสาปแช่งอยู่บนเก้าอี้ พยายามซ่อมให้จมูกหุ่นกลับไปอยู่ในที่ของมัน เจ้าตัวตัดขาดตัวเองจากอิทาจิโดยสิ้นเชิง ไม่สนใจจะช่วย ใจจืดใจดำสิ้นดี อิทาจิยังเดินตามคิซาเมะออกจากห้องไประยะหนึ่ง ขอโทษขอโพยอยู่ข้างหลัง คิซาเมะคงทนรำคาญไม่ไหวเลยหันกลับมาประจันทร์หน้ากันอีกครั้ง

 “คุณอิทาจิเลิกคิดมากได้แล้ว ไม่ใช่จูบแรกของคุณสักหน่อย”

ลมหายใจของอิทาจิชะงัด เผลอน้อยใจขึ้นมา อิทาจิยังพูดขอโทษครั้งสุดท้าย เดินคอตกกลับมาที่ห้อง ซาโซริกำลังระเบิด ทุบโต๊ะปึง!

“ฉันจะฆ่ามัน”

“ซาโซริ...”

“ทำของฉันพังแล้วยังทิ้งผ้าเช็ดหน้าไว้อีก”

อิทาจิเห็นมันและรีบตะครุบก่อนมือซาโซริจะยื่นถึง “ฉันจะเอาไปคืนเอง”

นั่นไม่ใช่ผ้าเช็ดหน้าคิซาเมะ

 

เมื่อถึงบ้าน อิทาจิคลี่ผ้าเช็ดหน้าออก

อย่างที่คิดไว้เลย รอยลิปกรอสหายไปแล้ว ดูเหมือนว่าคิซาเมะจะทำความสะอาดให้ด้วย ได้กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มคลุ้งไปหมด คิซาเมะเข้าใจยากจริง ๆ บางครั้งก็ปากร้ายขึ้นมา อิทาจิซบหน้าลงไป คิดถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของอีกฝ่ายแล้วเจ็บใจ

จูบแรกของฉันกับนายนะ เจ้าบ้าเจ้าบ้าเจ้าบ้า

จะยอมให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ ถึงพูดขอโทษไปกี่ครั้งก็ไม่พอ อิทาจิวางถุงของชำเต็มโต๊ะไปหมด หยิบนมกับเนยออกจากตู้เย็น ไม่เคยทำของหวานมาก่อน ดูไม่ออกเลยว่าเนยสดกระจายตัวเป็นครีมตอนไหน รู้ตัวอีกที น้ำตาลไอซิ่งก็ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ อิทาจิจามอยู่สองสามครั้ง ไม่คิดว่าจะมีอะไรฟุ้งไปกว่านี้ กระทั่งตัวเองร่อนแป้ง สร้างหมอกปกคลุมห้องครัว อิทาจิทำให้ตัวเองกลายเป็นตุ๊กตาที่ถูกทิ้งไว้กลางหิมะ ไม่รู้ว่าคนส่วนผสมนานไปหรือเปล่า มันถึงเหนียวเป็นดินน้ำมันขนาดนี้ เกาะกลุ่มกลมดิ๊กอยู่กับที่คน กล้ามแขนขึ้นเป็นมัด ๆ ตอนใช้ไม้พายแซะออก อิทาจิปั้นเป็นรูปวงกลมง่าย ๆ ก่อนจะเอาเข้าเตาอบ

ครั้งแรก เขาอบนานไป ครั้งที่สอง อิทาจิต้องออกไปซื้อน้ำตาลมาเพิ่ม ครั้งที่สาม คุกกี้ทำท่าเหมือนระเบิด มันฟูฟ่องล้นจากถาด บวมอวบอ้วนได้ที่ แต่สัมผัสที่ได้ดันแข็งเป็นหิน ครั้งต่อ ๆ ไปกับความผิดพลาดเล็กน้อยน่าโมโห อิทาจิจ้องเตาอบตาแทบหลุด พนมมือขอความพรจากศาลเจ้าให้คุกกี้พวกนี้รอดปลอดภัย แต่คำขอเขาส่งไม่ถึง พวกมันร่วมใจกันสาปตัวเองให้เป็นหินอีกครั้ง

 “อิทาจิ เย็นนี้มีอะไรกินบ้าง–”

เสียงของซาสึเกะชะงักไปตอนนั้น

น้องชายของเขามองถาดคุกกี้นับไม่ถ้วนบนพื้น ไม่ได้ก้าวล้ำอาณาเขตเข้ามาอีก

“ซาสึเกะ? วันนี้กลับช้าจังนะ”

“อยู่ช่วยทำงานนิดหน่อย...หิวแล้วด้วย”

รู้สึกได้ถึงแรงของฝีเท้าที่ย่างกรายอย่างแผ่วเบา ซาสึเกะมองเตาอบที่ส่งเสียง ครืนนนน... และหรี่ตาลง “แอบชอบใครอยู่เหรออิทาจิ”

สองนิ้วของอิทาจิจิ้มหน้าผากซาสึเกะแปะ ทิ้งรอยแป้งเอาไว้ อิทาจิหัวเราะเบา ๆ

“ขอโทษทีนะซาสึเกะ วันนี้คงต้องกินข้าวนอกบ้านน่ะ”

“รู้แล้วน่า”

อิทาจิถอนหายใจยาวเหยียดเมื่อซาสึเกะเดินจากไป นิ้วเหนียวไปหมดแล้ว เมื่อยด้วย กี่ครั้งก็ยังออกมาไม่ดี เราพลาดตรงไหนนะ

แป้งถูกปั้นเป็นรูปฉลามตัวจ้อยบนถาด อ้าปากโชว์เขี้ยวเตรียมกัดนิ้วของอิทาจิ

เอารูปนี้แล้วกัน

            หลังจากชุดสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย อิทาจิเอาบางส่วนขึ้นไปให้ซาสึเกะที่ห้อง วางไว้บนโต๊ะหนังสือ วันนี้ก็ตั้งใจทบทวนบทเรียนอีกแล้ว ซาสึเกะจะต้องมีอนาคตที่ดีแน่ ๆ

            “สำเร็จแล้วเหรอ?”

            “อืม สำเร็จแล้ว ล่ะมั้ง?”

            ซาสึเกะกัดหัวฉลามไป

            “อร่อย”

            หัวใจของอิทาจิพองโต “จริงเหรอ”

            “จริง”

            “ขอบคุณนะ โล่งอกไปที คือว่า มีเรื่องอยากถามน่ะ”

            “อะไรเหรอ”

            “สำหรับผู้ชาย ถ้าได้คุกกี้มันจะดู...แปลก ๆ ไหม”

            “ไม่แปลกสักนิด” ซาสึเกะหยิบอีกชิ้นเข้าปาก “แค่เป็นของอร่อยก็พอแล้วล่ะ”

            “...นั่นสินะ”

            แต่ว่า กับคิซาเมะจะคิดแบบเดียวกันหรือเปล่านะ ไม่สิ ทางนั้นชอบของหวานไหมเราเองก็ยังไม่รู้เลย ดันใจร้อนทำขึ้นมาก่อน จะว่าไปยังไม่ได้คิดถึงเรื่องห่อเลย ใช้อะไรดีนะ ริบบิ้นดีไหม คิซาเมะน่าจะชอบสีฟ้า ของจากงานครั้งก่อนยังเหลือหรือเปล่านะ

            “อิทาจิ เหม่ออีกแล้ว แถมตาเป็นประกายวับวาวด้วย”

            “เอ๊ะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่”

            “อย่างที่คิด กำลังตกหลุมรักอยู่จริง ๆ สินะ”

            “พอเถอะน่า ฉันอายนะ”

            คราวนี้เสียงหัวเราะเป็นของซาสึเกะบ้าง สมเป็นซาสึเกะ หาทางเอาคืนจนได้

 

*

            อันตราย อันตราย

            วันนี้ดันเจอกับคิซาเมะระหว่างทางไปโรงเรียนซะแล้ว!?

            ซาสึเกะ เจ้าคนทรยศ เดินตัวปลิวไปนั่นแล้ว แถมยังทักทายคิซาเมะด้วย แบบนี้ทางนั้นก็รู้ตัวพอดี ฉันที่ยืนขาแข็งตรงนี้จะทำยังไงดี สถานการณ์แบบนี้ หัวใจมันจะระเบิดอยู่แล้ว!

            “คุณอิทาจิ อรุณสวัสดิ์ครับ”

            “อะ อรุณสวัสดิ์!

            เสียงของอิทาจิแตกพร่าด้วยความตื่นเต้น “คือว่านะ ฉันมี–”

            ทันใดนั้น ปึ้ก! คิซาเมะกระโดดถอยหลังมาอยู่กับอิทาจิที่กำลังหยิบของอยู่ อีกฝ่ายเกือบจะถูกไม้เบสบอลฟาดเข้าแล้ว ภายในเงามือนั่น ชายคนหนึ่งย่างกรายออกมาพร้อมเสียงหัวเราะ ผมสีเงินวาววับ เสื้อควานกว้างเห็นอก สวมสร้อยที่ดูเหมือนสัญลักษณ์ประจำแก็งค์ คน ๆ นี้น่ะเหรอที่ทะเลาะกับคิซาเมะทุกเช้า

“กะฮะฮ่า คิดว่าวันนี้จะพ้นเรอะ คี้~ซา~เม้~~

“ไม่ยุ่งกับฉันสักวันจะตายห่าไหม”

“หุบปาก! แกหนีได้ไม่ตลอดหรอก!

คิซาเมะเดาะลิ้น โยนกระเป๋าทิ้งไปข้างทาง

“คุณอิทาจิไปก่อนเถอะครับ”

อิทาจิเอาตัวไปกันเอาไว้

“นี่ วันนี้อย่ามีเรื่องเลยนะ”

“คุณอิทาจิ ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียนนะ ไม่มีใครรับคำสั่งประธานนักเรียนหรอก”

            “หา แกอะนะประธานนักเรียน?” ชายแปลกหน้าฉงน “หน้าตาดีฉิบหายเลยว่ะ นึกว่าจะเป็นพวกหัวเรียบใส่แว่นเตอะซะอีก งี้แสดงว่าฮอตในหมู่สาว ๆ ล่ะสิ”

“หุบปาก ฮิดัน”

ฮิดันชะโงกหน้าเข้ามาหาอิทาจิ สูดกลิ่นฟุดฟิด

“ตัวมีแต่กลิ่นเนย น่าอร่อยจัง”

ฮิดันส่งยิ้มหวานฉ่ำแก่อิทาจิ แต่ไม่ใช่รอยยิ้มที่น่าวางใจแม้แต่น้อย กับทรงผมเรียบแปล้แบบนั้น ถ้ายใส่หมวกทรงสูงคงกลายเป็นนักต้มตุ๋นชั้นเยี่ยมแน่ แต่คงไม่มีใครเชื่อคนที่แหวกอกซะขนาดนี้หรอก แต่เราดันเอาตัวเองมาอยู่ระหว่างกลางจนได้ คิซาเมะเองก็ดูหัวเสียสุด ๆ ฉันแค่ไม่อยากเห็นนายเดินเลือดอาบมาโรงเรียน ไม่อยากให้นายถูกตัดสินทั้ง ๆ ที่ตัวเองตกที่นั่งลำบาก นายที่เจอเรื่องปวดหัวแต่เช้าน่ะน่าเห็นใจจะตายไป เพราะฉะนั้น วันนี้ฉันจะช่วย

“แต่ว่านะ น่าหมั่นไส้สุด ๆ ไปเลยเหมือนกัน!

“คุณอิทาจิ!?

คิซาเมะตวาด แทบจะในจังหวะเดียวกัน ฮิดันร้อง “จ้าก!? โดนอิทาจิสาดผงใส่เต็มตา ด้วยความโมโห เจ้าตัวเริ่มแกว่งไกวดาบไปมาสุดแรง ปากด่าพ่อแม่ไปเรื่อย แต่ไม่มีใครอยู๋ให้จัดการ ทั้งคิซาเมะและอิทาจิวิ่งหนีจากฮิดันได้สำเร็จ

“แม่งเอ๊ย! พวกเวร! คราวหน้าฉันจะ– อ้าว เอ๊ะ?”

ฮิดันแลบลิ้นเลียผงบนหน้า

“...คุกกี้เรอะ อ้ากกกกกก เจ็บใจเจ็บใจเจ็บใจ!!!

 

ห่อคุกกี้ฉลามเละไม่เป็นท่า ยับยู่ยี่ยิ่งกว่าทิชชู่เปียก ความตั้งใจทั้งหมดก็ป่นปี้เป็นผุยผง สัญชาตญาณเอาตัวรอดช่างน่ากลัวจริง ๆ อิทาจิน้ำตาตกใน ทั้งสองมาหยุดอยู่ไม่ห่างจากทางเข้าโรงเรียน นึกขึ้นได้ว่าต้องให้ของขวัญคิซาเมะก่อน แต่สภาพดันดูไม่จืด อิทาจิแกะริบบิ้นอย่างลำบากใจ ตอนนี้ฉลามพวกนั้นตายหมดแล้ว อิทาจิเทมันลงผ่ามือแซ่กกกก หน้าตาเหมือนทรายเป็นที่สุด

“คะ คือว่า ที่จริง นี่เป็นคุกกี้”

“อ่า...” คิซาเมะอ้ำอึ้ง “แย่จังนะครับ”

“แต่ไม่เป็นไรหรอก ไว้คราวหน้าดีกว่า เนอะ?”

อิทาจิเบือนหน้าไปทางอื่น ระหว่างที่ทำท่าจะทิ้งอยู่นั่น คิซาเมะก็พูดขึ้นมา

“ช่วยไม่ได้น้า..”

มือของอิทาจิถูกดึงไป คิซาเมะงับผงบนฝ่ามือเข้าไปคำหนึ่ง ลากลิ้นวนอยู่บนเพดานปากนาน

“อร่อยดีครับ”

“เจ้าโฮชิกาคิ จะเข้าโรงเรียนไหมหา!?

อาจารย์ที่หน้าประตูตะโกนขึ้นมา คิซาเมะเป็นคนแรกที่ปรากฏตัวออกไป ตามด้วยอิทาจิ แย่แล้ว สงสัยวันนี้จะมาสายจนได้ ตอนออกจากบ้านก็เร่งรีบอยู่แท้ ๆ พอเจอคิซาเมะเราดันลืมเรื่องของตัวเองไปซะสนิท ป่านนี้ซาสึเกะคงอยู่ในห้องแน่ ๆ

“อะไรกัน? อิทาจิหรอกเหรอ ทำไมถึงเป็นกับเขาไปด้วยล่ะ”

“ขอโทษครับอาจารย์ แต่ที่วันนี้โฮชิกาคิคุงมาสายเป็นเพราะผมเอง”

“...หา?”

“ผมชวนโฮชิกาคิคุงคุยกันระหว่างทาง ก็เลยทำให้เขามาสาย เพราะฉะนั้น อย่าทำโทษโฮชิกาคิคุงเลยนะครับ”

“เฮ้อ เอาเถอะ เข้าห้องเรียนซะ ทั้งคู่”

โกหกซะแล้ว รู้สึกผิดนิด ๆ แต่ก็ดีใจ

“ขอบคุณนะครับ”

คิซาเมะพูดกับอิทาจิ

“เรื่องเมื่อกี้ แล้วก็ก่อนหน้านี้ ขอบคุณมากครับ”

อิทาจิยกนิ้วชี้แนบริมฝีปาก ส่งรอยยิ้มบาง ๆ ไปให้

“พลังของประธานนักเรียนไงล่ะ”

มุมปากของคิซาเมะยกขึ้นเล็กน้อย

“ไว้เจอกันนะครับ คุณอิทาจิ”

ตอนที่อีกฝ่ายค่อย ๆ ไกลออกไป คำถามมากมายก็พรั่งพรูออกมา

นี่ นี่ ฉันได้ยินไม่ผิดสินะ

เมื่อกี้บอกว่า ไว้เจอกันนะครับ แสดงว่า คิซาเมะยอมรับในตัวเราแล้ว

สำเร็จแล้ว ทำได้แล้ว

อิทาจิกำมือแน่น ระบายลมหายใจเคลิบเคลิ้ม ไม่สามารถห้ามให้ตัวเองหยุดยิ้มได้

ตอนที่ก้มลงมาน่ะ ฟันของคิซาเมะขูดกับมือนิด ๆ รู้สึกถึงความคมด้วย

ถูกกัด จนได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น

  1. #26 VpupinaV (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 05:42
    เห็นชื่อตอนแล้วอ๊ายย อิทจี้จะทำคุกกี้แหละ ทุลักทุเลอยู่นานก็ทำสำเร็จน้า เก่งๆ//ดีนะไม่ต้องใช้เนตรวงแหวนแบบตอนทำไข่ดาว ถถถถถ
    แต่ว่านะ คิซามะ นายตั้งใจใช่ไหมมมม!? ฟันนายโดนมือน้อยๆของอิทจี้ ทำอิทจี้เขินใหญ่เลยเนี่ย!!
    ปล.ฮิดันคุกกี้อร่อยไหมคะ //หัวเราะเยาะ
    #26
    0
  2. #5 ชื่อเอ็มไม่ใช่เอม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 19:22
    ฟหฟกฟหกฟฟฟ

    โอ้ยยยยฟินตอนนี้มากมายค่ะ อิทาจิน่ารักเหมือนสาวน้อยที่มีรักเเรกเลยยยT///T

    คิซาเมะงับนิ้วด้วยล่ะ เจ้าฉลามมันร้ายยยย ชอบภาษามากเลยค่ะ บรรยายเรียบง่ายไหล่ลื่นมากๆค่ะ

    หมั่นไส้ฮิดันจัง5555555 นี่เเหละความเป็นฮิดัน555555 
    #5
    0