[Fantasyland] ดินแดนต่างมิติ

ตอนที่ 4 : ผู้ถูกเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ธ.ค. 59

จิ๊บๆๆ
".....อืม..เช้าแล้วเหรอ..." อลิซงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะแสงแดดที่ส่องลงมากระทบที่เปลือกตาของเธอ  อลิซบิดขี้เกียจก่อนจะเดินไปดูที่หน้าต่าง ตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว
"....ดีแล้วล่ะ.." อลิซพูดกับตัวเองก่อนจะเดินไปอาบน้ำ
.......

"เอ๊ะ...พ่อกับแม่จะกลับไปที่เมืองเหรอ" อลิซที่นั่งกินข้าวอยู่ แถบสำลักออกมา พ่อและแม่ของเธอต้องกลับไปที่เมืองกรุงโดยด่วนเพราะเหตุการณ์ฝนตกเมื่อคืน
"ใช่จ๊ะ พอดี ที่นั่นก็ฝนตกหนักเหมือนกัน และพอดีว่าโรงงานที่นั่นของเราเกิดปัญหาขึ้นมา แม่กับพ่อเลยต้องกลับไปจัดการหน่อย" แม่ว่า
"....เหรอคะ มันเสียหายมากมั้ย"
"ก็ถือว่าหนักอยู่นะ ด้วยความที่พายุเองก็เข้า" แม่พูดก่อนจะเดินออกไป
"หนูอยู่ที่นี้ได้ใช่มั้ย อลิซ" คุณแม่หันมาถาม
"ได้ค่ะแม่ รีบกลับมานะคะ"
"จ้า พอจัดการอะไรเสร็จ พ่อกับแม่จะรีบกลับมา" พูดเสร็จก็ปิดประตูลง  ผ่านไปไม่กี่นาที เสียงรถก็ดังขึ้นและก็ค่อยๆเบาลงไป
"อยู่กับปู่กับย่าได้นะ"
"ได้อยู่แล้วค่ะ หนูรักที่นี่" อลิซหันไปยิ้มให้กับย่าและปู่
........

"ไปที่นั่นดีกว่า" อลิซว่าก่อนจะดินออกมาที่หลังบ้าน และรีบวิ่งเข้าไปในสวนทันที
สักพักอลิซก็มาถึงที่ตรงนั้น  สภาพยังเหมือนเดิมไม่มีอะไรพังหรือชำทรุด
" เฮ้อ โล่งอก.." อลิซว่าก่อนจะเดินไปที่บ่อน้ำที่มีพวกรูปปั้นตั้งอยู่
"..เอ๊ะ!" อลิซตกใจกับภาพตรงหน้า รูปปั้น ทั้ง9องค์มีรอยแตกหัก
"....ตายจริง หักเหรอกเนี้ย..." อลิซแตะบริเวณรอยแตกแต่โชคดีที่ไม่เสียหายอะไรมาก แค่มีรอยร้าวกับรอยแตกเป็นช่วงๆ
"....จริงสิ! เจ้าพวกสัตว์ล่ะ" อลิซนึกถึงสัตว์พวกนั้นแล้วก็หันกลับมา เพื่อจะไปตามหาพวกมัน แต่พอหันกลับมา พวกสัตว์เหล่านั้นก็ออกมารวมตัวดันอยู่ตรงหน้าอลิซแล้ว
"อุ้ย!!" อลิซตกใจจนแทบหงายท้อง 
"ตกใจหมดเลย..." อลิซพูดก่อนจะ จับที่น่าอกตัวเอง
"พวกแก โอเคกันนะ" อลิซนั่งยองๆและพูดกับสัตว์พวกนั้น  พวกมันส่งเสียงร้องตอบกลับให้อลิซ ซึ่งอลิซก็ฟังไม่รู้เรื่องเหรอกว่าพวกมันกำลังสื่อสารอะไรกับเธอ
"....!! ตายแล้ว!" อลิซตกใจ มีแมวตัวนึงขนสีดำม่วง ตาสีม่วงชมพูสว่างจ้า มันมีบาดแผลอยู่ที่ขา ไม่เคยเห็นแมวตัวนี้เลย หรือว่าไม่ได้สังเกต...แต่ช่างมันก่อน!
"เป็นอะไรมากมาย!" อลิซวิ่งเข้าไปหาแมวตัวนั้นกลางวงสัตว์ต่างๆ อลิซดูแผลที่ขาของแมว พบว่ามีรอยเหมือนโดนฟัน ที่ค่อนข้างลึกแถมเลือดก็ยังไหล สงสัยจะโดนของแหลมๆไม่ก็กิ่งไม้ข่วนมา...แต่..
"...เอ๊ะ?" อลิซเห็นสิ่งผิดปกติที่ขาเจ้าแมว มันเหมือนมีควันสีดำ ลอยออกมาด้วย
"...(ควันอะไร..ช่างมันก่อน! เราต้องรักษาเจ้าแมวก่อน)" ความสงสารของอลิซสร้างความดีให้เธอ อลิซอุ้มเจ้าแมวตัวนั้นไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะเดินดูสภาพสัตว์ต่างๆว่าได้รับบาดเจ็บอีกมั้ย
"พวกแกที่เหลือไม่เป็นอะไรนะ เดี๋ยวฉันจะกลับมาใหม่ ต้องพาเพื่อนแกไปรักษาก่อน" อลิซหันมาบอกกับสัตว์พวกนั้น ซึ่งพวกมันก็ทำท่าจะรับรู้ถึงสิ่งที่อลิซบอกมา
.........
"....อีกนิดนึงนะ ใกล้เสร็จแล้ว"อลิซบอกกับเจ้าแมวที่นอนนิ่งๆให้เธอพันผ้าพันแผลจนเสร็จ
"คงจะเจ็บน่าดูเลยสินะ...ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ" อลิซพูดก่อนจะผูกชายผ้าพันแผลสีฟ้า
"ไปเจอมันที่ไหนมาน่ะหลาน" คุณย่าถาม
"ในป่าน่ะค่ะ หนูเห็นมันเจ็บเลยเก็บมารักษา" อลิซว่าก่อนจะลูบหัวเจ้าแมว แมวตัวนั้นเอาแต่จ้องมองมาที่ใบหน้าหวานที่กำลังส่งยิ้มมาให้มัน
"หลานชอบแมวหนิ ใช่มั้ย?"  คุณย่ายิ้มก่อนจะจิบชา อลิซพยักหน้างิกๆก่อนจะอุ้มเจ้าแมวไปที่ห้องครัว
"แกหิวมั้ย?" อลิซก้มลงถาม
แมวตัวนั้นก้มหน้าลง สักพักมันก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมส่งเสียง
"ฮ่าๆ คงจะหิวสินะ" อลิซพูดก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็น เธอหยิบน่องไก่ออกมาและวางไว้บนเขียงและหันเนื้อไก่ออกมา
"จริงสิ จะใช้จานรวมไม่ได้ เดี๋ยวมานะ" อลิซพูดก่อนจะเดินออกจากห้องครัวไปเหลือเพียงแมวสีม่วงตัวนั้นที่มองตามอลิซไป มันหันหน้าไปมาก่อนจะกลับมามองที่เนื้อไก่
"มาแล้-.....อ้าว...." เมื่ออลิซกลับมาที่ห้องครัวพร้อมชามหนึ่งใบ เธอก็พบกับความว่างเปล่า
".....ไปไหนแล้วล่ะ.." อลิซวางชามนั้นไว้บนโต๊ะ และมองไปรอบๆก่อนจะมาสดุจตรงที่ซิ้งค์ล้างจาน
"....หะ?" ที่ซิ้งค์มีเขียงกับมีดที่ถูกแช่น้ำเอาไว้ ส่วนพวกเนื้อไก่ก็หายไป
"...สงสัยจะกินไปแล้วมั้งเนี้ย" อลิซไม่ได้สงสัยอะไร แต่ว่าตอนที่เธอเดินออกไปเธอจำได้ว่าเธอไม่ได้หยิบเขียงกับมีดแช่น้ำไว้นะ......สงสัยจะเป็นคุณปู่ เพราะท่านกำลังจัดสวนที่อยู่ใกล้ๆห้องครัวอยู่ คุณปู่อาจจะเข้ามาเห็นเลยช่วยจัดการอะไรไปแล้ว
"จริงสิ! ขามันหายดีแล้วเหรอ?" อลิซนึกขึ้นได้ก็รีบล้างเขียงกับมีด และวิ่งเข้าไปในสวนนั้นทันที
........
"...เจ้าแมว!" เมื่อวิ่งมาถึง อลิซก็ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากทุ่งหญ้ากว้างที่มีสายลมพัดไปมา พวกสัตว์ต่างๆก็ไม่อยู่แล้ว
".....กลับไปแล้วเหรอ..." อลิซพูดก่อนจะนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่  อลิซเกาหัวตัวเอง เธอไม่รู้จะทำอะไรต่อ
"...หายไว้ๆนะ" อลิซพูดก่อนจะเอนตัวลงนอน บรรยากาศร่มเย็นรอบๆมันทำให้ร่างกายอยากนอน  อลิซหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะเปิดเพลงทำนองเบาๆ ฟัง
"ง่วงอีกแล้วสิเรา.." อลิซยิ้มกับตัวเองก่อนจะหลับตาลง
.......
จิ๊บๆ 
กลางทุ่งหญ้าแห่งหนึ่งที่มีลมพัดผ่านไม่ขาดสาย แสงแดดอ่อนๆสาดส่องลงมา ฝูงนกน้อยใหญ่บินออกหากิน ผีเสื้อเล็กใหญ่ต่างดมดอมที่ดอกไม้สีฟ้าในสวน ใต้ต้นไม้ใหญ่ของที่นั่นมีเด็กสาวคนนึงที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ ใบไม้ที่โปรยปรายตามสายลมสร้างความร่มเย็นให้ที่แห่งนั้น ท่ามกลางใบไม้และกลีบดอกไม้ที่ปลิวว่อน ขาเรียวใหญ่ของชายคนนึงก็ได้เดินตรงมาที่เด็กสาวที่นอนอยู่  ชายคนนั้นนั่งลงข้างๆเด็กสาวและกระซิบที่หูของเด็กสาวว่า...
"ขอบคุณนะ...อลิซ..."
......

"......เอ๊ะ..." อลิซตื่นขึ้นมาในช่วงบ่าย 
"...(เมื่อกี้...มีคนมาเหรอ..?)" อลิซเกาหัวตัวเอง เธอรู้สึกจริงๆนะว่ามีคนมากระซิบข้างๆหู.......หรือว่าเราจะฝันไป อลิซสะบัดหน้าไปมา ก่อนจะเดินที่บ่อน้ำและล้างหน้าล้างตา
"....อุ๊ย!" เมื่ออลิซเช็ดหน้าเช็ดตาเสร็จ เธอก็เห็นกับ ผู้หญิงคนนึง ใส่ชุดสีขาว เธอสวมเหมือนกับมงกุฎดอกไม้ที่หัว ผมสีน้ำตาลยาวที่เอว ดวกตาสีเหลืองทองอร่ามดูอบอุ่น เธอกำลังมองมาที่อลิซอยู่
"...เอ่ออ..." อลิซอ้ำอึ้ง อยู่ๆก็มีใครที่ไหนไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนี้
"สวัสดีจ๊ะ" ผู้หญิงคนนั้นกล่าวทักอลิซพร้อมรอยยิ้ม พอเห็นแบบนั้นแล้วผู้หญิงคนนี้คงไม่มีพิษมีภัย
" สวัสดีค่ะ" อลิซพูดก่อนจะยืนขึ้น
" หนูมาทำอะไรที่นี่เหรอ" เธอถาม
"เอ่ออ...หนูมาเดินเล่นน่ะคะ" อลิซพูดเสียงสั่นๆ ผู้หญิงคนนี้จะเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้หรือเปล่านะ ถึงได้ถามแบบนั้น
"เหรอจ๊ะ หนูชอบที่นี่เหรอ" เธอถามพร้อมเอียงคอนิดๆ
"...ค่ะ มันสงบและสวยดี..สถานที่นี้เป็นของคุณน้าเหรอคะ" อลิซถามให้หายกังวล ถ้าเป็นเจ้าของจริงเราคงเหมือนบุกรุกเข้ามา
"ใช่จ๊ะ"
"อะ!..ขะ..ขอโทษที่เข้ามาโดยไม่ขอค่ะ หนูไม่รู้ว่าที่นี่เป็นของคุณน้าค่ะ" ขุ่นพระ แย่ล่ะสิเรา
"ฮ่าๆ ไม่เป็นไรเหรอกจ๊ะ อีกอย่างหนูไม่ได้มาสร้างความเสียหายให้ที่นี่หนิ" เธอพูดและนั่งลงที่โคดหินข้างๆต้นไม้ใหญ่
"..ขอบคุณค่ะ"
"..หืม?..ไม่เป็นไรเหรอก หนูมาที่นี่ได้ทุกเมื่อนะอลิซ"
"ค่ะ....เอ๊ะ! รู้ชื่อหนูได้ไง!" อลิซพูดและชี้มาที่ตัวเอง
"ฮ่าๆ ได้ยินมานะจะ  นี่จะถือว่าฉันโรคจิตไมเนี้ย" เธอพูดและหัวเราะออกมา
"...แหะๆ.." อลิซขำออกมาเบาๆ
"มานั่งตรงนี้สิ" เธอกวักมือเรียก
"..ค่ะ.." อลิซเดินเข้าไปนั่งข้างผู้หญิงคนนั้น  เธอสวยมาก ดูมีออร่าบางอย่างที่อบอุ่นแผ่ส้านออกมาเลย
"เมื่อกี้ หนูบอกว่าชอบที่นี้สินะ"
"ค่ะ.."
"งั้นช่วยน้า ดูแลรักษาที่นี่ ได้มั้ย" เธอหันมายิ้มให้อลิซ
"เอ๊ะ..หนูเหรอ...จะได้เหรอคะ..ไม่สิ!..ทำไมล่ะ" อลิซพูดติดๆขัดๆ ทำไมอยู่ๆถึงมาพูดแบบนี้ละ
" หึๆ ได้สิจ๊ะ อีกอย่าง...น้าเอง....ก็จะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว" เธอพูดเสียงเบาและก้มหน้านิดๆ แววตาที่ก้มมองลงพื้นมันช่างเศร้าเหลือเกิน
"..ขอโทษนะคะ...คุณน้าจะไปไหน.."
"....น้า..จะออกเดินทางไกลและไม่มีวันกลับแล้วล่ะจ๊ะ.." เธอพูดด้วยสีหน้าที่เศร้ามอง แต่ทำไม..เธอถึงยิ้มบางๆออกมา
"....คุณน้าเลยให้หนูดูแลที่นี้เหรอคะ.." อลิซพูด
"ใช่จ่ะ..น้าเลือกหนูแล้วนะอลิซ แต่ถ้าหนูทำไมได้ ก็ไม่เป็นไรนะจ๊ะ...น้าเข้าใจถ้าเกิดมันยากเกินไป..เพราะสัตว์ที่นี่เองก็ต้องมีคนมาคอยดูแล" เธอพูดและจับมือข้างนึงของอลิซ เดี๋ยวนะ..พวกสัตว์เหรอ..แสดงว่าผู้หญิงคนนี้ก็เป็นเจ้าของสัตว์พวกนั้น
"..สัตว์พวกนั้นเป็นของคุณน้าหรือคะ" อลิซับมือผู้หญิงคนนั้น
"ใช่จ๊ะ..น้าเกรงว่า..ตอนน้าต-...ไม่อยู่แล้วพวกมันจะไม่มีใครดูแล เพราะน้าเอง ก็พาพวกมันไปด้วยไม่ได้" เธอพูดและกำมืออลิซ
"..ไม่เป็นไรค่ะคุณน้า..หนูจะดูแลที่นี่เอง หนูจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ พวกสัตว์พวกนั้นถ้าไม่มีคนดูแล มันอาจจะตายได้" น่าสงสารจะตาย สัตว์พวกนั้นน่ารักและน่าดูแล โดยเฉพาะแมวตัวนั้นที่บาดเจ็บอยู่ ไม่รู้ตะเป็นยังไงบ้างแล้วตอนนี้ ทั้งที่ๆน่าแปลกแท้ๆ อยู่ก็มีคนขอมาแบบนี้ ก็ตอบรับออกไปง่ายดาย เพราะเรา..รักที่นี่ เรามีความสุขที่ได้อยู่ที่นี่ ได้เล่นกับสัตว์น้อยๆพวกนั้น ธรรมชาติที่แสนสวยงามและไม่อยากให้ถูกทำลายไป เราจะดูแลทั้งหมดเอง
"..หนูพูดจริงๆนะ..อลิซ" เธอยิ้มออกมา
"ค่ะ..สัญญาเลยก็ว่าได้...หนูผูกพันที่นี่...หนูรักที่นี่ ค่ะ" อลิซพูดด้วยสีหน้ามุ่งมั่น ดูเหมือนที่นี่จะสำคัญกับผู้หญิงคนนั้นเหมือนกัน เธอฝากให้อลิซดูแลแทน อลิซจะดูแลเอง...
"ขอบคุณนะ..อลิซของฉัน.." เธอพูดและลูบหัวอลิซนึงที
เฟี้ยว~~!! ครืนนน...
สิ้นสุดคำพูดนั้น สายลมที่พัดผ่านเบาๆปรับเปลื่ยนเป็นพัดแรงและกระแทก ท้องฟ้าปรับเปลื่ยนเป็นมืดครึม บ่งบอกถึงสายน้ำที่กำลังจะล่วงลงมา
".....ตายจริง..ฝนจะตกอีกแล้ว.."อลิซเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีครามที่กำลังถูกความมืดแทนที่
".....หนูต้องรีบกลับบ้านไปนะอลิซ" เธอพูดและจูงมืออลิซออกมา
"ค่ะ ฝนจะตกแล้ว...เดี๋ยวพน.หนูจะมาอีกนะคะ" อลิซพูดก่อนจะวิ่งออกไปจากสวน 
"..(จริงสิ!)...คุณน้าชื่-...."
เปรี้ยง!
"...เอ๊ะ......" อลิซกะจะหันไปถามเธอคนนั้นว่าชื่ออะไร แต่พอหันไป....ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว...
"........ไปไวจัง..." อลิซยืนอึ้ง เพราะเธอวิ่งออกมาจากในสวนเพียงไม่ถึง10ก้าว อีกฝ่ายก็หายไปแล้ว
ซ่าาาา....
"อ๊ะ!! ต้องรีบกลับบ้าน!!" เม็ดฝนที่โปรยลงมา ทำให้อลิซหลุดออกจากภวังค์ และรีบวิ่งกลับบ้านไป
........

"ฝนยังไม่หยุดอีกเหรอเนี้ย..." อลิซที่นั่งอยู่บนเตียงได้แต่มองฝนที่ตกด้านนอก มันตกตั้งแต่บ่าย3จนถึงตอนนี้ 1ทุ่ม มันก็ยังไม่หยุดตก
"...เป็นแบบนี้ดีแล้วเหรอ...พวกสัตว์จะเป็นไงบ้างนะ.." อลิซพูดก่อนจะเอนตัวลง ดวงตาสีดำน้ำตาลกวาดมองขึ้นไปบนเพดาล พลางคิดถึงบทสนทนาเมื่อตินบ่าย
" ขอบคุณนะ อลิซ.."
อลิซอมยิ้ม พอมาคิดดูอีกทีเหมือนจะเคยได้ยินคำพูดแบบนี้มาแล้ว ตอนที่อยู่ใต้ต้นไม้
"...นั่นสิ..จริงหรือไม่จริงนะ..ที่มีคนมากระซิบข้างๆหูเราตอนนั้น..." คิดๆดูก็อดขนลุกไม่ได้ เราอาจจะฝัน ไม่ก็หูฝาดไปเอง
"....นอนดีกว่า..." อลิซพลิกตัวเองก่อนจะจัดแจงที่นอน สายตาเหลือบไปเห็นดวงจันทร์ที่ส่องแสงอยู่ ดูเหมือนกันจะสว่างน้อยกว่าปกติ 
"....." อลิซมองสักพักก็หันหน้ากลับมาและล้มตัวลงนอนทันที

" อลิซ!!..."

"อลิซ!!..."

" อลิซ!!...ช่วย!!"

"อลิซ!!! ช่วยพวกเราด้วย!!!"

"......หะ...ห๊า!" อลิซตื่นขึ้นมากลางดึก เธอได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือจากที่ไกลๆ อลิซหันหน้าไปมา เราหูฝาดรึปล่าว?
".....ใครเรียกกัน.."อลิซลุกออกจากเตียงนอน
" อลิซ!!" 
เสียงเรียกยังคงมีอยู่ และดูเหมือนจะดังขึ้นเรื่อยๆ  เด็กสาวได้แต่งง ควรจะทำอะไรดี ข้างนอกฝนก็ยังตก แถมมีเสียงเรียกชื่อตัวเองอีก.....หรือว่า!
"....คุณน้า...!" ความคิดถึงผู้หญิงคนนั้นกับสวนดอกไม้แล่นเข้ามาในหัว ความรู้สึกใจหายและกังวลเกาะกุมเข้ามา ไม่รู้ทำไม...แต่คิดได้อย่างเดียวว่าต้องไปที่สวน..ไปที่ตรงนั้น!
อลิซจัดการมัดผมตัวเองและไปหยิบเสื้อกันหนาวในตู้ออกมาใส่พร้อมไฟฉายที่คุณย่าบอกให้มีไว้ในห้องนอน เมืรอเตรียมอะไรเสร็จ อลิซก็ค่อยๆออกมาจากห้องนอนและลงมาด้านล่าง เมื่อหลุดออกมาจากในตัวบ้านก็รีบวิ่งออกไปทันที
"โอ๊ย..ลมแรงชะมัด.." ออกมาได้ไม่กี่ก้าว อลิซก็โดนและลมต้านเอาไว้จนขยับไปไหนไม่ได้  แต่เธอกัดฟันสู้ ค่อยๆใช้แรงที่มีอันน้อยริดขยับขาทั้งสองข้างให้ก้าว ก้าว แลัปรับเปลื่ยนเป็นวิ่งแทน

"อลิซ! ทางนี้! ช่วยด้วย!"

เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง อลิซรีบวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆตามเสียงที่พูดออกมา ยิ่งวิ่งลึกเข้าไปเท่าไรก็ยิ่งได้ยินเสียงนั้นชัดและดังขึ้น แต่ว่า....ปกติที่เข้ามาในนี้ ไม่กี่นาทีก็ถึงในตัวสวนแล้วไม่ใช่เหรอ...ทำไมถึงยังไม่ถึงสักทีล่ะ...ทำไมมันห่างไกลขนาดนี้..

" อลิซ ช่วยด้วย!"

"รอก่อนนะ!!! ฉันกำลังไป!!" อลิซตะโกนกลับไปให้ต้นเสียงที่ไม่รู้ตัวตนว่าใครพูดมา  อลิซพยายามวิ่งเข้าไป แต่มันยังไม่ถึงอีกสักที แรงดันลมก็ยังคงพัดและต้านเหมือนมันไม่ให้อลิซเข้ามา

"อลิซ เร็วเข้า ทางนี้!" 

"เจ้าไม่ต้องเข้ามา!!!" 
เฟี้ยววว!!!!
"อ๊ะ!!!" อลิซโดนสายลมขนาดใหญ่พัดกลับมาจนเซล้มลงไป สายลมที่พัดมามันหนักกว่าตอนแรก 
".....ฉัน...ฉัน"กำลังไป!" อลิซลุกขึ้น พยายามใช้มือกำบังลมที่พัดมา ขาเริ่มสั่นจากอากาศที่หนาวและแรงลมที่ซัดมาขนตัวจะลอยได้   อลิซกัดฟันอีกครั้ง เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายวิ่งเต็มกำลังผ่านสายลมเข้าไป.......เมื่อวิ่งผ่านมา เหมือนกับหลุดออกมาอีกโลก ลมที่พัดรงเมื่อกี้เบาลง ทำให้สามารถวิ่งได้สะดวกขึ้น 
"อลิซ ทางนี้"
ทางข้างหน้ามีแสงสว่างบางอย่างส่องจากไกลๆ ถ้าหากมองดูรอบๆ จะเห็นพวกพุ่มดอกไม้สีฟ้าแล้ว   ทำให้อลิซสบายใจขึ้น เราใกล้ถึงแล้ว   
"อลิซ..."

"ฉันมาแล้วว!!" อลิซวิ่งเข้ามาในแสงสว่างนั่น แสงมันจ้าเกินไปทำให้แสบตา แต่เมื่ปรับแสงได้ อลิซก็เห็นภาพตรงหน้า
"คุณน้า!!!!" อลิซรีบเข้าไปประคองผู้หญิงคนนั้นที่นอนอยู่ให้ได้เห็นหน้า
"...คุณน้าเป็นอะไรคะ!!!" อลิซเขย่าร่างผู้หญิงคนนั้นให้ได้ตั้งสติ
"....มาแล้วเหรอ.." เธอหันมามองหน้าอลิซทั้งน้ำตาและเสียงที่แหบพร่า
"...คุณน้า...คุณน้าโดนธนูยิง!!??" อลิซเห็นสิ่งผิดปกติบริเวณหน้าอก มันเป็นลูกธนูาดำที่ปักลึกเข้าไปในอกด้านซ้าย ถ้าดูดีๆ บริเวณนั้นคือหัวใจ!
"คุณน้า!! คุณน้าทำใจดีๆไว้ เดี๋ยวหนูจะไปโทรเรียกรถพยาบาล!!" อลิซพูดก่อนจะทำท่าพยุงผู้หญิงคนนั้นให้ลุกขึ้น
"ไม่จ๊ะ....ไม่มีใครช่วยฉันได้..."
"...ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ  มันต้องมีทางสิ!!" อลิซน้ำตาจะไหล เธอสงสารผู้หญิงตรงหน้า  เธอกำลังจะตาย!
"มันเป็นชะตากรรมของน้า...แต่น้าก็ดีใจนะ...ที่ชะตากรรมครั้งนี้มีหนูอยู่ด้วย.."
"...คุณน้าพูดเรื่องอะไร..." อลิซงงกับคำพูดทั้งหมดที่อีกฝ่ายพูด  ระหว่างที่ยังคงงงอยู่ เหล่าสัตว์ต่างๆก็มาล้อมรอบทั้ง2ไว้
"...อลิซ..หนูบอกว่าหนูรักที่นี่ใช่มั้ย..บอกกับน้าอีกที่สิ.." เธอพูดด้วยรอยยิ้มบางๆแต่น้ำตาที่ไหลออกมานั้นมันชั่งทรมาน
"...มันไม่ใช่เวลานะคะ...แต่.....ใช่....หนูรักที่นี่...โอเคแล้วนะ...หนูจะช่วยคุณน้าเอง...ไม่ห่วง!" อลิซพูดก่อนจะดึงร่างอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมกอด  แต่อีกฝ่ายก็ขัดขืน เธอจับมืออลิซไว้
"...แบมือมาอลิซ.."
"...คะ?.." อลิซแบมือข้างขวาออก ผู้หญิงคนนั้นหยิบบางสิ่งออกมา มันเป็นเหมือนกุญแจรูปดาวสีทอง เธอว่างสิ่งนั้นไว้ในมือของอลิซและกำมือของอลิซไว้แน่น
"สิ่งนี้...มันจะเป็นเหมือนเครื่องรางที่คอยคุมครองหนู และปกป้องหนูจากภัยอันตรายทั้งสิ้น.."
"...คุณน้า..!!! ทำไมคุณน้า!! ..ทำไมตัวคุณน้าเป็นอบบนี้!!" อลิซพูดไม่หยุด เมื่อร่างของอีกฝ่ายส่องประกายออกมาและตัวของอีกก็เริ่มจางลงไปเหมือนจะสลายกลายเป็นผุยผง
"...อลิซ..ฟังที่ฉันพูดไว้นะ...ดูแลตัวเองดีๆ อย่ายอมให้ความมืดกัดกิน..เข้มแข็งเข้าไว้..."
"คุณน้า!!!" อลิซน้ำตาไหล ร่างของอีกฝ่ายเริ่มจากออกไปจนไม่เห็นทุกส่วน
"โชดดีนะ ทายาทคนที่10ของฉัน...เข้มแข็งเข้าไว้..." สิ้นสุดประโยคนั้นร่างนั้นก็สลายไป   อลิซได้แต่นั่งช๊อคกับภาพตรงหน้า เกิดอะไรขึ้น  คุณน้าหายไปไหน! ไม่ทันจะคิดอะไร น้ำตาก็ไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว พวกสัตว์ที่ล้อมรอบอยู่ ต่างเดินเข้ามาใกล้อลิซพร้อมวางดอกไม้สีฟ้าไว้รอบๆตัวของอลิซ
"......." อลิซหันไปมองพวกมันอย่างงงๆ  พวกมันต่างส่งสายตาที่เศร้าออกมามห้อลิซ ทำให้รับรู้ถึงสิ่งนึงที่สำคัญสำหรับพวกมันได้ตากไปแล้ว  มือของอลิซที่กำกุญแจสีทองนั้นไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม  พวกสัตว์ต่างๆ มองมาที่อลิซก่อนจะขยับออกไปนิดหน่อย และพวกมันก็ก้มหัวให้อบิซเหมือนกับ ประชาชนได้เห็นราชา 
"...พวกแก..." อลิซงง แต่ก็หยุดคิดคำถามเมื่อกี้ทันที  เมื่อมีแสงจากที่นึงส่องมาที่ตัวอลิซ แสงนั้นสว่างมาจากรูปทั้ง9รูปและกระจก 
".. อะ!!!???" จู่ๆตัวอลิซก็ลอยขึ้นก่อนจะร่างของเธอจะเขยิบเข้าไปใกล้กระจกบานสุดท้ายที่มีแท่นสีขาวปล่าวๆอยู่
"อะ...อะไร!!!??" อลิซพยายามตะเกียดตะกายตัวเองและร่างของเธอก็เข้าไปใกล้กระจกบานนั้นเรื่อยๆ
"อลิซ..."
อลิซหันไปหาต้นตอเสียงที่เนียกเธอ พบว่าเป็นสัตว์พวกนั้นที่ยืนเรียกเธออยู่
"ช่วยพวกเราด้วย.." 
 เมื่อคำพูดของสัตว์ทั้งหลายจบลง ร่างของเด็กสาวก็หลุดเข้าไปกระจกบานนั้นก่อนที่แสงสว่างจะดับลงไปพร้อมกับร่างของเด็กสาวที่หลุดไปอีกโลกนึง.......



โหยยย จบแล้ววกับตอนที่2 เหนื่อยมาก~ แถมลงดึกอีก5555 โอเคค่ะ ตอนนี้นางเอกเราก็ได้หลุดไปอีกโลกแล้วล่ะ จะเป็นยังไงต่อนะ อย่าลืมติดตามล่ะ ชอบไม่ชอบยังไงก็เม้นบอกไรท์ด้วยนะ ไรท์ชอบอ่าน โอเคค่ะ ฝันดีนะ จุ๊บๆๆ









นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #3 Krosspine (@Ornicha99) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 19:49
    ไปอีกโลกแล้วกำลังรออยู่เลยกะแล้วว่าไปน้าประหลาดๆนั่นต้องเป็นคนทำให้อลิสเข้าไปแน่ๆ นี่ถ้าตอนนี้ไม่ไปนะ กะจะเม้นถามหน่อยว่าเมื่อไรจะไป
    #3
    1
    • #3-1 P_u4422 (@P_u4422) (จากตอนที่ 4)
      27 ธันวาคม 2559 / 20:34
      และดูรีบ55
      #3-1