[Fic Naruto] Shark Attack!

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 : มาเข้าชมรมคหกรรมเถอะ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    10 มิ.ย. 60

            ตอนนี้คิซาเมะกลายเป็นคู่หูของอิทาจิแล้ว

            ดีจังเลย! มีความสุขจัง! อิทาจิกล่าวอรุณสวัสดิ์กับซาโซริ แต่เจ้าตัวอ้าปากค้าง ไม่ได้สบตากับเขา

            “เอาจริงดิ?”

            “คิซาเมะกับฉันเป็นเพื่อนกันแล้ว”

            “นายรู้ไหมว่ามันฟังดูประหลาดแค่ไหน”

            “ไม่”

            “ว่าละ” ซาโซริหรี่ตา “นายกับฉันยังมีบัญชีติดค้างกัน”

            ซองเงินยื่นผ่านไหล่อิทาจิ

            “อะไรเนี่ย”

            “เงินจากการทำงานพิเศษครับ”

            ซาโซริรับเงินไป “จริงสิ ที่ไม่เข้าชมรมอะไรเพราะติดงานใช่ไหม”

            “เปล่าหรอกครับ ที่จริงนี่เป็นเงินตอนทำงานช่วงปิดเทอมหน้าร้อน ผมไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษเลยไม่คิดจะเข้าชมรมไหน”

            “ลำบากแย่เลยน้า” ซาโซรินับเงิน

            “คิซาเมะไม่มีชมรมเหรอ”

            “ผมไม่สนใจ”

“ถ้างั้น! มาอยู่กับฉันสิ”

“นี่ อิทาจิ เกรดคิซาเมะน่ะโหล่ยโท่ยสุดกู่ ให้มาอยู่คณะกรรมการนักเรียนมีหวังอาจารย์ร้องไห้ตาย–”

“ไม่ใช่สักหน่อย”

“หา?” เป็นเสียงคิซาเมะกับซาโซริ

“ชมรมคหกรรมต่างหาก”

 

ดูดีจังเลย

คิซาเมะตอนอยู่ในผ้าโพกหัวกับผ้ากันเปื้อน ดูดีสุด ๆ ไปเลย ถึงจะใส่สีชมพู ถึงจะดูเข้ากับสีฟ้ามากว่า แต่คิซาเมะดูดีมากเลย

แน่ล่ะ มีแต่เขาที่คิดแบบนั้น คนอื่นตีตัวห่างเป็นวงอีกแล้ว คิซาเมะเองก็ทำหน้าบูด ส่วนซาโซริที่อยู่ตรงหน้าต่างนั่นกำลังกลั้นขำสุดชีวิต ใกล้ขาดใจตายเต็มทน มีแต่หมอนี่คนเดียวที่หัวเราะใส่แบบเปิดเผยขนาดนี้

“นี่ซาโซริ หยาบคายนะ”

“ขอโทษ ฉันพยายามแล้ว” ซาโซริสำลักลมหายใจ “ดูไม่จืดเลยว่ะ”

“..คุณอิทาจิ ผมว่าผมกลับ–”

“ถ้าไม่เหมาะจริง ๆ จะเปลี่ยนก็ได้ แต่วันนี้อย่าพึ่งกลับเลยนะ”

ไม่ให้กลับเด็ดขาด ไม่ว่ายังไง อิทาจิสบตากับคิซาเมะอย่างแน่วแน่ ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง คิซาเมะถึงกับเหงื่อตกออกมา

“ก็ได้ครับ แต่ผมทำอาหารไม่เป็นหรอกนะ”

น้ำมันส่งเสียงเปาะแปะ มีโคร็อกเกะที่เริ่มกลายเป็นสีทองลอยละล่อง อย่างกับทะเลจิ๋ว เมื่ออิทาจิคีบพวกมันขึ้นมานอนเรียงบนตะแกรง เกร็ดขนมปังก็เป็นประกายวาววับขึ้นมา ถ้าใช้มีดตัดลงไปเสียงคงจะกรุบกรอบน่าดู แต่ตอนที่กำลังชื่นชมผลงานของสมาชิกคนอื่นอยู่นั่นเอง คิซาเมะอยู่ในอารมณ์ตรงกันข้าม

สายตาดุดันคู่นั้นจ้องน้ำมันที่เดือดปุด ๆ นี่คือหม้อจากนรก ส่วนโคร็อกเกะทั้งหลายคือไอ้พวกบาปหนาศีลเสมอกัน นอนรอรับชะตากรรมอันน่าสมเพช แทบจะได้ยินเสียงกรีดร้องเล็กแหลมทันทีที่โคร็อกเกะถูกหย่อนลงน้ำมัน จริง ๆ มันฝรั่งกรี๊ดได้ไหม? ไม่มีใครทราบ แต่อิทาจิได้ยินเสียงร้องขอความเมตตาจากพวกมันทั้งหมดนั่นแหละ คิซาเมะใช้ตะเกียบกดส่วนที่ลอยอยู่ให้จมดิ่งสู้ความรวดร้าวแสนสาหัส ริมฝีปากขยับพึมพำไม่หยุด ทีมที่ทำงานอยู่ไปห่างเริ่มกระเถิบตัวหนีออกไปทีละนิด อิทาจิเลยเดินเข้ามาดูคิซาเมะแทน

มันฝรั่งพวกนั้นแตกออกจากกันหมด ไม่เหลือทรงกลมเลยสักนิด ตอนนั้นแหละที่คิซาเมะเริ่มเคี้ยวฟันตัวเอง พยายามเขี่ยให้มันกลับไปรวมตัวกัน แต่ไม่ได้ผล

“มันเสียหมดแล้ว” ซาโซริพูดขึ้นมา

อิทาจิแตะมือคิซาเมะ “นายปั้นใหญ่เกินไปน่ะ”

เขาคีบซากที่เหลืออยู่ขึ้นจากน้ำมันจนหมด ปิดไฟ แล้วเดินมาดูชามผสมของคิซาเมะ อย่างที่คิดจริง ๆ หัวหอมหั่นไม่ละเอียด มันก็ยังบดไม่พอ แถมที่ตัวยังไม่ถูกทอด โดนปั้นออกมาตัวกลมดิ๊กเหมือนตุ๊กตาหิมะ ต้องใช้สองมือประคอง แบบนี้คงไม่ใช่แค่ใหญ่เกินไป

“ต้องปั้นกลม ๆ ไม่ใช่เหรอครับ?”

“ทำให้มันแบนจะสุกทั่วถึงกว่า แล้วก็ทานง่ายกว่าด้วย”

“คุณอิทาจิรู้เรื่องนี้ดีจังนะครับ”

“เพราะต้องดูแลน้องชายไงล่ะ”

“ซาสึเกะคุงใช่ไหมครับ”

“คิซาเมะก็รู้จักด้วยเหรอ”

“ไม่มีใครไม่รู้จักตระกูลอุจิวะหรอกนะ อิทาจิ”

“...คิซาเมะช่วยทำใหม่ทั้งหมดได้ไหม”

คิซาเมะทำตัววาฬตาย “ทั้งหมดเลยเหรอ”

“ที่มีอยู่ตอนนี้ใช้ไม่ได้หรอกนะ”

อิทาจิปอกเปลือกหัวหอมให้คิซาเมะ “ตัดตรงหัวกับส่วนท้ายออกก่อน จากนั้นก็ผ่าครึ่ง”

มีดผ่าตรงกลางร่างหัวหอมผู้โชคร้ายพอดิบพอดี ร่างของมันแยกออกจากกันทันทีที่มีดตัดดังฉับ คิซาเมะหยิบหัวหอมอีกครึ่ง จับมันนอนคว่ำ แล้วมองหน้าอิทาจิเพื่อรอคำแนะนำต่อไป

“หั่นตามเส้นตรงพวกนั้น อ๊ะ เมื่อกี้ใหญ่ไปนะ เล็กลงหน่อยสิ”

“ยาก”

อิทาจิหัวเราะ ขี้บ่นอีกแล้ว ไอ้ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ นั่นมันอะไรกัน นายตอนนี้น่ะตลกมากเลยรู้ใหม่ คนที่ประหม่าตอนเข้าครัวน่ะ น่ารักที่สุดเลย แม้แต่ซาโซริเองก็ยังช่วยลุ้นไปด้วย ถึงจะโกรธเรื่องหุ่นไม่หายก็เถอะ

“ตอนนี้ต้องหั่นตามแนวนอน”

นี่ เหงื่อตกแบบนั้นถ้าหล่นใส่อาหารจะแย่เอานะ คิซาเมะเองก็เหงื่อออกเยอะเหมือนกัน แบบนี้จะเป็นพ่อครัวก็คงลำบาก ครั้งหน้าถ้ายังมาอีกต้องบอกให้เอาผ้าพันรอบคอเอาไว้ หั่นช้า ๆ แบบนั้นแหละ ว่าแต่นายก็ตั้งใจฟังที่ฉันพูดด้วยเหรอ อย่าทำหน้าเครียดสิ อย่างงั้นความรู้สึกก็หล่นลงไปในอาหารพอดี

ฉัน ลืมบอกอะไรนายไปอย่างนะ

“ระวังมือ–”

ซาโซริเตือน แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ปลายมีดเฉือนเข้านิ้วคิซาเมะเรียบร้อย

คิซาเมะกรีดร้องอยู่ในใจ เส้นเลือดเต้นตุบ ๆ ที่คอ

 

*

            คิซาเมะบาดเจ็บ อิทาจิช่วยทำแผล ส่วนซาโซริขำเป็นบ้าเป็นหลัง

            ทั้งสามเดินออกจากโรงเรียนพร้อมกัน คิซาเมะถูกสูบพลังไปจนหมดจากชั่วโมงที่แล้ว มีดเจ้ากรรมดันไม่ได้บาดแค่นิ้วเดียวแต่ล่อไปถึงสาม เขียงคิซาเมะเกิดเหตุนองเลือด แต่พอสถานการณ์กลับสู่ปกติ ซาโซริล้อไม่หยุด แต่อิทาจิเริ่มกังวลว่าคิซาเมะจะเกลียดชมรมคหกรรมเข้าไส้ไปเรียบร้อย

            “นี่ ซาโซริ พอเถอะน่า”

            “ทำอีท่าไหนถึงบาดขนาดนี้ ฉันล่ะเชื่อเลย”

            “คุณซาโซริเองเคยเข้าครัวหรือเปล่าครับ”

            “ฉันไม่ต้องทำอาหารเองน่ะ”

            “ครับ”

            “ซาโซริ...”

            “ครั้งต่อไปก็พยายามเข้าล่ะ”

            “ไม่มีครั้งต่อไปหรอกครับ”

            อิทาจิใจหายวาบ หน้าชาไปหมด

“ไม่มีแล้วเหรอ?”

“ไม่เอาแล้วล่ะครับ อย่างที่คิดเลย ไม่เหมาะกับผมสักนิด”

ซาโซริหยุดล้อแล้ว อีกฝ่ายสังเกตท่าทีของอิทาจิในที่สุด อยากให้มีเวลาร่วมกันมากกว่านี้แท้ ๆ กลับทำให้อีกฝ่ายขยาด เขารู้สึกว่าตัวเองโง่โง่โง่ รู้ทั้งรู้ว่ายังไงเจ้าตัวก็ไม่ชอบเรื่องทำอาหารแต่ยังดันทุรัง ถึงจะพูดว่าเปลี่ยนก็ได้ แต่ที่จริงอยากให้มาอยู่ชมรมเดียวกันต่างหากล่ะ

ทำยังไงดี

“นายนี่ยอมแพ้ง่ายกว่าที่คิดแฮะ”

“ครับ?”

“ถูกฟาดคิ้วแตกมาโรงเรียนแต่ก็ยังเรียนต่อจนหมดวัน นายจะถอยเพราะมีดบาดนิ้วจริง ๆ เหรอ”

คิซาเมะถอนหายใจ

“นั่นสินะครับ”

“นี่แค่วันแรกเอง ครั้งต่อ ๆ ไปก็ระวังมากขึ้น แล้วก็...” ซาโซริสบตากับอิทาจิ “เชื่อฟังอิทาจิมากขึ้น หมอนี่น่ะให้คำปรึกษาได้เสมอ”

“ผมต้องไปแล้วล่ะครับ”

ก่อนจะเดินจากไป คิซาเมะหันกลับมาหาอิทาจิ

“หลังจากนี้ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

ซาโซริชะโงกมากระซิบหลังจากนั้นครู่หนึ่งว่า “อย่าลืมขอบคุณฉันทีหลังด้วยล่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น

  1. #67 Narahime (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 19:41
    เอารางวัลพ่อสื่อดีเด่นไปซะซาโซริ555
    #67
    0
  2. #27 VpupinaV (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 05:52
    ท่านซาโซริทำดีมากค่ะ! //คำนับ
    ตลกตอนคิซาเมะทำอาหารแฮะ เปรียบเป็นนรกเลย ถถถถ
    คุณแม่บ้านก็ช่วยสอนคุณพ่อบ้านไปทีละนิดนะค้าา ?
    #27
    0
  3. #7 ชื่อเอ็มไม่ใช่เอม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 03:43
    อิทาจิมีความไวฟุที่ดี;-;//ชอบพาร์ทชมรมคหกรรมจังเลยค่ะ น่ารักมากกันทั้งสองคนเลย แอบฮาตอนคิซาเมะทอดมันฝรั่ง55555 ขอบคุณซาโซริมากๆเลยค่ะตอนนี้ ฮืออออ
    #7
    0