[Fantasyland] ดินแดนต่างมิติ

ตอนที่ 5 : อีกโลกนึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ธ.ค. 59

......


".......อะ....อืมม..." 
ภายในป่าที่อยู่ลึกและน่ากลัว มีร่างของเด็กสาวผมทองนอนอยู่ เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว ทับด้วยกระโปรงยาวเลยเข่าสีน้ำเงิน พร้อมกับเลกกิ้งสีดำและร้องเท้าส้นเตี้ยสีฟ้า เธอลืมตาตื่นขึ้นมาภายใต้แสงจันทร์และเงาของต้นไม้สูงใหญ่หลายต้น
"....ที่นี่มัน....ที่ไหนกัน..." เด็กสาวลุกขึ้นนั่ง เธอส่ายหัวไปมาเพราะอาการหนักอึ้งและเจ็บ
"....อะ..." เด็กสาวแบมือออกมาก่อนจะเห็นกับกุญแจรูปดาว 
"....หะ!!!!" เด็กสาวลุกพรวดขึ้นมา ก่อนจะมองออกไปรอบๆ ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน
".......ที่ไหนล่ะเนี้ย...แล้ว!..คุณน้า!" อลิซมองหาคนที่ต้องการจะเห็นหน้า เเต่เมื่อลองคิดทบทวน ผู้หญิงคนนั้นจากไปแล้วนี่หน่า....
"....เราต้องออกจากที่นี่.." อลิซมองกุญแจในมือก่อนจะเก็บมันเข้าไปในกระเป๋ากระโปรง และเดินตามทางในป่าที่ทอดยาวอยู่ด้านหน้า  ไม่รู้เหมือนกันว่าทางข้างหน้าจะเป็นทางออกหรือเปล่า แต่ก็ต้องลองดู
".....อะ!!" อลิซสะดุ้งกับนกตัวนึงที่บินผ่านหัวเธอไป ช่วงเวลาที่ได้มองขึ้นไปก็เห็นว่าท้องฟ้าใกล้จะสว่าง
"จะเช้าแล้วเหรอเนี้ย.." อลิซยังคงเดินตามทางไปเรื่อยๆ แสงสว่างบนท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเหมือนเป็นตัวนำให้ได้เจอกับทางออก
โครม!!!
" ?? หืม!" อลิซหันไปด้านหลัง เมื่อกี้เธอได้ยินเสียงเหมือนของหนักๆตกหรือกระแทกกับอะไนสักอย่าง เมื่อหันกลับไปตามทางที่เดินมา ต้นไม้ทั้งเล็กและใหญ่ต่างโค้นล้มมาเรื่อยๆพร้อมกับเสียงร้องของอะไรบางอย่าง
"...เอ๊ะ!!!" อลิซขยับไปไหนไม่ได้ ความหวาดกลัวถาโถมเข้ามาในจิตใจทำให้ร่างกายขยับไม่ได้ตามสั่ง เสียงร้องเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆต้มไม้ที่ถูกโค้นเริ่มเรียงรายเข้ามาใกล้อลิซมากขึ้น
โครม คว๊ากกก!!!!!
เมื่อสิ่งตรงหน้าปรากฎ ขาและคำในสมองของอลิซก็กลับมาทำงานอีกครั้ง ให้เธอวิ่ง!!
"ตัวอะไรเนี้ย!!!!" อลิซตะโกนร้องเสียงดัง สิ่งตามที่หลังเธอมาเป็นหมูป่าขนาดใหญ่กวาาปกติมาก มันกำลังวิ่งไล่อลิซมา!
"...แฮ่กๆ ...อะ!!" อลิซวิ่งมาโดยไม่เห็นทาง เธอสะดุ้จเข้ากับโขดหินที่ตั้งขวางอยู่กลางทาง เธอทำท่าจะลุกและวิ่งต่อ แต่เจ้าหมูป่าตัวนั้นก็อาระหวาดตามเธอมาไม่หยุด  มันใช้เคี้ยวของมันโค้นต้นไม้ตามทางพร้อมวิ่งไล่อลิซ  อลิซลุกขึ้นและวิ่งผ่านเศษต้นไม้กิ่งไม้ที่เจ้าหมูป่ามันพังทะลายลงมา 
"อะ!...ขอโทษนะ!!!"  อลิซหันไปบอกกับกระต่ายตัวนึงที่เธอวิ่งผ่านมันมาโดยที่มันไม่รู้ตัว เจ้ากระต่ายสะดุ้งที่มีหมูป่าวิ่งมา มันจึงวิ่งหลบเข้าไปในพุ่งไม้
อลิซยังคงวิ่งต่อไป เธอวิ่งผ่านหรือชนสัตว์ในป่ามากมาย เพื่อจะหลีกหนีให้พ้นหมูป่า 
"ทำไมถึงวิ่งตามมาล่ะ!!!" อลิซร้องเสียงหลงและหันกลับไปมองหมูป่าที่ยังไม่เลิกวิ่งตามเธอสักที

"ตายแล้ว!!!" อลิซชะงักทันทีเมื่อทางข้างหน้าเธอเป็นน้ำตกที่ไหลลงไปข้างล่างในระดับที่สูงมาก 
"...ฮิ๊ย!! แย่แล้ว!!!' อลิซหันมองทางที่หมูป่ากำลังวิ่งมาและทางที่น้ำตกไหลอยู่  แต่ไม่ทันจะคิดอะไรต่อ หมูป่าตัวนั้นก็วิ่งมาทะลายสิ่งรอบข้างทำให้พื้นบริเวณนั้นยุบตัวลง และอลิซก็ตกลงไปในแม่น้ำที่ไหลยาวไปไม่เห็นทางที่สิ้นสุด....
......

"....เฮือก!! แฮค่กๆๆ" อลิซพุดขึ้นมาจากแม่น้ำด้วยสภาพเปียกโชก เธอค่อยๆดันตัวเองขึ้นมาจากแม่น้ำก่อนจะนอนหมดแรงที่ริมชายฝั่งของที่ใดที่นึง
"...แฮ่กๆ..เกือบตายแล้วมั้ยล่ะเรา..." อลิซนอนหอบหายใจ ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยื่นและมองสถานที่ข้างหน้า
"..ป่าอีกแล้ว..ที่นี่มันที่ไหนกันล่ะเนี้ย.."อลิซพูดพร้อมบิดน้ำจากกระโปรงออกมา

"ที่นี่คือป่า Fantasy ยังไงล่ะ" 

"!!!"
 อลิซหันมองรอบๆ เหมือนกี้เหมือนได้ยินเสียงใครคนนึงพูดขึ้นมา

"ข้าอยู่ตรงนี้ !" 

"เอ๊ะ..! เสียงใครน่ะ.." 
อลิซพูดและหันมองทุกทิศทางแทบจะ360องศา

" เงยหน้าขึ้นมาสิ ข้าอยู่บนนี้!"

".เห้ย!!!" 
 เมื่อเงยหน้าขึ้นไปตามเสียงที่บอกมา ก็พบกับนกเงือกตัวนึงเกาะอยู่บนกิ้งไม้
"สวัสดี เจ้ามนุษย์" 
นกตัวนั้นกล่าวทัก และบินลงมาข้างหน้าอลิซ
"..ดะ....ได้ไง...ได้ไงกัน!!!" อลิซหลังพิงต้นไม้ใหญ่ ด้วยความตกใจ ทำไมนกถึงพูดได้ล่ะ!!
" หืม? เจ้าเป็นอะไรน่ะ?" นกตัวนั้นเอียงคอถาม
".กะ..แก..เป็นนกอะไรน่ะ..ทะ..ทำไม..ทำไมถึงพูดได้ล่ะ" อลิซพูดเสียงตระกุตระกัก ชีวิตนี้ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย นอกจากในการ์ตูน
"...อ้าา..เจ้าคงจะตกใจสินะที่นกอย่างข้าพูดสื่อสารกับเจ้าได้ ถ้างั้น ข้าจะกลับร่างเดิม  เจ้าจะได้ไม่ต้องกลัวข้า" นกตัวนั้นพูดก่อนจะกลายร่างเป็นสีทองและปรับเปลื่ยนร่างกลายเป็นมนุษย์ เป็นผู้หญิงคนนึง แต่ก็ยังหลงเหลือความเป็นสัตว์อยู่ นั่นก็คือปีก

"ห๊าาา!!!" 
ถึงจะทำแบบนั้น มันก็ยิ่งทำให้อลิซตกใจเข้าไปใหญ่ อลิซขยับถอยออกมาก่อนจะลื่นหงายท้องตกลงไปในแม่น้ำอีกครั้ง
ตูม!!

"นี่เจ้าชอบเล่นน้ำหรือไงกัน ถึงได้ลงไปอีกรอบน่ะ" เธอกอดอกและขำในใจ
"...กะ..กลายร่างได้ด้วย...ที่นี้มัน..อะไรกัน.." อลิซยิ้มแห้งๆ เธอเอาน้ำขึ้นมาล้างหน้าล้างตา เผื่อสิ่งที่เห็นเมื่อกี้มันจะเป็นภาพมโนขึ้นมาเอง   เมื่อสายน้ำหยดออกจากใบหน้า ภาพผู้หญิงครึ่งสัตว์ปีกตรงหน้า ก็ไม่ได้หายไปอย่างที่คิด

"...เจ้าพึ่งเคยมาที่นี่สินะ.." เธอคนนั้นลดมือลงและนั่งยองๆถามอลิซ
"ข้าชื่อ วิลล่า และเจ้าล่ะ" เธอถามพร้อมยิ้มให้
"....อะ...อลิซ..." อลิซตอบเสียงสั่นไป เธอยังไม่อยากเชื่อกับภาพตรงหน้าเท่าไร
"งั้นเหรอ..ป่ะ ลุกขึ้นเร็ว กลับไปที่หมู่บ้านของข้ากัน" วิลล่าพูดก่อนจะยื่นมือของเธอมาให้อลิซ
อลิซมองมือของวิลล่าอย่างไม่เข้าใจ เธอจะพาอลิซไปไหนก็ไม่รู้ ไว้ใจได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย
"...เร็มเข้า ลุกขึ้นมาได้เเล้ว เดี๋ยวเจ้าก็เป็นหวัดเหรอก" วิลล่าพูดและยิ้มออกมา   รอยยิ้มเมื่อกี้ดูเป็นมิตรและจริงใจ จนอลิซต้องยื่นมือตัวเองไปจับมืออีกฝ่ายไว้และลุกขึ้น
" ไม่ต้องกลัวข้ากับพวกพ้องของข้าเหรอกนะ พวกเราไม่คิดจะทำร้ายมนุษย์อย่างพวกเจ้าเหรอก พวกเราเป็นเพื่อนกัน" วิลล่าพูดก่อนจะบินนำทางอลิซไป
อลิซมองตามคนข้างหน้าอย่างงงๆ ถึงจะยังไม่ค่อยเชื่อกับสิ่งที่เกิดตรงหน้า แต่มันก็ทำให้สยายใจแปลกๆ ที่เราไม่ได้อยู่คนเดียว
........


"เอาล่ะ ถึงแล้ว" วิลล่าบอกก่อนจะบินลงมายืนข้างอลิซ
"ขอต้องรับสู่ หมู่บ้าน fantasy ของพวกเรา" วิลล่าพูดและเขยิบให้อลิซได้เห็นวิวด้านหน้า 
ทางข้างหน้ามีเป็นเหมือนกับทางเข้าหมูบ้าน บ้านแต่ละหลังด้านในถูดสร้างขึ้นมาจากหินอ่อน มีผู้คนครึ่งสัตว์มากมายต่างกำลังทำภาระกิจกันอยู่ ถ้ามองดีๆแล้ว มันก็เหมือนคนอย่างพวกเราเลย  เมื่อเดินลึกเข้าไปอีก จะเห็นว่าบริเวณนี่เป็นเชิงเขาที่มีธรรมชาติอุดมสมบูรณ์ แถมยังมีแม่นำลำธารที่ใสไหลผ่านอีกต่างหาก อลิซเดินชมในตัวหมู่บ้านเพลิน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ตางข้างหน้า ที่เป็นบันไดสีขาวเรียงต่อขึ้นไปบนภูเขา ซึ่งมันไกลมาก ไม่รู้จะไปหยุดที่ตรงไหน
"อลิซ!"ระหว่างที่ดูวิวรอบๆ วิลล่าก็เรียกอลิซให้ไปทักทายกับคน...จะว่าคนก็ได้.. คนในหมู่บ้าน พวกเขาดูเป็นมิตรอย่างที่วิลล่าบอกไว้เลย
" สวัสดีจ๊ะ อลิซ~" 

พวกเขากล่าวทักทาย แถมยกมือไหว้ด้วย ตายจริง  เหมือนหนุษย์อย่างเราๆจริงๆ   อลิซกล่าวตอบก่อนที่ชาวบ้านจะทักเรื่องเสื้อผ้าที่เปียกโชกและสกปรก  อลิซจึงถูกสาวๆในหมู่บ้านลากตัวไปอาบน้ำและหาเสื้อผ้าเปลี่ยนให้ใหม่

"(อะไรล่ะเนี้ย..)" อลิซคิดในใจ ทำไมพวกเขาถึงใจดีกันขนาดนี้...

.......

"ใส่ตัวนี้ได้ใช่มั้ย" วิลล่าที่เลือกเสื้อผ้ามาให้ ถามกับอลิซที่ดูตัวเองในกระจก
"ก็ได้นะ...แต่ว่ามีพวกกางเกงซับในมั้ย ..พอดีไม่ค่อยชอบใส่กระโปรงตัวเดียวแบบนี้น่ะ" อลิซดูตัวเองในกระจกที่ใส่ในชุดยุควิคตรอเลีย ที่สำคัญ กระโปรงโครตบานเลย...- - 
"โทดทีๆ พวกข้าไม่มีอะไรอย่างนั้นเหรอก" วิลล่าพูด
"ถ้างั้น...รบกวนช่วยซักชุดนั้นเร็วๆได้มั้ย" อลิซคิดในใจ ชุดนั้นมันโอเคกว่าเยอะเลย
"ได้ๆ เจ้ารอไม่ถึงวันเหรอก...งั้น..ข้าว่าเจ้าไปกินข้าวหน่อยใหม่"
" เอ๊ะ.."
"ข้าเห็นเจ้าดูหิวๆนะ ปะ ตามข้ามา" วิลล่าพูดก่อนจะจูงมืออลิซไป    ......จริงสิ!......ปานนี้....คุณปู่คุณย่าเขาจะ....
.......

"อะนี้ ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากินได้มั้ยนะ  ไม่สิ จะชอบหรือเปล่า" วิลล่าพูดพร้อมว่างซุปที่เนื้ออะไรบางอย่างไว้ตรงหน้าอลิซ
"ไม่เป็นไรเหรอก แค่นี้ฉันก็เกรงใจจะแย่แล้ว.." อลิซพูดก่อนจะซดน้ำและตักเนื้อนั้นขึ้นมากิน
"อือ! อร่อยๆ" อลิซพูดก่อนจะกินเนื้อนั้นเข้าไปอีก
"นี่มันเนื้ออะไรเหรอ อร่อยจัง" 
" อ๋อ ม้าน่ะ"
พรวดด!!!
"โว้ว! อลิซ เจ้าโอเคมั้ย!" 
เมื่อได้ยินว่าเนื้อนั้นคือเนื้อของม้า อลิซก็สำลักมันออกมาหมด พระเจ้า...เนื้อม้า...ไม่เคยกินนะ.. TT
"โทดทีๆ ..พอดีฉัน..แอ่คๆ! ไม่เคยกินเนื้อม้า..!" อลิซรีบหยิบน้ำขึ้นมาดื่มและไปบ้วนในห้องน้ำ
"ว้าาา...จริงด้วยสิ พอดีพ่อครัวของพวกข้าเป็นเสือน่ะ ลืมไปสะสนิดเลย^^' "
"งะ..งั้นเหรอ.." อลิซหน้าซีด ทำไมอยู่ๆเริ่มรู้สึกปั่นป่วนที่ท้องแล้วสิ กินไม่กินคำเองนะ 
"งั้นเจ้ากินไอนี้แทนล่ะกันนะ" ระหว่าง้ดินออกมาจากห้องน้ำ วิลล่าก็ก็ยกน่องไก่หนึ่งชิ้นออกมา  เฮ้ออ ...ถึงจะเป็นคนยังไง ก็ยังมีความเป็นสัตว์อยู่ดี..
"ม่ะ..ไม่ต้องแล้วล่ะ ฉันเองก็ไม่หิวอะไรมาก" อลิซพูด ก่อที่ทั้งสองจะเงียบไป...
".......นี่...วิลล่า.."
"หืม?"
"......ฉันอยากกลับบ้าน..."
สิ้นประโยคนั้น ดวงตาของวิลล่าก็เปิดกว้างนิดๆ ก่อนจะก้มหน้าลงไป  
"....มีทาง...ที่ฉันจะกลับไปได้มั้ย...แบบว่า...กลับไปที่โลกของฉันน่ะ..." 
ถึงจะไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่ก็พอรู้ตัวเหรอก ว่าที่นี่ไม่ใช่โลกของเรา เราหลุดเข้ามาที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าต้องเจออะไรอีกบ้าง แถมที่นี่..ไม่ใช่ที่ของเรา
เราต้องรีบกลับไป  ไม่รู้ปานนี้คุณปู่คุณย่าจะตามหาเรายอกใหญ่แล้วก็ได้
"......." วิลล่าได้แต่เงียบและก้มมองที่พื้น ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมาด้วยสายตาที่เศร้าสร้อย...
"...อลิซ...มันม่ะ-.."

" วิลล่า! พวกทหารของราชีนีแดงมาแล้ว! ออกมาเร็ว!"

เสียงของชาวบ้านคนนึงดังเข้ามาในบ้านหินอ่อน
"..บ้าเอ๊ย..ทำไมวันนึ้มาเร็วจัง" 
"...มีอะไรเหรอวิลล่า?" อลิซเงยหน้ามอง
"......อลิซ..เจ้าอยู่ที่นี่ก่อนนะ..อย่าออกไปไหนเด็ดขาด  เดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา"
"..เอ๊ะ...มีอะไรเหรอ.." อลิซถาม เพราะสีหน้าที่ออกจะเคืองๆของวิลล่ามันทำให้ไม่สบายใจ
"...เจ้าอยู่ที่นี่นะ ...ข้าขอร้อง..อย่าออกไป" วิลล่าพูดก่อนจะเดินออกไป  เหลือเพียงอลิซที่นั่งงงๆอยู่ที่โต๊ะ....
"ทำไมล่ะ...ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น..." อลิซได้แต่พูดคนเดียว บางทีข้างนอกอาจอันตรายเกินไปกว่าที่เราจะรับรู้ได้...
.......

"เห้ย!! พวกเจ้ามีแค่นี้เองเหรอกหรอ!!!" 
"ขออภัยด้วยค่ะ พวกเรามีทองแค่นี้จริงๆ ส่วนที่เหลือพวกเราจำเป็นต้องเก็บเพื่อใช่จ่าย..."  หญิงแก่ชราที่เป็นครึ่งแพะบอกกับทหารชุดดำตัวมหึมาที่พวกเขากำลังจะขนของขึ้นรถม้าไป
"ห๊า! พวกเจ้าก็ไม่ได้มีประชากรที่เยอะแยะอะไรนิ! ทำไมเงินที่พวกเจ้าให้ข้ามาเป็นภาษีมันถึงได้น้อยนัก!!"
"พวกเราจำเป็นที่จะต้องตุนเงินเอาไว้ เพื่อลูกๆหลานๆของพวกเรา" หญิงชราบอกก่อนจะผายมือไปด้านหลังที่มีเด็กๆครึ่งสัตว์มากมายหลบอยู่หลังผู้ใหญ่เพราะความน่ากลัวของทหารชุดดำ
"หึ!......คิดว่าเอาลูกหลานของพวกเจ้ามาเป็นข้ออ้างแล้วข้าจะยอมน่ะ!....ทหาร! ค้นบ้านพวกมันให้หมด!!" เสียงอันกร่านของทหารพลนั้นสั่ง ทหารคนอื่นๆก็เริ่มแยกย้ายบุกรุกเข้าไปในบ้าน   ต่างทำลายข้าวของ และหาเงินทองที่พวกชาวบ้านอาจจะซ้อนไว้
"...โห้~ นี่ไง...ท่านหัวหน้า!!!  ข้าเจอกับกองเงินกองทองใหญ่มาก! ดูเหมือนพวกมันจะโกหกพวกเรานะขอครับ!!
"หึๆ นั้นไง ดูจากกองเงินทองพวกนั้น มันมากเกิดไปสำหรับนึงครอบครัวนะ...นี่เจ้าบังอาจโกหกข้างั้นเหรอ!!!"  สิ้นเสียงนั้น มือหนาและหยาบกร้านของทหารคนนั้นก็ตบเข้าที่ใบหน้าของหญิงชราอย่างจัง จนหญิงชราล้มลงไป
"นี่ ทุกคน! ลื้อบ้านพวกมันให้หมดเอาเงินเอาทองออกมาอย่าให้เหลือ!! โทษฐานที่พวกมันเล่นสกปรกกับพวกเรา!!" 
........



".....ทำไมข้างนอกเสียงดังกันจัง เกิดอะไรขึ้น!" อลิซที่นั่งรออยู่ในบ้าน ชักเริ่มไม่สบายใจ ไหนจะเสียงคุกครามและเสียงร้องไห้ของเด็กๆอีก
" หะ วิลล่ามาแล้-" 

"อย่าเข้าไปนะ!!!"
"อะไร!!  ปล่อยข้า เจ้ามีสิทธิอะไร!"
"ข้ามีสิทธิที่จะไม่ให้เจ้าเข้าไป นี่มันบ้านของข้า!!" 
"ปากดี! สงสัยเจ้าคงจะซ้อนของมีค่าไว้เยอะเลยล่ะสิ!!" 
"ไม่!! ออกไป!!" 



เสียงทะเลาะด้านนอกทำให้อลิซอยากจะออกไปดู แต่อีกใจนึงก็นึกถึงคำพูดที่วิลล่าบอก ว่าอย่าออกไป  แต่ว่า...ถ้าจะให้นั่งอยู่เฉยๆแบบนี้ไม่ได้เหรอก...เราต้อง!
"ถอยไป!!"
"ไม่!!...??"
เมื่อทหารพังประตูเข้าไปก็พบกับความวางเปล่า   ไม่มีใครอยู่...
"...(อลิซ...)" 
........

"...(หนีออกมาแล้ว... พวกทหารพวกนั้น..กำลังทำอะไรน่ะ..)" 

"ไม่! ขอร้องล่ะ! พวกเราจำเป็นที่จะต้องเก็บเงินเพื่อเลี้ยงชืพนะ" 
เพี๊ยะ!!!
"(เห้ย!!)"
"ปากดี! พวกเจ้ามันก็แค่ไอขี้งก ห่วงเงิน ห่วงทอง!" 

"(...ทำไม...ทำไมพวกทหารถึงทำร้ายชาวบ้านล่ะ..)" 
อลิซที่ซ้อนอยู่หลังต้นไม้เฝ้ามองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ เป็นทหารสะเปล่า แต่ทำร้ายประชนชน... หรือว่าจะเป็นพวกคนไม่ดี...
"(......ไม่ได้การล่ะ...มันทำเกินไป..เราต้องช่วยพวกเขา..)" อลิซคิดในใจ ก่อนจะเห็นท่อนไม้ที่อยู่ข้างๆ จึงหยิบขึ้นมาและค่อยๆเดินย่องตามไปจัดการทหารแต่ล่ะคน
......

"หู้ว~ วันนี้ได้เยอะเหลือเกิน" มีทหารคนนึงกำลังจะเดินออกไป อลิซเห็นจึงเข้าไปสะกิดด้านหลัง
"หะ..เห้ย! เจ้-"


พัวะ!!!
อลิซจัดการฟาดท่อนไม้ที่หัวของทหาร จนอีกฝ่ายล้มสลบไป
"...เลวจริงๆ"
อลิซยืนมองร่างของทหารที่แน่นิ่งไป
ก่อนจะเดินลับตามหลังบ้าน เพื่อไปที่ตรงใจกลางหมู่บ้าน 
......
"นี่ ข้าได้ของแล้ว ป่ะ ไปห-..  เห้ย!!!"
ทหารนายนึงที่กำลังขนของออกไป เรียกเพื่อนของตน แต่ว่า เพื่อนของเขากับนอนแน่นิ่ง
"ชิ! โดนรอบทำร้าย ต้องไปรายงาน"
ทหารนายนั้นพยุงทหารอีกคนขึ้นมาและกลับไปหาหัวหน้าของตน
"ท่านหัวหน้า! มีพวกเราคนนึงโดนรอบทำร้ายขอรับ!!" 
"หะ! ว่าไงนะ! นี่พวกเจ้ากล้าทำกับพวกข้าแบบนี้แล้วเหรอ!!" 
"..ม่ะ ไม่ พวกเราไม่คิดที่จะทำแบบนั้นเลยนะ!" 
พวกชาวบ้านต่างต่อต้าน พวกเขาไม่ได้ทำแบบนั้นจริงๆ
"ชั่งกล้านะ! พวกเจ้าน่ะ!" ทหารคนนั้นสะแยะยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะดึงดาบอันใหญ่โตจากด้านหลังของเขาออกมา
"น่าจะกำจัดสักคนออกไปนะ! พวกเจ้าจะได้สบาย! และพวกข้าจะได้มีเงินกลับไปให้ องค์หญิงสักที!" ทหารคนนั้นยกดาบขึ้นเหนือหัว ก่อนจะตวัดดาบลงมา

เพล้ง!!!!
"!!!??"
"หึ๊ย!!! ใคร!! ใครมันบังอาจปาขวดใส่ข้า!!!" 
เพล้ง!!!
" หึ๊ย!!! โห้ยย!!! บังอาจเหลือเกิน!!!  ทหาร! ตามหาคนที่ปาขวดมาสิ๊!! ข้าจะลงโทษมัน!!!"
"ขอรับ!!!"

ทหารพวกนั้นต่างต่างเดินตามหาตัวการที่ก่อเรื่อง ซึ่งตัวการเองก็พยายามหลบหนี
"..แย่ล่ะ ตรงหน้าหนึ่งคน ด้านซ้ายอีกหนึ่งคน" อลิซตวัดตัวไปด้านขวาเพื่อจะหนี
 ตึก!!
"โอ๊ยย..เจ็บ!" เมื่อหันไปหฝก็ชนเข้ากับชุกเกราะเหล็กสีดำ ซึ่งคนตรงหน้าเป็นหัวหน้าของทหารทั้งหลาย
"เจอตัวแล้ว!"
ทหารคนนั้นพูดก่นจะยื่นมือมาเพื่อจะจับอลิซ  แต่อลิซหลบได้ก่อนจะยอตัวและประเคนท่อนไม้เข้าที่ใบหน้าของทหาร
"โอ๊ย!! ยัยตัวแสบ!!" 
อลิซวิ่งหนีออกมา และเข้าไปหาพวกชาวบ้านที่ยืนงงกันอยู่ แต่ไม่ทันจะวิ่งถึงไหน มือหน้าก็คว้าร่างของอลิซไว้และบีบเธอ
"จับได้แล้ว! ยัยตัวแสบ!" ทหารคนนั้นจับอลิซไว้และพาเธอไปยืนต่อหน้าชาวบ้าน
"อลิซ!!!!" วิลล่าตะโกนลั่น
"อ้าา..ชื่ออลิซเหรอกเหรอ..หืม..ข้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย..หรือจะเป็นคนจากเมืองอื่น.." ทหารคนนั้นจ้องมองมาที่ใบหน้าที่ปวดร้าวของอลิซ
" หน้าตาใช้ได้นิ สวนเลยที่เดียว ข้าว่าข้าพาเจ้ากลับไปที่ นครดำ ด้วยดีกว่า! นี่พวกเรา กลับกันได้แล้ว ข้าเจอสิ่งที่ องค์หญิงเจอแล้วจะต้องถูกใจเป็นแน่แท้!" ทหารคนนั้นพูดก่อนจะอุ้มอลิซขึ้นบ่าไป
"เห้ย!!! ปล่อยอลิซมานะ!! พวกเจ้าจะเอาเงินหรืออะไรของเราไปก็ได้! แต่ขิร้อง อย่าเอาอลิซของเราไป! "
วิลล่าตะโกนกลับไป เธอไม่อยาก..ให้ครั้งนี้เป็นเหมือนครั้งก่อนๆ
"หึ...ขอโทษด้วยนะ แต่ว่า ข้าคงไม่ต้องการของของพวกเจ้าแล้ว เจอผู้หญิงคนนี้ มันเหมือนเจอเพชรชั้นดีเลยล่ะฮ่าๆ" 
ทหารคนนั้นหัวเราะก่อนจะพาอลิซไป 
"ไม่!! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!!" อลิซพยายามตะเกียดตะกลายให้หลุดออกจากบ่าของทหาร

ทั่ก!!!!

".!!??"
"ปล่อยพี่สาวลงมานะ!!! ไอคนชั่ว!!" 
ระหว่างจะเดินไป มีเด็กผู้ชายคนนึงครึ่งม้าเขวี้ยงหินใส่ทหารคนนั้น 
"...ชิ...ก่อกวนส่ะจริง!!" 
ทหารคนนั้นเกรี้ยวกราดขึ้นมา เขาชักดาบและหวังจะฟันเด็กคนนั้น!
"ไม่อย่า!!!" อลิซพลิกตัวเอง ก่อนจะชกเข้าไปที่หน้าของทหารคนนั้น  เธอหลุดออกมาก่อนจะอุ้มเด็กคนนั้นมาด้วย
"จะไปไหน!!!"  ทหารคนนั้นไม่ยอมเขากระชากหัวของอลิซไว้และโยนเธอกระเด็นไปไกล
"พี่สาว!!! " เด็กหนุ่มร้องลั่น ก่อนที่เงานของทหารจะเข้ามาครอบครุมเด็กคนนั้น น้ำตาที่คลอเบ้า ฟันที่กัดปากจนเลือดแทบซิบ เด็กหนุ่มพยายามกั้นความกลัวไว้อยู่
"เหอะ ร้องไห้หรอไอหนุ่ม! ถ้ากลัว! ก็อย่าบังอาจมาเล่นกับข้า!!" 
ทหารคนนั้นชัดดาบเหนือหัวอีกครั้งก่อนจะฟาดลงมาที่เด็กหนุ่ม
"ไม่!!!!!" 
เสียงชาวบ้านร้อง ค่ำครวญ พวกเขายากจะเข้าไปช่วยแต่พวกเขาทำอะไรไม่ได้เลย...

เพล้ง!!!!!

"หะ!!??" 
แต่ว่า ภาพตรงหน้ากลับมีหญิงสาวผมทองเข้ามากันดาบใหญ่เอาไว้ ด้วยดาบที่เล็กกว่า  เธอโอบรัดเด็กหนุ่มไว้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา พร้อมส่งสายตาเกรี้ยวกราด
"...นะ..นี่เจ้า.."
ทหารคนนั้นชะงัก เมื่อมีคนมากันดาบใหญ่ของเข้าไว้ได้ แต่ที่ทำให้ตกใจไปกว่านั้น เธอเป็นผู้หญิง ที่ส่งสายตาสีฟ้าครามอย่างดุเดือดมาให้ด้วยความโกธร 
" ฉันบอกแล้วไง..ว่าอย่า.." 

"(..อลิซ)"
 
ชื่อของเด็กสาวถูกเรียกขึ้นมาในใจของชาวบ้านอย่างพร้อมเพียงกัน อลิซเข้ามาช่วยเด็กของพวกเขาไว้
      
อลิซตวัดดาบใหญ่นั้นออกก่อนจะดันเด็กหนุ่มไปด้านหลัง  เธอเข้าไปฟาดดาบใหญ่ของทหารนั่น ดาบมันหักออกเป็นเสี่ยงๆ    ทหารนายนั้นเริ่มหวาดกลัวกับคนตรงหน้า เงาของเด็กสาวที่กระทบลงมานั้น ทำให้ดูน่าเกรงขาม ไหนจะดวงตาสีฟ้าที่เลืองแสง เหมือนเหยี่ยวที่กำลังจะล่าเหยื่อ
อลิซชี้ดาบขึ้นมา และไปจี้ไว้ที่คอของทหาร
"...อย่าสะเออะ มาที่นี่อีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน..." 





หล้าาา จบไปอีกตอนแล้วว นางเอกเราออกโรงเเล้ว อย่างโหดๆ5555 โอเคค่ะ เป็นตอนที่ไรท์ลงดึกอีกล่ะ พอดีช่วงเช้าไม่ค่อยดีเท่าไร - ~ - เหมือนจะไม่สบาย ค่ะ ชอบไม่ชอบยังไงก็เม้นบอกไรท์ด้วยเนอะ ไรท์ชอบอ่าน โอเคค่ะ บ๊ายบายย







นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #4 Krosspine (@Ornicha99) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 11:15
    ไม่รู้จะเม้นอะไร เอาเป็นว่า เม้นนะ
    #4
    1
    • #4-1 P_u4422 (@P_u4422) (จากตอนที่ 5)
      28 ธันวาคม 2559 / 11:18
      อืม ครับบบ
      #4-1