Lovely Girl : [พันธุ์น่ารัก]

ตอนที่ 19 : อย่าร้องไห้นานะ ดวงตาสีเขียวคู่นี้ไม่ควรมีน้ำตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 เม.ย. 51



 

[19] อย่าร้องไห้นานะ   ดวงตาสีเขียวคู่นี้ไม่ควรมีน้ำตา

 

                พี่อากิระ   ทางนี้ๆ

                ฉันร้องเรียกพี่อากิระให้มาอีกด้านหนึ่งของชายหาด    ที่ตรงนั้นมีคนที่ให้ขี่ม้าด้วย

                พี่อากิระวิ่งตามฉันมาแล้วหยุดลงข้างหลังฉัน   ฉันชี้มือไปที่ม้าตัวนั้น

                ขี่ม้ากันนะ   ฉันชวน    พี่อากิระยิ้มให้     เย้!

                ไม่นานหลังจากนั้นฉันก็ได้มานั่งอยู่บนหลังม้าแคระตัวหนึ่ง     โดยมีเจ้าของจูงอยู่ด้านข้าง    และพี่อากิระเดินตาม

                สองสามวันที่ผ่านมาฉันเบื่อๆ  วันนี้ฉันก็เลยชวนพี่อากิระมาเที่ยวทะเลกัน    ไม่ยากอยู่แล้ว   บอกปุ๊บ  พี่อากิระก็พาขึ้นรถมาปั๊บเลยทีเดียวเชียว     เป็นอย่างนี้เสมอ   พี่อากิระจะเป็นคนที่เห็นฉันสำคัญที่สุดเสมอ   ไม่เหมือนกับคนอื่น  พ่อ  แม่  ที่เอาแต่ทำงาน

                สนุกจังเลยเนอะ   ฉันร้องออกมา

                พี่อากิระหน้ามุ่ยก่อนบอก    ไม่เห็นสนุกเลย

                ฉันหุบยิ้มลงทันควัน  ทำไมอ่ะ

                ก็นานะขี่ม้ามาครึ่งชั่วโมงแล้วไม่เบื่อบ้างหรอไง

                ไม่ใช่ว่าพี่เบื่อหรอกใช่ม้า   แต่พี่เหนื่อยที่เดินตามมากกว่า  ฉันยิ้มอย่างมีเลศนัย   แต่พี่อากิระไม่มีท่าทีว่าจะโกรธ

                เปล๊า~    เพียงแต่พี่จะไปเที่ยวตลาดหาซื้ออะไรกินสักหน่อย     เห็นเค้าว่าตลาดที่นี่มีของอร่อยๆขายเยอะแยะเลยด้วยน้า

                ของกินอร่อยๆหรอ    ไม่ได้แล้ว   พี่อากิระ  รอนานะด้วย  

ฉันกระโดดลงจากหลังม้าจนเกือบหงายหลังลงมา     ดีที่พี่เจ้าของม้าประคองเอาไว้     ไม่งั้นตกไปล่ะก็   ไม่อยากนึกสภาพตัวเองเล้ย

 นานะ!”   อึ๋ย    พี่อากิระ

 คร้า    ฉันลากเสียง

ลงมาดีๆเลยนะ    เมื่อกี้ถ้าเกิดตกมาขาแข้งหักพิการไปจะทำอย่างไง!”   โหย  โดนดุเลย

ก็พี่ทำท่าเหมือนจะไม่รอนี่  ฉันตัดพ้อ    

พี่อากิระส่ายหัวอย่างเหนื่อยอ่อน  แต่ไม่พูดอะไร    เพียงแค่ยื่นมือออกมารับฉันเท่านั้น

 

 

ตลาดไม่เห็นจะมีอะไรน่ากินอย่างที่พี่อากิระบอกเลย     ก็มันเป็นตลาดสดขายแต่พวกอาหารทะเลสดๆ   มีแต่ปลาดิ้นไปดิ้นมา    ปลาหมึกยั๊วะเยี๊ยะ   กุ้งกั้งก๊อกแก๊ก   และอีกสารพัดสัตว์ทะเลที่มันยังมีชีวิตอยู่

ฉันเกลียดการเห็นมันมีชีวิตแบบนี้อ่ะ   มันทำให้ฉันกินพวกแกไม่ลงรู้ม๊ายยยย

ฉันกระตุกแขนเสื้อพี่อากิระ    นี่ๆ    เราไม่กินพวกนี้ได้มั้ย     ไปหาซื้อที่เขาทำสำเร็จแล้วดีกว่านะ

ได้ไง   ของพวกนั้นสดหรือเปล่าก็ไม่รู้   นี่เห็นมั้ย   พวกนี้สดแน่ๆ  มันยังดิ้นอยู่เลย   เอิ๊ก  ก็เพราะมันดิ้นได้นั่นแหละที่ไม่อยากกินอ่ะ

พี่~”   ฉันอ้อน   สุดท้ายพี่อากิระก็ยอมจนได้

รู้หรอกน่าว่าไม่ชอบ   พี่จะซื้อแบบที่ตายแล้วไปก็แล้วกันนะ    ทีนี้พอใจหรือยัง

ค่ะ   ฉันฉีกยิ้มให้

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง    ที่มือของพี่อากิระก็เต็มไปด้วย  กุ้ง  หอย  ปู  ปลา เต็มไปหมด     พ่อครัวหัวป่าเขาจะทำอะไรกันนะถึงได้ซื้อของเยอะขนาดนี้

กลับยัง   ฉันถาม

ก็ได้    พี่อากิระถือของเดินนำฉันออกมาจนถึงด้านหน้าตลาด  

ที่ด้านหน้าตลาดตอนใกล้ๆค่ำแบบนี้ฉันเห็นหลายคนเพิ่งจะเอาแผงขายของมาตั้ง    แล้วสายตาฉันก็สะดุดกับร้านขายของร้านหนึ่ง

พี่อากิระหยุดเดิน   แล้วเดินกลับมาหาฉันที่หยุดอยู่    นี่    สนใจร้านนั้นหรอ

อืม

งั้นก็ไปสิ  รออะไรล่ะ

ไม่เกรงใจล่ะนะ  ฉันวิ่งไปที่ร้านขายของแล้วหยิบสร้อยพวกนั้นขึ้นมาดู  มีทั้งสร้อยข้อมือ  สร้อยคอ   สร้อยข้อเท้า  สารพัดไปหมด   พวกนั้นทำจากเปลือกหอยหมดเลย

พี่อากิระยืนรอได้สักพักก็บ่นว่าหนัก   ฉันเลยไล่พี่เขาไปเก็บของก่อน 

เมื่อกี้แฟนน้องหรอคะ  พี่คนขายถาม   

ฉันยิ้มรับแล้วตอบ    ค่ะ     จะหาว่าตู่ก็ได้    ก็ฉันคิดว่าพี่เขาเป็นแฟนฉันนี่นา  

งั้นน้องไม่ซื้ออะไรให้แฟนหน่อยหรอ    แน่ะ  เชียร์ขายของเฉยเลย    แต่เอาเถอะ   พี่พูดดีหรอกนะถึงอยากซื้อน่ะ

เอาสร้อยข้อมือเส้นนี้ล่ะกันค่ะ  ฉันยื่นสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งให้คนขาย   

ระหว่างที่ฉันกำลังรอสร้อยข้อมืออยู่     ฉันแอบได้ยินคนที่เขายืนดูกระเป๋าสตางค์ร้านข้างๆเขาคุยกัน  

นี่   จะไม่เอาแน่ๆหรอ   ก็ไหนเธอบอกว่าชอบกระเป๋าใบนี้มากเลยไง   คนที่ 1  ถาม

คนที่ 2 ที่ถือกระเป๋าสตางค์ตอบ   ก็ทำไงได้ล่ะ   มันใส่รูปนี้ไม่ได้นี่นา

รูปแฟนเธอน่ะหรอ    ไม่เห็นจะเป็นไรเลย    ก็เปลี่ยนรูปใหม่หรือไม่ก็ตัดออกบ้างก็ได้นี่นา  คนแรกบอกอีก

ไม่ล่ะ   รูปนี้สำคัญ   ถ้าฉันไม่ได้เก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์คงไม่ได้  คนที่สองบอกบ้าง

คนที่เขาเป็นแฟนกัน    เขาเก็บรูปภาพของคนรักไว้ในกระเป๋าสตางค์หรอกหรอ    นี่ถ้าพี่อากิระเก็บรูปฉันไว้ในกระเป๋าสตางค์บ้างก็ดีน่ะสิ

ฉันกำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่    จู่ๆก็มีมือของใครไม่รู้คว้าสร้อยเส้นหนึ่งแล้วทาบเข้ากับคอของฉัน

นี่   เส้นนี้ก็สวยดีนะ   พี่ว่านานะใส่สร้อยสวยกว่าใส่สร้อยข้อมือเยอะเลย    ฉันหันหลังกลับไปมอง   พี่อากิระนั่นเอง

พี่อากิระปัดผมฉันออกไปจากคอ    แล้วก็หยุดชะงักเมื่อเจอเข้ากับสร้อยอีกเส้นที่อยู่บนคอของฉัน

แต่พี่ว่านะ   สร้อยข้อมือนี่ก็น่ารักดีนะ   ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตาม   เราสองคนจงใจมองข้ามเรื่องสร้อยกับแหวนนั่นไป

ช่าย    นานะก็ว่าอย่างนั้น    เพราะว่าเค้าซื้อให้พี่    เอ้า!  ใส่ซะ   ฉันยื่นเงินให้คนขายแล้วคว้าสร้อยข้อมือที่ทำจากเปลือกหอยใส่ให้กับพี่อากิระ

พี่อากิระมีท่าทีอึกอักแต่ก็ยอมใส่    แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยเห็นพี่อากิระขัดใจฉันสักที

 

 

พ่อบ้านยังคงเงียบสงบ    แม้ว่าเขาจะถูกซักถามขนาดไหนก็ตาม

บอกมาสักทีพ่อบ้าน     สองคนนั้นไปไหน   ไคขึ้นเสียงด้วยความโมโห

เมื่อสุดจะทน    คิริวก็พูดขึ้นบ้าง  อย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้นะครับว่าคุณเป็นคนบงการเรื่องที่อากิระมาที่นี่  

พ่อบ้านขยับเล็กน้อย   แต่ก็กลบเกลื่อนความตระหนกไว้ได้

จะให้ผมพูดต่ออีกมั้ย    เล่าเรื่องทั้งหมดมาดีกว่า    คิริวกล่าว

กระผมไม่มีอะไรจะพูด   พ่อบ้านยังคงสงบ

ไคโมโหขึ้นมาจริงๆแล้ว  จะให้ผมพูดทั้งหมดเลยหรือเปล่า    ว่าคุณกับลูกชายคุณคบคิดกันทำอะไรบางอย่างอยู่

พ่อบ้านรู้สึกเสียหน้าอย่างแรงที่ถูกสบประมาท   เขาเถียงขึ้นทันควัน   ขออภัยกระผมและลูกชายไม่แม้แต่จะคิดที่จะทำอย่างนั้น    หากทุกคนต้องการทราบความจริง   กระผมก็คงจะขัดข้องไม่ได้  

ดี งั้นก็เล่ามา

อากิระเป็นเด็กอาภัพ   เขากำพร้า    ผมจึงรับมาเลี้ยง    แต่เมื่อเขามาอยู่กับผม      ทำให้เขาใกล้ชิดกับคุณหนู   เพราะคุณหนูเองก็ไม่ค่อยจะมีเพื่อนมากนัก    และอีกอย่างคุณท่านทั้งสองก็ทำงานหนักเสียจนมีเวลาให้คุณหนูน้อยนิด    นั่นทำให้คุณหนูสนิทสนมกับอากิระมาก

เท่านี้หรือ

กระผมมีเรื่องจะพูดเท่านี้

ทำไมไม่พูดเรื่องที่ว่า    ลูกของคุณทำให้นิเดียหลงรัก    จนคุณลุงกับคุณป้าต้องระเห็จเขาไปอิตาลี     แต่มันผิดแผนของคุณ   คุณเลยต้องให้เขามาที่นี่    เวลาที่นิเดียอ่อนแอ    เวลาที่นิเดียไกลจากคุณลุงคุณป้า   มันเป็นแผนของคุณทั้งหมดใช่มั้ย

ไม่ใช่!”  พ่อบ้านเองก็สุดทนเหมือนกัน

ถ้าอย่างนั้นก็แสดงความบริสุทธิ์ใจออกมา   บอกมาว่าตอนนี้ลูกชายคุณพานิเดียไปที่ไหน   ไคยื่นคำขาด

กระผมคงบอกไม่ได้

หึ!   ถ้าอยากให้แผนการของคุณสำเร็จล่ะก็    ช่วยบอกให้ลูกชายของคุณทิ้งผู้หญิงอีกคนที่อิตาลีให้ได้เสียก่อนเถอะ

พ่อบ้านอึ้งไปกับคำพูดนั้น     ผู้หญิงที่อิตาลีงั้นหรือ     หรือว่าทั้งหมดที่เขาคิดไว้    มันจะผิดไปหมดกันนะ

 

 

กับข้าวอร่อยสุดยอด~”   ฉันตะโกนออกไปให้กับท้องทะเล

หลังจากไปซื้อของมาแล้วพี่อากิระก็ลงมือทำอาหารเองทั้งหมด   ส่วนฉันก็เป็นลูกมือเหมือนกันนะ    ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยมีประโยชน์มากนักก็เถอะ

แล้วอาหารก็เสร็จจนได้      บอกตามตรงว่ามันอร่อยมาก    แต่ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันอร่อยเพราะกว่าจะได้กินก็ปาเข้าไปสองทุ่มแล้วหรือเปล่า

แล้วตอนนี้หลังกินข้าวเสร็จแล้วเราสองคนก็ออกมาเดินย่อยอาหารกันที่ชายหาด      ข้อดีของการมีบ้านพักตากอากาศเป็นของตัวเองก็คือ    ชายหาดนี้ของข้าคนเดียว     หุหุ

ฉันนั่งลงบนโขดหิน  พี่อากิระนั่งลงข้างๆฉันเหมือนกัน    บรรยากาศโรแมนติกซะไม่มีล่ะ

ในที่สุดพี่ก็กลับมาหานานะสักทีนะ    ฉันพูดขึ้นมา

เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับมาจากอีกฝ่าย   ฉันเลยรู้สึกว่าควรจะเปลี่ยนเรื่อง      จริงสิ!   เรื่องที่ผู้หญิงสองคนนั้นพูด   คนมักจะเก็บภาพของคนรักไว้ในกระเป๋าสตางค์      ถ้าอย่างนั้นกระเป๋าสตางค์ของพี่อากิระล่ะ

พี่อากิระ    กระเป๋าสตางค์สีเขียวน่าเกลียดชะมัดเลย

พี่อากิระตาโต    ใครบอกว่ากระเป๋าพี่สีเขียว    สีดำต่างหากนะ

ไม่จริงอ่ะ    สีเขียวเข้มๆหน่อยใช่มะ    เมื่อกลางวันนานะเห็นมันสะท้อนกับแสงเป็นสีเขียวอี๋น่าเกลียดมั่กๆ  ฉันส่ายหัวระอา

ไม่จริง   ดูให้ชัดๆเลยว่าไม่ใช่

พี่อากิระควักกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง     แล้วชูให้ฉันดู    อาฮ้า!   สำเร็จ!

ฉันคว้ากระเป๋าจากมือพี่อากิระมา    ไหนดูหน่อยซิ    ในนี้มีอะไรบ้างนะ

พี่อากิระพยายามจะเอามันคืนไป     แต่ฉันไหวตัวทันซะก่อน     แล้ววิ่งหนีออกมา    ฮันแน่!   ทำท่าอย่างนี้แสดงว่ามีอะไรปิดบังใช่ม้า

พี่อากิระยังคงวิ่งตามมา     แต่เรื่องอะไรจะปล่อยให้มาเอาคืนกันล่ะ    ฉันค่อยเปิดกระเป๋าสตางค์ของพี่อากิระออกมา    ตื่นเต้นจังเลย   ถ้ามีรูปฉันตอนตลกๆจะทำอย่างไงกันนะ

แต่แล้วบางอย่างก็ทำให้ฉันหยุดกึก    รอยยิ้มจางหายไปจากหน้า    

รูปใบหนึ่งปลิวตกออกมาจากกระเป๋า    พี่อากิระมองตามรูปใบนั้น    แล้วก้มลงเก็บมันขึ้นมาอย่างทะนุถนอม

ในกระเป๋าของพี่อากิระมีรูปเพียงใบเดียว   คือใบนั้น     และเจ้าของรูป   ไม่ใช่ฉัน!

นี่รูปเพื่อนพี่เอง   พี่อากิระยิ้มให้แล้วเดินเข้ามา    คืนกระเป๋าให้พี่ดีกว่า   เห็นมั้ยว่าไม่มีอะไรเลย

มีสิ...

ก็แค่รูปเพื่อนพี่     ไม่เอาน่า   เอากระเป๋าพี่ไปแบบนี้ใครผ่านไปผ่านมาจะหาว่าลูกสาวเจ้าพ่อน้ำมันกับเจ้าแม่รถยนต์กำลังขโมยเงินพี่อยู่นะ

นั่นไม่ใช่เพื่อนพี่   ฉันโพลงออกมา

พี่อากิระหุบยิ้มลง     เขาก้าวเข้ามาหาฉันช้าๆ     นานะ....

คิดไม่ผิดเลย   ทำไมพี่ถึงทิ้งฉันไปง่ายดายนัก    ทำไมสามปีที่ผ่านมาพี่ไม่เคยติดต่อมา   ไม่ใช่ว่าพี่ยุ่งหรือพี่เรียนหนัก   แต่พี่     พี่ลืมนานะไปแล้ว     น้ำใสๆไหลรินจากดวงตา

นานะ   พี่....

ไม่เอาแล้ว   กระทั่งพี่ที่ฉันเชื่อใจ  ไว้ใจมากที่สุดก็ยังโกหก     ทำไมชีวิตฉันมีแต่คนปลิ้นปล้อนหลอกลวงกันนะ

ไม่เอาอีกแล้ว   ไม่ฟังใครทั้งนั้น    พี่อากิระ   ฉันรอพี่มาตั้งนาน   ใครบอกรักฉันฉันก็ไม่สน     เพราะพี่    เพราะพี่คนเดียว    ทำไมพี่ถึงทิ้งฉันได้ง่ายดายนัก    สามปีที่อิตาลีของพี่   ไม่เคยมีฉันอยู่   ไม่เหมือนกับสามปีของฉันที่มีพี่อยู่เสมอมา

ฉันออกวิ่ง    ไม่รู้ว่าจะวิ่งไปทางไหน   รู้แต่ว่าต้องวิ่ง   วิ่งให้ไกลออกไป   ให้ไกลที่สุด

 

อากิระมองตามหญิงสาวที่วิ่งออกไป     เขาไม่น่าพลาดเลย       ตลอดเวลาเขารู้มาตลอดว่านานะคิดอะไรกับเขา    เพียงแต่เขาคิดกับเธอเพียงแค่น้องสาว   แม้ว่าจะเคยคิดว่าตัวเองคิดกับเธอแบบอื่น    แต่สุดท้ายแล้ว   เขากลับเอ็นดูเธอในฐานะน้องสาวที่น่ารักคนหนึ่งเท่านั้น

แล้วตอนนี้น้องสาวของเขากำลังร้องไห้     เท่าที่เขาจำความได้    เธอไม่เคยร้องไห้เพราะเขา   จนกระทั่งเมื่อสามปีก่อน   แต่ถึงอย่างนั้น    เขาก็ไม่เคยเห็นเธอร้องไห้เพราะเขาสักที

ใจของเขามันอยากจะบอกเธอเหลือเกิน    อย่าร้องไห้นานะ   ดวงตาสีเขียวคู่นี้ไม่ควรมีน้ำตา

อากิระได้สติเมื่อหญิงสาววิ่งออกไปไกลแล้ว     เขาตั้งท่าจะวิ่งตาม  แต่มีมือหนึ่งจับไหล่ของเขาไว้     พร้อมกับชายอีกคนที่วิ่งตามเธอไป

เมื่ออากิระหันมา    เขาก็ต้องล้มลงไปเพราะหมัดดุ้นๆของชายอีกคน

 

 

 

+ + - -

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

181 ความคิดเห็น