ตอนที่ 2 : เมืองเริ่มต้นกับเฒ่าขอทาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5406
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 136 ครั้ง
    21 ส.ค. 61

     “ผู้เล่น จางซื่อหลง ระดับผู้ฝึกหัด เลเวลหนึ่ง อาชีพ ยังไม่มี ทางเราจะทำการส่งท่านไปยังเมืองเริ่มต้นค่ะ”



      “นับถอยหลัง.....”


      10.. 9.. 8.. ตอนนี้เตี๋ยวหรือจางซื่อหลงตื่นเต้นสุดๆ ที่จะได้ไปท่องยุทธภพสักที หลังจากใช้เวลาไปเกือบ 15 นาที โดยเวลา 1 วันในเกมเท่ากับ 1 ชั่วโมง แล้วตอนนี้เวลาในเกมก็น่าจะผ่านไปครึ่งวันแล้ว 7.. 6.. 5.. 4.. 3.. 2.. 1..



       ผนังทั้งสี่ด้านค่อยๆหมุนรอบตัวของจางซื่อหลง และเร็วขึ้นเรื่อยๆจนเสียงดังราวกับลมพายุที่กำลังหมุนรอบตัว



       พักหนึ่ง... เกิดแสงจ้าขึ้นจนแสบตา จางซื่อหลงต้องหลับตาลง


       เมื่อจางซื่อหลงลืมตาขึ้น…



       “ยินดีต้อนรับสู่เมืองเริ่มต้นค่ะ” เสียงใสๆของผู้หญิงดังขึ้นในหัวอีกครั้งหนึ่ง


       หลังจากที่จางซื่อหลงเห็นสิ่งต่างๆที่อยู่รอบตัวก็ต้องถึงกับตื่นเต้นขึ้นมาทันที เพราะภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าเหมือนเขาเข้ามาอยู่ในโลกใบใหม่ ที่มีท้องฟ้าอันแสนสดใส สายลมพัดไหวพริ้วจนรู้สึกเย็นกายสบายตัว พอสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆก็รู้สึกสดชื่นเหมือนได้รับอากาศอันบริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปน แต่ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน พระอาทิตย์อยู่ตรงศรีษะดังที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด พอมองไปโดยรอบก็ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในลานกว้างนี้เลย


      “ไอ้กล้า! ไอ้เดช! พวกแกทิ้งฉันไปหมดเลยหรือเนี่ย ม้ายยยยนะ!” แล้วจางซื่อหลงก็คุกเข่าลงบนพื้นช้าๆ เอามือทั้งสองข้างยันพื้นไว้พร้อมกับก้มหน้า น้ำตาลูกผู้ชายหยดลงบนพื้นอีกครั้ง


      “ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น จางซื่อหลง ที่เข้ามาในเกมเป็นคนที่หนึ่งหมื่น เป็นคนสุดท้าย เรามีรางวัลสมนาคุณให้กับท่าน เป็นซาลาเปาจำนวนแปดสิบลูก ของได้ถูกส่งไปยังกระเป๋าเก็บของเรียบร้อยแล้วค่ะ” เสียงจากระบบ


      หลังจากระบบพูดจบ จางซื่อหลงก็เลิกดราม่าเปลี่ยนมาเป็นคลี่ยิ้มแทน “มาเป็นคนสุดท้ายเหรอมิน่าล่ะถึงไม่เห็นใครเลย คงรีบไปเก็บเวลเพิ่มความเทพกันอยู่สินะ ฮึๆ ไอ้กล้ากับไอ้เดชคงเป็นหนึ่งในนั้นด้วยเป็นแน่ เอาล่ะอย่างน้อยก็ได้ซาลาเปามากินฟรีๆ ใครจะไปรู้ล่ะ ฮ่ะๆๆๆ” จางซื่อหลงยืนท้าวเอวหัวเราะร่าอยู่คนเดียวกลางลานที่แสนจะว่างปล่าว


      จางซื่อหลงกำลังจะเดินออกจากลาน เสียงระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ผู้เล่นจางซื่อหลงพร้อมเรียนรู้การใช้งานฟังก์ชั่นต่างๆหรือยังคะ?”


      “พร้อม” จางซื่อหลงรีบตอบทันควัน


      “ฟังก์ชั่นกระเป๋าเก็บของ ผู้เล่นสามารถใช้งานได้โดยการใช้มือแตะกระเป๋าที่อยู่ข้างเอวแล้วพูดว่า เปิด ก็จะปรากฎช่องเก็บของขึ้นมายี่สิบช่อง ถ้าต้องการปิดการใช้งาน ให้ผู้เล่นแตะที่กระเป๋าแล้วพูดว่า ปิด ช่องเก็บของที่ปรากฎอยู่ก็จะหายไปค่ะ” จางซื่อหลงทดสอบเปิดดูก็พบช่องเก็บ 20 ช่องและมีหนึ่งช่องที่มีซาลาเปาจำนวน 80 ลูก จางซื่อหลงยิ้มอย่างพึงพอใจ


      “ฟังก์ชั่นระบบ ผู้เล่นสามารถใช้งานได้โดยการแตะที่หลังมือซ้ายแล้วพูดว่า เปิดระบบ จะปรากฎหน้าต่างขึ้น ในหน้าต่างสามารถดูสถานะของตัวผู้เล่น เวลาปกตินอกเกม ระบบเพื่อทำการออฟไลน์ ระบบการสื่อสาร ระบบรายชื่อเพื่อน ระบบปาร์ตี้  และระบบการแลกเปลี่ยนเงินในเกมกับบัญชีธนาคาร ถ้าต้องการปิดการใช้งาน ให้ผู้เล่นพูดว่า ปิดระบบ หน้าต่างก็จะหายไปค่ะ” หลังจากที่อธิบายการใช้งานฟังก์ชั่นระบบจบ ระบบถามจางซื่อหลงอีกครั้ง “ผู้เล่นจางซื่อหลงต้องการทราบข้อมูลอื่นๆอีกไหมคะ?”



      “ไม่ต้องการ” จางซื่อหลงตอบเพราะได้อ่านวิธีการเล่นเกมมาจากคู่มือบ้างแล้ว


      “ถ้าผู้เล่นต้องการถามข้อมูลเพิ่ม สามารถพูดคำว่า ระบบข้อมูล แล้วถามข้อมูลที่ต้องการทราบ ทางเราจะแจ้งข้อมูลที่ถามจากฐานข้อมูลที่มีค่ะ ขอให้ท่านสนุกไปกับการท่องยุทธภพนะคะ ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ” หลังจากนั้นเสียงจากระบบก็หายไป


      “ฮ่าๆๆๆ จากนี้ก็ได้เวลาไปท่องยุทธภพแล้ว...” หลังจากนั้นจางซื่อหลงก็เดินออกจากลานกว้างด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ท่องเที่ยวไปทั่วยุทธภพ


      หลังจากเดินสำรวจเมืองเริ่มต้นที่เต็มไปด้วยผู้เล่นและเอ็นพีซี(ตัวละครที่ผู้เล่นไม่ได้ควบคุม) อยู่พักหนึ่ง จางซื่อหลงจึงมานั่งพักอยู่ข้างทางเดินเพราะรู้สึกหิวขึ้นมา จากนั้นก็หยิบซาลาเปามากิน 2 ลูก



       ซาลาเปา 1 ลูกทำให้ไม่รู้สึกหิวถึง 3 ชั่วโมง แต่ถ้าเรานอนพลังงานจะลดน้อยมากจะอยู่ได้ถึง 6 ชั่วโมง



       เมืองเริ่มต้นนอกจากผู้เล่นที่เดินไปเดินมา จางซื่อหลงยังพบว่ามีขอทานเยอะมากๆ ต่างพากันขออาหารบ้าง ขอเงินบ้าง แต่ผู้เล่นส่วนใหญ่ก็เดินผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้สนใจอะไร เพราะเข้าใจว่าคงเป็นเอ็นพีซีที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสร้างบรรยากาศซะมากกว่า



      จางซื่อหลงหันไปเห็นเด็กผู้หญิงขอทานหน้าตามอมแมมคนหนึ่ง กำลังกระตุกชายผ้าของผู้เล่นหญิงที่พึ่งออกมาจากร้านก๋วยเตี๋ยวกับเพื่อนของนางอีกหลายคน



       “พี่สาวคนสวย ช่วยแบ่งซาลาเปาให้หนูสักลูกได้ไหมจ๊ะ หนูยังไม่ได้กินอะไรเลยมาตั้งแต่เช้าเเล้ว” สาวน้อยขอซาลาเปาพร้อมกับทำหน้าตาน่าสงสารแล้วยังกำชายผ้าไว้แน่นไม่ยอมปล่อยอีกด้วย


      “ใบหยก! เราต้องรีบไปเก็บเวลกันต่อนะ อย่าไปสนใจเลยมันก็แค่เอ็นพีซี เล่นละครไปตามบทเท่านั้น ใช่ไหมเจ้าหนู?” เพื่อนหญิงคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้าดุใส่สาวน้อยผู้น่าสงสาร



      ใบหยกเห็นหน้าสาวน้อยเริ่มน้ำตาคลอเบ้ากำลังจะร้องไห้ก็เริ่มรู้สึกสงสารมากขึ้น



เพื่อนหญิงคนที่ทำหน้าดุใส่สาวน้อย เห็นใบหน้าของใบหยกที่กำลังจะหลงกลสาวน้อยขอทาน จึงพูดตัดบทว่า “ใบหยกเรารีบไปกันเถอะ ปล่อยให้แม่สาวน้อยตุ๊กตาทองเล่นบทของนางต่อไปคนเดียวก็แล้วกัน” แล้วเอามือดึงแขนของใบหยกเพื่อจะรีบออกไปจากที่นี่


      แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว ใบหยกลั้งแขนเพื่อนของนางเอาไว้ แล้วไปจับศรีษะของสาวน้อยก่อนพูดขึ้น “นี่แม่หนูอย่าร้องไห้นะ เดี๋ยวพี่แบ่งซาลาเปาให้สามลูก จะได้เก็บไว้กินยามหิวไง ดีไหม” นางพูดจบ สาวน้อยขอทานจึงพยักหน้ารับหงึกๆ


      ใบหยกกำลังจะหยิบซาลาเปา เพื่อนสาวของนางจึงมองแม่สาวน้อยด้วยความเจ็บใจ ในขณะนั้นเองแม่สาวน้อยจอมแสบก็เอานิ้วแหกตาแลบลิ้นใส่นางซะอย่างนั้น จนนางเริ่มจะหัวร้อนขึ้นมา “ใบหยก! ดูแม่หนูแสบนั่นสิ!” ใบหยกหยิบซาลาเปา 3 ลูกออกมา แล้วมองไปยังแม่สาวน้อยที่ตอนนี้เปลี่ยนมาทำตาละห้อยแสดงสีหน้าตื่นกลัวเพื่อนสาวของนางยิ่งนัก


      “บุปผา! ดูสิ! เธอกำลังทำให้เด็กกลัวแล้วนะ” ใบหยกต่อว่าบุปผาที่กำลังทำสีหน้าบึ้งตึงใส่สาวน้อยขอทานปานจะกินเลือดกินเนื้อ


      “ชิ!...” บุปผาทำท่างอนแล้วยืนหันหลังให้ไม่พูดไม่จา


      “เอานี่ซาลาเปาเก็บไว้กินเวลาหิวนะจ๊ะ” ใบหยกยื่นซาลาเปาให้กับแม่สาวน้อยผู้น่าสงสาร


      “ขอบคุณคะพี่สาวคนสวย” สาวน้อยรับเอามาด้วยความยินดี


      "บุปผา! ใบหยก! มัวทำอะไรอยู่ เดี๋ยวพวกเราเวลไม่ทันคนอื่นเค้านะ” เพื่อนสาวสามคนที่เดินล่วงหน้าไปก่อนตะโกนเรียก


      “เดี๋ยวพี่ไปก่อนนะจ๊ะ” ใบหยกลูบศรีษะสาวน้อยแล้วก็เดินจากไป



ปุบผาบ่นให้กับใบหยก “เธอก็เป็นซะอย่างนี้แหละ ทั้งในเกมนอกเกม”


      “บ๊ายบ่าย! ขอให้โชคดีนะคะ” สาวน้อยโบกมือให้ใบหยก ในขณะที่ใบหยกหันหลังมาโบกมือให้กับนางเช่นกัน


      ‘ยัยนี่ใจดีจริงๆ แฮะ’ จางซื่อหลงคิดชื่นชมในใจ เขานั่งอยู่ไม่ไกลจากร้านก๋วยเตี๋ยวมากนัก


      หลังจากกินซาลาเปาไป 2 ลูก จางซื่อหลงก็ลุกขึ้นยืนบิดตัวซ้ายขวา ในขณะที่จะก้าวเดินออกจากที่นั่งก็ต้องตกใจเมื่อมีบางสิ่งจับที่ข้อเท้าของเขาไว้แน่นจนแทบจะล้ม “เฮ้ย!” เขาร้องเสียงหลง



       พลันหันหน้าไปดู “ม้ายยยยยนะ!O[]O” ภาพที่เห็นคือชายแก่เนื้อตัวสกปรกแมลงวันตอมตามตัวเต็มไปหมด



       “อ๊ากกก! ทามมายต้องเป็นฉานด้วย~ ออกไปนะ!” จางซื่อหลงร้องลั่นพร้อมกับพยายามดึงขาสุดชีวิต เพื่อจะให้หลุดจากเงื้อมมือของชายแก่เนื้อตัวสกปรกนั่น แต่ก็ไม่เป็นผล มันจับข้อเท้าของเขาไว้แน่นยากที่จะดิ้นหลุดไปโดยง่ายราวกับว่าถูกติดด้วยกาวตราช้างเอาไว้อย่างไรอย่างนั้น


      “ข้า… กำลังจะตาย... ช่วยข้าด้วย!” ชายแก่พูดเสียงแหบแห้ง


      ‘จะตายบ้าอะไรวะ กำลังแกหยั่งกะช้างสาร ขนาดแค่มือข้างเดียวนะเนี่ย’ จางซื่อหลงก็ยังไม่หยุดดิ้นพยายามเอามือแกะนิ้วออกทีละนิ้ว พลันชายแก่ก็เอามืออีกข้างมาจับไว้อีก ‘ม่ายยยย! O[]O ขนาดมือข้างเดียวยังเอาไม่ออกแต่นี้สองข้าง ตูตายแน่! กลิ่นของแกทำให้ฉันแทบจะอวกอยู่แล้ว’


      “ช่วยด้วย!” จางซื่อหลงร้องสุดเสียงแต่ก็ไม่มีใครสนใจเขาเลย “แกต้องการอะไร?!” เขาถามขึ้นเสียงหลง


      “ซาลาเปา… สี่ลูก...” ชายแก่บอกความต้องการออกมา


      จางซื่อหลงรีบหยิบซาลาเปาออกมาให้ทันที พอชายแก่เห็นซาลาเปาก็รีบคว้าเอามาเป็นของมัน



       เสียงจากระบบก็ดังขึ้นเข้ามาในหัวของจางซื่อหลงทันที “ผู้เล่นจางซื่อหลงทำตามเงื่อนไขรับภารกิจช่วยเหลือเฒ่าขอทาน ต้องการยืนยันรับภารกิจหรือไม่”



       พอสิ้นเสียงจากระบบ จางซื่อหลงที่มีสีหน้าตกใจเมื่อครู่เปลี่ยนมาเป็นทำหน้าเอ๋อแทน เขาคิดในใจ 'ภารกิจบ้าบออะไรวะเนี่ย? รับไปก่อนละกัน...'


      “ยืนยัน” จางซื่อหลงตอบ


      “ภารกิจได้รับการยืนยันเรียบร้อยแล้ว” หลังจากนั้นเสียงจากระบบก็หายไป


      ช่วงที่จางซื่อหลงรับภารกิจอยู่ ชายแก่ก็กินซาลาเปา 4 ลูกหมดพอดี  เขาลุกขึ้นมานั่งบริเวณเดียวกับจางซื่อหลงที่เคยนั่งก่อนหน้านี้แล้วพูดเปรยกับตัวเอง “นึกว่าจะไม่มีใครมารับภารกิจซะแล้ว...”


      “ลุงคงรอมาเกือบวันแล้วสินะ” จางซื่อหลงถามพร้อมกับขยับตัวออกห่างเอามือปิดจมูกไว้ เขายอมรับกลิ่นเหม็นๆไม่ไหวจริงๆ ตาแก่ขอทานได้ยินจึงพยักหน้า



      “แล้วภารกิจของลุงคืออะไรล่ะ?” จางซื่อหลงรีบถาม


      “ใจเย็นๆ ตะกี้เจ้ายังร้องจะเป็นจะตายอยู่เลยไม่ใช่เหรอรีบร้อนไปได้ ฮ่าๆๆๆ ข้าเห็นหน้าเจ้าเมื่อครู่แล้วยังอดขำไม่หาย” ตาแก่มันพูดแล้วก็หัวเราะออกมายกใหญ่


      ‘เป็นใครเจอเข้าไปแบบนั้น ก็ต้องแหกปากกันทุกคนล่ะ’ จางซื่อหลงนึกแล้วยังรู้สึกเสียวไส้ไม่หาย


      “ลุงบอกภารกิจมา ฉันต้องทำอะไรบ้าง?” จางซื่อหลงพูดเร่ง ทำสีหน้าเซ็งๆ ที่เห็นตาแก่มันเอาแต่หัวเราะเขาไม่หยุด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 136 ครั้ง

417 ความคิดเห็น

  1. #188 PIK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 23:28
    สนุกคะ
    #188
    1
  2. #4 kpisunee (@kpisunee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 16:21
    Fav. แล้ว อย่าลืมมาต่อนะคะ 
    #4
    1
    • #4-1 PMMchannel (@PMMchannel) (จากตอนที่ 2)
      4 กันยายน 2560 / 16:28
      ผมจะลงให้ตลอด 30 วันเลย เพื่อคุณเลยนะเนี่ย5555

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 กันยายน 2560 / 21:05
      #4-1