[NCT] "แจโดรักนี้ป่วยจิต" | JAEDO FT.TAETEN

ตอนที่ 6 : แจโดรักนี้ป่วยจิต (6) (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    17 ก.พ. 60

Chapter 6

แจโดรักนี้ป่วยจิต (6)






               ผมเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกเราจะคบกันมาได้สองเดือนกว่าแล้ว ตัวผมเองก็ยังคงรู้สึกเขินอยู่ทุกครั้งเวลาที่แจฮยอนเข้ามาสัมผัสตัวของผมแบบนี้

 

               เด็กหนุ่มร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาในห้องแล็บอย่างเงียบเชียบพลันวาดวงแขนเข้าไปโอบกอดเด็กหนุ่มเจ้าของฟันกระต่ายจากด้านหลังที่ยังคงนั่งทำงานของเขาอยู่คนเดียวในห้องนั้น

 

               พี่จะนั่งทำงานอยู่ที่นี่ไปอีกนานแค่ไหนกันเหรอฮะ? ตอนนี้น่าจะกลับบ้านได้แล้วไม่ใช่เหรอ?!”

 

               เอ๋?!” ใบหน้าของดงยองพลันขึ้นสีเลือดฝาดขึ้นมาในทันทีแบบที่ตัวเขาเองก็ห้ามมันไม่ได้อีกเช่นกัน

 

               นี่พี่ทำเสร็จหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? เด็กหนุ่มตัวสูงที่โน้มใบหน้าข้ามหัวไหล่ของดงยองมาดูบนหน้าจอโน้ตบุคส์รีบเอ่ยปากท้วง ก่อนใช้ปลายนิ้วดึงรั้งเสื้อกราวนด์สีเสื้อขาวของดงยองให้เลื่อนหลุดลงมาจากหัวไหล่

 

               อ๋า?! เดี๋ยวก่อนสิ! แจฮยอน!” เด็กหนุ่มที่ถูกจู่โจมพลันรีบลุกขึ้นยืนตัวตรง ก่อนที่จะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้าเด็กหนุ่มตัวสูงให้หยุดฝ่ามือของเขาเอาไว้เพียงแค่นั้น

 

               หืม?เจ้าของชื่อถึงกับยืนเอียงคอจ้องมองดูใบหน้าของรุ่นพี่อย่างที่แอบรู้สึกผิดหวังอยู่สักหน่อย

 

               วันนี้ฉันต้องรีบกลับบ้านน่ะ!”

 

               อะไรกันครับ จู่ ๆ ก็มาพูดแบบนี้กับผม พี่จำไม่ได้เหรอไง?! ว่าครั้งสุดท้ายที่เรามีความสุขด้วยกัน ในรถตอนนั้น มันผ่านมานานแค่ไหนแล้ว?

 

               เอ่อ...

 

               ผมเองยังจำสีหน้าของพี่ในตอนนั้น ตอนที่พี่มีความสุขได้อยู่เลยนะ

 

               เอ่อ...เด็กหนุ่มที่พยายามหลบเลี่ยงสายตาของแจฮยอนพลันรู้สึกเขินขึ้นมาในทันทีจนใบหน้าของเขาแดงระเรื่อและไล่ลามไปจนถึงใบหู

 

               หรือว่าพี่ยังรู้สึกเจ็บอยู่อีกเหรอ? แจฮยอนบีบท่อนแขนของดงยองอย่างคาดคั้นขอฟังคำตอบ อีกใจหนึ่งก็เป็นห่วงดงยองที่อาจจะยังรู้สึกเจ็บอยู่ที่ช่องทางด้านหลังนั้น

 

               อ๋า...ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย!” เด็กหนุ่มที่กำลังหน้าแดงรีบร้องออกมาเสียงดังลั่นเป็นการปฏิเสธ

 

               RRRrrrrr!!!

 

               RRRrrrrr!!!

 

               เสียงโทรศัพท์ของดงยองที่กำลังดังถี่ขึ้นมาในนาทีนั้น ทำให้เด็กหนุ่มตัวสูงจำเป็นต้องยอมปล่อยมือของเขาออกจากท่อนแขนของดงยองในทันที

 

               สายตาของทั้งคู่เอาแต่จ้องมองดูอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังสว่างวาบขึ้นมาอยู่บนโต๊ะ ก่อนที่แจฮยอนจะเอ่ยปากพูดขึ้นมากับดงยองอีกครั้ง

 

               สายเรียกเข้าจากที่บ้านของพี่ไม่ใช่เหรอ?

 

               อืม! ไม่รู้เหมือนกันว่ามีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า? ดงยองรีบหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมากดปุ่มเพื่อรับสายทันที

 

               ฮัลโหล?

 

               (พี่ดงยองงงงงงงง!!! วันนี้พี่จะกลับมานอนที่บ้านใช่มั้ยฮะ?)

 

               อ๋า.... เจ้าของชื่อถึงกับต้องดึงมือถือออกห่างจากหูของตัวเองเมื่อเสียงร้องตะโกนของอีกฝ่ายหนึ่งดังเข้ามาในรูหูจนแสบแก้วหูไปหมดแล้ว

 

               จีซอง? มีอะไรเกิดขึ้นกับนายหรือเปล่า?

 

               (พี่ดงยองจะกลับมานอนที่บ้านวันนี้ใช่มั้ยฮะ?!)

 

               (เฮ้! จีซอง? อย่างอแงแบบนี้สิ!) กงมยองฉวยเอาโทรศัพท์ในมือของจีซองขึ้นมาแนบหู พร้อมกับใช้ฝ่ามือของเขาลูบไล้เส้นผมบนศรีษะของน้องชายคนเล็กอย่างเบามือเพื่อปลอบโยน

 

               (ขอโทษนะดงยอง พี่แค่บอกกับจีซองไปว่านายจะไม่กลับมานอนที่บ้านคืนนี้ เขาก็เลยร้องไห้งอแงใหญ่เลยน่ะ)

 

               อ๋อ! แบบนี้นี่เอง งั้นพี่ช่วยบอกกับจีซองด้วยนะว่าผมเปลี่ยนใจแล้ว จะกลับไปนอนที่บ้านคืนนี้

 

               (ตกลงตามนั้นนะ เดี๋ยวพี่จะบอกกับจีซองให้)

 

               ครับ แล้วค่อยเจอกันนะ

 

               (โอเค บาย)

 

               ปี๊บ!!!

 

               อะไรกันเนี่ย?! จู่ ๆ จีซองก็งอแงร้องไห้เรียกหาที่ดงยองของผมแบบนี้ได้ยังไงกันน่ะ?!” แจฮยอนที่นั่งฟังดงยองคุยโทรศัพท์มาตั้งแต่ต้น รีบยกมือขึ้นมาเกยคางของเขาไว้บนโต๊ะแบบที่รู้สึกขัดใจอยู่ไม่น้อย

 

               ก็แหงล่ะ พักหลัง ๆ มานี้ ฉันเองก็ไม่ค่อยมีเวลาให้จีซองเลยด้วย เขาก็เลยงอแงเป็นเรื่องธรรมดาน่ะ

 

               แล้วผมล่ะ? เด็กหนุ่มตัวสูงรีบทวงคำสัญญาของเขาขึ้นมาบ้างเพราะดงยองตอบตกลงรับปากแล้วว่าจะไปนอนค้างที่บ้านด้วยกันคืนนี้

 

               อืม...นั่นสินะ?! ถ้างั้นนายก็ไปนอนที่บ้านฉันคืนนี้แทนได้หรือเปล่าล่ะ?

 

               ห๊า?! พี่ดงยองว่ายังไงนะ?

 

               เด็กหนุ่มตัวสูงแทบจะร้องออกมาเสียงหลงหลังจากที่ได้ยินข้อเสนอที่ดงยองพยายามยัดเยียดให้กับเขาเพราะยังรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเขากับพี่กงมยองยังคงไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไรนัก

 

.

.

 

               แต่ท้ายที่สุดแล้วเด็กหนุ่มตัวสูงก็ยอมทำตามข้อเสนอของดงยองที่ให้เขามานอนค้างด้วยกันที่บ้าน และนี่ก็เป็นครั้งที่สองแล้ว ที่แจฮยอนได้มาที่บ้านของพี่ดงยองแบบนี้

 

               ผมกลับมาแล้วนะ

 

               ดงยองใช้ฝ่ามือค่อย ๆ เลื่อนบานประตูปิด ในขณะที่เด็กหนุ่มตัวสูงก็พยายามสอดส่องสายตามองดูไปรอบ ๆ บ้านด้วยเช่นกัน

 

               พี่ดงยองกลับมาแล้ว!” แจมินกับจีซองเด็กน้อยสองคนรีบโผล่หน้าของตัวเองยื่นออกมาดูทันทีที่ได้ยินเสียงของพี่ชายคนรองสุดที่รัก แต่ทว่าดวงตาของพวกเขากลับยิ่งต้องเบิกกว้างขึ้นไปอีก เมื่อมองเห็นเด็กหนุ่มตัวสูงอีกคนหนึ่งที่กำลังยืนซ้อนอยู่ที่ด้านหลังตรงหน้าประตูทางเข้าบ้านนั้น

 

               ห๊า?! เป็นไปได้ยังไงกันเนี่ย?!” แจมินกับจีซองต่างก็มองหน้ากันไปมา ก่อนที่จะกระพริบตาสองข้างของตัวเองแบบถี่ ๆ

 

               เห็นมั้ยล่ะ! ฉันบอกพวกนายแล้ว ว่าต้องเป็นพี่ชายสุดหล่อคนนี้แน่นอน เพราะว่าพี่เขาเคยมาที่บ้านเราแล้วยังไงกันล่ะ?!” เจโน่พูดขึ้นมาทันทีตอนที่ลุกเดินออกมาดูพี่ชายของตัวเองที่มาปรากฏตัวพร้อมกับแขกคนพิเศษในคืนนี้

 

               หืม?!” แจมินและจีซองยังคงจ้องมองดูใบหน้าของเด็กหนุ่มตัวสูงอีกครั้งแบบที่ตาแทบจะไม่กระพริบ

 

               พี่กงมยองเขาบอกกับพวกเราไว้น่ะฮะ ว่าพี่ดงยองจะพาแขกพิเศษมาที่บ้าน พวกเราก็เลยทายกันเล่น ๆ ว่าน่าจะเป็นผู้หญิงที่อาจจะเป็นแฟนของพี่ดงยองใช่หรือเปล่า?!” เจโน่พูดอธิบายต่อไปเพื่อไขข้อข้องใจของดงยองที่ยืนมองดูใบหน้าของน้องชายตัวเองทั้งสามคนก่อนที่จะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในนาทีนั้น

 

               พี่เคยบอกแล้วใช่มั้ย? ว่าอย่าเอาเรื่องของพี่ไปเล่นพนันกันแบบนั้น?!”

 

               ขอโทษด้วยนะครับ ครั้งหน้าพวกผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วล่ะเด็กน้อยทั้งสามคนยอมรับปากกับพี่ชายของตัวเองอย่างว่าง่าย ก่อนที่จะพากันกลับเข้าไปนั่งเล่นต่อภายในห้องรับแขกนั้น

 

               น้อง ๆ ของพี่คงคาดไม่ถึงกันเลยสินะ? ว่าพี่ดงยองจะมีแฟนเป็นผู้ชายแบบนี้เด็กหนุ่มตัวสูงเอ่ยพูดขึ้นมาอย่างติดน้อยใจในตอนที่เขาค่อย ๆ ถอดรองเท้าผ้าใบของตัวเองออกวางไว้อยู่ที่หน้าประตูทางเข้านั้น

 

               ห๊า?! ฟงแฟนอะไรของนายกันล่ะ?!”

 

               ไม่ต้องมาร้อง ห๊า?! ใส่ผมเลยนะ เพราะว่ายังไงผมก็แฟนกับพี่ดงยองแล้วไม่ใช่เหรอ?

 

               เอ่อ...ขอโทษนะ คือว่า...ฉันยังไม่ค่อยชินกับเรื่องนี้เท่าไหร่ ที่จะให้เรียกกันว่าเป็นแฟนแบบนี้?

 

               ผมไม่แคร์หรอก ว่าพี่จะยอมรับผมเป็นแฟนหรือเปล่า? แต่ยังไงซะ พี่ก็เป็นแฟนกับผมแล้วอยู่ดี เป็นแฟนกันอย่างสมบูรณ์แบบทางพฤตินัย พี่เข้าใจที่ผมพูดใช่มั้ย?

 

               ใบหน้าของดงยองพลันขึ้นสีแดงจัด เมื่อได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากของแจฮยอนด้วยสายตาและท่าทางที่ดูจริงจังแบบนั้น

 

               เอ่อ...

 

               และไม่ว่ารูปแบบความรักของพี่จะมีหน้าตาเป็นยังไง? ผมก็พร้อมที่จะสร้างมันให้เป็นจริงขึ้นมาตามที่พี่วาดฝันเอาไว้แบบนั้นด้วยเหมือนกัน ขอเพียงแค่พี่ดงยองพร้อมที่จะก้าวเดินไปข้างหน้ากับผม พี่เข้าใจสิ่งที่ผมกำลังบอกอยู่ใช่มั้ย?

 

               ห๊า?! เอ่อ...

 

               ว่าแต่พี่ไม่ต้องรีบไปทำกับข้าวแล้วเหรอ? เด็กหนุ่มตัวสูงตั้งใจเปลี่ยนเรื่องพูดขึ้นมาในทันที ที่เห็นดงยองยังคงยืนเขินหน้าแดงอยู่อย่างนั้น ก่อนที่จะพลิกหมุนตัวเดินเข้าไปหาน้องชายคนเล็กสุดในบ้านของดงยอง

 

               ดูสายตาของจีซองที่กำลังจ้องมองผมอยู่แบบนั้นสิ?! คล้ายกับว่าเขากำลังส่งสัญญาณเตือนอะไรบางให้ผมรู้ แบบที่ต้องรีบคืนพี่ชายสุดที่รักของเขาให้กลับไปหาเขาจริงจังเสียที

 

               แต่นั่นก็คงเป็นธรรมชาติของเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ยังไม่เข้าใจความจริงบนโลกใบนี้ เขาคงกำลังกลัวว่าไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้กำลังมาแย่งความรักจากพี่ชายของเขาไปจนหมดเลยสินะ?!

 

               เพราะแบบนี้เองผมก็เลยกลายเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของจีซองไปโดยปริยาย

 

               เด็กหนุ่มตัวสูงค่อย ๆ เดินเข้าไปหาน้องชายตัวเล็กของดงยอง ก่อนที่จะพยายามเอ่ยปากบอกน้องชายคนเล็กให้ทำตามคำขอร้องของเขาอย่างใจเย็นที่สุด

 

               แบมือให้ดูหน่อยสิ?! จีซอง เด็กหนุ่มตัวสูงพยายามอย่างหนักในการหลอกล่อเด็กอายุน้อยที่ยืนจ้องหน้าเขาแบบเขม็งอยู่ตรงนั้น

 

               หืม?!” เจ้าของชื่อตัวเล็กเผลอลืมทุกอย่างก่อนยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาแบรอไว้อย่างไม่มีทีท่าว่าจะทักท้วงอะไรทั้งนั้น


               ฉันต้องขอโทษด้วยนะ ที่เอาแต่ใจตัวเองแย่งพี่ชายของนายไปอยู่กับตัวฉันตลอดเวลาเลยน่ะ

 

               ชอคโกแลตแบบที่แจฮยอนเคยแอบเอาให้ดงยองในวันวาเลนไทน์ก่อนหน้านี้ ถูกล้วงหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงพร้อมกับวางลงบนฝ่ามือน้อย ๆ ของจีซองอย่างเบามือ ก่อนที่เด็กหนุ่มตัวสูงจะรวบจับมือเล็ก ๆ ข้างหนึ่งของจีซองเอาไว้ แล้วพากันเดินเข้าไปในห้องรับแขกแบบที่ไม่มีอะไรยากอย่างที่คิด

 

               รอยยิ้มที่ทั้งคู่ที่มีให้ต่อกัน กลับยิ่งทำให้ดงยองรู้สึกเหลือเชื่อในตัวของแจฮยอนมากเข้าไปอีกในตอนนั้น

 

               จีซองยอมรับแจฮยอนง่ายแบบนั้นเลยงั้นเหรอ? ถึงยอมให้เขาเข้าใกล้จับตัวได้ง่าย ๆ แบบนี้?

 

.

.

 

               กับข้าวเสร็จเรียบร้อยหมดทุกอย่างแล้ว ที่เหลือก็คือแค่รอให้ข้าวสุกก่อนสินะ?!

 

               เด็กหนุ่มเจ้าของฟันกระต่ายภายใต้ชุดผ้ากันเปื้อนที่ยืนอยู่ในครัว รีบยกหลังมือของเขาขึ้นมาปาดเหงื่อ ก่อนมองดูอาหารทั้งหมดที่วางเรียงกันเอาไว้อยู่จนเต็มเกือบล้นโต๊ะ

 

               ว่าแต่พวกเด็ก ๆ กับแจฮยอนกำลังทำอะไรกันอยู่นะ?

 

               ดงยองแอบยื่นหน้าของตัวเองเข้าไปชะโงกมองดูทุกคนที่กำลังนั่งเล่นไพ่กันอยู่ที่โต๊ะภายในห้องรับแขกนั้น

 

               ฟูลเอาส์

 

               ไพ่เอซจำนวนสามเรียงใบติดกันพร้อมกับคิงส์อีกสองใบที่ถืออยู่ในมือของแจฮยอนทำให้เจ้าตัวรีบส่งเสียงร้องตะโกนออกมาสุดเสียงด้วยความดีใจอย่างที่สุด

 

               จีซองชนะอีกแล้ว เด็กหนุ่มตัวสูงพูดจาหยอกล้อน้องชายตัวเล็กของบ้านที่ยังคงนั่งอยู่บนตักในอ้อมกอดของเขาแบบที่ไม่ค่อยประสีประสากับเกมการพนันมากนัก

 

               นายนี่มันสุดยอดไปเลยนะ จีซอง แบบนี้คงต้องไปเป็นนักเล่นไพ่มือหนึ่งแล้วล่ะเด็กหนุ่มเจ้าของลักยิ้มที่ข้างแก้มยังคงส่งเสียงหัวเราะดังตามออกมาอย่างรู้สึกชอบใจฝีมือของตัวเองอยู่ไม่น้อย

 

               พี่แจฮยอนก็พูดเกินไปหรือเปล่า? จีซองเขายังตัวแค่นี้อยู่เลย เดี๋ยวก็ได้เข้าคุกกันหมดหรอกฮะ? เจโน่เด็กหนุ่มที่พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่เริ่มเอ่ยปากทักท้วงเด็กหนุ่มที่มีอายุมากกว่าขึ้นมาแบบหยั่งเชิง

 

               แหม! ฉันก็แค่พูดเล่นไปแบบนั้นเอง นายจะจริงจังไปทำไมกันล่ะ?! เจโน่

 

               ไม่ได้หรอกฮะ จีซองยังเด็กอยู่เลย เขาต้องได้เรียนรู้แต่สิ่งที่ดี ๆ ไม่ใช่เหรอไงฮะ?

 

               อ๋า...โอเค ๆ ฉันยอมแพ้นายแล้วก็ได้ งั้นเราเปลี่ยนไปเล่นอย่างอื่นกันดีกว่ามั้ย?

 

               ไม่น่าเชื่อเลยว่าแจฮยอนเขาจะปรับตัวให้เข้ากับเด็ก ๆ และทำให้เด็ก ๆ ยอมรับได้รวดเร็วขนาดนี้

 

               นั่นพี่กำลังยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้นล่ะฮะ พี่ดงยอง? แจมินเอ่ยทักขึ้นในตอนที่เขาหันไปมองเห็นพี่ชายของตัวเองกำลังยืนแอบมองอยู่ที่ทางเข้าห้องรับแขกนั้น

 

               กับข้าวเสร็จแล้วเหรอฮะ? เจโน่ถามออกไปด้วยอีกคนเพราะคิดว่าพี่ชายกำลังเข้ามาตามพวกเขาให้ลุกออกไปกินข้าวเย็นได้แล้วตอนนี้

 

               อืม! เสร็จหมดแล้วล่ะ มาช่วยพี่ตักข้าวใส่จานหน่อยสิ

 

               ได้เลยฮะ น้องชายคนโตของดงยองรีบลุกเดินเข้าไปในครัวอย่างไม่รอช้า พร้อมกับแจฮยอนที่ลุกเดินตามเข้าไปในครัวด้วยอีกคนอย่างไม่ต้องให้ดงยองเอ่ยปากซ้ำสอง

 

               พี่ดงยองฮะ เอาจานใบไหนให้พี่แจฮยอนใช้ดีล่ะฮะ?เจโน่ร้องตะโกนถามออกมาแบบที่เสียงดังลั่น จนดงยองต้องรีบหันหน้าเอี้ยวกลับไปพร้อมกับตอบน้องชายที่ช่วยเหลือเขาอยู่อย่างเต็มที่ภายในห้องครัวนั้น

 

               เอาใบใหม่ที่อยู่ในตู้ชั้นบนสุดนั่นก็ได้นะ

 

               ไม่ต้องยุ่งยากแบบนั้นหรอกฮะ พี่ดงยอง ให้ผมใช้จานแบบที่ใช้กินข้าวกันอยู่แล้วทุกวันก็ได้ เด็กหนุ่มตัวสูงที่เดินเข้ามาจนใกล้จะถึงตัวของดงยองเอ่ยปากขึ้นมาจนทำให้เด็กหนุ่มเจ้าของฟันกระต่ายพลันต้องหันหน้ากลับมามองสบตาแขกคนสำคัญของเขาอีกครั้ง

 

               ความจริงผมเองก็มีพี่สาวเหมือนกันนะ แต่ว่าอายุของพวกเราห่างกันมากเกินไป ก็เลยไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ ถ้าพูดถึงพ่อกับแม่แล้วพวกเราก็แทบจะไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ

 

               ...

 

               ผมชอบนะ ความรู้สึกที่ดูมีชีวิตชีวามีความสุขและรู้สึกอบอุ่นเป็นครอบครัวใหญ่แบบนี้

 

               แจฮยอนยังคงทอดสายตามองดูพวกเด็ก ๆ ที่พากันลงมือจัดการตักข้าวใส่จานวางเรียงเอาไว้บนโต๊ะอยู่แบบนั้น

 

               จีซอง ห้ามใช้มือหยิบอาหารแบบนั้นสิเจโน่ส่งเสียงดุน้องชายคนเล็กอย่างเอ็นดูก่อนยื่นส่งช้อนให้เขาใช้ตักอาหารป้อนเข้าปากของตัวเองแทนการใช้ตะเกียบเพราะด้วยวัยของจีซองในตอนนี้ยังคงใช้ตะเกียบแบบถนัดมือไม่เป็นเลยสักนิด

 

               ผมรู้สึกอิจฉาชีวิตที่มีความสุขแบบนี้ของพี่ดงยองจริง ๆ เลยนะ แจฮยอนหลุบสายตาต่ำลง เพื่อเลี่ยงหลบสายตาที่ดงยองกำลังจ้องมองสบตากลับมาด้วยความรู้สึกที่สงสารและเห็นใจในชีวิตครอบครัวที่โดดเดี่ยวเดียวของแจฮยอนแบบนั้น

 

               นายจะมาที่นี่อีกเมื่อไหร่ก็ได้ตลอดเลยนะ พวกเรายินดีต้อนรับนายเสมอ เด็กหนุ่มเจ้าของฟันกระต่ายค่อย ๆ กอบกุมมือทั้งสองข้างของแจฮยอนเอาไว้อย่างเบามือ

 

               พี่พูดออกมาจากใจจริงใช่มั้ย?!”

 

               ก็ใช่น่ะสิ!”

 

               เด็กหนุ่มสองคนยังคงยืนนิ่งสบตากันอยู่อย่างลึกซึ้ง ก่อนที่แจมินและเจโน่จะพยายามหรี่สายตาของตัวเล็กให้เล็กลงอย่างจ้องจับผิดพี่ชายสองคนที่ยังคงยืนจับมือกันแน่นอยู่ตรงนั้น

 

               พี่สองคนทำอะไรกันอยู่เหรอฮะ? ฝ่ามือทั้งสองข้างของเจโน่ต้องรีบยกขึ้นมาปิดตาของจีซองเอาไว้จนแน่นในทันที เพราะไม่อยากให้น้องชายคนเล็กต้องมาเห็นภาพบาดตาบาดใจของพี่ชายสองคนที่ยืนสวีทหวานกันอยู่ตรงนั้น

 

               อ่า...ไม่มีอะไรหรอก สองมือของดงยองที่กำลังเกาะกุมมือของแจฮยอนอยู่พลันคลายออกจากกันในทันทีอย่างที่ไม่มีใครต้องเอ่ยปากขึ้นมาเป็นครั้งที่สอง

 

.

.

 

               พี่กลับมาแล้วนะ!” กงมยองที่เดินเข้ามาถึงในห้องครัว รีบเอ่ยปากบอกกับทุกคนที่กำลังนั่งล้อมวงกินข้าวร่วมกันอยู่ที่โต๊ะ

 

               วันนี้ผมขอรบกวนด้วยนะครับ?!” เด็กหนุ่มตัวสูงที่กำลังยกชามข้าวขึ้นมาถือไว้ในมือพร้อมกับตะเกียบคู่หนึ่งนั้น พลันพูดออกไปทันทีที่ได้ยินเสียงของพี่ชายคนโตที่สุดของบ้านหลังนี้

 

               ห๊า?!” สายตาของกงมยองที่มองเห็นแขกที่ไม่คิดว่าเขาจะกล้ามาที่บ้านจริง ๆ กลับยิ่งเบิกกว้างขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

 

               นี่นายกล้ามาที่นี่จริง ๆ เหรอ? แจฮยอน?

 

               ผมก็แค่มาขอทานข้าวเย็นกับพี่...ดงยองไม่ได้เหรอไงฮะ?!” น้ำเสียงที่ยียวนกวนประสาทแบบที่ฟังได้ชัดเจนของแจฮยอน ทำให้กงมยองถึงกับยืนนิ่งเงียบจ้องมองสบตากับเด็กหนุ่มตัวสูงอย่างเอาเรื่อง หากแต่เขากลับทำอะไรแขกคนพิเศษของดงยองไม่ได้เลยสักนิด

 

.

.

 

               ห๊า?! ไอ้แจ้ไปเล่นกับน้อง ๆ ของนายที่บ้านเลยงั้นเหรอ? อีแทยงรีบเปิดปากถามออกมาทันที หลังจากที่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมดออกมาจากปากของเด็กหนุ่มเจ้าของฟันกระต่ายที่เดินเข้ามาในมหาลัยพร้อมกันกับเขา

 

               ใช่แล้วล่ะ ดูท่าทางน้อง ๆ ของฉันจะชอบแจฮยอนเอามาก ๆ เลยด้วย วันนี้พวกเขาก็ยังนัดกันเลยว่าจะพากันไปเที่ยวอีก

 

               อ๋า...ที่วันนี้ไอ้แจ้ไม่มาเรียนก็เพราะอย่างนี้เองสินะ?! ไม่น่าเชื่อเลยว่าไอ้แจ้มันจะกลายเป็นคนรักเด็กไปแล้วแบบนี้?!”

 

               ...

 

               นายเองก็ดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ ดงยอง?!”

 

               เอ๋?!”

 

               เด็กหนุ่มเจ้าของชื่อพลันหยุดชะงักเท้าหยุดยืนนิ่งกับที่ ก่อนหันมามองสบตากับอีแทยงแบบที่ขอฟังคำอธิบายให้มันชัดเจนขึ้นมาอีกสักนิด

 

               นายน่ะ ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมามากเลยน่ะสิ ถ้าเทียบกับเมื่อก่อนนี้ อย่างน้อย ๆ ตอนนี้นายเองก็กล้าที่จะมองสบตากับฉันมากกว่าที่จะก้มหน้าพูดคุยกันเหมือนเมื่อก่อนแล้วยังไงล่ะ ฉันรู้สึกดีใจมากเลยนะ ที่นายดูมีความสุขขึ้นมาได้แบบนี้

 

               นายคิดอย่างนั้นเหรอ?ดงยองรีบก้มหน้าลงทันทีเพราะเขารู้สึกเขินขึ้นมาด้วยความดีใจที่ได้รับคำชมจากเพื่อนสนิทรุ่นพี่ของแจฮยอนแบบนั้น

 

               ก็ใช่น่ะสิ! นายไม่ต้องเขินฉันหรอกน่า ฉันไม่ใช่ไอ้แจ้สักหน่อย

 

               ครืด!!!

 

               ครืด!!!

 

               อ๊ะ! ข้อความจากแจฮยอนน่ะ เด็กหนุ่มเจ้าของฟันกระต่ายรีบหยิบมือถือขึ้นมากดดูข้อความที่พึ่งส่งมาจากเด็กหนุ่มคนที่รู้สึกดีด้วยจนเผลอยิ้มตามขึ้นมาอย่างนั้นก่อนที่เขาจะอ่านข้อความจนจบ

 

               ดงยองเวลาที่ยิ้มเขินออกมาแบบนี้ยิ่งดูน่ารักเป็นบ้าเลยจริง ๆ นะ?! มิน่า ไอ้แจ้ถึงได้ตกหลุมรักหัวปักหัวปำมากมายซะขนาดนี้

 

               อีแทยงที่ยืนมองดูรอยยิ้มของดงยองอยู่นั้น แทบจะหลงเสน่ห์เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นไปด้วยอีกคนหนึ่งแล้ว

 

.

.

 

               กลับมาแล้วฮะแจฮยอนเดินจูงมือของจีซองเดินเข้ามาในบ้าน พร้อมกับแจมินและเจโน่ที่ช่วยกันปิดประตู ก่อนเดินตามเข้ามาด้วยความตื่นเต้นสนุกสนานที่ยังคงไม่หมดไปง่าย ๆ ในวันนี้

 

               กลับมากันแล้วสินะ ดงยองรีบเดินเข้าไปหาจีซองทันทีในตอนที่น้องชายคนสุดท้องร้องเรียกหาเขาอยากให้พี่ชายอุ้มตัวเขาแบบนั้น

 

               พี่แจฮยอนเขาขับรถพาพวกเราไปนั่งรถเล่นด้วยล่ะฮะเจโน่รีบเล่าความสนุกที่เกิดขึ้นกับพวกเขาในวันนี้ทันที

 

               ใช่ ๆ รถของพี่แจฮยอนอย่างเท่ห์เลยแจมินก็ยกยิ้มตามขึ้นมาด้วยอย่างมีความสุข

 

               ความจริงก็ตั้งใจจะพาพวกเด็ก ๆ ไปเดินเล่นเฉย ๆ แต่สุดท้ายก็กลายเป็นว่าผมถูกพวกเด็ก ๆ ลากไปเดินเที่ยวห้างจนหมดแรง แถมยังหลอกให้ผมรูดบัตรซื้อของเล่นให้อีกตั้งหลายชิ้นเลยด้วย

 

               ฮะ ๆๆๆๆๆๆๆๆ ดงยองเผลอปล่อยเสียงหัวเราะออกมา เพราะนึกขำหน้าตาของแจฮยอนตอนที่ต้องเสียรู้พวกเด็ก ๆ ในวันนี้

 

               พี่หัวเราะผมนานเกินไปแล้วนะ แต่ว่าทำไมเวลาพี่หัวเราะถึงยิ่งดูน่ารักได้ขนาดนี้เลยล่ะเนี่ย?เด็กหนุ่มตัวสูงที่เดินเข้าไปบีบแขนเขย่าตัวของดงยองให้หยุดหัวเราะ กลับหน้าแดงเสียเองตอนที่เห็นดงยองหัวเราะอย่างมีความสุขจนต้องปาดน้ำตาของตัวเองอยู่แบบนั้น

 

               โห! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่แจฮยอนจะทำให้พี่ดงยองหัวเราะออกมาได้อย่างมีความสุขแบบนี้เจโน่แทบอ้าปากค้างเมื่อมองเห็นพี่ชายของตัวเองหัวเราะออกมาจนสุดแบบนั้น

 

               นั่นน่ะสิ! นานแค่ไหนแล้วเนี่ย?! ที่พวกเราไม่เคยได้เห็นพี่ดงยองหัวเราะออกมาจนสุดแบบนี้สักที?!” แจมินได้แต่หันมองหน้าสบตากับเจโน่ พยายามทำความเข้าใจในเวลาที่พี่ชายของเขาเริ่มที่จะมีความสุขได้อีกครั้งเสียที

 

.

.

 

               ผมไม่อยากจะเชื่อเลยนะ ว่าพี่ดงยองจะทำกับข้าวได้อร่อยขนาดนี้ แค่ใช้วัตถุดิบราคาไม่แพง พี่ก็ทำมันออกมาจนอร่อยได้ยังไงกันเนี่ย?เด็กหนุ่มตัวสูงยังคงพูดชมหยอกล้อกับเด็กหนุ่มเจ้าของฟันกระต่ายที่ยืนล้างจานอยู่ในครัวนั้นหลังจากมื้อเย็นผ่านพ้นไปแล้ว

 

               นายพึ่งจะรู้เหรอไง? ว่าฉันมีพรสวรรค์ทางด้านนี้ดงยองเผลอยกยิ้มขึ้นมาจนเต็มใบหน้าอย่างมีความสุข โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกพี่ชายของตัวเองเฝ้ามองดูอยู่ตลอดเวลาที่ริมประตูหน้าห้องครัวนั้น

 

               ว่าแต่พี่มีที่เขี่ยบุหรี่หรือเปล่า? เด็กหนุ่มตัวสูงเอ่ยปากถามออกมาเพราะรู้สึกว่ากำลังอยากจะจัดให้ตัวเองได้สูบบุหรี่สักมวนหลังจากที่พึ่งกินข้าวเสร็จ

 

               ถ้านายอยากจะสูบจริง ๆ ก็ต้องออกไปสูบข้างนอกน่ะ อย่าให้พวกเด็ก ๆ เห็นล่ะ เข้าใจมั้ย?!” ดงยองรีบดันแผ่นหลังของเด็กหนุ่มตัวสูงให้เดินออกไป พร้อมกับคำเตือนแบบแกมบังคับ

 

               โอเค ๆ ผมออกไปสูบข้างนอกก็ได้

 

.

.

 

               ครืด!!!

 

               เสียงประตูบ้านที่กำลังเลื่อนเปิดออกมา ทำให้แจฮยอนต้องเอี้ยวใบหน้าหันกลับไปมองดูด้วยความอยากรู้ว่าใครกันแน่ที่กำลังออกมาข้างนอกเป็นเพื่อนเขา

 

               อ่า! พี่กงมยองก็สูบบุหรี่ด้วยงั้นเหรอ?!” เด็กหนุ่มตัวสูงรีบถามออกไปตอนที่มองเห็นพี่ชายของดงยองยืนคาบบุหรี่สูบอยู่ที่มุมปาก ปล่อยให้ปลายบุหรี่แดงวาบขึ้นมาก่อนดับลงสลับไปมาอยู่อย่างนั้น

 

               ฉันก็สูบบ้างแต่ก็นาน ๆ ทีน่ะกงมยองค่อย ๆ หย่อนก้นของตัวเองนั่งลงข้าง ๆ แจฮยอนในวินาทีนั้น ก่อนที่จะสูบควันของบุหรี่เข้าปอดไปอีกครั้งจนสุดลมหายใจ

 

               พี่จะยอมรับเรื่องของผมกับพี่ดงยองได้หรือยัง? แจฮยอนไม่ได้มองดูหน้าของกงมยองเลยแม้แต่น้อย กลับเอาแต่ก้มหน้านิ่งถามคำถามนั้นออกไปอย่างที่รู้สึกกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะไม่อยากที่จะคาดเดาคำตอบที่รู้ดีอยู่แล้วภายในใจของเขาเวลานั้น

 

               ไม่มีทาง!”

 

               ถึงแม้ว่าแจฮยอนจะพยายามทำใจเผื่อเอาไว้บ้างแล้ว แต่คำพูดประโยคนั้นที่หลุดออกมาจากปากของกงมยองแบบที่ไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยสักนิด กลับยิ่งทำให้เด็กหนุ่มตัวสูงที่ได้ยินคำตอบถึงกับต้องนั่งนิ่งสะอึกและยากที่จะกลืนน้ำลายฝืดของตัวเองลงคอไปได้

 

               แต่ว่ามีเรื่องนึงที่ฉันอยากจะบอกกับนาย ความจริงแล้วฉันเองก็รู้สึกโล่งใจมากเลยนะ ที่เห็นดงยองเขาดูมีความสุขขึ้นมาแบบนี้ และฉันเองก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่านั่นเป็นเพราะว่านายที่ทำให้เขาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้แบบนี้

 

               กงมยองหยุดพูดแล้วสูบบุหรี่อัดเข้าปอดไปอีกครั้ง ก่อนที่จะผ่อนลมหายใจออกมาพร้อมกับควันสีเทาจางที่ค่อย ๆ เลือนหายไปจากตรงหน้านั้นในที่สุด

 

               แต่ถึงยังไง ฉันเองก็ยังไม่ยอมรับนายให้มาเป็นน้องเขยของฉันได้อยู่ดี อีกเรื่องหนึ่งก็คือถ้าหากว่าวันไหนนายทำให้ดงยองต้องเสียน้ำตาขึ้นมาแล้วล่ะก็ ฉันคงไม่มีทางยอมปล่อยนายให้หลุดมือไปอย่างง่าย ๆ แน่นอน

 

               พี่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ เพราะว่าผมจะดูแลพี่ดงยองเป็นอย่างดี

 

               ผมเข้าใจดีทุกอย่างว่าทำไมพี่กงมยองถึงต้องพูดออกมาแบบนั้น และผมเองก็ไม่อยากที่จะพูดอะไรที่เป็นการขัดใจพี่เขามากไปกว่านี้อีกแล้ว ได้แต่ปล่อยเวลาให้ไหลผ่านไป โดยที่พวกเรายังคงนั่งสูบบุหรี่กันอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปนอนในที่สุด

 

.

.


               เด็กหนุ่มตัวสูงเดินเช็ดผมที่กำลังเปียกหมาดของตัวเองเข้ามาหาดงยองจนถึงเตียงนอน ก่อนจ้องมองดูเด็กหนุ่มเจ้าของฟันกระต่ายที่กำลังดึงผ้าคลุมเตียงลงมาจากเตียงในตอนนั้น

 

               ผมแทบจะเหยียดขาตรงไม่ได้เลยตอนที่ลงไปแช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำ

 

               ขอโทษด้วยนะ ที่บ้านฉันมันอาจจะดูคับแคบไปสักหน่อย ผิดกับที่บ้านของนาย

 

               ...

 

               แล้วพวกเด็ก ๆ ล่ะ?!”

 

               นอนหลับกันไปหมดแล้ว แต่กว่าจีซองจะหลับได้ก็นานอยู่เหมือนกัน เขาเอาแต่เรียกหาพี่ดงยองอยู่คนเดียวไม่ยอมหยุดร้องไห้เลยจริง ๆ เด็กหนุ่มตัวสูงพลันทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้าบนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ตัวของดงยอง ก่อนที่จะคว้ามือถือของตัวเองขึ้นมากดดูว่ามีข้อความหรือสายเรียกเข้าโทรเข้ามาหาเขาบ้างมั้ย

 

               ...

 

               ไม่คิดเลยว่าการเลี้ยงเด็ก ๆ เนี่ย จะทำให้เหนื่อยจนแทบหมดแรงขนาดนี้

 

               นายดูใจดีกับพวกเด็ก ๆ มากเลยนะ

 

               อะไรกันครับ จู่ ๆ ก็พูดออกมาแบบนี้ได้ยังไงกัน?!” แจฮยอนละสายตาออกมาจากหน้าจอมือถือของตัวเอง ก่อนเอี้ยวใบหน้าหันไปมองสบตานิ่งนานแบบที่มองลึกเข้าไปในแววตาของดงยองแบบที่คาดคั้นและหยั่งความรู้สึก

 

               ...

 

               อย่าบอกนะว่าพี่กำลังแอบอิจฉาน้อง ๆ ของตัวเองอยู่?!” สายตาของแจฮยอนยังคงคาดคั้นอยู่อย่างนั้น จนเด็กหนุ่มที่ถูกป้อนคำถามพลันมีใบหน้าขึ้นสีพร้อมกับหลบเลี่ยงสายตาหันไปอีกทางหนึ่งแบบที่เด็กหนุ่มตัวสูงจับสังเกตได้

 

               เอ่อ...ฉันรีบกลับไปที่ห้องของตัวเองก่อนดีกว่า

 

               ไม่ต้องหนีผมไปไหนเลยนะ?!” ฝ่ามือหนาของแจฮยอนรีบดึงรั้งข้อมือของเด็กหนุ่มที่กำลังคิดหนี ฉุดดึงตัวเขากลับมาจนต้องล้มลงมานั่งคร่อมทับร่างของเด็กหนุ่มตัวสูงที่พลิกหงายตัวนอนรออยู่ด้วยความคิดเจ้าเล่ห์แบบที่วางแผนเอาไว้ในหัวทุกอย่างแล้ว

 

               อ๊ะ!”

 

               ใบหน้าของดงยองพลันขึ้นสีแดงจัด เพราะสายตาที่อบอุ่นคู่นั้นของแจฮยอน กำลังหลอมละลายร่างกายของเขาให้รู้สึกปั่นป่วนพร้อมกับลมหายใจที่เริ่มรู้สึกติดขัดหายใจออกมาอย่างยากลำบากในเวลานี้

 

               พี่อยากให้ผมใจดีกับพี่บ้างแบบนี้สินะ?!”





CUT




ว่าจะเขียนอยู่แค่หกตอนแต่ดูท่าแล้วจะจบไม่ลง โอย! บาปนี้ต้องตายสถานเดียว 



#นอนรอคนอ่าน

#แจโดรักนี้ป่วยจิต









   
  CR.SQW
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #23 ploy wty (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 21:22
    พี่กงเขาฟอร์มจัดหน่อยๆ แจเข้ากับที่บ้านดงยองได้ดีเลย แล้วบ้านแจจะเป็นไงบ้างนะ
    #23
    0
  2. #12 강유 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:08
    พี่กง คือ พี่แอบ ยอมรับ แล้ว ใช่ ม้าาาา ? 555555
    #12
    0
  3. #11 AIGA_ss (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:17
    ชอบที่แจเอาชนะใจเด็กๆน้องๆของดงยองได้ -////- รวมถึงตัวดงยองเองด้วย อิอิ
    #11
    1