บุบผาเยียวยาใจ

ตอนที่ 21 : ต้องทำถึงเพียงนี้เชียวหรือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 387 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

ตาลุงนั่นตามหาเรา!!!

ไม่ได้! คนอย่างเซียงฮวาฆ่าไม่ได้!! หยามยิ่งไม่ได้!!!

เมื่อรู้สึกเหมือนกำลังโดนเท้าของผู้อื่นยื่นมาลูบหน้าอยู่ เซียงฮวาหรือจะยอม ในเมื่อสามคนพ่อลูกสมานฉันท์กันเพื่อที่จะล่อนางออกไปติดกลับเช่นนี้

นางจะไม่อุทิศตนเข้าไปเป็นเหยื่อได้อย่างไร

.

.

ณ โรงเตี๊ยมซงชู่(松树)

หนึ่งในสถานที่ยอดนิยมของเมืองหลวงแคว้นเหลียง

"เจ้าว่าสองแสบจะทำสำเร็จหรือไม่?"

หลีเฮยที่ตอนนี้นั่งอยู่บนชั้นบนสุดของโรงเตี๊ยมเอ่ยถามคนสนิท สายตาสอดส่องลงไปยังชั้นล่างสุดเพื่อมองหาคนที่ตนเองกำลังรออยู่ว่ามาหรือยัง

"ไม่น่าจะเกินความสามารถของนายน้อยกับคุณหนูขอรับ"

คนสนิทตอบกลับไปด้วยความหวังที่คิดว่าต้องใช่

สืบเนื่องจากว่าก่อนหน้านี้มีคำสั่งจากท่านประมุขพรรคมารให้ออกตามหาคน เบาะแสมีอยู่แค่ว่าใช้พลังที่เกี่ยวกับบุบผาได้ เป็นเด็กสาวชุดขาว มีหมวกปิดบังใบหน้าไว้ และอายุไม่เกิน 12 ขวบ

ประทานโทษเถิด!!!

เบาะแสเพียงเท่านี้ต่อให้พวกเขาจะมีความสามารถมากกว่านี้อีกกี่เท่า ก็ต้องขอกล่าวว่าแทบไม่มีทางเป็นไปได้เลย

เพราะสิ่งเดียวที่ยังพอใช้การได้อย่างพลังบุบผา ซึ่งหากว่าเป็นพลังที่แปลกกว่าผู้อื่นจริงๆ แล้วผู้ใดจะใช้ออกมาให้เห็นกันอย่างพร่ำเพรื่อเล่า

ดังนั้นแล้ว แม้ก่อนหน้านี้เขาและท่านประมุขจะไม่เชื่อคำกล่าวที่ออกมาจากปากของคุณหนูนัก แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพวกเขาก็ขอให้เป็นคนๆนั้นจริงๆ

.

.

ทางฝั่งด้านที่โดนพูดถึงก่อนหน้านี้

"ที่นี่คือโรงเตี๊ยมซงชู่ มีทั้งหมดสี่ชั้น แอบกระซิบบอกเจ้าก็ได้ว่าที่นี่เป็นของพรรคมารจื่อถาน"

เหมยฮวาที่ตั้งแต่ลงจากรถม้าก็เดินมาจับมือเซียงฮวา แล้วพาเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยมที่ดูตกแต่งอย่างหรูหรา ไม้ที่สร้างโรงเตี๊ยมทั้งหลังนางยังบอกอีกด้วยว่าสร้างมาจากไม้ประดู่ทั้งสิ้น

ให้ตายเถอะ!!ชื่อพรรคก็แปลว่าต้นประดู่อยู่แล้ว ชื่อโรงเตี๊ยมยังแปลว่าต้นสนอีก

เซียงฮวาคิดในใจ แต่ก็แค่พยักหน้ารับคำบอกเล่าของนาง

เมื่อกลุ่มเด็กชายหญิงทั้งสี่ที่หน้าตา ผิวพรรณ รวมถึงอาภรณ์ที่ใส่ล้วนบ่งบอกว่าไม่ใช่คุณหนูคุณชายทั่วไป เมื่อเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยมแล้ว จึงดึงดูดสายตาของคนทั้งหลายได้ไม่ยาก

พลันเสี้ยวเอ้อที่ถูกสั่งให้รอต้อนรับนายน้อยกับคุณหนูอยู่แล้วก็ออกมาคารวะและนำทั้งสี่คนไปยังโต๊ะที่เป็นส่วนตัวของชั้นสาม 

ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามีองครักษ์เฝ้าทางขึ้นชั้นนี้ไว้อยู่หลายคน เมื่อมองไปรอบๆ ก็ไม่มีลูกค้ามาใช้บริการเลยแม้แต่คนเดียว ต่างจากชั้นหนึ่งและชั้นสองที่ผู้คนเนืองแน่นนัก

"คุณหนูคุณชายจะรับอันใดดีขอรับ?"

เมื่อทุกคนนั่งที่โต๊ะกันหมดแล้ว เสี้ยวเอ้อก็เอ่ยถาม 

"เซียงฮวาว่าอย่างไร อยากกินสิ่งใดก็สั่งได้เลย"

เมื่อน้องดอกเช่นเดียวกับตนเอ่ยมาขนาดนี้ จะไม่ให้คนฟังเช่นเซียงฮวาตาลุกวาว ทำปากเป็นรูปตัวโอได้อย่างไร

"อืม..งั้นเอาอันที่ขึ้นชื่อของที่นี่มาเลย ขอเยอะๆ แบบจัดหนักจัดเต็มไปเลยเจ้าค่ะ

เพราะว่าเจ้าเลี้ยงใช่หรือไม่?"

เซียงฮวาสั่งกับเสี้ยวเอ้อ แล้วหันหน้ามาถามเหมยฮวาด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่คิ้วกลับเลิกขึ้นมาถามอย่างกวนอารมณ์

เป็นเจี่ยนเฉิงที่นั่งอยู่ข้างๆเหมยฮวาแต่ตรงข้ามกับเซียงฮวากล่าวตอบเองอย่างใจป้ำ

"แน่นอน!!แด่มิตรภาพครั้งใหม่ของเรา"

เซียงฮวาพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปพูดกับเฮยหลงที่นั่งอยู่ด้านข้างด้วยเสียงไม่ดังแต่ก็ไม่เบานัก

"เมื่อวานยังบอกว่าไม่สิ้นคิดที่จะคบกับพวกเราอยู่เลย มาวันนี้จากไปเป็นอันอื่นเสียแล้ว

นี่สินะที่เขาเรียกว่า *เปี่ยนฮ้วนม่อเช้อ(变幻莫测)สรรพสิ่งเปลี่ยนแปลงได้สารพัด ไม่อาจคาดคะเนได้"

"เจ้า!!!.."

ยังไม่ทันไรเซียงฮวาก็คิดจะเปิดศึกเสียแล้วแล้ว

วาจาที่ตั้งใจกล่าวให้ผู้อื่นได้ยินของนางทำเอาเจี่ยนเฉิงเลือดขึ้นหน้า แต่ได้เหมยฮวาที่กระตุกแรงๆที่ชายเสื้อเพื่อยับยั้งไม่ให้พี่ใหญ่ตนทำเสียเรื่องจนเสียงานใหญ่ จนเจ้าตัวทำได้แต่แสดงอาการฟึดฟัดออกมาเท่านั้น

หลังจากความสงบในระลอกแรกจบลงได้ไม่นาน อาหารทุกอย่างที่สั่งไว้ก็เริ่มมาตั้งที่โต๊ะทันที

อาหารทุกจานบนโต๊ะเน้นไปที่รสชาติอ่อนๆที่เด็กวัยไม่เกิน 12 ขวบ สามารถรับประทานได้ ขนมรวมถึงชา ทุกๆอย่างภายนอกดูปกติหมด

"ไม่มีพิษแหะ!เฮยหลิง คิดว่าจะพิสูจน์คนโดยการวางยาเสียแล้ว"

"หึ!! คราแรกพวกนั้นก็คิดจะใช้แผนนี้ แต่ก็กลัวว่ามันจะผิดพลาดจนก่อให้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาเสียนี่สิ"

"ไม่ผิด หากเกิดสิ่งใดขึ้นกับข้า ท่านอาต้องไม่ยอมแน่"

"ใช่ดังนั้นแล้ว..."

ตุบ!!อึก อึก อึก

เสียงของเฮยหลิงจบลงไปได้ไม่นานก็เกิดเหตุการณ์ที่เซียงฮวาไม่คาดคิดขึ้น

"อย่าบอกนะว่าพวกนั้นเอาตัวเข้าแลกถึงเพียงนี้"

เซียงฮวาถามเฮยหลิงซ้ำแล้วมองเลยไปยังคนด้านหลังของเจี่ยนเฉิงและเหมยฮวา ที่ตอนนี้ล้มลงไปฟุบที่พื้นพร้อมกระอักเลือดออกมาคำโต แล้วสลบไปทันที

เมื่อเด็กแฝดหันไปเห็น ก็พบว่าเป็นบิดาของตนที่อยู่ในสภาพนั้น ก็กระวีกระวาดไปหาบิดาของตนพร้อมตะโกนถามอย่างตกใจ

"ท่านพ่อ!ท่านพ่อ!!ท่านพ่อเป็นอันใดไปขอรับ/เจ้าคะ?"

ท่าทางการพุ่งเข้าไปหาแล้วเขย่าตัวบิดาไปมาของเด็กแฝด สีหน้าและท่าทางเป็นห่วงสุดชีวิตทำเอาผู้คนในที่นี้รู้สึกแตกตื่นยิ่งนัก 

"ตามท่านหมอมาเร็ว แล้วมาช่วยพาท่านพ่อไปที่ห้องพัก"

เจี่ยนเฉิงตะโกนสั่งอย่างร้อนรน นัยตาแดงกร่ำแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ 

ซึ่งเหตุการณ์ตรงหน้ามันเกิดขึ้นเร็วมาก และเตรียมพร้อมมากราวกับว่าเคยซ้อมหนีไฟมาแล้วอย่างไรอย่างนั้น

"นี่ต้องทำถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

เซียงฮวาหันไปถามเฮยหลงที่ตอนนี้ขมวดคิ้วและพยายามจะเข้าใจคำถามที่เซียงฮวากล่าวออกมา

"เจ้าหมายความราวกับว่าสิ่งนี้ถูกเตรียมการไว้แล้ว"

"อยากจะฟังข่าวร้ายตอนนี้เลยหรือไม่"

เสียงเฮยหลิงดังขึ้นมาทำให้เซียงฮวาไม่ได้ตอบสิ่งใดเฮยหลงไป 

"ว่ามา พร้อมแล้ว"

"หึ!ฉลาดนักที่เลือกใช้ตัวเองเข้าแลกเช่นนี้ "

"ความหมายก็คือ...ลูกค้าเก่าแต่เคสใหม่นั่นเอง

แล้วจะให้ข้าแวบไปหาเพื่อช่วยเหลือได้อย่างไรเล่า หากจะร่ายคาถาสร้างภาพมายาต่อหน้าเฮยหลงและคนพรรคมารที่จับจ้องอยู่ก็ไม่ได้อีก"

"งั้นเจ้าก็ปล่อยไว้เช่นนั้นเถิด คิดจะทำเช่นนี้คงไม่ปล่อยให้ตนเองตายหรอกกระมัง"

"แล้วข้าจะโดนผลกระทบอันใดหรือไม่?"

"ฝืนช่วยคนที่ไม่ควรช่วยเจ้าก็รับการลงโทษไป เพิกเฉยคนที่ควรช่วยเจ้าก็รับไป"

"โหย!!เหตุใดต้องมีข้อแม้นั่นนี่ หากต่อไปข้าเจอหมาเจอแมวที่ป่วยอยู่ ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะช่วยเลยหรืออย่างไร คนเจ็บป่วยใกล้ตายก็ช่วยไม่ได้หรือ"

"หากช่วยเพียงหนึ่งแต่กลับสูญเสียถึงสามจะช่วยหรือไม่ 

ช่วยเพียงหนึ่งแต่กลับมีคนรอดอีกเป็นหมื่นจะช่วยหรือเปล่า 

ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว เจ้าไม่ใช่หมอจะคิดสิ่งใดให้มากความ"

"เซียงฮวา!เซียงฮวา!!"

เฮยหลงที่เห็นคนตรงหน้าตนเงียบไป จึงได้จับมือนางแล้วเขย่าเบาๆ 

"จะเอาเช่นไรต่อ หากจากไปเลยก็ดูจะไร้น้ำใจจนเกินไป แต่ให้อยู่ต่อสีหน้าเจ้าก็ดูไม่ดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น"

ในระหว่างที่เซียงอวากำลังจะเลือกทางใดขึ้นมาสักทางหนึ่ง เหมยฮวาก็เดินเข้ามาจับมือนางอย่างอ้อนวอน

"เจ้าอย่าเพิ่งรีบไปไหนเลยนะเซียงฮวา อยู่เป็นเพื่อนคอยให้กำลังใจข้าก่อนนะ"

"เอ่อ..."

"ตอนนี้ท่านหมอกำลังตรวจอาการอยู่ รอสักครู่คงจะออกมาแล้ว เราไปรอที่หน้าห้องเถิด ไปกัน"

กล่าวจบเหมยฮวาก็จูงมือนางขึ้นไปยังชั้นสี่โดยมีเฮยหลงตามมาด้วย

แต่บาปและบุญ!!

นางก็บอกแล้วใช่หรือไม่ว่าหากมีวาสนาต่อกันเช่นไรเราก็ต้องประสบพบกัน

ตาลุงนั่นก็ยังจะส่งคนออกตามหา แล้วพิสูจน์นั่นนี่ให้ผู้อื่นเขาลำบากใจไปอีก

เมื่อนางขึ้นมายังชั้นสี่แล้วเดินเข้าไปยังทางเดินที่มีห้องอยู่ลึกสุดก็เห็นว่าที่หน้าห้องมีองครักษ์อยู่เพียงไม่กี่คน โดยมีเจี่ยนเฉิงเดินอย่างกระวนกระวายไปมาที่หน้าห้อง

"พี่ใหญ่ ท่านหมอยังไม่ออกมาอีกหรือ?"

เจี่ยนเฉิงส่ายหน้าไปมา ไม่นานหลังจากนั้น ท่านหมอที่อยู่ข้างในก็ออกมา

"เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ ท่านหมอ?"

เหมยฮวาถามอย่างร้อนใจ

"พิษที่ท่านประมุขได้รับเข้าไปกัดกร่อนอวัยวะข้างในเป็นอย่างมาก หากยังไม่ได้รับยาถอนพิษภายในสามวันนี้ เกรงว่า..."

พูดเพียงเท่านั้นแล้วส่ายหัว ก็เป็นอันเข้าใจกันแต่โดยดีแล้วว่าหมายถึงสิ่งใด

"นี่มันเรื่องจริงหรือเฮยหลิง?"

"เจ้านั่นกรอกยาพิษเข้าปากด้วยมือของตนเองเลย"

"แล้วอะไรทำให้พวกเขามั่นใจว่าคนที่ตามหาต้องเป็นข้าแน่ๆ แล้วหากไม่ใช่เล่า"

"เพราะพวกนั้นมั่นใจว่าต่อให้เจ้าไม่ใช่คนผู้นั้น อย่างไรเสียเจ้าที่เคยช่วยไว้ก็ต้องมา"

"บ้าดีเดือดแท้ ขอถามอีกครั้งหนึ่ง 

ต้องทำถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

.

.

.

*สำนวน

Pandanus23233

2020年06月01日


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 387 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

366 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #256 Rutti003 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 13:57
    อ่านไปด้วยความงงงวย
    #256
    1
    • #256-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 21)
      17 กันยายน 2563 / 14:54
      ฮ่าาาๆๆๆ
      #256-1
  2. #51 SanDra (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 01:01
    ฮือ ไรท์ขา ถ้าเราบอกว่า ตอนต่อไปขอให้น้องไม่รักษานะ เราจะดูใจร้ายมั๊ยหว่า แต่เราเชื่อว่า ถึงจะหายทันทีไม่ได้ หมอต้องยื้อแล้วน่าจะพากลับพรรค ตอนนั้นค่อยวาร์ปเอาาา
    #51
    1
    • #51-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 21)
      2 มิถุนายน 2563 / 01:04
      ~คิด คิด คิด คิดแล้วสนุก~555
      #51-1
  3. #50 pook1819 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 22:40
    สร้างสถานการณ์ให้น้องหนักใจ ไม่ช่วยซะดีมั้ยไรท์
    #50
    1
    • #50-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 21)
      1 มิถุนายน 2563 / 22:41
      ต่อไปนี้สามพ่อลูกนี้กับน้องก็ขนมผสมน้ำยาดีๆนี่เอง55
      #50-1
  4. #49 _victory_88 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:26
    ถ้าเปนเรานี่แบบ. ขอให้ถึงวินาทีสุดท้ายละค่อยช่วย. หมั่นไส้อ่ะ เอาความเป้นความตายมาเล่นพิสูจน์แบบนี้ไม่ปลื้มอย่างแรงอ่ะ
    #49
    1
    • #49-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 21)
      1 มิถุนายน 2563 / 21:31
      น่าสนใจฮะ
      #49-1
  5. #48 true65nn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:22
    ค่อนข้างจะเหนือความคาดหมายอยู่บ้างเอาพิษกรอกปากเลยเรอะ55555555
    #48
    1
    • #48-1 Pandanus23233(จากตอนที่ 21)
      1 มิถุนายน 2563 / 21:31
      ต้องทำถึงเพียงนี้เชียวหรือ?555
      #48-1