#มิกจะซิ่ว

ตอนที่ 5 : #5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    13 ต.ค. 61

#5

          จำได้ลาง ๆ ว่าเมื่อคืนกินไปสองขวดแล้วก็ตื่นมาในห้องแบบ งง ๆ และไปเรียนสาย ทำให้ไม่ได้เข้าแลป (ซึ่งไม่ดีมาก ๆ ตามอ่านกันขี้แตก)

 

          ย้อนไปตอนนั้นจำได้ว่า กำลังฟุบโต๊ะแล้วไอ้พี่มันก็เอามือมาลูบหัว ตรงนี้แหละที่เป็นปริศนาว่าที่รู้สึกมันคือเรื่องจริงหรือว่ากำลังฝัน แต่คงไม่ฝันหรอกมั้ง ผมรู้สึกนี่ แต่อะไรก็แล้วแต่.........ขนลุก!!!!

 

          “โอ้โห!!! เป็นเมียพี่เตอร์หรือยัง”

 

          “หมาแต่เที่ยงเลยนะมึง”

 

          เสาวลักษณ์ยิ้มอารมณ์ดีเข้ามาเป็นพิเศษเหมือนมันไปเจอ เคน เด็กสถาปัตย์มอแถว ๆ รังสิต ที่มันกรี๊ดกร๊าดจะเป็นจะตาย เพราะมันชอบหนุ่มนักดนตรี ผมก็ไม่ค่อยเข้าถึงรสนิยมมันหรอก มันเปลี่ยนของบ่อยตามฤดูกาลจริง ๆ ณ จุดนี้

 

          แต่ตอนนี้ ข้างหน้าผม ตูน ฐานวดี หรือเสาวลักษณ์เพื่อนรัก เดินมาจ้องหน้าเหมือนเค้นหาความจริงจากผู้ร้าย มันจ้องจนผมต้องกลอกตาไปทางอื่นแก้เขิน ดูมันจริงจังมากเหมือนว่าผมไปได้กับแฟนในมโนมันมา

 

          “แล้วมึง........กับพี่เค้าไปทำอะไรกันเมื่อคืน ออกไลฝว์คู่นิดหน่อย มึงมันร่านว่ะ”

 

          “ก็กูถ่ายงานเสร็จเค้าก็ชวนไปกินข้าวกับดื่มเอง....”

 

          “ทำ ..... ไม  ...... ไม่ชวนกู”

 

          “ก็มึงตัดสาย.......”

 

          ผมลืมเล่าไปว่าตอนเดินเท้าเปล่าไปบางรักผมพยายามโทรหาไอ้ตูนรัว ๆ มาก เหมือนส่งข้อความชิงโชค แต่มันก็ตัดสายทิ้งจนสุดท้ายมันปิดเครื่อง

 

          “อ๋อ ..... แบตกูหมด”

 

          มันทำหน้าเลิ่กลั่กเหมือนซ่อนอะไรไว้ หรืออาจจะเป็นปกติของมัน ช่วงนี้ทุกคนจะดูเครียด ๆ บ้า ๆ ครับ สอบอะไรไม่รู้เยอะแยะ โน้ตในแท็บเลตตอนนี้ผมมีแต่โน้ตต่าง ๆ ถ้าโจรดักปล้นจะเอาอะไรไปก็ได้ตามเอาแท็บเล็ตสลักโลโก้แอปเปิลอันนี้ไป!!!! ถ้ามันหายจริงผมไปกระโดดสะพานลอยตรงสี่แยกเอ็มบีเคเลยนะ!!!

 

          “มิกซ์เตอร์หรือเตอร์มิกซ์”

 

          “อะไรของมึง ?”

 

          “อยากเป็นรุกหรือรับ”

 

          “อะไรของมึ้งงงงงงง?”

 

          “อยากเป็นผัวหรือเมีย”

 

          ตอนนั้นผมรำคาญไอ้ตูนมากเลยตอบส่ง ๆ ไปสนองนีดมัน จะอ่านหนังสือ!!!

 

          “เป็นผัวพี่มันดิ แก้มชมพูแบบนั้นแม่งโคตรน่าฟัดเลยว่ะ ปลดกระดุมเสร็จนะกูจะจูบปากไล่มายันคอเลย”

 

          “โห!! ไอ้เชี่ยมิก!! ไม่ต้องขยายความ!!!

 

          ก็ตอบตามประสบการณ์จริง เพราะเป็นคนสร้างเรื่องไม่เก่งเหมือนไอ้ตูนหรอกครับ

 

          “พี่เตอร์เค้าถ่ายรูปมึงลงสตอรี่ไอจีด้วยนะ เมื่อคืน กูเซฟมา”

 

          มันยื่นให้ผมดู ในจอเห็นเป็นผมนอนฟุบหันไปทางมัน เป็นฟิลเตอร์กระต่ายบ้าง หมาบ้าง แต่หนักสุดคงเป็นวิดีโออันนึง นั่นแหละ ...... นั่นแหละ ...... กูไม่ได้ฝัน

 

          ไอ้พี่มันลูบผมจริง เห็นชัด ๆ ในรูปแบบ 720p ยิ่งกว่านั้นคือมันดึงแก้มผมด้วย อ้วกแตก ไอ้เชี่ย!!!!! มึงทำอะไรของมึ้งงงงงงงง

         

          “ลบไปเหอะ”

 

          “หน้าแดงอีกแล้วอ่ะมึงเนี่ยะ”

 

          ไม่รู้มันพูดประโยคนี้รอบที่เท่าไร แต่พอพูดว่าหน้าแดงครั้งนี้ผมอดไม่ได้จริง ๆ นะที่อยากเห็นหน้าตัวเองในกระจก เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

 

          .................

 

          ใครทักมาในไดเรคไอจี

 

          ไม่ ..... ผมพึ่งมาเห็นจากหลายร้อยข้อความ

 

          2.12 AM         เจอครั้งหน้า ขอโทษกูด้วย มือแรงชิบหาย

                              (Pantherist sent you a photo)

          5.36 AM         (Emoji Angry) (Emoji Angry)

 

          Pantherist is now following you

 

          ..............

          ……..

          …..

         

          ..

          .

 

          เป็นภาพรอยแดงบนหน้ามันแล้วทำหน้าบึ้งให้ดูเหมือนเรียกคะแนนความน่าสงสาร รออะไรครับ ............ ดีลีทแชทไปสิ รู้สึกมวนท้องทำไม

 

          ผมล็อคโทรศัพท์ทั้ง ๆ ที่มือเหงื่อโชกอีกแล้ว ....... ทำไมรู้สึกแบบนี้ ทำไม...... ทำไม......ต้องหนีความรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว

 

          “บอกแล้วว่ามึงมันร่าน อีมิก”

 

          มันแอบดูโทรศัพท์ผมตอนไหนไม่รู้ไม่ได้สนใจ แต่สนใจแค่ว่าทำไมรู้สึกปวกเปียก ถ้าโดนลมพัดนิดเดียวก็คือปลิว ฮือ ๆ เกลียดหน้าบึ้งไอ้พี่มันว่ะ

 

          “รู้สึกอะไรก็บอกไปเหอะ”

 

          “กูไม่ได้ชอบผู้ชาย”

 

          “แต่มึงชอบผู้ชายไม่ได้หมายความว่ามึงจะแปลกนี่....”

 

          ...............

 

          “เพศไหนมันก็ไม่เสียหายหรอกมึง”

 

          ...............

 

          “มึงคือมึง อีมิก มึงมีความรักกับใครก็ได้ มึงอย่ามองมันแค่ว่ามันเป็นแค่เรื่องเพศดิวะ”

 

          .............

 

          “มันเป็นเรื่องของหัวใจเว้ย”

 

          ปรมาจารย์ฐานวดีอยู่ตรงนี้แล้วครับทุกคน ปรัชญาความรักมันดีมากถ้ามันตายไปคงเป็นตำนานถึงพันปี ผมเคยถามเรื่องความรักกับมันบ่อยมาก มันเคยมีแฟนมาสองสามคนเหมือนผมนี่แหละ ระดับอย่างมันนี่เรียกได้ว่าอ่อยคนไหนติดทุกคน แล้วถามว่าทำไมตอนนี้มันถึงไม่มี มันแค่ตอบง่าย ๆ ว่า ................. เสือก!

 

          “ก็ว่าล่ะ น้องหมี่ที่รักของมึง.....”

 

          เกือบสวยแล้วครับ ถ้ามันไม่พูดชื่อนี้ หมี่ ........ แป้งหมี่ ....... น้องแป้งหมี่ .......ประสบการณ์ตั้งแต่ปากยันคอของผมเองแหละ หลังจากนั้นผมก็ลุกหนีเข้าคลาสไปเลยหลังจากไอ้ตูนมันพูดถึง

 

          หมี่เป็น ...... อะไรดีล่ะ แฟนเก่าเหรอ คนคุยเก่า ไม่สิ เค้าคงไม่นับผมในลิสต์หรอกมั้ง เป็นเรื่องตอนปีหนึ่งครับ (ที่ผมไม่อยากจำอะไรก็เพราะแบบนี้นี่และ) เราเจอกันยังไงจำไม่ได้แล้ว หมี่เป็นสาวบัญชีแต่ปีนี้อยู่ปีหนึ่ง เรียกได้ว่าเป็นดาวลับคณะมาก หมี่เป็นผู้หญิงตัวสูงประมาณผม หุ่นออกนางแบบ หน้าตาจะออกไปตามแนวการแต่งหน้า แต่ลุคทุกวันที่ผมเห็นคือหมี่เป็นคนที่หวานมากครับ ชอบปล่อยผมยาว ถึงจะอยู่ในพลีทแต่ดูแล้วมันน่ามองไปหมด และลึกกว่านั้นผมก็มองมาแล้ว แต่ยังไงดีล่ะ........

 

          เราสารภาพรักกันแบบนัย ๆ ไม่เอ่ยปากตรง ๆ แบบเรารู้กันดีว่าเป็นแฟนกันแล้วนะ แต่ดูแล้วเหมือนผมจะคิดไปคนเดียวมากกว่า

 

          ความฮอตของเธอดึงผู้ชายเข้ามาเยอะมาก สัญญาในใจที่เคยมีไม่มีผลอะไรเลยหลังจากที่รู้ว่าธอเป็นคนยังไง ผมก็เลยเลิกยุ่งกับเธอไปเลย และเหมือนหมี่จะรู้ตัวเหมือนกันก็เลยทำให้เป็นเรื่องเงียบไปงั้น แบบไม่มีใครรู้เลยนะนอกจากไอ้ตูน ไอ้ต้า ไม่แน่ไอ้ต้าอาจจะเป็นเหยื่อแล้วก็ได้ ผมก็ไม่กล้าถาม มันก็ไม่กล้าถามเหมือนกันเพราะมันกลัวจะรื้อเรื่องราว

 

          นี่ไง ผมเลยเปิดใจให้คนอื่นยาก เลยชอบให้คนอื่นมาจีบก่อน ผมไม่อยากไปจีบใครแล้ว ถ้านกอีก

 

          ......มันเจ็บ!!!!

 

          .....................

 

          ชีวิตในเมืองมีไม่กี่ที่หรอกครับที่ให้ไปได้ คือร้านกาแฟ ทูฟาสต์ทูสลีป ไปทำอะไร ไปนั่งอ่านหนังสือ!!!!

 

          แต่วันนี้โคตรน่าเบื่อเลย ไม่อยากอ่านอีกแล้ว มันจะอ้วกออกมาเป็นตัวอักษร Angsana New ขนาด 16 เรียกได้ว่าอ่านจนแทบจะฉีกมากินสด ๆ เจอแต่รูปโครงร่างสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ชีวิตหมอหมามันเป็นอะไรแบบนี้แหละครับ ถ้าช่วงไหนไม่มีอ่านหนัก ช่วงนั้นต้องคิดแล้วว่าลืมอะไรไปหรือเปล่า

         

          ผมเลยหนีเพื่อน ๆ มาเจเจกรีน ไหน ๆ ก็ได้ตังมาแล้ว ใช้มันเถอะ ก่อนที่มันจะหมดอายุหรือก่อนที่ไอ้พี่มันจะมาฆ่าชิงทรัพย์ไป (ด้วยการเอากีตาร์ยัดปาก)

 

          เอ้อ .... ลืมเล่า ผมไปเสิร์ชกูเกิลมาว่าอาการเหงื่อออกมือคืออาการของโรคหัวใจ มะเร็ง เบาหวาน มาแล้วอย่างต่ำสามโรค ผมจะต้องตายแล้วเหรอ แต่ทฤษฎีไอ้ตูนก็มีค่าเชื่อถือครึ่งนึง แต่ผมเนี่ยนะจะหวั่นไหวกับไอ้พี่หัวหมูหยองนั่น ผมว่าผมเป็นโรคหัวใจ มะเร็ง และเบาหวานแหละ ถูกแล้ว ผมเชื่อกูเกิล

 

          พูดถึงเจเจกรีนนี่ผมชอบมาดูพวกเสื้อโอเวอร์ไซส์อ่ะ มีเต็มตู้เลยไม่รู้ซื้อมาทำไมเยอะแยะ แบบของมันต้องมี ไม่มีแล้วรู้สึกจิตตก มันถูกด้วยแหละครับ คู่ควรกับคนไม่มีตัง (ถ้ามีกาแล็กซี่กิฟซื้อเสื้อก็ดีนะ ฝากถึงผู้บริหารค่ายโทรศัพท์สีฟ้า)

 

          วันนี้มาคนเดียว ไม่ได้ชวนไอ้ตูนหรือไอ้ต้าเพื่อนรักมาด้วย เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกอยากอยู่คนเดียวมากกว่า หลังจากที่ไอ้พี่มันทำอะไรวันนั้น ผมรู้สึกรวนไปเลย เหมือนติดคำสาปจากการสัมผัส เหอะ ๆ แต่ยังไม่ค่อยแน่ใจว่าติดคำสาปหรือติดโรค

 

          เห็นป้ายลดราคาแล้วมันอดใจไม่ไหวจริง ๆ ผมรีบวิ่งไปเลยเหมือนโดนล่อ มีหลายร้านมากทั้งรองเท้า ทั้งเสื้อ สุดท้ายผมมาหยุดร้านเสื้อร้านนึง เจ้าของร้านไม่ค่อยสนใจผมเท่าไรนักเพราะนั่งดีดกีตาร์เพลิน ๆ ผมล่ะงงจริง ๆ ถ้าจะขโมยก็คือแอบสอยไปสองสามตัวยังได้ เว้นอย่างเดียว เดี๋ยวคนแถวนั้นเห็น เออ ไอ้มิกมันเลวจริง ๆ

 

          สุดท้ายเลือกมาได้สองตัวครับ เพราะป้ายมันบอกสองตัวห้าร้อย ตัวปกติมันสามร้อยอ่ะ งกเอาไว้ก่อน แต่ผมพึ่งมาเห็นทีหลังว่าเสื้อมันเหมือนเสื้อคู่ชิบหายเลยว่ะ

 

          “ซื้อให้เราเหรอ ?”

 

          ........

          ......

          ..

 

          หมี่ .......

 

          “มาคนเดียวเหรอมิก”

 

          “อ่อ ..... อือ เดี๋ยวเราก็กลับแล้วอ่ะ ไปอ่านหนังสือ มีสอบ”

 

          “โถ่ กะจะชวนเดินเล่นหน่อย”

 

          หมี่มองตรงมาที่ผมแต่ผมพยายามหาอะไรทำที่ไม่ใช่การมองหน้าเธอ

 

          “โถ่ ยังไม่หายโกรธเราเหรอ เราบอกขอโทษตั้งหลายรอบ”

 

          “เออ อย่าพูดถึงมันเลย 55555 ช่างมันเถอะ”

 

          “แล้วนี่มิกมาคนเดียวเหรอ”

 

          “อ่อ........อือ แล้วหมี่อะ ?”

 

          “เรามากับเ.......”

 

          “หมี่!.......”

 

          ผมหันไปตามเสียงและก็...

 

          “หาตั้งนาน”

 

          “อ่อ เราเจอ ..... เอ่อ .... เพื่อนอะเตอร์”

 

          หนุ่มเซอร์เจ้าเก่าที่เป็นเจ้าหนี้หนุ่มผู้น่าสงสารมิกมิกนั่นเอง วันนี้มันมาในลุคเรียบร้อย อาจจะเพราะมากับหมี่ แต่เดี๋ยวก่อน ..... อย่าบอกนะว่าที่มันบอกจะจีบสาวกับผมบนรถเมล์คือคนนี้งั้นเหรอ ถามจริงเลย เอาจริงดิ สงสัยไอ้พี่มันคงยังไม่รู้เบื้องลึก มันเอามือยีผมหมี่ว่ะ แต่ผมรู้สึกไม่ชอบเลย ก็ไม่ชอบทั้งคู่!

 

          “อ่อ ...... น้อง อะไรนะ ?”

 

          มีทำจำผมไม่ได้ด้วยนะ

 

          “ใช่พี่ ผมก็พึ่งเคยเจอพี่ครั้งแรก ไม่เคยเจอมาก่อนหน้านี้”

 

          “อ่อเหรอ นี่มิกนะเตอร์ ส่วนนี่เตอร์นะ  ชื่อเต็มแพนเตอร์อะ”

 

          เออ ผมรู้มาตั้งแต่มอห้าแล้ว มันมีอีกชื่อนะ

 

          “อือ พี่พันโท ชื่อคูลดี”

 

          “แพนเตอร์ครับ .....”

 

          มันทำท่าขึงขังเหมือนจะไม่ชอบให้เรียกชื่อนี้ ว่าแต่หมี่ไม่รู้เลยเหรอว่าเคยออกไลฝว์ด้วยกัน สงสัยไม่ได้ดู แต่ไม่ดูก็ดีแล้ว ถ้าดูก็จะแซวมิกเตอร์หรือเตอร์มิก เจอมาหลายคนจนต้องยิ้มแห้งแล้ว

 

          “เอ่อ เราไปก่อนนะหมี่......”

 

          ผมไม่อยากบอกว่าเจอกันเลยว่ะ หมี่พยักหน้าแล้วยิ้มให้ ส่วนไอ้พี่มันทำหน้าตึง ๆ แต่ดูเหมือนมันอยากทำอะไรบางอย่างแต่คีปนิ่ง ๆ เอาไว้ พวกน้ำท่วมปาก ต้องตบปากก่อนถึงจะคายออกมา

 

          แต่ผมรู้สึกไม่ชอบเลยว่ะ รู้สึกหมี่เป็นบุคคลอันตรายมาก ทำไมรู้สึกห่วงไอ้พี่มันก็ไม่รู้นะ แต่ความรู้สึกที่ผมเจอมันทรมานและผมก็เข้าใจดี อยากจะเตือนมันจริง ๆ แต่ทุกวันนี้ไลน์มันก็บล็อก ไม่อยากคุย ให้ผมทำยังไงเอ่ย

 

          หลายวันผมนอนคิดและก็กดปลดบล็อคไลน์มัน ดึกวันนั้นมันส่งสติกเกอร์มารัว ๆ ผมทำยังไงครับ ตื่นเต้นมาก ทำไมมันเหมือนรู้ใจเลยวะว่าปลดบล็อกแล้ว ผมเลยส่งกลับไปบ้าง เป็นอีโมจิโมโหแบบน่ารัก ๆ เหมาะกับมิกคนน่ารัก ๆ อิอิอิอิอิ

 

          8.10 PM         You sent a sticker.

          8.10 PM         โห ตอบแล้วอ่ะ

          8.11 PM         อะไร

          8.11 PM         ส่งไปตั้งหลายครั้งทำไมพึ่งมาตอบ

 

          ……………………..

 

          8.15 PM         บล็อกไว้

          8.15 PM         ทำไมทำกับกูแบบนี้

          8.17 PM         ทำไมต้องหยาบด้วยอ่ะ

          8.17 PM         อยากสนิทกับมึง

 

          ……………………..

 

          8.33 PM         แล้วทำไมต้องพูดหยาบใส่

          8.33 PM         ก็อยากสนิทไง

          8.40 PM         ไอ้ควย

          8.41 PM         อ้าว มิก ทำไมพูดกับพี่แบบนี้

          8.41 PM         หยอก ๆ น้า

                              ถามจริง ทำไมถึงอยากสนิท

          8.41 PM         ก็ได้รู้จักมึงมากขึ้น ถ้ากูอยู่กับมึงแล้วเป็นกระแส เงินก็เข้า

 

          เห็นแก่ได้นะมึงเนี่ย.....

 

          8.50  PM        ถ้าอยากให้ใช้หนี้ไว ๆ ก็รอก่อนนะพี่ จะพยายามเก็บเอง

                              แต่อยากคุยอะไรหน่อยอ่ะ

         

          แล้วมันก็หายไปเลยครับ ไม่อ่านไม่ตอบ เหมือนมันกดดีลีทแชทไปแล้ว แต่ผมตั้งข้อสงสัยอย่างเดียว ข้อเดียวเลยนะ

 

          ..... มันทักผมตอนที่บล็อกมาหลายรอบเลยเหรอ ....

 

          ใจโคตรเต้นเลยว่ะ ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน คนแปลก แปลกชิบหาย

 

          ผมได้เข้าไปไอจีไอ้พี่มันหลายรอบ แต่ใช้แอคลับเข้าไปส่องนะ ในไอจีมันไม่ค่อยอัพรูปหมี่หรอก มันอัพแต่ในสตอรี่ แต่อัพแบบไม่เห็นหน้า ถ้าเป็นคนอื่นก็ไม่รู้ว่าใคร แต่แปลกตรงที่ไอ้ตูนมันเห็นแล้วมันก็ไม่ได้โวยวายอะไร เออ แปลกของมันจริง ๆ

 

          แต่ด้วยความที่มันมีแฟนอ่ะ มันเกิดความรู้สึกที่อยากจะตอกหน้ามันกลับบ้าง ผมเลยถ่ายไอ้ตูนลงสตอรี่ผมบ่อย ๆ ถ่ายแบบมุมเป็นแฟนกันเลยครับ แล้วมันมีให้ดูว่าใครมาดูใช่มั้ยครับ Pantherist มาทุกสตอรี่ ผมได้แต่ยิ้มในใจ

 

          “มึงแน่ใจแล้วเหรอว่าถ่ายกู เค้าคงดูออกเนอะ หน้ากูเหมือนลิซ่าขนาดนี้ กูสวยเกินไปสำหรับมึง”

 

          “เออน่ะ เล่นเนียน ๆ หน่อย”

 

          ว่าแล้วผมก็จัดแจงกดหัวมันถ่าย ผมโอบหัวมันเอาไว้แล้วยิ้ม ถ้าเป็นเพื่อนในสาขาก็คงอ้วกแตกอ่ะ เพราะรู้ว่าเป็นไอ้ตูน แต่คนอื่นทักมาเต็มไดเรคเลยว่าแฟนเหรอ ผมได้แต่รู้สึกสะใจ เผื่อไอ้พี่มันจะรู้สึกบ้างว่ากูก็ไม่ใช่ Loser โว้ยย

 

          ไอ้ตูนได้สิงในสตอรี่ผมมานานเนิ่นจนจะเดือน ขนาดมีสอบต้องอ่านหนังสือหนัก ยังต้องถ่ายมันลงอ่ะเพื่อคีปเรื่องราวเอาไว้ให้เนียน วันนี้ผมแอบถ่ายมันที่ทูฟาสต์ตอนนั้นมันหลับ มันต้องมีมุมแบบแฟนแอบถ่ายตอนหลับ วันนี้มากันสองคนครับ ไอ้ต้าไม่ได้มาด้วยเพราะมันไปติวให้น้องผู้หญิงในคณะปีหนึ่ง เนี่ย รอบตัวผมมีแต่อัจฉริยะทั้งนั้น

 

          ตอนผมถ่ายเห็นมีเบอร์โทรศัพท์โทรเข้าเครื่องไอ้ตูน แล้วเมมเป็นรูปหัวใจเอาไว้ อ้าว ....... อ้าว ........ ฐานวดี......

 

          “ฮัลโหล ตูน.... อยู่ไหนอ่ะ”

 

          .............

 

          เสียงพี่กันล์

 

          “เราอยู่กับไอ้เตอร์นะ กำลังไปทูฟาสต์ นั่งอยู่ตรงไหน”

 

          ...............

          ...........

          .......

          ....

          ..

          .

 

          ผมกดวางสายทันที ........ โห ...... ประวัติโทรคุยเยอะมาก มากสุดสามชั่วโมงกว่า จำวันนั้นได้ไหมที่ผมไปบางรักแล้วมันตัดสายผมทิ้ง เพราะมันโทรคุยกับพี่กันล์

 

          แล้วรู้มั้ยที่ผมบอกตั้งแต่ต้นเรื่องเลยที่ว่าไอ้ตูนมันเนียนเก่งอ่ะ ..... ผมเปิดเข้าไลน์มัน แชทพี่กันล์อยู่อันที่หนึ่งและ ..... ไอ้พี่มันอยู่อันถัดลงมา

 

          “มันบอกจะซิ่วไปนิเทศ”

 

          “แฟนเก่ามันก็หมี่อ่ะ เด็กบัญชี”

 

          ......................

 

          “วันนี้อยู่สตาร์บั๊คนะพี่เตอร์ ไอ้มิกอยู่ด้วย”

 

          วันนั้นที่สตาร์บั๊คที่มันมองซ้ายขวาแล้วก็ยิ้ม

 

          “เอ้า .... พี่เตอร์อยู่แถวสะพานควายเหมือนกันเหรอคะ 5555555”

 

          วันนั้นที่ผมเจอพี่มันในเซเว่นตอนดึก......

 

          “วันนี้ไปบริคนะคะ ไปดูพี่เตอร์เล่นเลย พาเพื่อนมาด้วย ไอ้มิกก็มา”

 

          ที่พี่มันนั่งกอดวันนั้น......

 

          “เนี่ยพี่เตอร์ มิกมันเล่าว่าปอนด์ไม่ว่างมาถ่าย Vlog แล้ว พี่เตอร์ลองทักไปหาเพจสิ เคยลงไม่ใช่เหรอ 555555”

 

          ที่มันมาปรากฏตัวในไลฝว์สดครั้งนั้น

 

          “พามันไปกินคอเป็ดประจักษ์ดิ มันเคยบอกอยากไป”

 

          .........

 

          “คอนโดมิกมันอยู่แถวสะพานควายอ่ะ ชื่อ xxx ชั้น 5 นะ ห้องมันสุดทางเลยริมซ้าย”

 

          ...วันนั้นที่ไปรูฟทอป ที่มันลูบหัวแล้วผมก็วาร์ปไปห้อง

 

          มันมีอีกหลายอย่างที่ไม่อยากเชื่อว่าไอ้ตูนมันจะกล้าเล่าให้พี่มัน โคตรเสียความรู้สึกเลยว่ะที่มันใช้ผมเป็นเครื่องมืออ่ะ

 

          สุดท้ายผมเจอประโยคไหนรู้มั้ย

 

          “พี่เตอร์ ตูนอยากรู้จักพี่กันล์อ่ะ”

 

          “เอาอะไรมาแลก!

 

          “เอ่อ.......”

 

          “......”

 

          “ไอ้มิก.....”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #8 Timtha (@WIFE_ENGINEER) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 19:00
    ร้องไห้เลยนะถ้าเจอแบบนี้
    #8
    0