[Fantasyland] ดินแดนต่างมิติ

ตอนที่ 6 : องครักษ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

"เห๊อ!! พวกเจ้าว่ายังไงนะ!" 
เสียงร้องทวนคำถามที่ออกมาจากปากหญิงสาวในชุดกระโปรงยาวดำแดง ถามขึ้นดังไปทั่วห้องโถงที่กว้างใหญ่
"..กระหม่อมพบเจอกับผู้หญิงคนนึงที่ไม่เคยเห็นหน้าเห็นตามาก่อนมาขัดขวางกระหม่อมในการนำทองกลับมาขอรับ" 
ทหารตัวยักษ์บอกด้วยเสียงสั่นเครือ เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้า คนที่นั่งอยู่บนบันลังก์เพชรสีแดงนั่นแม้แต่น้อย
"ผู้หญิงงั้นเหรอ..." 
เธอพูดและเอามือท้าวใบหน้าเรียวของเธอ
"ขอรับ เธอมีพลังด้วยขอรับ กระหม่อมผ่ายแพ้ตอความน่าเกรงขามของนาง ขออภัยด้วยขอรับ!" 
".....มันทำดาบเจ้าหักเหรอ.."
เธอสังเกตเห็นดาบที่เหลือเพียงแต่ด้ามจับข้างๆนายทหาร
"...ข..ขอรับ.." 
นายทหารตอบรับ
"...อืมม..น่าสนใจ...ดูท่าจะเก่งกล้าน่าดู ถึงขนาดที่ทำดาบเจ้าหักใด ทั้งๆที่ไม่มีใครทำได้มาก่อน"
เธอพูดพร้อมลูบใบหน้าตัวเอง
"..จะ  จะทำยังไงกับนางดีขอรับ.." 

" ปล่อยไปก่อน..บางทีนางอาจจะเป็นคนของกลุ่มmagic ที่หลงเข้ามาเยี่ยมที่หมู่บ้านนั่นก็ได้" 
เธอพูดพร้อมหยิบ ลูกแก้ว บางอย่างที่มีแสงสีมากมายวนเวียนอยู่ในนั้นขึ้นมา
"..แต่..แต่ถ้าปล่อยไว้มันจะดีเหรอขอรับ.."
" ช่างปะไร นางก็แค่คนธรรมดาคนนึง ที่มีความเก่งกล้า...แต่ว่า นางก็คงไม่มีทางทำอะไรโง่ๆเหรอกนะ แต่ว่าคอยดูนางไว้ก็แล้วกัน... เผื่อจะเป็นคนที่คำทำนายบอกไว้
 เธอพูดก่อนจะเดินถือลูกแก้วออกจากห้องโถงไป
ทหารที่นั่งก้มหน้าอยู่ใต้บันลังก์ต่างทำอะไรไม่ได้ นอกจากพยักหน้าตามๆกันก่อนจะเดินตามผู้หญิงคนนั้นไป

......

"...อลิซ..อลิซ.......เจ้าโอเคมั้ย.." 
".......หะ....."
"เจ้าโอเคมั้ย..อยู่ๆก็เป็นลมสลบไป" 
เมื่ออลิซลืมตาตื่นขึ้นมาได้ ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง
".....เกิดอะไรขึ้น.."
อลิซพูดพร้อมลุกขึ้นนั่ง
".....เจ้าไม่รู้สึกตัวเลยเหรอ....เมื่อกี้เจ้าสู้กับทหารพวกนั้นด้วย"
วิลล่าพูด ภาพตอนต่อสู้วาปร์เข้ามาในหัวของอลิซอย่างรวดเร็วจนประติประต่อไม่ได้
".....ฉัน...เหมือนจะ..นึกออก..." 
อลิซพูดและเกาหัวตัวเอง
"....อลิซ...เจ้าคงต้องย้ายไปที่อื่นแล้วล่ะ"
วิลล่าพูดพร้อมจับมืออลิซ
"...เอ๊ะ..?"
"เจ้าต้องรีบออกไปจากหมู่บ้านของข้า ตอนนี้เจ้าตกเป็นเป้าสายตาของ ราชีนีโพธิ์แดง แล้ว"
"... เป้าหมาย...ใคร?"
"...!!รถม้ามาแล้ว เร็วเข้า! เจ้าต้องรีบไป"
"ดะ..เดี๋ยว! เกิดอะไรขึ้น!!"
ไม่ทันที่อลิซจะถามอะไร เธอก็ถูกวิลล่าลากออกไปหารถม้าที่อยู่ด้านนอก

"ดะ เดี๋ยว!!  เดี๋ยว!!! วิลล่า!" 
อลิซสะบัดมือวิลล่าออก
"ฟังฉันก่อน.......เกิดอะไรขึ้น...."
".อลิซ..ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่รู้ตัว"
วิลล่าพูดก่อนจะหยิบเสื้อผ้าของอลิซที่ซักเสร็จแล้วออกมา
พวกชาวบ้านต่างพากันมาล้อมรอบทั้ง2ไว้
"...ช่วยพูดให้มันเครียๆสักทีได้มั้ย ฉันงงไปหมดแล้ว!" 
อลิซพูดให้ความอึดอัดและความสงสัยในหัวของเธอหายไป
"ได้..งั้นข้าจะพูดให้ฟัง..แต่ว่า...ข้ารู้เพียงแค่นี้...เจ้าคือทายาทคนต่อไปของอาณาจักรขาวนี้"
"...หะ...อะไร..ทายาทอะไร?"
คำพูดนั้นยิ่งทำให้อลิซงงเข้าไปอีก
"เจ้าคือทายาทคนต่อไปของเทพธิดา ที่จะมาช่วยปรดปล่อยพวกเรา"
"....ปรดปล่อย...หมายความว่าไง.."
"นี่เป็นสิ่งที่ข้ารู้...อะนี่..เจ้าต้องรีบย้ายไป ก่อนที่ราชีนีจะมาตามตัวเจ้า...ถ้าเจ้าถูกจับ..ทุกอย่างมันจะสูญเปล่าและจบสิ้น..รวมถึงชีวิตของเจ้าด้วย"
วิลล่าพูดพร้อมยื่นเสื้อผ้าของอลิซมาให้เจ้าตัว อลิซรับไว้ ตอนนี้คงได้แต่งง เรายังทำอะไรไม่ได้ แล้วที่บอกว่ารวมถึงชีวิตนี่มัน...มันก็น่ากลัวนะ บางทีเราอาจจะต้องทำตาม
"...โอเค...โอเค..ฉันยังไม่เข้าใจเหรอกนะว่านี่มันเรื่องอะไร..แต่ถ้าเกิดมันจะทำให้ทุกอย่างโอเคตามที่เธอต้องการ ก็ได้..ฉันจะไปก็ได้"
บางทีคำพูดที่ว่า เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม มันจำเป็นจริงๆ

ระหว่างที่อลิซจะขึ้นรถม้าไป สายตาก็เหลือบไปเห็นบ้านหินอ่อนที่ถูกทำลายเสียหายไปมาก ชาวบ้านบางคนก็ได้รับบาดเจ็บ
"....เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา.."
"ลูกหลงจากการต่อสู้ระหว่างเจ้ากับพวกทหารน่ะ แต่ไม่ต้องกังวลนะ เจ้าช่วยพวกเราไว้" 
วิลล่าบอก อลิซรู้สึกหนักที่หัวใจยังไงก็ไม่รู้ ถึงจะบอกว่าเราช่วยไว้แต่มันก็เหมือนเราจะเป็นตัวถ่วงในหลายๆอย่าง
"..ขอโทษนะ"
อลิซพูด
"ก็ข้าบอกแล้วไงว่าไม่ต้องกังวล ถึงจะต้องสูญเสียอะไรไปมาก แต่พวกข้าก็ดีใจที่มันจะไม่เกิดขึ้นอีก"
อลิซมองกลับไปที่ชาวบ้านที่ต่างพากันพยักหน้าให้อลิซ
"...แต่...แต่ถ้าเจ้าพวกทหารพวกนั้นกลับมาอีกล่ะ พวกเธอจะไม่เป็นอะไรเหรอ"
"ไม่เหรอกๆ ไอเจ้าทหารพวกนั้นมันเสียขวัญกันมากเลยล่ะที่เจอเจ้า พวกมันคงไม่กล้ามาที่นี่อีกนาน"
วิลล่าบอก ก่อนที่จะผายมือไปทางรถม้าเชิงให้อลิซขึ้นไป
"...ฮู่วว..โอเค.."
อลิซถอนหายใจก่อนจะเดินขึ้นรถม้าไป อะไรมันจะเกิดต้องเกิดแล้ว
"เดี๋ยวก่อนครับพี่สาว!"
(จะให้ไปได้ยัง!:ไรท์เอง)
อลิซหันไปหาต้นเสียงที่เรียกเธอไว้ มีเด็กหนุ่มครึ่งม้าคนเดียวกับที่เธอช่วยไว้ เด็กคนนั้นเดินเข้ามาหาอลิซก่อนจะยื่นดอกไม้สีฟ้าให้เธอ
"ให้พี่สาวครับ ขอบคุณสำหรับที่ช่วยผม"
"......." 
อลิซได้แต่มองและยิ้มออกมาบางๆ เธอรับดอกไม้นั่นไว้ และเดินขึ้นรถม้าไป
..........

"....เจ้าชื่ออลิซสินะ.." 
"..!?" 
เมื่ออลิซขึ้นมาบนรถม้า ก็มีเสียงชายคนนึงทักขึ้น
"...ค่ะ..."
อลิซตอบกับคนใส่ผ้าครุมที่นั่งตรงที่ควบม้า ผู้ชายคนนั้นค่อยๆหันมา ทำให้เห็นใบหน้าได้ชัดเจน เขามีดวงตาสีฟ้าเขียว เรือนผมสีขาวใสตัดกับสีตา  เหมือนเคยเห็นลักษณะแบบนี้มาก่อนเลย...
" ข้าว่าไม่ต้องนอบน้อมกับข้าเหรอก ดูเหมือนเราจะอายุราวคราวเดียวกัน" 
เขาพูดก่อนจะถอดฮูดของผ้าครุมออก
ทำให้เห็นใบหน้าชัดเจน แถมหูกระต่าย...เดี๋ยว!...หูกระต่าย!!!
"หะ...หูกระต่าย!!!"
อลิซหลังชนฝา คนตรงหน้าก็เป็นครึ่งสัตว์
"อะไร..นึกว่าชินแล้วสะอีก"
เขาพูดพร้อมหยักไหล่
"...ใครจะไปชินล่ะ..ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนนี่หน่า.."
อลิซพูด ใครมันจะไปชิน!
"ครับๆ ข้าชื่อ ไวท์ เเร็บบิด แต่จะเรียกไวท์อย่างเดียวก็ได้"
ไวท์แนะนำตัวอย่างเป็นทางการให้ เขาดูมีมาทรของคนชั้นสูงมาก

" ชื่อตรงตัวจัง"
"แล้วจะตั้งให้มันยากทำไมล่ะ"
"!!!?...หะ....ดะ...ได้ยินเหรอ"
อลิซตัวแทบสะดุ้ง เมื่อเธอพูดเบาๆนะ ได้ยินขนาดนั้นเลย
" ข้าเป็นกระต่ายนะ บอกไว้เลยว่าข้าหูดี ถ้าเจ้าแอบนินทาหรือกระซิบอะไร ข้าได้ยินหมด" 
ไวท์บอกก่อนจะหันหน้ากลับที่เดิมและควบม้าให้เดินทางออกไป
"หันไปบอกลาพวกเขาหน่อยก็ดีนะ เจ้าหน่ะ" 
ไวท์หันมา อลิซมองหน้าก่อนจะหันหลังกลับไป เธอเห็นพวกชาวบ้านที่กำลังโบกมือลาเธอผ่านกระจกบานนึง อลิซยิ้มก่อนจะโบกมือลาให้หน่อยๆ รู้สึกใจหายเหมือนกันแหะ....

"ไว้กลับมาหาพวกเราใหม่นะ!"



"แล้วนี่...จะพอฉันไปไหนเหรอ"
อลิซถาม บรรยากาศรอบข้างเป็นช่วงใกล้ค่ำ ไม่รู้ว่เดินทางตอนเวลานี้จะโอเคมั้ย
"ไปที่ นครขาว "
"นครขาว?"
"ใช่ หมู่บ้านที่เจ้าอยู่นั้นก็เป็นส่วนนึงของนครขาว แต่แยกออกมาในตัวเมืองน่ะ แต่เราเรียกแผนดินนี้รวมๆว่า Fantasy"


" Fantasy ? ทำไมถึงตั้งชื่อแบบนี้ล่ะ"
(แลดูเผือก: ไรท์เอง)
" ก็เพราะแบบนี้ไง เจ้าลองเปิดม่านดูสิ"
ไวท์หันมาบอก อลิซมองก่อนจะยื่นมือไปเปิดม่านที่ปิดกระจกนั่นออก ก่อนจะเห็นแสงสว่างมากมายด้านนอก
"โห้~~"
แสงสว่างส่องประกายเต็มทาง มันส่องมาจากบ้านแต่ละคลัง คริสตรอร์ตามทาง รวมถึง ต้นไม้ ดอกไม้ที่เหลืองแสงได้มันส่องแสงระหยิบระยับดูสวยมาก
".....สวยจัง..."
"ใช่มั้ยล่ะ นั่นแหละ ที่มาของชื่อ"

ไวท์หันมาบอก อลิซพยักหน้าหงิกๆ ด้วยความที่ตอนนี้เดินทางอยู่บนเขาจึงทำให้เห็นแสงสว่างมากมายที่อยู่ด้านล่างหรือตามทางชัดเจน
"...แล้วนี่...อีกไกลมั้ยกว่าจะถึงนครขาว"
"แลดูรีบนะ  เจ้าอยากเห็นนครขาวเหรอ"
ไวท์หันมายิ้มยอกๆให้ อลิซส่ายหัว
"เปล่า! ก็แค่ถามเฉยๆ"
อลิซนั่งก้มหน้า
" ก็นานพอควร น่าจะถึงพรุ่งนี้เช้า"
ไวท์พูดก่อนจะดูน่าฬิกาเรือนสีทองที่ติดอยู่บนน่าอกของเขา
"พรุ่งนี้เช้า! นานไปมั้ยนั่น!"
"อะไร เจ้าได้นั่งอยู่เฉยๆสบายๆนะ ข้ากับม้าสองตัวนี้ต่างหากที่จะเหนื่อย"
"ฉันยังไม่ได้บอกว่าฉันเหนื่อยเลย!"
อลิซพูดและเน้นคำว่าฉันให้ได้ยินชัดๆ ไวท์ไม่พูดอะไรต่อ เขายักไหล่เหมือนประมาณว่า งั้นเหรอ?
"ฉันว่า นายจะเหนื่อยมากกว่า.."
กึก!
ไวท์ชะงักไปนิดนึง เมื่อกี้หูเขาคงไม่หนวกไปเองเหรอกนะ
".พาฉันไปที่ก็ตั้งไกล แถมอดหลับอดนอนอีก"
อลิซว่า เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นภาระหนักมาก ตั้งแต่ที่หมู่บ้านแล้ว
"ใครบอกว่าข้าจะอดหลับอดนอนกัน ข้ามีที่พัก"
"เหอะๆ อย่าบอกนะว่าจะเป็นโพลงกระต่ายน่ะ"
"อยากได้เหรอ เดี๋ยวข้าหาให้ได้นะ"
"บ้าเหรอ!"
"ฮ่าๆ"
อลิซแทบจะหัวปั่น ไม่คิดเลยว่าคนๆนี้จะขี้แกล้งขนาดนี้
"ใช่ เจ้านั้นแหละบ้า ข้ามีเพื่อนอยู่คนนึงที่อาศัยอยู่แถวนี้ หมอนั้นชอบมาตรวจคนก่อนจะเข้านครขาว น่าสงสัย ทั้งๆที่หมอนั่นมีอาชืพเป็น ช่างทำหมวก แต่ทำตัวอย่างกับทหารหรือตำรวจ"
"แล้วยังไง"
"ก็หมายถึงว่า หมอนั้นมีบ้าน เราจะไปนอนพักที่บ้านหมอนั้น"
".....เดี๋ยวๆ เพื่อนของนาย....ก็ต้องเป็นผู้ชายสิ!"
อลิซตวัดหน้ามามองไวท์จนคอแทบเขร็ด
"ใจเย็น หมอนั้นมีคนรับใช้อยู่ เธอเป็นผู้หญิงไม่ต้องกังวล"
"....โอเค...ก็ยังดี"

เฟี้ยวว! ตึก!!
"!! อะไรน่ะ..."
อลิซถาม เมื่ออยู่ๆก็มีบางสิ่งมาชนที่รถม้า
"......."
ไวท์ได้แต่เงียบ ไม่ตอบอะไร
ตึก!! ตึก!!
"เห้!! ไวท์!เกิดอะไรขึ้น!"
อลิซเขยิบเข้าไปถามไวท์ที่เอาแต่นั่งนิ่งๆ แต่ก็โดนอีกฝ่ายใช้มือดันหัวกลับไปนั่งที่เดิม    
"อะไรของนาย!.."
"เงียบๆ.."
อลิซปิดปากทันที เธอสังเกตุเห็นหูกระต่ายทั้งสองข้างของไวท์กระดิกไปมา เหมือนได้ยืนอะไร
"....เจ้านั่งนิ่งๆไว้ เราใกล้ถึงแล้ว"
ไวท์พูดก่อนจะควบม้าต่อไป
ตึก!!! 
"โอ้ พระเจ้า!!!"
"อลิซ! เงียบ!"
ไวท์หันมาดุใส่  อลิซรีบเอามือปิดปากทันที
"......."
ไวท์หันไปมองด้านหน้าก่อนจะหันกลับมา
"เจ้าค่อยๆลงมาจากรถม้านะ...ย้ำ!...ว่าค่อยๆ"
ไวท์พูดก่อนจะลงมาจากที่ควบม้า และเปิดประตูรถให้อลิซลงมา        เมื่อลงมา สภาพรอบๆเหมือนเป็นป่า ที่มีสายลมพัดผ่านจนหนาวเหน็บ แสงไฟจากต้นไม้หรือดอกไม้ก็ไม่ค่อยมีแล้วบริเวณนี่
"...นี่มันที่ไหนกัน...แล้วเมื่อกี้มันอะไร"
อลิซหันไปถามเป็นชุดจนไวท์ตอบไม่ทัน
"ใจเย็น! ทางข้างหน้าจะเป็นบ้านของ แมด เราต้องรีบเข้าไป"
"ทำไม?!"
"มาเหอะน่า!!"
ไวท์พูดก่อนที่จะจับมืออลิซให้วิ่งตามเข้าไป ระหว่างนั้นก็มีบางสิ่งเข้ามาจูโจมทั้งสอง
"ว้าย!!"
อลิซร้อง เมื่อกี้มันเหมือนกับควันสีดำบางอย่างบินผ่านไป
"อลิซ! มาอยู่ข้างหลังข้า"
ไวท์พูดก่อนจะดึงอลิซมาไว้ด้านหลัง
"เมื่อกี้มันอะไรน่ะ"
"ผี"
"หะ! ผะ...ผีเหรอ!"
"ใช่ แต่ไม่ใช่ผีธรรมดา"
ไวท์บอกก่อนจะหันมองรอบๆ ควันสีดำนั้นบินโชบเชียวไปมา สร้างความหวาดระแวงให้ทั้งสอง
"......ตอนนี้แหละ เร็วเข้า!"
ไวท์พูดก่อนจะจูงอลิซให้วิ่งตามไป  ควันสีดำนั้นเมื่อเห็นบางสิ่งเคลื่อนไหว มันก็บินตามมาทันที
"ไวท์!!"
พร่าก!!
"!!!"
อลิซตาโต ตอนนี้เธออยู่ในอ้อมกอดของไวท์ที่เข้ามาป้องกันเธอไว้ด้วย เกราะสีเหลืองรูปนาฬิกาพร้อมมนต์ตา
ที่ขจัดควันสีดำนั้นออกไป
เฟี้ยววว!
"หะ?"
"บ้าเอ๊ย ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว"
"ทำไงดี!"
"....ตามมา!"
ไวท์จูงให้อลิซวิ่งนำหน้าเขาไป ก่อนจะเจอแสงไฟริบๆทางข้างหน้า ยิ่งวิ่งเข้าไปใกล้เมื่อไหร่ก็ยิ่งเห็นแสงไฟนั้น ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นบ้านหลังหนึ่ง!
"เข้าไป อลิซ!"
"อ้า!....แฮ่กๆ....."
เมื่อเข้ามาถึงในบ้าน เสียงของบางสิ่งที่ตามมาก็หายไป


"เข้ามาโดยไม่เคาะประตูแบบนี่ ไร้มารยาทจังเลยนะ"

เสียงของชายคนนึงดังขึ้น เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นกับผู้ชายคนนึงนั่งไขว้ห้างกำลังจิบชาอยู่  เขามีผมสีส้มน้ำตาล ใช่เสื้อคลุมยาวมีปรกสีน้ำเงินฟ้า กางเกงน้ำเงิน ที่ตรงท้องมีสายเก็บพวก ด้ายกับเข็ม และบนหัวก็มีหมวกสีน้ำตาลอันเบ้อเริ้ม
"แล้วแต่เจ้าจะคิด แมด!"
ไวท์พูดก่อนจะเก็บเกราะนาฬิกาเข้าไป
"เจ้าเอาเกราะออกมาทำไมน่ะไวท์"
ผู้ชายที่ไวท์เรียกว่าแมด ถาม
"เจอผีของราชีนีแดงมา"
"หะ...มันตามเหรอ"
"ใช่"
ไวท์พูดก่อนจะเข้ามาประคองอลิซให้ยืนขึ้น
"โอ้! คุณหนูเอง!"
"....เอ๊ะ..."
"กระผม ชื่อ แมด แฮ็ดเตอร์ ช่างทำหมวกแห่งนครขาว ยินดีมากที่ได้รู้จักคุณหนูขอรับ"
แมดพูดพร้อมถอดหมวกของเขาออก เชิงให้เกียรติ
"....เอ่อ...สวัสดีค่ะ...ฉันชื่อ อลิซ"
อลิซกล่าวทักกับอีกฝ่าย
"ไม่ต้องนอบน้อมขอรับ เราน่าจะอายุราวคราวเดียวกัน"
พูดเหมือนไวท์เลย - -
"เอ่อ...จ่ะ..งั้น..คุณ...เอ้ย...ชื่อไรนะ...แมด...ไม่ต้องพูดขอรับกับฉันเหมือนกัน"
อลิซพูดเพื่อให้อีกฝ่ายสนิทสนมด้วยกัน อีกอย่าง ไม่ชินที่มีคนมาพูดแบบนี้ด้วย
"ครับๆ  แต่มันเป็นมารยาทนะ....งั้น เชิญนั่งก่อนครับ คุณหนู...เอ้ย! อลิซเชิญนั่งครับ"
ดูเหมือนอีกฝ่ายก็ยังไม่ชิน อลิซนั่งลงบนโซฟานุ่มๆพร้อมจิบชาที่แมดส่งมาให้ ข้างๆไวท์ที่นั่งดูนาฬิกาเรื่อนสีทองก่อนจะเก็บมันเข้ากระเป๋าไป
"อลิซปลอดภัยดีใช่มั้ยครับ"
"คะ?..."
"คือคุณน่าจะผ่านอะไรมาเยอะ ดูจาก...ชายกระโปรงที่ขาดกับ 
เลือดที่"
ขา..."
แมดตาโตกับภาพที่เห็น ก่อนที่อลิซกับไวท์จะก้มมองที่ขา ขุ่นพระ! เลือดออกตอนไหนเนี้ย
"นี่เจ้าบาดเจ็บเหรอ!"
ไวท์ก้มลงมองที่ขาข้างซ้ายของอลิซ
"ฉัน...ฉันก็ไม่รู้ตัว"
จริงๆนะ ไม่รู้สึกเจ็บสักนิด
"เราต้องรักษาแผล มัมลี่! มัมลี่ที่รัก"
แมดเรียกชื่อใครบางคน
" คะ นายท่าน"
"ช่วยเอากล่องปฐมพยาบาล มาให้หน่อยสิ"
" ได้ค่ะ"
เสียงผู้หญิงคนนึงตอบกลับ สักพักเธอก็เดินออกมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาล เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก มัดผมสองข้าง ตาสีแดงชมพู ใส่ชุดยุดวิคตรอเลียสีชมพูแดง 
"นี่ค่ะ นายท่าน"
"ขอบใจมากที่รัก รบกวนรักษาแผลให้กับแขกของเราหน่อย"

แมดพูดพร้อมผายมือไปที่อลิซ มัมลี่จ้องมองมาที่อลิซด้วยสายตาตกใจ ก่อนจะพาอลิซไปนั่งทำแผลอีกฝั่ง
เมื่อทำแผลเสร็จ มัมลี่ก็พาอลิซไปอาบน้ำอาบท่าและพาไปที่ห้องนอน ซึ่งเป็นห้องเดียวกันกับมัมลี่
"คุณนอนที่นี่ได้ใช่มั้ย"
มัมลี่ถาม
"ได้ค่ะ..."
อลิซพูดและมองรอบๆห้อมที่กว้างใหญ่ ประดับไปด้วยผ้าสีสันมากมาย พร้อมเตียงนอนที่ดูแล้วต้องนุ่มสบายแน่นอน
"คืนนี้เธอก็นอนนี่นะ นอนกับมัมลี่"
ไวท์เดินเข้ามาบอก
"ไว้พรุ่งนี้ เราจะเดินทางกันแต่เช้า  ราตรีสวัสดิ์"

ไวท์พูดก่อนจะเดินออกไป   
"นอนกันเถอะค่ะ" 
มัมลี่เรียกสติอลิซ ก่อนที่ทั้งสองจะนอน

ในช่วงกลางดึก อลิซตื่นขึ้นมาพร้อมมองแสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่างและผ้าม่านลงมา
"......คุณปู่...คุณย่า...ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ...หนูจะรีบกลับไป..."
อลิซพูดบอกกับดวงจันทร์ก่อนจะหลับตาหลับไป

............

"อลิซ! อลิซ !  เปลี่ยนชุดเสร็จหรือยังคะ?"
"เสร็จแล้วๆ.....แล้วก็เลิกพูดคะค่ะกับฉันเถอะ เราอายุเท่ากันนะ"
อลิซพูดกับมัมลี่ ก่อนจะเดินไปดูในตัวเองในกระจกที่กลับมาใส่ชุดเดิมเรียบร้อย
"มันไม่ค่อยชินค่ะ...หมายถึง...น่ะ"
มัมลี่เกาหัว
อลิซเข้าไปตบบ่าเบาๆก่อนจะเดินออกไปนอกบ้าน โดยที่มี แมดกับไวท์รออยู่
"ตกลง แมดกับมัมลี่ไปด้วยเหรอ"
อลิซถามกับแมดที่นั่งอยู่ข้างๆไวท์
"ครับ  ผมจะเข้าไปที่นั่นตลอดแหละเมื่อจำเป็น"
"มาๆ ขึ้นมาได้แล้ว"
ไวท์พูดเรียกให้อลิซกับมัมลี่ขึ้นมา ก่อนที่รถม้าจะเคลื่อนตัวออกไป

.........

"เอาล่ะถึงแล้ว "
ไวท์บอกก่อนจะลงจากรถม้าและคนอื่นๆก็ตามลงมา  รถม้าจอดอยู่บริเวณ คฤหาสน์สีขาวหรือที่เรียกว่าทำเนียบขาว    พวกเราเดินเข้าไปข้างใน มันกว้างใหญ่มาก มีภาพของใครบางคนที่เป็นเหมือนเจ้าหญิง ประดับอยู่ตามทาง บนกระจกสีต่างๆ  พวกเราเดินเข้ามาตามทางเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ตรงห้องโถงกว้าง มีรูปปั้นแบบที่ในสวนตรงนั้นตั้งอยู่ตรงลานกว้าง แถมตรงหน้าก็มีเป็นรูปผู้หญิงคนนึง ที่มีผมสีน้ำตาลร่อน บนหัวมีมงกุฎดอกไม้ เธอใส่ชุดสีขาว ถือคถาสีทอง  หน้าตาคุ้นหรือเกิน
"....(ผู้หญิงคนนี้...กับรูปปั้นพวกนี้...)"
อลิซเดินมองสิ่งตรงหน้า เธอพยายามคิดว่าเธอเคยเจอสิ่งเหล่านี้เมื่อไหร่

" โห๊ย! แอ๊บโซเล็ม พวกเรามาถึงแล้ว"
ไวท์ตะโกนเรียกใครคนนึง
ก่อนที่จะเกิดแสงสว่างบริเวณพื้นดินเป็นรูปวงแหวนบางอย่างพร้อมกับชายคนนึงที่พุดขึ้นมา เขาใส่ชุดเสื้อคลุมสีเขียว กางเกงลายทางสีน้ำตาล มีผมสีเขียวดำ พร้อมเเว่นตาสีทองข้างนึง
"ดีใจที่มากันเร็วขนาดนี้นะ"
ชายคนนั้นที่ไวท์เรียกว่าแอ๊บโซเลม บอกก่อนจะเดินตรงมาที่อลิซและก้มหัวให้
"ยินดีที่ได้พบขอรับ องค์หญิง กระผมชื่อ แอ๊บโซแล็ม เป็นพ่อหมอหรือนักผสมเวตของนครขาวนี่ขอรับ"
"...เอ่อ...ค่ะ ฉันชื่ออลิซค่ะ"
อลิซตอบก่อนจะดันแอ๊บโซเล็มให้เงยหน้าขึ้นมาเบาๆ
"อ้าว แล้วเชสเชอร์ล่ะ ยังไม่มาอีกเหรอ"
แมดพูดชื่อนึงขึ้นมา ทำไมมันถึงได้รู้สึกคุ้นๆหูจังเลย
"ข้าว่าข้าเห็นอยู่นะ แต่ไม่รู้ตอนนี้ไปไหนแล้ว"
แอ๊บโซเล็มว่าก่อนจะกอดอก
"เรายังทำพิธีไม่ได้นะ ถ้าคนมาไม่ครบ"

" ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าหาข้าไม่เจอ ให้เงยหน้าขึ้นมาข้างบนน่ะ"
 
เสียงนึงดังขึ้น  มันดังก้องไปทั่วลานกว้าง   พวกเราทุกคนเงยหน้ามองขึ้นไปตามที่เสียงนั่นบอก ก่อนจะเห็นเงาของใครคนนึงนั่งอยู่ที่ริมหน้าต่าง แสงที่ส่องผ่านหน้าต่างกระทบกับร่างนั้นทำย้อนแสง ทำให้ไม่เห็นหน้าคนๆนั้น
"รีบลงมาได้แล้วน่าเชสเชอร์ มัวแต่เล่นอยู่นั่นแหละ"
ไวท์พูดพร้อมมองนาฬิกาที่อกตัวเอง

"รู้แล้ว"

ชายคนนั้นบอก ก่อนจะกระโดดลงมาจากหน้าต่าง
ตึก!
เมื่อร่างชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ แสงที่ส่องผ่านจากกระจกด้านบนส่องลงมาทำให้ใบหน้าของอีกฝ่าย  ดวงตาของฉันเบิกกว้าง ใบหน้าเรียวคมของชายหนุ่ม ดวงตาสีม่วงชมพู ผมสีม่วงดำสว่าง เขาใส่เสื้อฮูดสีขาวทับด้วยเสื้อสูทสีม่วง กางเกงลายทางสีดำ รองเท้าสีดำ  แต่ที่ทำให้ตกใจและหัวใจเต้นแรง คือ หูแมวสีเท่าม่วงกับหางที่ฟูฟ่อง ที่แสนคุ้นเคย เหมือนเห็นที่ไหนมาก่อน เมื่อนานมาแล้ว
เขาเดินเข้ามายื่นตรงหน้าฉันพร้อมรอยยิ้มที่มีเขี้ยวแต่ดูไม่น่ากลัวมาให้ฉัน
" สวัสดี อลิซ..."
"........เอ๊ะ..........."





หล้าาา จบไปกับอีกตอนแล้วว ตอนนี้ทำไมไวท์มันดูพระเอกจัง555 เล่นใหญ่ตั้งแต่ออกโรง  มีความลำเอียง กำๆ โอเคค่ะ ชอบไม่ชอบยังไงก็เม้นบอกไรท์หน่อยนะ ไรท์ชอบอ่าน เจอกันตอนหน้าจ้าา
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #5 Krosspine (@Ornicha99) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 15:47
    คือ สนุกนะ มันเริ่มจะสนุกตอนที่เข้ามาในโลกนี้แต่ รำคาณ นางเอกอะ ถามนู่นถามนี่น่ารำคาณ เค้าให้ทำอะไรก็ทำๆไปเถอะ คนอ่านรำคาณ ฮึ้ย!!
    #5
    1
    • #5-1 P_u4422 (@P_u4422) (จากตอนที่ 6)
      30 ธันวาคม 2559 / 16:18
      ใจเย็นน~ นางยังไม่รู้เรื่อง ช่วงแรกๆโง่ก่อน555
      #5-1