ตอนที่ 6 : #6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 ต.ค. 61

#6

          เชี่ย..... ผมร้องไห้ครั้งแรกในรอบสองปี (ถ้าไม่นับตอนเมา) เป็นความรู้สึกที่แย่โคตร ๆ ไม่รู้อ่ะ ทำไมไอ้ตูนต้องมาขายความลับผมวะ ตรงนี้ผมอยากรู้ แค่อยากรู้จักพี่กันล์แค่นั้นอ่ะนะ แต่มึงขายความลับให้กับคนที่กูไม่ชอบ มึงคิดอะไรอยู๊!!!!

 

          ไอ้ต้ามันเลือกไม่ถูกเลยครับว่าจะอยู่ฝั่งไหน มันเลยเลือกเป็นกลาง ไปหาไอ้ตูนบ้าง ผมบ้าง เอาจริง ถึงมันจะไม่เลือกฝั่ง มันก็ดูเหมือนไม่เข้าข้างใครอยู่ดี เพราะวัน ๆ มันก็ไม่ได้ตัวติดกันเหมือนผมกับไอ้ตูนเลย ทีนี้ผมก็แทบจะต้องอยู่คนเดียว ไปไหนคนเดียว เพื่อน ๆ คนอื่นก็สงสัยนะ แต่ก็พอรู้มาว่าทะเลาะกันแต่ไม่รู้หนักขนาดไหน เพราะไม่มีใครกล้าถาม

 

          พอย้อนกลับไปนึกถึงเรื่องนี้ทีไรแล้วเจ็บใจทุกทีเลยว่ะ มันยิ่งกว่าตีสิบมาซื้อความลับ เพราะนี่มันคือการขโมย!!!! ก็ถึงว่าไอ้พี่มันรู้ทุกฝีก้าวของผมว่าจะทำอะไร ไปไหน ชอบอะไร มันรู้หมด!!

 

          แต่มีคำถามอยู่ข้อนึง

 

          .....มันอยากรู้ไปทำไม.......

 

          มันเป็นเรื่องแย่ที่ต้องมาทะเลาะกับไอ้ตูนตอนนี้ แต่มันก็เป็นการดีอย่างนึงที่ไอ้พี่มันจะได้เลิกตามผมซักที รำคาญ!! จะโผล่ไปทุกที่เลยหรือไง!!

 

          ตอนนี้ก็สัปดาห์กว่าแล้วที่ไม่ได้คุยกับไอ้ตูนมัน รู้สึกแปลก ๆ เหมือนจะเป็นบ้าเลย เพราะนอกจากมันแล้วก็ไอ้ต้าก็ไม่มีใครแล้วที่ผมจะอยู่ด้วย ก็เลยตัดสินใจอยู่แม่งคนเดียวเลย เอาดิ

 

          (แล้วก็ไม่มีไอ้พี่มันมากวนใจอีกแล้วด้วย)

 

          (.......แต่ก็รู้สึกแปลกอีกเหมือนกันนะ)

 

          เนี่ย .... ไอ้ตูนคนดีโทรมาอีกแล้ว มันโทรมาพูดเรื่องนี้แหละ ผมละโคตรเบื่อเลย ครั้งก่อน ๆ มันเคยบอก

 

          “พี่เค้าดีนะเว้ย”

 

          “ดีเชี่ยอะไร มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบมัน แล้วมึงเอาความลับกูไปบอกมันเพื่อแลกกับสิ่งที่มึงอยากได้อ่ะนะ”

 

          “..........”

 

          “มิก กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงคิดอะไรอยู่”

 

          “.......”

 

          “แต่พี่เค้าเป็นคนไนซ์จริง ๆ นะ”

 

          .............

 

          “เค้าโคตรจริงใจใ......”

 

          ผมกดวางสายทิ้ง และสายนี้ที่มันจะโทรมามันก็จะพูดเรื่องเดิม ๆ นี่แหละ ผมเลยตัดสายไปก่อน

 

          คนห่าอะไรมาเลือกให้คนอื่น มึงบ้าป่ะ ?

 

          อ่ะ แล้วก็โทรมาอีกแล้ว ตอนนี้ แต่มันเป็นเบอร์แปลก ครั้งนี้ผมกดรับแล้วอ้าปากจะด่ามัน

 

          “เอ่อ .... ฮัลโหลค่ะ น้องมิกใช่มั้ยคะ ?”

 

          “ใช่ครับ”

 

          “จากรายการคิ้วคุก พี่จะโทรมาสอบถามน้องว่า สนใจมาร่วมเป็นหนึ่งใน 16 คน ของรายการมั้ยคะ ?”

 

          “คิ้วคุกนี่ผมต้องไปถ่ายในคุกจริง ๆ หรือเปล่าครับ ให้ผมเล่นเป็นนักโทษหรือเปล่า ?”

 

          ตอนนั้นผมเอ๋อจริง ๆ เพราะพูดถึงคุกก็นึกถึงว่าไอ้พี่มันจะไปแจ้งความเรื่องทำข้าวของมันพังหรือเปล่า

 

          “อ๋อ กุ๊กค่ะน้องมิกที่แปลว่าพ่อครัวค่ะ รายการนี้ก็.............”

 

          (เค้าเล่ารายละเอียดมายาวมาก ผมจำไม่ได้ แต่มองจำนวนค่าตอบแทนแล้วก็......)

 

          “ได้พี่.....สะดวกเสมอครับ”

 

          ผมอยากบอกชิบหายเลยว่ะว่ามีควิซอีกกระบุงนึง แต่ผมจะพยายามจัดการเวลานะ อยากมีผู้จัดการส่วนตัวก็ตอนนี้แหละ

 

          (แต่ถ้าซิ่วไปแล้วมาเอาดีด้านนี้ก็รวยอยู่นะ อิอิอิอิ)

 

          ชีวิตผมตอนนี้หลังจากดีลงานนี้เข้ามารู้สึกว่าแทบไม่ว่างเลยครับ ต้องอ่านหนังสือไปด้วย สอบไปด้วยต่าง ๆ นานา ถ้าเกิดดูในสตอรี่ผมก็จะเห็นแต่ภาพอวัยวะสัตว์ต่าง ๆ บางทีผมอ่านแล้วก็รู้สึกอยากอ้วกนะตอนแรก ๆ แต่ตอนหลังหิวเฉย เพราะอ่านเยอะนะครับ ไม่ได้หิวเครื่องในสัตว์จริง ๆ!

 

          การเรียนดุเดือดมากจนผมยังเสียวอยู่ว่าจะโดนรีไทร์หรือไม่ แต่ขอให้ไม่โดนเถอะ มิกมันเก่งขนาดนี้!!!

 

          ...........................

          ..................

          .............

          ......

          ...

          .

 

          นี่สัปดาห์ที่สี่แล้วครับที่ผมไม่ได้คุยกับไอ้ตูน บอกตรง ๆ ว่าอยากกลับไปคุยชิบหายเลยว่ะ มันเป็นเพื่อนคนเดียวแต่ทำไงได้ ผมก็ต้องวางมาดว่าเหม็นหน้ามัน เข้าใจป่ะ ถ้าเข้าไปคุยก่อนเดี๋ยวจะดูเป็นขี้แพ้ ทุกคนจะมองผมว่าเป็นลูซเซอร์!!

 

          ส่วนไอ้พี่อ่ะเหรอ เห็นมันอัพสตอรี่หวาน ๆ กับน้องหมี่ที่รัก แล้วข้อความในไลน์หลังจากวันนั้นมันก็ไม่ตอบผมอีกเลยยาว ๆ ไม่ขึ้นรี้ดด้วยนะ

 

          บอกตรง ๆ ผมยังอยากเจอไอ้พี่มันจังเลยว่ะ อยากเห็นหน้ามันว่าตอนนี้มันเป็นยังไง แต่ผมเดาได้ว่ามันยังคงเป็นบ้าเหมือนเดิม อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะคิดถึงผมมั้ยน้า.....

 

          คิดถึงสิ ยังไม่ได้ใช้หนี้มัน

 

          ในสตอรี่มันบอกว่าจะไปเล่นคอนที่มศว โห.......... มึงยังไม่แจ้งเกิดใหญ่โตแต่ได้ขึ้นเวทีมออื่นแล้วอ่ะ เส้นสายมันดีจริง ๆ ผมได้แต่ด่ามัน เดี๋ยวเจอกู มิก คิ้วในคุก

 

          วันที่มันขึ้นก็ช่วงสอบมิดเทอมพอดีครับ ผมก็อยากไปเดินเล่นแถวนั้นพอดี บอกเลยว่าไม่ได้ไปเพราะใครเลยจริง ๆ เพราะไปงาน SWU Street Art ตอนนั้น อย่าคิดว่าจะไปเพราะไอ้พี่มัน

 

          มศวนี่ก็ไม่ไกลเกินเอื้อม เพราะมีรถไฟฟ้าเข้าถึงแล้ว แต่เข้าถึงแค่สี่แยก แล้วต้องนั่งวินต่อยี่สิบบาท (แพงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก)

 

          รถติดไม่แพ้สะพานควายเลยครับ ยิ่งตอนเย็นผมว่าถ้าไม่อยากเสียเงินแนะนำให้เดินไปจากบีทีเอส แต่ใครจะเดินเพราะมันไกล ยกเว้นไอ้พี่มัน เพราะมันชอบเดิน ยกตัวอย่างตอนเดินไปบางรัก มึงเดินไปได้ไง

 

          ตึกมันเยอะแยะไปหมดเลยครับ ดูเป็นเมืองจริง ๆ ส่วนในตัวมศวนี่ก็กว้างมากจนผมเดินแทบไม่หมด จำได้ว่ายำมาม่าตรงตึกไข่ดาวมันอร่อยมาก จนผมอยากยกร้านไปไว้ในมอตัวเอง แล้วก็มีหมาอ้วนนอนหน้าเซเว่น ผมอยากขโมยกลับคอนโดจริง มันอ้วนจนแบบผมนึกว่าแมวน้ำอ่ะ

 

          วันนี้ผมมาคนเดียว เงียบ ๆ ในชุดเสื้อนิสิตแขนยาว เพื่อที่จะพรางตัวให้เข้ากับเด็กมศว แต่มันโคตรร้อนเลยครับ ถ้ายังอยู่กับฐานวดีมันคงจะพูดว่า อัย เรียวลี่ แอสก์

 

          ร้านของกินเยอะมาก ตั้งกันเป็นแผง ผมเลือกไม่ถูกจริง ๆ และก็ตั้งใจว่าจะกินไม่เยอะเพราะเดี๋ยวอ้วนเหมือนหมาหน้าเซเว่น แต่ไม่ทันแล้ว ..... ทาโกะยากิ อิตาเลี่ยนโซดาในมือ และกำลังจะไปซื้อไอติมมาเพิ่ม

 

          ฟ้ากำลังจะมืด วงดนตรีเริ่มขึ้นแล้วแต่ไม่เห็นวี่แววไอ้พี่มันเลย หรือมันโดนปลดกลางทาง เออ แต่ก็ดีแล้ว ได้ไม่ต้องยินเสียงของมัน หลอน!!!

 

          อ่อ ...... ไม่ต้องถามเรื่องสาว ๆ ทั้งหลายที่มองแต่ผม เพราะอาจจะคุ้นหน้าในเพจคิ้วบอยของแม่ผัวบ้างแล้ว บางคนก็มาขอถ่ายรูป ผมก็ทำตัวไม่ถูกบ้าง ตื่นเต้นโคตรเลยว่ะที่มีความรู้สึกแบบนี้

 

          ผมเดินไปซื้อน้ำอัดลมเพิ่มจะได้รีบวิ่งไปดูคอนเสิร์ตที่เริ่มขึ้น

 

          “เอ่อ พี่ครับ ผมสั่งแก้วเดียวนะ”

 

          “ไม่เป็นไรน้อง เจ๊ชอบหนู เอาไปเถอะลูก”

 

          โอ้โห ไอ้มิกทำไมมึงมันหล่ออะไรแบบนี้วะ!!!

 

          ผมวิ่งมาหาที่ยืนหลัง ๆ เพราะข้างหน้าคนเต็มแล้ว ถ้าเข้าไปข้างหน้าคือโดนเหยียบตาย เพราะวันนี้มี Whal & Dolp กับ Wearemint ครับ ชอบเพลงเค้ามาก เพลงมันเหมาะกับความรู้สึกเศร้า ๆ จริง แบบเพลง พ โคตรรักเลย.....

 

          แต่ยังไงก็แล้วแต่ วงสุดท้ายที่ขึ้นก็คือ .................

 

          “สวัสดีชาวมศวทุกโค๊นนนนนนนนนน PANTHERIST มาล้าววววว”

 

          จำตอนปีหนึ่งได้มั้ยที่ผมเผลอขำเพื่อนไอ้พี่มันที่เปิดตัวแบบเวอร์ ๆ เนี่ย ตอนนี้ผมเผลอขำออกเสียงเพราะการเปิดตัวแบบชาวร็อกของพี่มัน แต่เพลงที่ร้องแม่งอินดี้ชิบหาย ผมขำในความเด๋อ และความขัดกันของมันจริง ๆ

 

          วันนี้มันมาในลุคเหมือนวันที่มันไปรูฟทอป เสื้อตัวโคร่ง ๆ ของมัน หัวยุ่ง ๆ ผมล่ะอยากหวีให้มันเรียบจริง ๆ เลยว่ะ เห็นแล้วรกหูรกตา แต่เอาง่าย ๆ มันนั่นและที่รกหูรกตา ผมไม่อยากมองมันเลยว่ะ เหอะ ๆ

 

          แต่มาแล้วก็ดู ๆ ให้มันหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวจะเสียน้ำใจ!

 

          ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว บอกเลยว่ายุงก็เยอะขึ้น ผมอยากรู้จริง ๆ ประสานมิตรยุงตัวขนาดนี้แล้ว องค์รักษ์ยุงจะตัวเท่าฝ่ามือไหม ?

 

          “เอ้า ..... มองไปก็มีแต่ฝนโปรยปราย ในหัวใจก็มีแต่ความเหน็บหนาว ท้องฟ้าที่มองไม่เห็นแสงดาว คืนเหน็บหนาวยิ่งทำให้ใจเราหนาวสั่น”

 

          มือผมถือน้ำสองแก้วไม่แบ่งให้ใคร ฟังแล้วจะร้องตามบ้างแต่ตอนนี้ผมบวมน้ำออกหน้าละ ขยับลำบาก

 

          เอ้า ไอ้ชิบหาย ไอ้พี่มันมองมาที่ผมแล้วมันก็ทำหน้าดีใจนิด ๆ เหมือนรู้ว่าผมมา ท่อนฮุคมันร้องเพราะเชียว แล้วมันก็มองมา

 

          “อยู่ต่อเลยได้ไหม ..... อย่าปล่อยให้ตัวฉันไป เธอก็รู้ทั้งหัวใจ ฉันอยู่ที่เธอหมดแล้วตอนนี้...... เอ้า!!! อยากได้ยินคำว่ารัก แทนคำบอกลาเมฆฝนบนฟ้าคงรู้ดี พร้อมกัน!! คืนนี้ให้ฉันได้อยู่ใกล้ ๆ เธอ”

 

          แล้วมันก็ทำท่ามินิฮาร์ทมาทางผม แต่คนตรงนั้นก็กรี๊ดใหญ่เพราะนึกว่าส่งให้ตัวเอง ผมเผลอยิ้มออกมา แต่ไกล ๆ มันคงไม่เห็นหรอกมั้ง คิดว่า

 

          ........ แต่ทำห่าอะไรของมึ้งงงง คิดว่ากูจะเขินเหร๊อออ

 

          “เอาล่ะ ..... ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะได้ร้องเพลงนี้....”

 

          “ให้กับคนที่แอบรักเค้า........”

 

          “ขอให้ได้ใจเค้าไปนะครับ.......”

 

          “เป็นเพลงที่ผมโคตรรักเลย เพราะมีคนหนึ่งร้องให้ฟัง .......”

 

          เสียงกรี๊ดดังลั่น

 

          มันยิ้มมาทางผม นี่ขนาดยืนไกลแล้วนะไอ้พี่มันยังเห็นอีกเหรอ

 

          “เศษใจเหลือ ๆ ถ้าเธอยังคงเผื่อเอาไว้ ถ้าเธอยังไม่แน่ใจ เก็บไว้ ให้ฉันได้หรือเปล่า.......”

 

          “ให้ฉันมีความหวังสักนิด .... ได้มีสิทธิ์แค่นี้ก็เอา.......”

 

          “แม้ว่าเธอจะชอบเค้า แต่อย่าพึ่งยอมให้เค้า......”

 

          มันยื่นไมค์ไปทางคนดู

 

          “เอาไปหมดหัวใจ!!!!!

 

          มันเป็นเวอร์ชั่นอะคูสติกที่ไอ้พี่มันเล่นกีตาร์คนเดียวร้องคนเดียว พอได้ยินแล้วรู้สึกขนลุกเลยว่ะ มันร้องจนเหมือนมันรู้สึกแบบเพลงจริง ๆ ทำให้มองมันไม่หลุดเลยอ่ะ

 

          “อุทิศเพลงนี้ให้คุณสหภาพผู้ล่วงลับนะครับ”

 

          ไอ้สัส!!!!! กูยังไม่ตาย มันยังมีหน้ามาเอ่ยชื่อผมอีกนะ แต่โชคดีที่ว่ามันไม่ได้เอ่ยนามสกุลด้วย

 

          ไอ้พี่มันลงไปหลังเวที รู้สึกแฟนคลับมันเยอะจริง ตามไปถ่ายรูป ผมนั่งมองไกล ๆ มีทั้งผู้ชายและผู้หญิง ทำไมมันดังจังอ่ะ แต่ผมไปอัดเทปแล้วจะออนแอร์เร็ว ๆ นี้ละ ถ้าปล่อยออกมาก็ลืมไปเลยแพนเตอริส มิกมิกจะครองโลกแทน!

 

          แต่ทำไมมันกอดทุกคนเลยวะ หน้าม่อชิบหาย ไม่ชอบเลยคนแบบนี้

 

          ผมนั่งแถว ๆ บริเวณนั้นจะกินน้ำให้หมดสองแก้วแต่แก้วมันใหญ่มาก จะทิ้งก็เสียดาย แต่กินให้หมดก่อนแล้วค่อยกลับก็ได้ อ้วนแน่ ๆ

 

          “อ้าว ใครเชิญมาเนี่ย ?”

 

          ไม่ต้องเดานะว่าใคร

 

          “อ้าว พี่เตอร์ มาด้วยเหรอ”

 

          “เออ ไอ้โง่! พึ่งรู้เหรอ”

 

          “ถามดี ๆ ก็อย่ากวนตีนได้ป่ะวะ”

 

          “เพลงเป็นไง เพราะเปล่า ?”

 

          “ไม่รู้ ไม่ได้ฟัง”

 

          “ดีละ เมื่อกี้ร้องเพลงที่มึงชอบไปเพลง”

 

          “รู้ได้ไงว่าชอบ”

 

          “ก็ มึงร้องได้ทั้งเพลงเลยที่บริควันนั้น”

 

          ผมมองหน้ามัน รู้ดี ขี้เสือก

 

          “เอ้า แล้วรู้ได้ไงว่าร้องเพลงอะไร ไหนบอกว่าไม่ได้ฟัง”

 

          เรื่องกวนตีนให้ไอ้พี่มันที่หนี่งเล้ยยยมันแย่งน้ำอีกแก้วในมือไป

 

          “เออ รู้งานว่ะ ขอบคุณมาก แดกมากเดี๋ยวอ้วนนะมึง”

 

          มันเอี่ยวตัวมาจะจับแก้มผม แต่ผมตกใจหลบทัน เล่นบ้าอะไรของมึ้งงงง มันดูเฟล ๆ เล็กน้อยแต่ไอ้พี่มันก็ดูดน้ำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

          “ยังไม่คุยกับตูนอีกเหรอ”

 

          “ก็พวกเดียวกับพี่หนิ พวกเหี้...... อ่อ พวกขายความลับคนอื่นอ่ะ”

 

          “ก็แค่อยากรู้จักเองป่ะ ไม่เห็นมีใครตายเลยนี่”

 

          “ก็ผมไม่ชอ........”

 

          (ไม่ชอบมึง)

 

          “ไม่ชอบให้คนรู้เรื่องส่วนตัวหนิ”

 

          “พี่กลัวจิ้งจก แอบชอบเพื่อนสนิท เกลียดหมูสามชั้น มีแฟนมาแล้วสองคน เนี่ยความลับ”

 

          “ได้กันยัง”

 

          มันหันมายิ้ม

 

          “ก็เออดิ มันแปลกตรงไหนวะ หรือมึงไม่เคย ?”

 

          พอมันบอกว่าเคยผมหน้าร้อนฉ่าเลยอ่ะ ไม่รู้ว่ารู้สึกอะไรแต่หน้ามันเหมือนมีอะไรมาเผามาก ผมหัวเราะกลบเกลื่อน

 

          “เออ ได้เก่ง พิงค์แพนเตอร์ว่ะ ล่าเหยื่อเก่ง กอดคนอื่นเก่ง”

 

          นั่น ตอนแรกจะไม่พูดละ แต่เผลอพูดสิ่งที่อยู่ลึกสุดในใจไป ไอ้พี่มันหันมาทำหน้างง แล้วมันก็เหมือนจะจับความได้ ผมดูดน้ำแล้วหันไปทางอื่น แต่หน้าร้อนฉ่า ๆ

 

          “เอ้อ ........ ทีมึงไปอุ๋งกับคนอื่นในเอ็มวีอ่ะ”

 

          ลืมบอกไปว่าเพลงอุ๋งของรายการคิ้วคุกปล่อยมาแค่ทีเซอร์ฮะ แล้วในทีเซอร์มันมีซีนที่ผมต้องเอามือไปอุ๋งอีกคน คือไอ้เฟิร์ส

 

          ผมหันหน้าไปมองมันแบบหาเรื่อง ไอ้พี่มันยกมือขึ้นแล้ววางคางตัวเองไป แล้วทำหน้ายิ้มแล้วก็ร้องเพลงอุ๋ง โคตรเกลียดมันเลยว่ะ

 

          “อะไรของพี่เนี้ยะ”

 

          “หึงพี่เพราะกอดคนอื่นอ่อ ?”

 

          ..........................

 

          มันจ้องหน้า หน้ามันเหมือนแมวน้ำมากตอนมันทำตาโต ๆ

 

          “ก็แค่เอ็มวีเอ๊งง การแสดงอ่ะ ทำไมต้องถาม ?”

 

          “หึงอ่อ ? หึ๊”

 

          มันย้อนมาแบบดื้อ ๆ

 

          “.......”

 

          เหมือนไอ้พี่มันเฝ้ารอคำตอบมาก ผมจ้องตาโต ๆ มันกลับ แล้วตั้งใจพูด

 

          “คว*”


          “เออ .... แล้วตอนนั้นบอกว่าอยากคุยอะไรวะ พี่ลืมตอบ ขอโทษที”

 

          ตอแหลไม่เนียนจริง ๆ แต่ก็ดีที่ยังจำได้ ผมชั่งใจอยู่สักพัก ก่อนที่จะรวบรวมความกล้าบอกมัน

 

          “.......เรื่องหมี่อ่ะ”

 

          ไอ้พี่เตอร์มันหันมาฟังหน้านิ่ง ผมมองตอบใต้แสงสลัว ๆ จากไฟ ....... โคตรน่ากลัวเลยว่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #9 Timtha (@WIFE_ENGINEER) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 19:08
    เขินแต่ก็ไม่สุด
    #9
    0