[Fic Naruto] Shark Attack!

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 : ลิปกรอสบนผ้าเช็ดหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    8 มิ.ย. 60

ทุก ๆ วัน เสียงนินทาจะลอยละล่องเหมือนฟองอากาศ ถึงจะพูดว่า ขออนุญาตครับ ก่อนเข้าห้องเรียน ทุกคนก็คิดว่าเขาน่ากลัวอยู่ดี คิซาเมะใช้นิ้วปาดหยดเลือดออกจากหางคิ้ว กรีดหน้าหนังสือออก แต่เพราะไม่ระวัง เลยทิ้งด่างดวงสีน้ำตาลเข้มไว้ในหน้ากระดาษจนได้ พอเห็นแบบนั้นหัวก็ปวดตุบ ๆ ขึ้นมา

เจ้าฮิดันฟาดมาไม่ยั้งแรง สักวันเราต้องสมองไหลแน่ อุตส่าห์ย้ายโรงเรียนหนีดันทำให้เจ้านั่นกลายเป็นหมาบ้าเลือดซะงั้น

คิซาเมะถูกอาจารย์เรียกไปพบหลังหมดคาบเช้า ทางนั้นเสนอมาว่า ให้ไปช่วยงานประธานนักเรียนนิด ๆ หน่อย ๆ เพื่อเพิ่มคะแนนพฤติกรรม ปัญหาที่ติดร่างแหมาแต่แรกใกล้จะทำให้คิซาเมะหมดโควต้าเต็มทน

พูดถึงพวกประธานนักเรียน... อุจิวะ อิทาจิ ถือเป็นคนเด่นดัง เพราะฉะนั้น คิซาเมะถึงโดนเอาตะปูมาใส่ในรองเท้า คำว่า ไปตายซะ! เขียนด้วยลายมือแสนโกรธเกรี้ยว แต่คิซาเมะเลือกจะขยำมันทิ้งแทน ไม่ได้เกี่ยวกับตัวเองแท้ ๆ ทันมีคนเป็นเดือดเป็นร้อนไม่เข้าท่า คุณอิทาจิเนี่ยรู้สึกอึดอัดบ้างไหมที่มีคนคอยช่วยตามล้างแค้นให้แบบนี้ ทำอะไรติดขัดหรือเปล่าตอนที่มีกองเชียร์ริมหน้าต่างในคาบพละ สำหรับคิซาเมะ เรื่องเป็นที่รักมันไกลตัวสุดกู่ ไม่คิดว่าจะมีวันนั้นด้วย เขาไม่ได้หน้าตาดีแบบอิทาจิ

เรื่องเดียวที่คิซาเมะมีคือ เขารู้วิธีจูบ

ไม่กี่คนเท่านั้นแหละที่อยากจูบเขา แต่คิซาเมะมีประสบการณ์พอ รู้ว่าต้องทำอย่างไรให้อีกฝ่ายพึ่งพอใจ แต่คุณอิทาจิดันตรงข้ามกัน ทั้งที่มีคนเข้าหาตลอดกลับจูบไม่เป็น เพราะแบบนั้นถึงโดนโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว เสียงตอนถูกจูบน่ารักน่าชังทีเดียว ตอนที่เลอะเทอะเองก็เช่นกัน ราวกับได้ยินเสียงเรียกร้องให้เข้ามาดูแล ปลายนิ้วของคิซาเมะรู้สึกถึงริมฝีปากนุ่มผ่านผ้า อย่างกับว่ามันจะถูกทำลายได้เพียงแค่สัมผัส แต่หลังจากนั้น เจ้าตัวโพล่งขึ้นมาว่า “มาเป็นเพื่อนกันเถอะ!

แปลก ท่านประธานนักเรียนคนนี้น่ะเหรออยากเป็นเพื่อนกับเขา ถึงจะดูไม่ใช่คนเลวร้าย แต่คิซาเมะมีบทเรียนเกี่ยวกับการไว้ใจคน เชื่อว่าโลกทั้งใบถูกเคลือบด้วยการหลอกลวง เป็นกลไกป้องกันตัว ทันทีที่มีคนทำดีด้วย ร่างกายคิซาเมะจะเริ่มกรีดร้อง ไฟสีแดงขึ้นหราว่า อันตราย! เขารีบผละออกจากอิทาจิ บอกปัดไปว่าจะเก็บไปคิด ทั้งที่จริง ๆ คิซาเมะกำลังดีดตัวออกจากอีกฝ่าย ให้ความหวังไปแบบนั้นดูใจร้ายกว่าตอนไม่รับผ้าเช็ดหน้าไหมนะ

ว่าไปนั่น เราเองก็เผลอยึดผ้าเช็ดหน้าคุณอิทาจิมาเหมือนกัน คิซาเมะดึงมันออกจากกระเป๋ากางเกงหน้าเครื่องซักผ้า ริมฝีปากสีชมพูประดับอยู่บนผ้าเช็ดหน้า ทำให้คิซาเมะคิดถึงหน้าของคุณอิทาจิขึ้นมา

ต้องหาทางเอาไปคืนไม่ให้อีกฝ่ายสังเกต

แต่... ทำยังไงล่ะ

 

*

คิซาเมะยืนจ้องประตูห้องประธานนักเรียน เหมือนมันเป็นเหตุหวงห้ามฝังกับระเบิดเอาไว้ ไม่อยากเข้าไปเลย แค่นี้ก็รู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้องแล้ว หวังว่าคุณอิทาจิจะไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกนะ คนที่เรียกเรามาเป็นเจ้ารองประธานนักเรียนนี่ คิซาเมะยื่นมือไปเลื่อนประตูอย่างเชื่องช้า

“ขออนุญาตครับ”

ภายในห้องเงียบเหงาสมกับเป็นช่วงเย็น นึกว่าพวกประธานนักเรียนจะอยู่ทำงานหลังโรงเรียนเลิกแท้ ๆ ผมสีแดงเป็นสิ่งแรกที่คิซาเมะเห็น ตัวการที่ลากเข้ามานี่กำลังนั่งทำอะไรสักอย่าง หุ่นไม้รูปคนนอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนโต๊ะขณะที่ซาโซริกำลังเกลาให้ส่วนหัวมนเงางาม งานฝีมือนั่นดูดีเอาเรื่อง สมแล้วที่เป็นเจ้าของชมรมศิลปะ

“มาเร็วจังเลยนะ คิซาเมะ”

            ซาโซริร้อยเชือกโยงแต่ละส่วนของหุ่น ทันใดนั้น มันก็มีชีวิตขึ้นมา เพียงแค่เจ้าตัวขยับนิ้ว

“คิซาเมะ?” เป็นเสียงคุณอิทาจิ

            ตายละ อยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย พอยืนข้างกันแบบนี้ คุณอิทาจิดูตัวเล็กลงเมื่อเทียบกับคิซาเมะ ยิ่งเจ้าตัวกำลังถือแจกันดอกไม้แบบนั้น อย่างกับภูตจิ๋วเลย

“คือว่านะ” ซาโซริใช้หุ่นชี้มาที่คิซาเมะ “ตอนนี้หมอนี่โดนทัณฑ์บนอยู่ เลยขอยืมตัวจากอาจารย์ให้มาช่วยย้ายของมาที่ห้องชมรมใหม่น่ะ หุ่นปูนหนักสุด ๆ เลยต้องการพวกแรงควายมาช่วยอยู่แล้ว”

ถูกเรียกว่าพวกแรงควายเนี่ย ไม่ดีใจหรอกนะ

“ห้องเก่าอยู่ชั้นล่างนี่เอง ย้ายของขึ้นมาแล้วตรงไปที่ห้องหัวมุม แล้วครั้งต่อไปก็วานมาช่วยจัดห้องหน่อยนะ”

“เข้าใจแล้วครับ”

คิซาเมะวางกระเป๋าลง จังหวะเดียวกันนั้น อิทาจิเดินเตาะแตะไปวางแจกันดอกไม้ไว้ที่โต๊ะแล้วเดินกลับมา

“ให้ฉันช่วยนะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

“เถอะนะ”

“คุณไม่ต้องลำบากหรอกครับ คนที่ก่อเรื่องเป็นผมไม่ใช่คุณ”

“แต่มันไม่เสียหายอะไรนี่นา”

ทำไมขี้ตื้อจนน่าตกใจแบบนี้

“ให้อิทาจิช่วยก็ได้ แต่ระวังหน่อยนะ อย่าทำพังเด็ดขาด”

คิซาเมะมองหน้าซาโซริ “เมื่อกี้คุณพึ่งบอกว่าต้องการพวกแรงควาย

หุ่นนั่นกอดอก ตบเท้าสองทีเหมือนพลทหาร

“ไปได้แล้ว ทั้งสองคนนั่นแหละ”

            ห้องศิลปะมีข้าวของรกไปหมด พวกเขาต้องเดินขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่หลายรอบเพื่อย้ายทุกอย่าง บางชิ้นใหญ่โตทุลักทุเล คิซาเมะไม่มีปัญหาหรอก แต่คุณอิทาจิน่ะสิตะกุกตะกักตลอดทาง คิซาเมะไม่ได้รำคาญหรอก แต่ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเจ้าตัวคิดอะไรอยู่ ซาโซริฆ่าเขาแน่ถ้าเป็นแบบนั้น ทั้งสองของกองรวมกันไว้ที่มุมหนึ่งของห้องใหม่ แสงสี่เหลี่ยมสีส้มพาดอยู่บนพื้น บิดเบี้ยวตามโครงหน้าของหุ่นปูนที่อิทาจิอุ้มขึ้นบันไดมา

            “คุณอิทาจิครับ”

            “อะไรเหรอ”

            “ทำไมถึงอยากเป็นเพื่อนกับผมล่ะ”

            ไหล่ของอิทาจิกระตุกขึ้น “อะ อะ เอ่อ คือ”

ข้อเท้าหมุนหล่นจากขั้นบันได

“คุณอิทาจิ!?

ร่างอิทาจิร่วงหล่นลงมา คิซาเมะอ้าแขนออก รับแรงกระแทกทั้งหมดและถอยกรูดชนกำแพง ปึ้ก! ไหล่รวดร้าวขึ้นมาทันใด จะหลับตาอยู่ แต่เขารับรู้ว่าอิทาจิอยู่ในอ้อมแขน ภาวนาว่าอีกฝ่ายปลอดภัยดี คิซาเมะลืมตาขึ้น เห็นใบหน้าของอิทาจิชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งไหน ริมฝีปากเมื่อวันวานบรรจบกับเขา

อิทาจิเด้งตัวออกทันที

“ฉะ ฉัน ขอโทษ!

คิซาเมะเลื่อนสายตาไปมองวัตถุชิ้นหนึ่งบนพื้น เห็นว่าจมูกของหุ่นหักออก หน้ามีรอยร้าว

ซาโซริแผ่รังสีอำมหิตออกมาทันที

“ชดใช้....เดี๋ยวนี้....เจ้าพวกบ้า”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น

  1. #71 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 20:43
    สองคนนี้ตรงข้ามกันดีจัง
    สงสารซาโซริ55555
    #71
    0
  2. #25 VpupinaV (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 05:28
    คิซาเมะมีประสบการ์ณจูบด้วยแฮะ ..กับใครหว่า//มองแรง
    อิทจี้ถือแจกันแอร๊ยยย น่ารักอีกแล้ว
    ปล.ท่านซาโซริโกรธซะแล้ววว
    #25
    0
  3. #4 ชื่อเอ็มไม่ใช่เอม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 19:14
    ฮือออ ฟินค่ะ อิทาจิเคะคือของเเรร์มากๆ
    ชอบความขี้ตื้อของอิทาจิ เอาใจช่วยให้ทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันเร็วๆนะคะ><

    #4
    0