[Fic OUTLAST] After Story Eddie/Waylon

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 940
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    23 ส.ค. 58

            เมื่อกลับมาถึงห้อง เอ็ดดี้เหนื่อยจนไม่อยากทำอะไร หลังจากอาบน้ำเสร็จก็ทิ้งตัวลงบนเตียง แต่ยังไม่หลับไปซะทีเดียว

 

และตอนนี้เขาก็รู้สึกขึ้นมา ไอ้ความรู้สึกว่างเปล่าที่อกซ้ายเหมือนมีบางอย่างหายไป

 

จะอะไรเสียอีก เวย์ลอน พาร์คยังไงล่ะ

 

สุดท้ายเวย์ลอนก็หนีไปอย่างทุกครั้ง หมอนั่นไม่เคยละความพยายาม ทุกอย่างที่ทำให้ไปไกลจากเอ็ดดี้ได้ เวย์ลอนยินดีทำมัน ถึงแม้ตัวเองจะล้มลุกคลุกคลานจนเจ็บตัวขนาดไหนก็ต้องหนีให้พ้น ในขณะเดียวกันเอ็ดดี้ก็เป็นฝ่ายไล่ตามอยู่เสมอ มองแผ่นหลังนั่นหายลับไปกับตา เขาคว้าไว้ไม่ได้ เขาไม่มีสิทธิ์ด้วยซ้ำ เรื่องทีเกิดขึ้นกับเวย์ลอนเป็นฝันร้ายชั้นดีที่จะหลอกหลอนไปตลอดชีวิต และมันก็หลอกหลอนเอ็ดดี้ด้วยเช่นกัน เขานึกไม่ออกว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ในตอนนั้น เขาไม่เข้าใจตัวเองด้วยซ้ำว่าทำไม

 

แต่เอ็ดดี้ต้องการเวย์ลอน เหนือสิ่งอื่นใด ราวกับว่าภายในชีวิตระยำย่ำแย่ของกลัสคิน สิ่งปกติเดียวที่เข้ามาหาเขาคือเวย์ลอน

 

            เอ็ดดี้ลูบใบหน้าของตน ทุกอย่างเย็นเฉียบไปหมด

 

            น้ำตาก็เช่นกัน

 

 

            สามวันต่อมา เอ็ดดี้ได้งานที่อู่รถ ตำแหน่งพนักงานล้างรถ

 

            และเขาเรื่องมากไม่ได้ แม้ค่าจ้างจะต่ำไปหน่อยแต่ยังดีกว่านอนรอชะตากรรมที่ห้องเช่าราคาถูกของตัวเอง อย่างน้อยถ้าเจอลูกค้าที่คุยถูกคอก็จะได้ทิปมา ส่วนปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ก็คงไม่พ้นเจ้านายคนใหม่ ลูคัสผู้หงุดหงิดเป็นนิจค่อยเจ้ากี้เจ้าการทุกครั้งที่มีพนักงานใหม่เข้ามาสมัคร เอ็ดดี้ถูกด่าเช้าด่าเย็นจนหูชา ไม่รู้ว่าลูคัสเอาแรงว้ากมาจากไหนตั้งมากมาย และบ่นทุกครั้งว่า

 

“ไอ้งั่งอีกคนหยุดงานไปเป็นอาทิตย์แล้ว ถ้ากลับมาฉันจะ... นั่นแกทำอะไร!?

 

เอ็ดดี้กรอกตา ไม่แปลกใจที่ไอ้งั่งนั่นหาเรื่องหยุดงาน เผลอๆ จะลาออกไปแบบไม่บอกก็ได้

 

แต่แล้ว ไอ้งั่งนั่นก็ปรากฏตัว

 

“ดาร์ลิ้ง”

 

“หยุดสักที”

 

เอ็ดดี้หัวใจพองโต ตรงหน้าเขาคือเวย์ลอนจริงๆ ดูเหมือนพระเจ้าจะเป็นใจ และพาเวย์ลอนมาพบกับเขาอีก เอ็ดดี้ได้แต่ยิ้มกับตัวเองในขณะที่สีหน้าของเวย์ลอนดูย่ำแย่ เขาอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ในที่สุดก็ทำแค่มอง ทั้งสองนั่งอยู่กันคนละฟาก เวย์ลอนทำเป็นเช็คเครื่องมือไปเรื่อยๆ เพื่อจะได้ไม่สนใจสายตาของเอ็ดดี้ ตอนนั้นเองที่รถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดพอดี

 

พวกเขาทำงานกันอย่างเงียบเชียบ มีแค่เสียงเอี๊ยดอ๊าดจากกระจกรถ เอ็ดดี้อยากถามเวย์ลอนว่ามาทำอะไรที่นี่ เกิดอะไรขึ้นกับนาย ทำไมคนเก่งๆ แบบเวย์ลอนถึงมาอยู่ที่นี่ เอ็ดดี้อยากรู้ทั้งหมด แต่เขาไม่คิดว่าตัวเองได้รับอนุญาตที่จะถาม

 

“ฉันขอโทษ”

 

เวย์ลอนระบายลมหายใจขณะที่เอ็ดดี้เงยหน้าขึ้นมา

 

“เรื่องอะไร”

 

“ทุกเรื่อง”

 

“โธ่ เอ็ดดี้ ทำไมเราไม่ล้างรถเงียบๆ นะ”

 

เวย์ลอนดูหงุดหงิดขึ้นมาทันที

 

“ขอทีเหอะ เป็นนายจะรู้สึกยังไงที่เจอคนที่จะฆ่าตัวเอง”

 

“งั้นนายคิดว่าฉันรู้สึกยังไงตอนขอความช่วยเหลือแล้วไม่ได้”

 

ใช่ นั่นยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก เวย์ลอนพุ่งมาต่อยได้ทันทีถ้าอยาก แต่ไม่ได้ทำและเลือกที่จะนิ่งเงียบ เอ็ดดี้เห็นว่ามือนั่นกำฟองน้ำแน่นขนาดไหน และนั่นทำให้รู้สึกผิดขึ้นมา

 

“ดาร์ลิ้ง.. เวย์ลอน...” เขาเรียก “ฉันขอห้านาทีแค่นั้นไม่ได้เลยเหรอ เราจะไม่พูดกันดีๆ เลยใช่ไหม”

 

เอ็ดดี้ตัดพ้อ มองหน้าของเวย์ลอน หวังให้อีกฝ่ายมองกลับมา แต่เวย์ลอนไม่สบตา

 

“ก็ได้”

 

ในที่สุด เอ็ดดี้คิด เขาหยุดเพื่อเรียบเรียงคำพูดในหัว มองท่าทีของเวย์ลอนและเห็นว่าเวย์ลอนมีสีหน้าดีขึ้นบ้างแล้ว พวกเขาสบตากัน แวบเดียวเท่านั้น เอ็ดดี้เห็นว่าเวย์ลอนหรี่ตาลง เขาพร้อมจะฟังแล้ว

 

“แน่ล่ะ นายติดภาพตอนฉัน...ดูแย่ ถ้าฉันอยากกดนายลงกับกระโปรงรถแล้วฆ่าทิ้ง ฉันก็ทำได้” เขาพูด “แต่ไม่ใช่ตอนนี้ สิ่งที่ฉันต้องการคือเงิน ความมั่นคงในชีวิต และงาน ฉันอยากทิ้งอดีตเพื่อกลับมาใช้ชีวิตแบบคนปกติ คนแบบนาย เมิฟคอฟถูกทำลายไปแล้วเวย์ลอน ฉันควรลืม นายก็ด้วย”

 

เอ็ดดี้เค้นหัวเราะ รู้สึกได้ว่าเวย์ลอนยอมมองมาที่เขาแล้ว ถึงจะไม่ได้มองมาตรงๆ แต่นั่นก็เพียงพอ ทำให้เขารู้สึกดีขึ้น

 

“ทำไมล่ะ” เวย์ลอนถาม “ทำไมนายถึงต้องการฉันนัก”

 

เอ็ดดี้กลืนน้ำลาย

 

“ฉันไม่รู้...” และรู้สึกได้ว่าเสียงนั่นเบาจนแทบจะเป็นกระซิบ

 

“นายหายจริงๆ ใช่ไหม”

 

ตอนนี้ เป็นเขาเองที่ไม่กล้าสบตากับเวย์ลอน เริ่มหายใจแรงขึ้น ในหัวมีแต่ความว่างเปล่า ราวกับอวกาศ เอ็ดดี้ลอยคว้างไร้จุดหมาย กลวงโปร่งเกินกว่าจะคิดอะไรเหมือนกับถุงกระดาษใบหนึ่งที่จะถูกหลุมดำกลืนในไม่ช้า เอ็ดดี้มองเงาของตัวเองซึ่งสะท้อนกลับมา เป็นภาพตอนที่เขาใส่ชุดเจ้าบ่าว ว่าไงเอ็ดดี้ นายคิดอะไรอยู่

 

เขาปรือตา งั้นนายล่ะ คิดอะไรอยู่

 

เหมือนนาย มันตอบ

 

เหมือนกัน พวกคิดสรุป

 

“เราจะเริ่มกันใหม่ ฉันสัญญา”

 

“ไม่ใช่เรา

 

เวย์ลอนโยนฟองน้ำลงถัง หยิบที่ฉีดน้ำออกมาแล้วล้างรถ ส่วนเอ็ดดี้ได้แต่ยืนเฉยๆ มองฟองสีขาวไหลคละออกจากรถ

 

นายต่างหาก กลัสคิน”

 

“เลิกคุยกันสักทีแล้วกลับไปทำงานสักทีไอ้กร๊วง!

 

            ลูคัสตะโกนออกมาจากห้องทำงาน

 

            หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้คุยกันต่อ เอ็ดดี้ดูเหม่อลอยมากขึ้นเพราะได้แต่แอบมองเวย์ลอนอยู่ห่างๆ นึกถึงคำถามซ้ำไปซ้ำมา เขาหาคำตอบดีที่ที่สุดไม่ได้สักที เรื่องกวนใจนี่ทำให้อาหารกลางวันของเอ็ดดี้จืดชืดยิ่งกว่าเก่าและกลืนมันลงคอไปได้แค่คำเดียว เวย์ลอนเองก็เช่นกัน ดูเหมือนพวกเขาจะเบื่ออาหารทั้งคู่

 

            บางครั้งเวย์ลอนจะเป็นฝ่ายหันมาเอง แต่เมื่อพวกเขาเผลอสบตากัน ไม่คนใดคนหนึ่งจะต้องเบือนหน้าหนีไปก่อน

 

แต่เอ็ดดี้ไม่อยากละสายตาจากเวย์ลอน พอคิดว่าเย็นนี้อีกฝ่ายจะหายไปอีกเขาก็รู้สึกว่างเปล่าทุกทีทำไมเขาถึงต้องการเวย์ลอนขนาดนี้ ทำไมก่อนหน้านี้ถึงมีแต่ชื่อของเวย์ลอนอยู่ไหนหัว ทำไมถึงดีใจขนาดนั้นตอนที่พบอีกครั้ง

 

ทำไมเขาถึงกอดเวย์ลอน ทั้งที่ความทรงจำทุกอย่างพร่ามัว กลับมีแค่เวย์ลอนที่ชัดเจนที่สุด ทั้งที่ตอนนั้นฝนตกจนหนาวไปถึงกระดูก แต่ร่างกายของเวย์ลอนอบอุ่นจนไม่อยากปล่อย เอ็ดดี้จำได้ว่าเขาสั่น นึกไม่ถึง และแทบไม่อยากเชื่อว่าเวย์ลอนกำลังอยู่ในวงแขนของเขา

 

ทุกอย่างรบกวนจิตใจของเอ็ดดี้จนหัวปวดหนึบไปหมด เอ็ดดี้ส่ายหน้าช้าๆ ตอนที่คิดว่าควรพักสมองสักที เวย์ลอนก็มาอยู่ข้างๆ และหยิบกระเป๋าของตัวเองออกไป

 

“จะกลับแล้วเหรอ”

 

            “ใช่”

 

            พวกเขาคุยกันแค่นั้น แล้วเวย์ลอนก็จากไปอย่างเงียบเชียบ ในอกของเอ็ดดี้เบาโหวงขึ้นมา เขาเอนหลังพิงโต๊ะนั่น พยายามควบคุมให้ตัวเองหายใจปกติ แต่ก็หยุดความเศร้าน้อยๆ นั่นไม่ได้ บางทีสิ่งที่ดีที่สุดตอนนี้คือกลับบ้านและนอนพักผ่อน เอ็ดดี้หันไปหยิบกระเป๋ากับมือถือที่วางไว้ข้างกัน

 

แต่ มีบางอย่างผิดปกติ

 

นี่ไม่ใช่มือถือของเขา

 

เอ็ดดี้กระพริบตาปริบๆ พลิกมันไปมา นึกไม่ออกว่านี่เป็นของใคร และจำได้ว่าเวย์ลอนพึ่งออกไปเมื่อกี้

 

ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ แต่เอ็ดดี้หยิบมันขึ้นมา เปิดกล้อง หันไปทางกระจก ยกมืออีกข้างชี้มาที่มือถือ แล้วถ่าย

 

เขาตัดสินใจส่งภาพนั่นไปที่มือถือตัวเองพร้อมกับข้อความ

 

ดูเหมือนนายจะหยิบมือถือผิดนะ

ปล. มาเจอกันที่อู่รถของคุณลูคัส ตอนนี้เลย

 

            สิบนาทีต่อมา เวย์ลอนกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในอู่ตอนที่เอ็ดดี้เลื่อนประตูลงมาปิด เจ้าตัวหอบแฮ่กโดยที่มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ของเขา

 

“ไวกว่าที่คิด” เอ็ดดี้ชม แต่เวย์ลอนทำหน้าบึ้ง

 

“นี่ของนาย ฉันคงไม่ทันดู”

 

พวกเขาแลกมือถือกัน จากนั้นก็ยืนเงียบอีกครั้ง เอ็ดดี้เกลียดบรรยากาศแบบนี้ เขาเจอมันมาจนนับไม่ถ้วนและเอียนมันเข้าไส้ ถ้าจะรอใครสักคนเปิดเรื่องคุย เขาจะเป็นคนเริ่ม

 

“ฉันคิดมาทั้งวันแล้ว เกี่ยวกับเรื่องของนาย”

 

“ไม่ใช่ตอนนี้น่า” เวย์ลอนค้านแล้วหันหลัง “กลับบ้านเถอะ”

 

“พรุ่งนี้เราจะต้องเจอกันอีก นายหนีมันไม่พ้น ฉันก็ด้วย และไม่คิดว่าเรามีทางเลือกมากนัก”

 

ได้ผล เวย์ลอนหยุดเดิน แต่นั่นคงไม่ใช่เพราะคำพูดของเอ็ดดี้ฟังดูดี

 

“นายจำที่นายถามฉันวันนี้ได้ไหม ว่าทำไมฉันถึงต้องการนาย”

 

เวย์ลอนหันกลับมา เต็มไปด้วยความสับสน กระวนกระวาย นั่นเป็นสีหน้าที่เอ็ดดี้รู้จัก เขาเห็นมาทั้งวันเหมือนกัน และเขาเบื่อ เขาไม่อยากให้เวย์ลอนทำหน้าแบบนั้นแล้ว ถึงเวลาเปลี่ยนสักที เอ็ดดี้ไม่อยากกลับบ้านไปจมอยู่กับความเศร้าอีกเหมือนทุกครั้ง มันควรจบสักที เขาไม่ต้องการมัน และจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นถ้าทุกอย่างยังไม่ไปไหน ถ้าทั้งสองยังย่ำอยู่กับที่แบบนี้

 

กลัสคิน ความรู้สึกตลอดเวลาที่ผ่านมามันชัดเจนพอแล้ว

 

            “เวย์ลอน บางที ฉันคงจะตกหลุมรักนายเข้าแล้วก็ได้”

 

            เวย์ลอนเบิกตากว้าง สีหน้าแปลกขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะค้างอยู่แบบนั้น เหมือนถูกเทปูนใส่ตัวจนมันเริ่มแข็งทีละนิด พระอาทิตย์เริ่มต่ำทำให้เงาของอาคารเลื่อนลงมาจนบดบังใบหน้าของทั้งลงอย่างเรือนลาง สิ่งที่ชัดเจนที่สุดสำหรับเวย์ลอนคือดวงตาสีฟ้าของเอ็ดดี้ กลัสคิน

 

“ฉันชอบนาย”

 

เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 

“ฉันชอบนายมาตลอด”

 

 

 

 

 

เวย์ลอนหนีไปหลังจากนั้นไม่กี่นาที

 

เอ็ดดี้มองมือถือแล้วเลื่อนดูประวัติการโทรล่าสุด นี่คงเป็นเบอร์ของเวย์ลอน และอีกฝ่ายให้มันมาโดยไม่รู้ตัว

 

เอ็ดดี้ยิ้มขำ เซฟเบอร์นั้นไว้พร้อมแก้ไขชื่อใหม่

 

‘Darling’

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

102 ความคิดเห็น

  1. #94 Zerina Chanier (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 20:10
    โอ๊ยยยยยย เขินนนน ชอบๆๆๆๆ
    #94
    0
  2. #84 Fuyu no Hana (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 20:53
    เวย์ลอน ได้โปรดใจอ่อนทีเถอะ เห็นไหม... เห็นไหม เขากลับตัวแล้วนะ
    #84
    0
  3. #59 Kosaki_193 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 19:41
    อยากจะกรีดร้องแบบโศกาซักห้าล้านรอบ โอ๊ยยยยยย น่ารักกกมากค่ะเอ็ดดี้ แหม เวย์ลอนนี่ก็ยอมใจอ่อนเถอะค่ะ
    #59
    0
  4. #35 KAKUZU-SAN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 02:39
    ..ระ เร็ว เธอจู่โจ่มเร็วมาก กร๊ากกกกกก

    อ่านแล้วยิ้มค่ะ เอ็ดดี้เขายอมรับละนะทีนี้ก็เหลือแต่เวย์ลอนแล้วที่ต้องลองเปิดใจดู

    <3
    #35
    0