Lovely Girl : [พันธุ์น่ารัก]

ตอนที่ 20 : ถ้าเพียงเธอแบ่งหัวใจสักเสี้ยวมาไว้ที่ผมไม่ใช่อากิระ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ส.ค. 50

[20] ถ้าเพียงเธอแบ่งหัวใจมาสักเสี้ยวแล้วฝากไว้ที่ผมไม่ใช่อากิระ

 

                นายไม่แม้แต่จะมีสิทธิ์ที่จะตามเธอไป   เสียงเยียบเย็นจากไค

                อากิระเช็ดมุมปากที่มีเลือดไหลออกมา     จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนตั้งหลัก    ก่อนซัดหมัดใส่ชายตรงหน้าบ้าง

                ถึงอย่างนั้น   นายเองก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาห้ามฉันเหมือนกัน

                ผมสีดำสะบัดไปพร้อมกับใบหน้า      ไคเซเล็กน้อยแต่ไม่ล้ม      เขาขยับตัวให้ตั้งตรงแล้วจ้องมองคนตรงหน้า

                มีสิ   ถึงแม้ฉันจะได้ใช้สิทธิ์นี้เป็นครั้งสุดท้ายก็ตามที

                อากิระขยับแว่นตาของเขาให้เข้าที่    เมื่อเห็นคนตรงหน้าชัดเจนเขาก็พูดกับตัวเองเบาๆ   นาย....คิริวหรือไคกันแน่...

                จำฉันไว้ให้ดีล่ะกัน    คิโดโจ   ไค

                ไคแถมท้ายคำพูดนั้นด้วยหมัดอีกหมัดจากเขา

 

 

                นิเดีย~”     คิริวตะโกนเรียกหญิงสาวที่เอาแต่วิ่ง     เธอวิ่งพ้นเขตบ้านมาไกลมากแล้ว     และถ้าวิ่งออกไปจากตรงนี้อีก   จะเป็นบริเวณที่ผู้คนทั่วไปมาเล่นน้ำกัน    แน่นอนว่ามันจะอันตรายถ้าเธอเกิดหายไปกับผู้คน

                หญิงสาวไม่มีท่าทีว่าจะหยุดวิ่งแม้แต่น้อย      แต่คิริวก็รู้สึกได้ถึงจังหวะการก้าวที่สั้นลงและช้าลงของหญิงสาว     เขาเร่งเพื่อที่จะให้ทันเธอ    ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้านิเดีย

                พอเหอะ    ใจคอจะวิ่งไปให้ถึงขอบฟ้านู่นเลยหรอไง   คิริวพูดไปก็หอบไปด้วย

                คิริวสังเกตเห็นนิเดียเองก็หอบตัวโยน    เธอทรุดกายลงกับพื้นทราย    ที่สำคัญเขาไม่เห็นน้ำตาที่ใบหน้าหญิงสาวแม้แต่หยดเดียว

                ตามมาทำไมกัน   นิเดียถาม

                ก็เพราะเป็นห่วงหรอกนะเลยตามมา

                ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว   กลับไปเถอะ    นิเดียตอบพร้อมกับลุกขึ้นยืน    แต่แล้วเธอก็ทรุดกายลงอีกครั้งด้วยว่าตอนนี้ขาของเธอมันอ่อนแรงเหลือเกิน

                หญิงสาวพยายามจะลุกขึ้นยืนอีกครั้งแต่ผลก็เป็นเหมือนเดิม  คราวนี้เธอทิ้งตัวลงบนผืนทรายแล้วนอนแผ่อย่างไม่เกรงใจใคร

                คิริวไม่ได้กลับไปตามที่นิเดียสั่ง     เขาทรุดกายลงนั่งชันเข่าขวาข้างๆเธอ   ส่วนขาอีกข้างเหยียดออกไปพยายามให้ดูสบายที่สุด     เขามองตามสายตาของนิเดียไปที่ท้องทะเลกว้างไกล

                อย่าบอกว่านะเธออยากไปที่ขอบฟ้านั่นจริงๆ

                เปล่าสักหน่อย    ฉันกำลังมองดาวบนฟ้านู่นต่างหาก

                คิริวมองตามขึ้นไปบ้าง    แต่ฟ้าสลัวๆ ทำให้เห็นดาวไม่ชัด    เห็นเพียงไม่กี่ดวงเท่านั้น

                ดาวหรอ

                ใช่

                หญิงสาวยังคงตั้งหน้าตั้งตาดูดาวบนฟ้า       คิริวได้แต่สงสัยว่า    ผู้หญิงที่เขาเห็นว่าเธอผิดหวังอย่างรุนแรงกับผู้หญิงที่นอนมองดาวสบายใจตรงหน้านี้ใช่คนเดียวกันหรือเปล่า

                หายเสียใจแล้วหรอ   คิริวอดไม่ได้ที่จะถาม

                นายคิดว่าดาวพวกนั้นรู้จักกันมั้ย   

คิริวอดขำไม่ได้กับความคิดของนิเดีย     เธอคิดคำถามแบบนี้ได้อย่างไงกันนะ    ไม่รู้จักหรอก   ดาวคุยกันได้ซะที่ไหน

                ใจเราตรงกันจัง

                คิริวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีกับคำพูดนั้น     อย่างน้อยเขาก็รู้สึกดีที่คิดเหมือนกับเธอ    ใจของเราตรงกัน

                ว่าแต่คิดคำถามแบบนี้ได้อย่างไงกัน  

                ฉันเปล่า

                ถ้าอย่างนั้น.........   คิริวกำลังจะถามเธอว่าใครเป็นคนคิดคำถามนี้   แต่นิเดียขัดขึ้นซะก่อน

                นี่    ทำไมฉันหายเสียใจเร็วนักล่ะ  

                เอ๋?   เธอว่าไงนะ     ไคเอียงคอสงสัยว่าหูของเขาไม่ฝาดไปใช่มั้ย      เธอหายเสียใจแล้วหรอ

                ฉันหายเสียใจแล้ว     เป็นเพราะว่าตลอดสามปีที่ผ่านมาฉันเสียใจเรื่องนี้มามากแล้วหรือเปล่านะ  

แน่ใจนะว่าไม่เสียใจแล้วแน่ๆ

นิเดียจมอยู่ในความคิดของเธอ      ที่ๆผมไม่อาจเข้าไปมีส่วนร่วมได้     ผมรู้สึกได้ว่าตัวเองถูกกันออกมา     เธอจะเปิดรับผมเข้าไปเมื่อเธอต้องการเท่านั้น     ผมจะพังกำแพงนั้นได้อย่างไงกันนะ

รู้มั้ยว่ามีดาวมากมายบนฟ้า    แต่ก็มีแค่ดาวศุกร์ที่อยู่ใกล้กับโลก    มีแค่ดาวพลูโตเท่านั้นที่โคจรมาทับวงโคจรของดาวเนปจูน     แล้วรู้มั้ยว่าไม่ว่านานแค่ไหน    ดาวหางก็จะกลับมา

ผมไม่ได้ตอบอะไร    เธอต้องการสื่ออะไรกันนะ

รู้มั้ยคิริว    ผู้คนมากมายบนโลก    มากมาย     แต่เขาถูกส่งมาให้ใกล้ชิดฉัน     พี่อากิระทำให้ฉันรัก    และตลอดสามปีที่ผ่านมาฉันก็ยังรอคอยการกลับมาของดาวหาง     แม้ว่ามันจะเป็นความหวังเล็กๆก็ตามที

อะไรบางอย่างทำให้ผมดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน      นิเดียยินยอมแต่โดยดี      และที่หน้าอกของผม   ผมรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นจากน้ำตาของเธอ     และเสียงสะอื้นน้อยๆ      ไม่มีเลยที่เธอจะหยุดรักเขาคนนั้น     คนที่เธอรักเพียงคนเดียว  และรอเขาตลอดมา     ถ้าเพียงเธอแบ่งหัวใจมาสักเสี้ยวแล้วฝากไว้ที่ผมไม่ใช่อากิระ     ดวงใจเล็กๆดวงนี้จะไม่บอบช้ำเหมือนที่เป็นอยู่แม้แต่น้อย

 

 

อากิระทรุดกายลงกับโซฟา    ส่วนไคนอนลงบนโซฟาตัวยาวอย่างไม่เกรงใจใคร       ที่ใบหน้าของทั้งสองคนมีรอยพกช้ำจากการต่อสู้ของพวกเขาเอง      อากิระปากแตก   ส่วนไคเลือดกำเดาไหล      ทั้งสองคนกำลังใช้น้ำแข็งประคบตามส่วนที่ช้ำเหล่านั้น    แต่ก็ไม่วายที่จะฝืนสังขารคุยกัน

อย่างน้อยตอนนี้คุณก็เข้าใจผมแล้ว  อากิระพูดขึ้น

ไคโยกไหล่เล็กน้อยก่อนตอบ    ความจริงแล้วผมไม่เข้าใจเลยต่างหาก

คำพูดของไคสร้างความสงสัยให้อากิระ    มีอะไรที่คุณยังไม่เข้าใจอีกงั้นหรือ

มากทีเดียว    อย่างเช่น    นายกลับมาอีกทำไม

คุณลุงตามผมกลับมา

แค่นั้นหรือ

อากิระเงียบไปสักพักก่อนตอบ    ผมมาเพราะนานะ

ทั้งๆที่คุณมีผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่อิตาลี

เธอทั้งสองคนเป็นคนที่สำคัญสำหรับผมทั้งคู่      และตอนนี้ผมรู้ว่านานะกำลังเจอกับเรื่องที่หนักหนาสำหรับเธอ   ผมจึงต้องมาหาเธอ

ไคขมวดคิ้วเล็กน้อย   สำคัญทั้งสองคน    มันไม่ดูเห็นแก่ตัวไปหน่อยหรอ     ทำไมนายไม่เลือกใครสักคนไปเลย

ผมไม่เลือกใครทั้งนั้น   อากิระตอบหนักแน่น  นานะเป็นที่หนึ่งสำหรับผมเสมอมา   ไม่เคยที่จะมีใครสำคัญไปกว่าเธอได้อยู่แล้ว     ผมให้เธอได้ทุกอย่าง    กระทั้งชีวิตนี้ของผมก็มีไว้เพื่อเธอ

คุณเลือกนิเดียงั้นสิ   ไคแค่นคำนี้ออกมาได้อย่างลำบากยิ่งนัก

ถ้าในฐานะคนรัก    ผมได้เลือกผู้หญิงคนนั้นแล้ว    แต่ถ้าในฐานะผู้เป็นที่รักยิ่ง    นานะคนเดียวเท่านั้นที่ได้ตำแหน่งนั้นตลอดมา

คุณหมายความว่าไงกันแน่   คราวนี้ไคลุกขึ้นนั่ง    เขามองไปที่ชายอีกคนอย่างไม่เข้าใจอย่างที่สุด    แต่ตอนนี้ไม่สามารถเอากำลังวังชาที่ไหนไปหาคำตอบโดยการใช้กำลังอีกแล้ว

อีกเหตุผลหนึ่งที่ผมมาที่นี่    คือเพื่อบอกเรื่องนี้กับเธอ    บอกว่าผมเป็นพี่ชายที่แสนดีของเธอได้เสมอ  อากิระไม่ได้หลบสายตาไค   ทั้งสองคนยังคงจ้องตากัน    จนในที่สุดไคก็เป็นฝ่ายถามขึ้นอีก

จะเป็นไปได้อย่างไงในเมื่อนิเดียรักคุณมาก

ผมรู้ดีเรื่องนั้น    แต่สักวันหนึ่งเธอจะรู้ว่าความรักที่เธอคิดว่ามีให้ผมเป็นความผูกพันฉันพี่ชายกับน้องสาวเท่านั้น    ผมกับเธอรู้จักกันมากไป    เราสองคนต่างให้กันและกันมามากจนเกินไป       เกินกว่าที่คำว่าคนรักจะบรรยายความสัมพันธ์ของเราได้    ผมไม่อาจให้ความไว้วางใจแปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น

คุณถึงเลือกที่จะไป

การที่คุณรักใครคนหนึ่งมากเหลือเกิน   จนสามารถให้เขาได้ทุกอย่าง     เขาก็จะเป็นฝ่ายรับทุกอย่างเช่นเดียวกัน     สุดท้ายแล้ว    หากวันใดที่นิเดียไม่มีผม    เธอจะไม่สามารถอยู่บนโลกคนเดียวได้     สิ่งที่ผมทำ   ทุกอย่างเพื่อเธอเสมอ

คุณรู้หรือเปล่า     เธอรอการกลับมาของคุณตลอดเวลาที่ผ่านมา     สามปีที่ไม่ว่าใครจะรักจะให้ความสำคัญกับเธออย่างไง   เธอก็ยังมีเพียงคุณคนเดียว

นั่นเป็นเพราะว่าเธอยังไม่เจอคนที่คู่ควร

คนที่คู่ควรที่คุณหมายถึง........

คนที่รักเธอมากจนให้เธอได้ทุกอย่างเหมือนที่ผมเป็น     และเป็นคนที่เธอรัก     วันไหนที่นิเดียเจอคนๆนั้น  ผมก็พร้อมที่จะกลับไปในที่ของผม      หมดหน้าที่ของพี่ชายที่จะปกป้องน้องอีกต่อไป

ผมเช็คตั๋วเครื่องบินของคุณแล้ว     มันเป็น.......

ใช่พรุ่งนี้ผมจะกลับอิตาลี

แต่คุณบอกว่าคุณจะต้องเจอคนที่ปกป้องนิเดียได้เสียก่อนถึงจะกลับ

ผมคิดว่าผมเจอคนๆนั้นแล้ว

ไคตั้งท่าจะถามต่อ   แต่เสียงก๊อกแก๊กดังมาจากหน้าประตู    ไม่นานหลังจากนั้น    คิริวและนิเดียก็ก้าวเข้ามาในบ้าน     นิเดียมีดวงตาเลื่อนลอย     เมื่อเธอเดินมาถึงบริเวณที่ไคกับอากิระนั่งอยู่    นิเดียก็หยุดชะงัก    อาการตระหนกเล็กน้อยอยู่ในสายตา  แต่แล้วมันก็เปลี่ยนเป็นคนเจ็บปวดในดวงตาสีเขียวคู่นั้นแทน     เธอมองไคสลับกับอากิระแล้วเม้มปากแน่น    สักพักเธอก็หันหน้าวิ่งขึ้นบันไดไป     เสียงประตูห้องปิดดังปัง!   ท่ามกลางความตกใจของชายสามคนที่เหลือ

ไคเป็นคนแรกที่ได้สติ     เขาล้มตัวลงนอนอีกครั้งแล้วพูดขึ้นลอยๆ  ตามขึ้นไปสิ   หน้าที่ของนายไม่ใช่หรือไง

คิริวเหมือนถูกกระตุ้นเขาหันหลังวิ่งตามนิเดียไปที่หน้าห้องของเธอ     เหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ในสายตาของอากิระ    เพียงแต่เขาไม่ได้แสดงความคิดเห็นออกมาแต่อย่างใด

เสียสละ     ช่วยอะไรไม่ได้หรอก ถ้าเป็นเรื่องความรัก

 

 

ทำไมพี่อากิระยังอยู่ที่นี่อีก     ทำไมไม่กลับไปหาผู้หญิงคนนั้นนะ    ในเมื่อไม่เห็นกันในสายตาจะมาอยู่ที่นี่อีกทำไมกัน    อยู่ให้ฉันเจ็บช้ำอย่างนั้นหรอไง

พี่ไม่เคยสนใจเค้าเลย     เค้ารอพี่มาตั้งนาน      รอพี่คนเดียว     

ถ้าฉันบวกจำนวนคนมาบอกรักจากสมุดทุกเล่ม     มันจะได้  สองร้อยสิบสอง  คน

แต่ในนั้นไม่มีพี่     พี่บอกว่ารักฉัน    แต่คำว่ารักของพี่ไม่ใช่แบบที่ฉันอยากได้นี่นา

พี่ใจร้าย....

น้ำตาที่มันไหลไปมากมายก่อนหน้านี้จนคิดว่าร้องไม่ได้อีกแล้วกลับพาลมาไหลอีกครั้งเมื่อฉันอยู่ในห้องคนเดียว     อีตาไคก็เหมือนกัน     เขาไปเป็นพันธมิตรกับพี่อากิระ    เป็นอีกคนนึงหรือไงที่จะทิ้งฉันไป

ไคเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้กันเนี่ย   ฉันไปโกรธเขาทำไม?

ไม่มีอะไรอธิบายอาการของคนอกหักได้หรอก     ฉันกำลังเสียใจอย่างรุนแรง    และทุกอย่างก็ดูขวางหูขวางตาไปหมด

 

ก๊อก   ก๊อก    ก๊อก

เสียงเคาะประตู    ใครกันนะที่มาเคาะประตูเรียกแบบนี้    หรือว่าจะเป็นไคที่มาอธิบายว่าเรื่องที่เขาอยู่กับพี่อากิระ    หนอย!   เรื่องอะไรฉันจะฟังเรื่องของนายอีก    ยิ่งถ้าเป็นพี่อากิระฉันคงไม่มีหน้าไปเจอพี่เขาหรอก

คนด้านนอกได้ความเงียบไปเป็นคำตอบ    เขาจึงส่งเสียงเข้ามาบ้าง  นิเดีย   เปิดประตูให้หน่อยสิ

เสียงแบบนี้ไม่ผิดแน่    ฝาแฝดโคตรเหมือนนั่น     งั้นก็คงจะเป็นไคมาหาเรื่องกันอีกแน่ๆ    ฉันไม่เปิดให้โง่หรอกย่ะ

คิดว่าจะมาหลอกอะไรกันอีกล่ะไค  ฉันพูดออกไป   หวังจะให้คนที่อยู่หลังประตูนั่นเจ็บใจเมื่อรู้ว่าฉันรู้ทันเขา

นิเดีย   ฉันเอง   คิริว   เสียงที่ดังผ่านประตูเข้ามานั้นแผ่วลงไป    คิริวหรอกหรอ

นี่ฉันคิดอะไรอยู่ถึงไปได้ว่าเป็นไค     นั่นสินะ   คนอย่างตานั่นเคยเห็นฉันอยู่ในสายตาซะที่ไหนกัน     มีแต่คิริวเท่านั้นล่ะมั้งที่ช่วยเหลือฉันเสมอ     แต่ถึงจะเป็นคิริวตอนนี้ฉันก็ไม่พร้อมที่จะพบใครทั้งนั้น   ขอโทษนะคิริว

ฉันง่วง   กำลังจะนอนแล้ว   ฉันตอบไปแบบนั้น

เสียงจากด้านนอกเงียบไป      ไม่นานนักฉันก็ได้ยินเสียงคนลงบันได      สุดท้ายก็เหลือฉันคนเดียวเหมือนเดิม

 

 

+ + - -

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

181 ความคิดเห็น