ตอนที่ 7 : #7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    13 ต.ค. 61

#7

          หลังจากวันนั้นที่ผมได้เล่าเรื่องแฟนสาวสุดที่รักมันฟังไป มันก็ดู .... เออ ไม่รู้เหมือนกันนะ มันเป็นคนที่เดาอารมณ์ยากจริง ๆ

 

          คืนนั้น มันก็ชวนผมไปกินเหล้าเหมือนเดิม มันชอบไปทุกครั้งที่มีโอกาส แบบโอกาสนี้คือมาเล่นที่มศว แต่เราดื่มกันไม่หนัก เสร็จก็แยกย้ายกลับ ไม่มีเหมือนครั้งก่อนแน่นอน

 

          ตอนนี้ผมกับไอ้พี่ก็เริ่มรู้สึกสนิทขึ้น (นิดนึง)

 

 

          ..........

 

          (แต่ก็ไม่ชอบมันอยู่ดี!)

 

          พักนี้อ่านกันอ้วกแตกไปข้างอะนาโตมี่ ไบโอ ต่าง ๆ จนผมต้องเข้าโรงพยาบาล เลยไม่ได้ไปออกอีเว้นท์ของรายการคิ้วคุก ผมรู้สึกผิดมากเพราะกลัวหักค่าคิว เดี๋ยวไม่มีกิน

 

          แต่ตอนนี้ค่ากินของผมจายไปกับค่ารักษาพยาบาลหมดแล้ว

 

          First_Ch: หายไว ๆ นะมึง

 

          First_Ch: <3

 

          ไอ้เฟิร์สชอบทักมาในไอจีครับ เฟิร์สคือเพื่อนคนนึงในรายการนี่แหละ ในเอ็มวีที่ผมต้องอุ๋งมัน คือแบมือแล้วมันเอาคางมาวาง เค้าบรีฟมายังงี้ มันเป็นนักแบด สูงประมาณผมเลย แต่ตัวเล็กกว่าหน่อย อันนี้ไม่รู้ว่าผมอ้วนหรือมันผอม หุ่นมันก็นักกีฬาอ่ะ แล้วตาดำมันโตมาก ผมชอบแซวมันเป็นเอเลี่ยน แล้วมันก็ชอบมาเบิกตากว้าง ๆ ใส่ผม สนิทสุดแล้วกับมันเนี่ย

 

          ย้อนกลับมาที่มันชอบมาทักในไอจี แล้วมันก็จะชอบส่งอีโมจิหัวใจมา ไม่ก็พูดแนวว่ารักน้า รักน้า รักมึงน้า ไม่รู้มันพูดทำไม ไม่กล้าถาม อาจจะเป็นนิสัยมันอยู่แล้ว เพราะในเฟซมันก็ส่งไปทั่ว ตอนแรกผมนึกว่ามันไม่ได้ชอบผู้หญิงซะอีก แต่นั่นก็เรื่องของมันอ่ะ ผมไปเสือกอะไรวะ

 

          แต่หน้ามันอ่ะ แอบบอกเลยว่าหวานชิบหาย หวานสุดในทั้งหมด 16 คนแล้วมั้ง แต่ถ้าหล่อสุดอ่ะ มิกเอง

 

          วันนี้มันชวนผมไปหาไรกินหลังเลิกเรียน มันเรียนตั้งนู่น สถาปัตย์ มออยู่แถว ๆ บางซื่อ ไกลมาก แต่วันนี้วันศุกร์ มันเลยมาเดินเล่นแถวสยาม แต่ถ้าถามว่ามันว่างมั้ย บอกไม่ว่าง แต่อยากมา เออ เอากับมันสิ ผมก็ไม่ว่างเหมือนกัน แต่พยายามทำทุกอย่างที่ห่างจากการอ่านหนังสือ (แต่ยังไงก็ต้องอ่านเพราะสอบบบบบ)

 

          มันชวนมาทานบิงซู จากที่อ้วนเป็นเบาหวานไปแล้ว หน้าจะแตกเลยครับ มันเลือกได้ถูกร้านมาก นี่คงเป็นแผนที่ทำให้ผมเข้าโรงพยาบาล จะได้ไม่ต้องสอบ

 

          “เฟิร์ส ไมมึงไม่กินไก่น้ำรีฟิลวะ”

 

          “ไม่อ่ะ กูเอียนไก่ แล้วแอร์ที่นี่เย็นกว่า”

 

          “ไอ้สัส แต่กูจน อยากกินอะไรเติมได้เรื่อย ๆ”

 

          “น้ำเปล่ารีฟิลไง อ่ะ เอาไร”

 

          “เอาที่ไม่อ้วนอ่ะ”

 

          มันมองหน้าแปบนึง

 

          “ครั้นชี่มอนสเตอร์ครับพี่”

 

          “ทำไมไม่เอาโยเกิร์ตเบอร์รี่ อยากกินเบอร์รี่ กูจะได้ผอม”

 

          “พูดมากนะมึง มึงชอบแดกอันนี้ กูรู้”

 

          เออ มันรู้ดีจริง ๆ ว่าผมชอบกินโอรีโอ้ตอนมาทานร้านนี้ รู้ดีเหมือนไอ้ ..... ไอ้ตูนเลยฮะ .... พูดแล้วคิดถึงมันว่ะ

 

          “โห ........ มึงเอานมมาเยอะขนาดนี้ มึงจะให้กูเป็นเบาหวานใช่มั้ยเนี่ยะ ?”

 

          “เออ มึงอ้วนก็ดีมิก กูจะได้อุ๋งมึงง่าย ๆ เต็มมือดี”

 

          “อุ๋งอะไรมึงอี้ก ?”

 

          “มึงไม่เห็นเม้นในเพจเหรอที่เค้าแคปรูปกูกับมึงที่อุ๋งกันไปลง แล้วมีคนชอบเยอะแยะเลย”

 

          “ก็กูหล่ออ่ะ”

 

          ผมนั่งเขี่ยน้ำแข็งไปมา ตักเข้าปากบ้าง

 

          “หันมาดิ้”

 

          เฟิร์สมันถือกล้องถ่ายสตอรี่ มันแบมือ ผมรู้งานทันที เอาหน้าเข้าไปวางแล้วขยี้กับมือมัน สักพัก มันหันมาจุ๊บข้างขมับผม ตอนนั้นจะร้องเห้ย ตกใจมาก มึงทำอะไรกู!

 

          “เชี่ย ... ครั้งหน้าไม่ทำแบบนี้นะมึง ขนลุก ไอ้สัส”

 

          “เออ งั้นกูทำมากกว่านี้ก็ได้”

 

          มันพิมพ์โทรศัพท์แล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มยั่ว ตอนนั้นผมรู้สึกอี๋ ๆ แปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร ตักน้ำแข็งเข้าปาก แต่กลืนไม่ค่อยลงหรอกนะ เริ่มกลัวไอ้เฟิร์สขึ้นมานิด ๆ

 

          สักพัก มีคนไดเรคสอตรี่ไอจีมา

 

          ....... ใคร .........

 

          แพนเตอร์ริส........

 

          มันแชร์คลิปที่ไอ้เฟิร์สถ่ายเมื่อกี้มาให้ ไวชิบหายเลย

 

          Pantherist: มีความสุขเนอะ :)

 

          ผมยิ้มสะใจเล็กน้อยที่เห็นมันรู้สึกอิจฉาบ้าง แต่ทำไมรู้สึกมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นวะ ผมนี่มันเลวจริง ๆ แต่ก็ ..... สะใจดี

 

          ผมตอบมันกลับไป

 

          “อืม ...... เฟิร์สมันน่ารักอ่ะ”

 

          ทีนี้ ไอ้พี่มันขึ้นอ่าน ไม่ตอบไม่อะไรทั้งนั้น ผมยิ้มสะใจเล็กน้อย จนไอ้เฟิร์สมันถาม

 

          “ยิ้มอะไรไอ้มิก”

 

          “เปล่า .....”

 

          “กูนึกว่าเขินกู”

 

          “โอ้ย ไอ้เฟิร์สกูจะไปเขินมึงทำไม กูไม่ได้ชอบมึง”

 

          ..............

 

          มันเงียบไปนิดเดียว นิดเดียว แต่สิ่งที่มันพูดต่อไปนี้ทำให้ผมลืมเวลาโลกไปเลย

 

          “แต่ .......”

 

          “กูชอบมึง”

 

          .........................

         

          มันเขี่ยน้ำแข็งในถ้วยแล้วตักเข้าปาก เงยหน้ามามองหน้าผมเป็นระยะ ตอนนั้นเราทั้งคู่นิ่งเงียบมาก ผมอึ้ง มันคงพูดอะไรต่อไม่ถูก แต่มันเป็นการบอกชอบที่เกิดขึ้นไวมาก ขนาดกับแฟนคนก่อน ๆ ผมเป็นหกเดือน เกือบปี ผมเจอไอ้เฟิร์สไม่ถึงสองเดือน....

 

          ก็ว่าดิ มันบอกมันเลี้ยงบิงซูวันนี้ ทำไมผมอ่านเกมมันไม่ออก

 

          “แต่มึงมีแฟนแล้วนะ”

 

          “พึ่งเลิก..........”

 

          ..........

 

          “เพราะกูรู้สึกกับมึง”

 

          .........

 

          “กูว่ากูเป็นไบว่ะ....”

 

          สายตามันดูเศร้า ๆ ปนโล่งตอนที่มันบอกว่ามันเป็นอะไร มันไว้ใจเพราะผมสนิทกับมันมาก ผมมองเข้าไปในตามันเหมือนจะหาความจริง แต่มันก็บอกออกมาหมดแล้วว่ามันชอบ เหลือแต่ผมว่าทีนี้จะทำยังไงต่อไป แม่งบ้าชิบหายเล้ย

 

          “กูรู้ มิก ว่ามึงไม่ได้ชอบผู้ชายอ่ะ”

 

          .........

 

          “แต่ที่กูชอบมึงไม่ได้หมายความว่ามึงเป็นผู้ชายนะ....”

 

          ........

 

          “กูชอบที่มึงเป็นมึงนะ มึงเป็นมิก กูเลยชอบ”

 

          ทัศนคติไอ้เฟิร์สมันเหมือนไอ้ตูนเลยครับ (เว้นแต่ว่ามันไม่ได้เป็นแฮคเกอร์เถื่อน) เลยทำให้ผมสนิทกับมันไม่รู้ตัว แต่ตอนเนี้ยะ จะให้ทำยังไง ผมอยากบินออกนอกหน้าต่างตอนนี้เลย ตอนนี้และเดี๋ยวนี้

 

          ตอนนี้ถ้ามันบอกผมได้อีกอย่างมันคงบอกบังคับให้ผมชอบมันคืนอ่ะ ดูเหมือนมันคาดหวังกับคำตอบมาก ผมนั่งนิ่งยาว ๆ ข้างนอกฝนตกแรงมาก เป็นใจจริง ๆ คงได้นั่งกับมันอีกยาวยันร้านปิดเลยมั้งเนี่ย

 

          “แต่มึงยังไม่ได้จีบกูเลยนะ”

 

          มันเงยหน้ามามองผมอีก

 

          “ก็ส่งหัวใจไปให้ทุกวันเลยไง”

 

          อ๋อ ไอ้ที่มันบอกว่ารักน้า ส่งหัวใจมาให้คือมันจีบเหรอ พึ่งรู้ ไอ้ชิบหาย ผมเงียบไม่ตอบ อึ้งในความซื่อ ๆ เหมือนเด็กของมัน

 

          แต่มาคิดดูแล้ว ถ้ามีไอ้เฟิร์สในชีวิต ไอ้พี่คงไม่มายุ่งล่ะมั้ง ผมนั่งคิดแล้วคิดอีก คิดมากกว่าตอนจะซิ่ว จำเนื้อหาไปสอบยังไม่คิดนานขนาดนี้

 

          “งั้นก็ ..... ตามจีบกูอีกรอบดิ พยายามหน่อยนะ”

 

          มันยิ้มดีใจเล็กน้อยเพราะผมเปิดโอกาสให้มัน มันเอานิ้วมาดันหัวผมเล็กน้อย ไอ้บ้าเอ้ย คิดว่ากูจะเขินเหรอ กูยังชอบผู้หญิงอยู่!

 

          แต่ถ้าถามเรื่องหัวใจว่าจะเอามันมั้ยเนี่ย มันคงตอบยากนะ ในกระทู้พันทิปต่าง ๆ ผมชอบเข้าไปอ่านพวกกระทู้ความรัก ก็มีกระทู้คุยกันเรื่องสเปกของแต่ละคน แล้วมีคอมเม้นนึงที่กินใจผมมาก

 

          “หวังสาวหมวย ตัวเล็ก ขี้อ้อน ตามจีบมาสองปี ทุกวันนี้ได้คนสูงกว่าแล้วหล่อกว่าด้วยครับ หลุดสเปกไปเลย แต่เค้ามีทุกอย่างที่สาวหมวยคนนั้นไม่มี คือความรักที่เค้ามีให้ ผมรักเค้าเลย คนนี้คนเดียวจริง ๆ”

 

          ผมนั่งคิดอยู่พักนึง.......

 

          นี่คือแผน.....

 

          ในเมื่อไอ้พี่มันยังมีหมี่ได้ ทำไมผมจะให้ไอ้เฟิร์สมาจีบไม่ได้ อย่างน้อยมันก็ช่วยให้ผมไม่น้อยหน้าไอ้พี่มันล่ะ

 

          นี่คือการแก้แค้น!

 

          (ยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้น)

 

          ......................

          ...............

          ..........

          .....

          ...

          .

 

          วันนี้หลังจากสอบออกมาแล้วเหมือนโดนยิงแสกกลางเลยครับ ตอนนี่ถ้าขอพรได้ผมไม่ขอให้ผมได้คะแนนเยอะ ๆ แต่จะขอให้เพื่อนทำได้น้อย ๆ อย่าดึงมีนกู กูขอร้อง!

 

          ตอนนี้เดือนกว่าแล้วกับการอยู่คนเดียว ไอ้ต้าเข้ามาทักผมบ้าง แต่ไม่นานมันก็ไปกับน้องปีหนึ่ง ก็คือแฟนมันนั่นแหละ แต่มันมีแฟนทีไรผมก็ไม่รู้ว่าชื่ออะไรบ้างมันไม่ค่อยแนะนำหรอก เพราะมันคบใครไม่นาน อันนี้ไม่ได้แช่งนะ แต่คือเรื่องจริง มันเสือชิบหาย

 

          ส่วนไอ้ตูนตอนนี้ผมเริ่มอยากเข้าไปทักมันก่อนจริง ๆ ไม่รู้สิ มันอยู่มาด้วยกันตั้งแต่มอปลาย พอขาดมันไปแล้วเหมือนขาดตีนขวาไปเลยครับ ผมเห็นมันที่ใต้ตึกมันมองมาที่ผมเหมือนกันแต่ทำหน้าเศร้า ๆ มันนั่งคนเดียวแหละ เพราะเพื่อนมันก็มีมิกคนนี้คนเดียวเท่านั้น แม่งโคตรน่าสงสารเลยทั้งผมและมันเนี่ยะ!

 

          ผมจะเดินเข้าไปแต่ก็มีโทรศัพท์เข้าก่อน จังหวะละครอีกแล้ว ทำไมชีวิตต้องเกิดมาเหมือนอยู่ในละคร

 

          ไอ้เฟิร์ส........

 

          “เออ ว่าไง ?”

 

          “อยู่มอแล้วอ่ะ อยู่คณะเปล่าเดี๋ยวไปหา”

 

          “เห้ย! มาทำไม ?”

 

          “มาจีบ”


          ..................

 

          “เปล่า พี่เอแคลร์เค้าให้กูเอาสคริปต์รายการมาให้”

 

          “มึงส่งมาในไลน์ก็ได้”

 

          “กูปรินท์มาแล้ว”

 

          ......................

 

          ไม่เนียน แต่ถ้าไอ้เฟิร์สมันมาจริง ๆ ก็ ......... 

 

          “กูอยู่ใต้ตึกเศรษฐศาสตร์อ่ะ มึงมาถูกเปล่า”

 

          “....... อ๋อ ได้ ๆ”

 

          ไอ้เวร รู้ดีจริง ๆ เหมือนเคยอยู่มาก่อน แต่มันทำการบ้านมาดีนะ รู้ด้วยว่าคณะไหนคือตรงไหน หรือปกติทุกคนรู้อยู่แล้ววะ

 

          หลังจากผมวางสายไปจะเดินไปหาไอ้ตูน

 

          “มิก .......”

 

          อะไรอีกวะ???!

 

          ไอ้พี่เตอร์ โอ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!! จะได้คุยกับไอ้ตูนมั้ย มันมาแตะไหล่ผมตอนนั้นเลยหันไปหา

 

          แล้วทำไมมันมาอยู่แถวนี้ คณะก็มีทำไมไม่ไป

 

          “ว่างเปล่า ?”

 

          “ทำไม ?”

 

          “ว่างเปล่าล่ะ ?”

 

          “ไม่ว่าง!

 

          “จะไปไหน ?”

 

          “ไปหาเฟิร์ส”

 

          “สนิทกันไวว่ะ”

 

          “แล้วพี่ยุ่งไร ?”

 

          มันทำหน้าขึงขัง แต่ผมก็ใจดีสู้เสือล่ะวะ เสือสีชมพูเนี่ย ทำไม ? จะเอา?

 

          “ไปคอนโดกูหน่อย”

 

          ผมมองหน้าพี่มันขวับ

 

          “ไปทำไร ?”

 

          “ไปส่งกูขึ้นเครื่องไปอเมริกามั้ง”

 

          ผมเดินหนี มันเดินมาขวางข้างหน้า เหมือนในละครเป๊ะ ๆ

 

          “ไปหน่อย.....”

 

          “ไม่!

 

          “กูขอร้องมึงนะน้องมิก”

 

          “แล้วพี่ไม่บอกอ่ะว่าให้ไปทำไม ?”

 

          ผมเผลอขึ้นเสียงเล็กน้อยเพราะโมโหที่มันลีลา ไอ้พี่มันมองนิ่ง ผมหลบตาบ้างมองมันบ้างแต่รู้สึกว่าสายตามันอ่อนลง แต่ไม่รู้ทำไมรู้สึกร้อนเนื้อร้อนตัว

 

          “กูอยู่คอนโด M ชั้น 10 เลี้ยวขวาห้องริมสุดทางขวา”

 

          “.............”

 

          “มาก็บอกพี่นะ........”

 

          พี่มันเดินช้า ๆ ไปจนลับตา ตอนนั้นสมองผมประมวลวิเคราะห์อะไรหลายอย่างมาก มันเป็นอะไรของมัน แต่ถ้าเป็นบ้านี่คงปกติ แต่ครั้งนี้มันมาดีด้วยอ่ะ พี่มันไม่ได้บังคับหรือว่าอะไรเลย แต่ผมก็อดสงสัยไม่ได้นะมันจะให้ไปทำอะไรวะ แต่ถ้ามันทำอะไรนี่อย่างน้อยผมก็เอาตัวรอดได้ป่ะ เก่งขนาดนี้

 

          “มิก ...... ไหนบอกอยู่เศรษฐศาสตร์ กูหามึงตั้งนาน”

 

          “..... อ๋อ กูลืมของไว้ในห้องอ่ะเลยเดินมาเอา แล้วไหนอ่ะสคริปต์ที่มึงปรินท์มา”

 

          มันยื่นให้ผมรีบเก็บใส่กระเป๋าสะพาย

 

          “เออ มิก ....... ไปกินข้าวกับกูนะ เย็นนี้”

 

          ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คิดหนักมากกับการที่ไอ้พี่มันบอกเมื่อกี้ สายตามันดูเศร้าแปลก ๆ

 

          “แต่ กู......... “

 

          “ไม่ว่างเหรอ ........”

 

          “กู........ กูอยากกินไก่รีฟิลอ่ะ”

 

          “เออ เอาดิ ครั้งนี้ตามึงเลือก .......”

 

          มันทำหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แต่ผมก็ไม่ลืมว่าจะไปคุยกับไอ้ตูนตอนแรก แต่พอหันมาทางโต๊ะที่มันนั่ง ......

 

          ...... มันหายไปแล้ว .......

 

          ................................

          .....................

          ..............

          ..........

          .....

          ...

          .

 

          ตอนนี้ผมกับไอ้เฟิร์สนั่งอยู่ในร้าน แต่นั่งข้างนอกนะเพราะข้างในมันหนาว และที่สำคัญคือถ้าไปนั่งโต๊ะใหญ่ ไอ้เฟิร์สมันได้ฤกษ์มานั่งข้างผมแน่นอน ซึ่งไม่น่าจะปลอดภัย

 

          ผมสั่งแค่น้ำรีฟิลมากิน เพราะอยากกินมานานมาก ส่วนเฟิร์สมันสั่งมาเหมือนพรุ่งนี้โลกแตก แต่มันเห็นตัวเล็กแบบนี้กินเยอะเหมือนกันนะครับ แต่ไม่เห็นมันจะอ้วนเลย

 

          “กินมั้ย ?”

 

          “เหอะ มึงเอาเลย”

 

          “ทำไมเหมือนมึงคิดอะไรอยู่เลยวะ”

 

          “คิดถึงมึงไง”

 

          ผมหยอดมันกลับ มันก้มหน้าไม่มองผมเลย ระยะเวลาจากตอนนั้นที่มันบอกชอบผมแล้วผมเปิดโอกาสให้มันจีบเนี่ย ก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นเพื่อนอยู่นะ ไม่ได้รู้สึกรักอะไรไปกว่านี้เลย ไม่เห็นเหงื่อออกที่มือเหมือน .......

 

          “เดี๋ยวสัปดาห์หน้าต้องไปออกอีเว้นท์ที่ประตูน้ำเนี่ย มึงไหวเปล่า ไม่สบาย”

 

          “เออ กูไหว เต้นได้เหมือนเดิม”

 

          “ครั้งนี้ขอจุ๊บแทนอุ๋งได้ป่ะ”

 

          “แดกไป!!!

 

          เอาจริงนะ ผมก็ยังเลิกคิดไม่ได้เหมือนกันว่าไอ้พี่มันจะให้ไปทำอะไร ผมอดคิดไม่ได้จริง ๆ เลย

         

          ผมเลื่อนไลน์ดูเล่น ๆ ก็เจอไลน์ไอ้พี่มัน พร้อมสเตตัสไลน์เป็นอีโมจิร้องไห้อ่ะ แบบเศร้า ๆ ผมจ้องค้างนานมาก แล้วนึกถึงตอนมันทำหน้าบึ้งที่พี่มันเคยส่งให้ในไดเรคไอจีตอนนั้น โคตรรู้สึกสงสารเลยว่ะ ไม่รู้อ่ะ มันน่าสงสาร อยากยื่นเท้าให้กอด อยากปลอบ

 

          “เครียดอะไรอ่ะ มิก”

 

          “.............”

 

          “กูนึกได้ว่ามีนัดกับหมอฟันวันนี้อะ”

 

          “อ้าว เหรอ เดี๋ยวกูไปส่ง”

 

          “เอ้ย ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูไปเอง”

 

          “ไม่เอาดิ บอกแล้วไงว่าจะจีบ”

 

          ................

 

          เราเดดแอร์กันพักนึง จังหวะนั้นผมพึ่งบุญเก่าแล้วครับ

 

          .................

 

          ..................

 

          .................

 

          “เอ้า ไอ้มิก!!! มาไม่บอกกูเลยนะ”

 

          ................

 

          ใคร........

 

          ฐานวดีเพื่อนรัก ...............

 

          มึงกลับมาหากูแล้ว!!!!!

 

          “อ้าว เฟิร์ส!! ตัวจริงน่ารักอ่ะ!!! เราตามแกด้วย ไม่รู้ว่าสนิทกับไอ้มิกมัน”

 

          ผมยิ้มแห้งให้ไอ้เฟิร์ส มันมองหน้าไอ้ตูนแบบงง ๆ แล้วก็ยิ้มแห้ง ๆ แต่จิตใจมันจ่ออยู่กับผมมากกว่า รู้สึก

 

          “กูขอนั่งด้วยคนนะ”

 

          “แต่เดี๋ยวกูจะไปแล้วอ่ะมึง”

 

          “เออ ไปไหนก็ไป เรื่องของมึง!! เดี๋ยวให้ตูนดูแลคุณเฟิร์สเองนะคะ”

 

          ผมมองหน้าไอ้ตูนแบบจริงจังครั้งแรกในรอบเดือน ยังคงเห็นความจริงใจและความจินตหราของมันเหมือนเดิม เป็นเพื่อนรักที่ดีคนเดียวในโลกจริง ๆ ผมคงต้องกลับไปกราบที่ตีนมันแล้วแหละ แบบนี้

 

          ไม่รอช้า ผมรีบเดินฉับ ๆ ออกไป หันมามองในร้าน เห็นไอ้ตูนนั่งคุยจ๋า แอบชำเลืองมาทางผมบ้าง ส่วนไอ้เฟิร์สมันก็ชะเง้อหาผมอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าไอ้ตูนมันจะยื้อได้นานเท่าไร แต่ใจผมตอนนี้ไปอยู่ที่ไอ้พี่มันแล้ว ........

 

          ทำไมรู้สึกเป็นห่วงจังเลยวะ.......

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #10 Timtha (@WIFE_ENGINEER) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 19:16
    รีบไปๆไไไ
    #10
    0
  2. #2 Apostoon (@apostoon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 23:43
    ตูนมาช่วยแล้วจ้าาาาา
    #2
    2
    • #2-1 Nammanade (@Nammanade) (จากตอนที่ 7)
      13 ตุลาคม 2561 / 18:09
      ขอบคุณค่า พึ่งมาเห็นว่าชื่อตูนเหมือนกัน ฐานวดี หรือเปล่าคะเนี่ย
      #2-1