นอนกับผมสิครับ #อยากกินเตกิล่า

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 26 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,510 ครั้ง
    11 ก.ย. 63

หลังจากที่จัดการข้าวไข่ดาวที่เรียกร้องมาได้จนหมดแล้ว ลิเคียวก็พาตัวเองไปอาบน้ำตามคำบอกของเตกิล่า ส่วนตัวเตกิล่านั้นหายเข้าห้องทำงานของเจ้าตัวไปอีกแล้ว

 

“วันนี้เขาเป็นยังไงบ้าง มีคนกล้ารังแกเขาหรือเปล่า” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเตกิล่าดังออกมาจากปากของเจ้าตัว ตอนนี้เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องที่จัดไว้สำหรับทำงานของเขาโดยเฉพาะ

 

“ไม่มีปัญหาอะไรครับ คุณลิเคียวทำได้ดีมาก โดดเด่นกว่าอีกหกคนที่เหลือ มีความเป็นไปได้สูงมากที่คุณเขาจะได้เป็นตัวหลักของโปรเจ็กนี้จากเดอะไทม์จริง ๆ ส่วนมีคนกล้ารังแกเขาไหมนั้น นอกจากที่พยายามจะแย่งชิงความโดดเด่นหน้ากล้องกันแล้ว ก็ไม่มีเรื่องอื่นครับ” แดนรายงานเจ้านายตามสถานการณ์จริงที่เขาได้เจอในวันนี้

 

เตกิล่าพยักหน้าสำหรับคำตอบที่ได้รับ

 

“ดีแล้ว ทุกครั้งที่เขาออกไปทำงานก็เฝ้าระวัง อย่าให้ใครมารังแกเขาได้” เตกิล่าพูดไปแล้วคนที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลลิเคียวก็ตอบรับอย่างรวดเร็วและหนักแน่น

 

ตอบรับไปทั้ง ๆ ที่ในใจรู้สึกว่าคนอย่างลิเคียวนั้นไม่น่าจะมีใครรังแกได้ง่าย ๆ แม้กระทั่งเจ้านายของเขาเองก็ตาม

 

เตกิล่าไม่ได้รับรู้ความคิดของแดน เขาหันไปหาพุฒิธร 

 

“อเล็กเซย์เข้าพักที่คอนโดนี้ครับ เขาซื้อห้องต่อจากผู้อาศัยคนอื่น อยู่ชั้นล่างลงไปสองชั้น” พุฒิธรพูดรายงานสิ่งที่เจ้านายของเขาสั่งให้คนจับตามอง และมันก็เป็นอย่างที่คาดการณ์กันไว้จริง ๆ อเล็กเซย์จากอาวองการ์ดคนนั้นทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เข้าใกล้เตกิล่าจริง ๆ

 

“อยู่ที่นี่ในตอนนี้?” เตกิล่าเลิกคิ้วส่งคำถามไป 

 

“ครับ” พุฒิธรตอบเจ้านายด้วยคำสั้น ๆ เป็นการยืนยัน

 

“แล้วทางนั้น” เตกิล่าหรี่ดวงตาคู่คมของตัวเองขณะที่พูดถาม

 

“เคลื่อนไหวอยู่เหมือนกันครับ ผมสั่งให้คนของเขาเคลื่อนไหวอย่างระวังที่สุด ป้องกันการถูกจับได้ และป้องกันการที่จะต้องปะทะกันกับทางนั้นด้วย” ทางนั้นที่เจ้านายพูดถึงนั้นพุฒิธรรู้ดีว่าหมายถึงใคร 

 

เมื่อพูดถึงทางนั้น พุฒิธรก็เกิดความรู้สึกหลายอย่างในใจ เจ้านายของเขาจะนับว่าโชคดีก็โชคดี แต่ว่าถ้าวันไหนเกิดพลาดทำไม่ดี จากโชคดีก็อาจจะกลายเป็นโชกเลือดได้

 

ว่าแต่ว่าเถอะ อีกไม่นานเจ้านายของเขาคงจะเดินตามรอยเท้าของพี่ชายฝาแฝดเจ้าตัวเดินเข้าสมาคมแน่ ๆ

 

สมาคมคนกลัวเมียน่ะ

 

พุฒิธรคิดนินทาเจ้านายอยู่ในใจ

 

“บอสจะไม่บอกคุณเขาไปตรง ๆ จริงเหรอครับว่ารู้แล้ว” พุฒิธรเกิดความสงสัยขึ้นมาในใจจึงอึดไม่ได้ที่จะพูดถามไป เมื่อถามออกไปแล้วก็ได้แต่ร้องในใจว่าแย่แล้ว แต่ว่าลูกธนูเมื่อยิงออกไปแล้วดึงกลับมาก็ไม่ได้ ดังนั้นจึงทำได้แต่รอผลลัพธ์ เขาลอบมองสีหน้าของเตกิล่า

 

“ยัง ปล่อยเขาเล่นสนุกไปก่อน” พุฒิธรคิดมากเกินไป ในฐานะที่ตัวเองเป็นลูกน้องฝีมือดี และคอยจัดการเรื่องส่วนตัวให้เตกิล่าบ่อย ๆ เตกิล่าจะมาคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแค่นี้ได้อย่างไร เขาโบกมือตอบด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

 

เตกิล่าได้ยินคำตอบของเจ้านายพร้อมกับสีหน้าของเจ้าตัวก็รู้สึกอยากจะเถียงออกมา

 

ปล่อยคุณเขาเล่นสนุก หรือตัวเองอยากเล่นสนุกกันแน่

 

อ่า พุฒิธรก็ยังคงได้แต่พูดในใจอยู่ดี 

 

“แล้วสองคนนั้นที่คลับ” เตกิล่าเปลี่ยนเรื่องมาถามอีกเรื่องหนึ่ง สองคนนั้นที่คลับที่เขาหมายถึงก็คือเพื่อนชายหญิงที่ใช้ลูกไม้แสร้งล้มตรงหน้าเขา หวังให้เขาเป็นสุภาพบุรุษปกป้องชายงาม

 

ลูกไม้ตื้น ๆ แบบนี้เตกิล่าเจอมานับไม่ถ้วน และเขาก็ยังเคยเล่นตามเกมส์ของคนพวกนั้นบ้างหากว่าถูกใจ และหากพูดถึงคนที่เล่นลูกไม้กับเขาในวันนี้ หากเขายังไม่มีลิเคียวอยู่ข้างกายแล้วนั้น เขาอาจจะเล่นด้วยก็ได้ ถือว่ามีใบหน้าที่ถูกใจเขาพอสมควร

 

แต่ถึงอย่างไรก็ตาม การที่เขาถามถึงในตอนนี้ก็ไม่ใช่เพราะว่าสนใจ แต่เป็นเพราะสงสัย เขาสงสัยว่ามีใครส่งมาเป็นนกต่อหรือเปล่า

 

อย่าหาว่าเขาหวาดระแวงเกินไป แต่ด้วยสถานการณ์ของเขาในตอนนี้ นอกจากระแวดระวังแล้ว ยังคงต้องระแวงไว้ด้วยจะดีกว่า

 

“เป็นเด็กของมาดามคิมครับ คนที่เธอพามาแนะนำกับบอสวันนั้น” พุฒิธรหลังจากที่สั่งให้คนไปลองสืบดู ใช้เวลาไม่นานก็ได้คำตอบมาไว้ในมือ เด็กหนุ่มคนที่ใช้ลูกไม้ถูกเพื่อนผลักกระเด็กจนเกือบจะชนเจ้านายของเขานั้นมีชื่อว่า เจนภพ เป็นเด็กในสังกัดของมาดามคิม และเคยได้เข้าพบเจ้านายของเขาพร้อมกับหญิงสาวอีกสามคนในวันนั้น ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีนางงามสาวนามว่าไลลาด้วยอีกคนหนึ่ง แต่ว่าการเข้าพบในวันนั้นไม่ได้ผ่านไปอย่างราบรื่นเท่าไหร่นัก และเจ้านายของเขาก็สนใจเหล้าหวานมากเกินกว่าจะสนใจคนอื่น นั่นทำให้เจนภพถูกเลือนหายไปจากความทรงจำอย่างรวดเร็ว

 

พุฒิธรติดตามเตกิล่ามานาน เรื่องบางเรื่องไม่ต้องถามเขาก็รู้คำตอบได้

 

“มาดามคิมคิดจะใช้ลูกไม้เด็ก ๆ แบบนี้เหรอ” มาดามคิมที่เตกิล่ารู้จักนั้นแม้ว่าหล่อนจะไม่ใช่คนที่ดูมีการศึกษามากนัก ทว่าหล่อนก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้ความ ดังนั้นเตกิล่าจึงสงสัยว่ามาดามคิมเสียสติไปแล้วหรืออย่างไรถึงได้ให้เด็กของตัวเองมาเล่นลูกไม้นั้นต่อหน้าเขา ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นเขายังยืนอยู่ข้าง ๆ ลิเคียว

 

“เรื่องนี้ ผมคิดว่าอาจจะเป็นความต้องการส่วนตัวของเจนภพเอง” พุฒิธรไม่ได้รู้คำตอบที่แน่ชัดในเรื่องนี้ แต่ว่าเขาก็พอจะคาดเดาได้อยู่บ้าง ซึ่งการคาดเดาในครั้งนี้ของพุฒิธรถือว่าแม่นยำจริง ๆ เพราะว่าเป็นความต้องการของเจนภพเอง

 

เจนภพมาที่คลับหลายครั้งหลังจากที่ได้เจอเตกิล่าครั้งแรกจากการที่มาดามคิมพาไป หลังจากนั้นเขาก็เฝ้าฝันว่าจะได้เป็นคนที่อยู่ในสายตาของเตกิล่า และเฝ้าฝันถึงสิ่งที่เขาจะได้หากว่าได้ครอบครองเตกิล่า ดังนั้นเขาจึงได้ใช้ลูกไม้นี้มาเล่น

 

เจนภพรู้มาว่าเตกิล่าและมาร์ตินี่นั้นมีรสนิยมความชอบที่เหมือนกันเป็นอย่างมาก และบางครั้งสองฝาแฝดก็ชอบที่จะเล่นสนุกกับคนคนเดียวกัน ดังนั้นเมื่อเห็นว่ามาร์ตินี่นั้นหลงใหลคนอย่างวอดก้าที่มีภาพลักษณ์อ่อนแอ บอบบางน่าทะนุถนอม เขาจึงคิดว่าเตกิล่าก็คงจะไม่ต่างกัน ดังนั้นแผนชายงามผู้บอบบางอ่อนแอจึงได้ถูกนำมาใช้ แต่ใครจะรู้ว่ามันจะไม่ได้ผล

 

ที่จริงต้องโทษที่ตัวเองมาผิดจังหวะไป หากว่ามาถูกจังหวะ มาก่อนหน้าที่ลิเคียวจะปรากฏตัว เตกิล่าอาจจะยอมเล่นสนุกด้วยสักคืนหนึ่งก็เป็นได้

 

“อืม” เตกิล่ารับคำในลำคอเพียงแค่นั้นก่อนจะต้องละความสนใจจากพุฒิธรมาที่โทรศัพท์มือถือของตัวเองเพราะว่าเสียงสัญญาณเรียกเข้าดังขึ้น

 

ดวงตาคู่คมมองที่หน้าจอโทรศัพท์ เมื่อเห็นว่าเป็นสายมาจากใคร ดวงตาก็เคร่งขรึม หลังเหยียดตรง กล้ามเนื้อหดเกร็งในทันที

 

เตกิล่าสะบัดมือไล่ลูกน้องให้ออกไปจากห้อง ก่อนจะกดรับสายโทรศัพท์จากแดนไกล

 

 

ในขณะที่เตกิล่ากำลังคุยโทรศัพท์กับผู้ที่อยู่แดนไกล อยู่คนละทวีปกับตัวเอง ลิเคียวที่จัดการอาบน้ำเสร็จแล้ว เมื่อเดินออกมาจากห้องนอน ก็เห็นว่าไฟที่ห้องทำงานยังเปิดอยู่ เขาก็รู้ว่าเตกิล่ายังคงอยู่ในนั้น และอาจจะอยู่ยาวทั้งคืน

 

ดวงตาคู่สวยกลอกไปมาอย่างใช้ความคิด ทว่าไม่ต้องรอให้เขาตัดสินใจนาน หน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็สว่างวาบขึ้นมา 

 

เป็นอาโจมส์ลูกน้องคนสนิทของเขานั่นเองที่ส่งข้อความมา

 

ลิเคียวหดม่านตาของตัวเองลงเมื่ออ่านข้อความจากอาโจมส์จบ

 

อเล็กเซย์พาตัวเองและลูกน้องเข้ามาอยู่ที่นี่ และอยู่ชั้นล่างห่างลงไปเพียงแค่สองชั้นเท่านั้น

 

ดูเหมือนว่าเขาจะต้องระวังการเคลื่อนไหวของเขาบ้างแล้ว แต่อย่างไรก็ดี มันยังมีข้อดีในเรื่องนี้อยู่ก็คือ เขาสามารถจับตามองอีกฝ่ายได้อย่างสะดวก

 

ลิเคียวสั่งให้อาโจมส์จัดลูกน้องคอยติเตามความเคลื่อนไหวของอเล็กเซย์อย่างใกล้ชิด

 

“คุณลิเคียว” แดนที่เดินออกมาจากห้องทำงานของเตกิล่าพร้อมกับพุฒิธรส่งเสียงเรียกลิเคียว มองดูชายหนุ่มที่อ่อนวัยกว่าตัวเองในชุดนอนลายทางสีเทาแล้วก็นึกย้อนไปถึงรอยสักที่สะบักไหล่ของเจ้าตัวที่เขาได้เห็นวันนี้

 

ช่างเป็นคนที่คาดเดาได้ยากจริง ๆ

 

ลิเคียวหันไปมองคนที่เรียกชื่อเขา และเมื่อเห็นสายตาของอีกฝ่ายที่มองมา หัวคิ้วสวยได้รูปก็เลิกขึ้น 

 

“พรุ่งนี้คุณลิเคียวไม่มีงานนะครับ แต่ว่าอีกสามวันจะมีการประกาศว่าใครจะได้เป็นตัวหลักของโปรเจ็ค แล้วสองวันต่อมาจึงจะมีการลงนามเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการกัน” แดนเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังเสียมารยาทในการมองสำรวจลิเคียวอยู่จึงได้อึกอักไปชั่วขณะแล้วพูดเรื่องงานขึ้นมาบังหน้า

 

ลิเคียวพยักหน้าเงียบ ๆ รับคำพูดของแดน ก่อนที่หัวสมองของเขาจะตัดสินใจเรื่องบางอย่างได้

 

มีเวลาสี่วัน สี่วันนี้เขาควรจะใช้มันเพื่อจัดการงานของเขา

 

 

ลิเคียวกำลังคิดวางแผนอยู่ว่าตัวเองควรจะลงมือทำอะไรก่อนในสี่วันที่ว่างนี้ ทว่าเขายังไม่ทันจะตัดสินใจทำอะไรได้ เตกิล่าก็เดินสีหน้าเคร่งขรึมออกมาจากห้องทำงานของเจ้าตัวเสียก่อน

 

“ฉันจะออกไปข้างนอก คืนนี้ไม่กลับ นายนอนไปก่อนได้เลย” เตกิล่าพูดกับลิเคียว และมันเป็นคำสั่งกลาย ๆ ให้พุฒิธรเตรียมรถและการ์ดให้พร้อม

 

พุฒิธรที่ติดตามเตกิล่ามานาน ธุรกิจเสี่ยงอันตรายอะไรก็อยู่ในมือของพวกเขา ดังนั้นจึงคุ้นเคยกับการที่ดึก ๆ ต้องออกไปข้างนอกเป็นอย่างดี เขารีบหมุนตัวเพื่อไปสั่งการอย่างรวดเร็ว

 

ส่วนลิเคียวนั้นหัวคิ้วขมวดเข้าหากันทันที เขารู้ว่าเตกิล่ามีเรื่องสำคัญอะไรสักอย่างต้องออกไปจัดการแน่ ๆ และเขาควรจะทำตัวเป็นเด็กดีเชื่อฟังรออยู่ที่นี่นิ่ง ๆ

 

เมื่อเตกิล่าเห็นว่าลิเคียวไม่ทักท้วงอะไรก็คลี่รอยยิ้มออกมาเล็กน้อย มือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมที่ชื้นน้ำเบา ๆ 

 

“เด็กดี รอฉันอยู่ที่นี่ อย่าดื้ออย่าซน เด็กซนจะมีคนมาจับตัวไป” เมื่อเตกิล่าพูดถึงประโยคหลัง ลิเคียวก็ดวงตาวูบไหวไหวไปทันที

 

“เด็กรวยต่างหากที่ชอบถูกจับ จับไปเรียกค่าไถ่” ลิเคียวอุบอิบพูดอยู่ในลำคอ 

 

ริมฝีปากบางเฉียบที่มุบมิบไปมาของลิเคียวทำให้เตกิล่าอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างมากกว่าเดิม แม้ว่าคำพูดนั้นจะไม่ชวนให้ยิ้มก็ตาม

 

เขาก็เป็นหนึ่งในเด็กรวยที่มีประสบการณ์ถูกลักพาตัวไปเรียกค่าไถ่

 

คนที่อยู่ตรงหน้าเขานี่ก็เหมือนกัน

 

ประสบการณ์เดียวกัน

 

(ต่อ)

 

เตกิล่านึกย้อนไปถึงครั้งแรกที่เขาได้เจอกับลิเคียว ไม่ใช่ที่คลับของเวลส์ ไม่ใช่ที่หน้าบาร์ยามพนันดวลเหล้ากับเหล่าคุณชายเสเพลพวกนั้น แต่เป็นในโกดังร้างแห่งหนึ่งในประเทศเอ็ม ประเทศที่ติดอันดับประเทศที่อันตรายที่สุดในโลกสิบอันดับแรก ประเทศที่เป็นแหล่งรวมตัวของพวกอาชญากรรมและการค้ายาเสพติด

 

เตกิล่าในวัยสิบเก้าปีซึ่งเรียกได้ว่าเป็นวัยที่กำลังนึกคึกคะนอง และมีความคิดเป็นของตัวเองนั้น เพราะต้องการความท้าทายในชีวิต การไปเยือนประเทศที่ติดอันดับประเทศที่อันตรายที่สุดสิบอันดับแรกของโลกอย่างเป็นเทศเอ็มก็เป็นอีกหนึ่งอย่างที่เขาทำ

 

เตกิล่าไม่คิดหรอกว่าการที่เขาไปเยือนประเทศเอ็มในครั้งนั้นจะทำให้เขาได้รับประสบการณ์ถูกลักพาตัว

 

ประวัติของเตกิล่าแพร่ไปยังกลุ่มอาชญากรรมในประเทศเอ็มอย่างไรไม่อาจทราบได้ ทว่าเพียงแค่เขาเดินทางออกจากสนามบินได้ไม่นาน เขาก็ตกอยู่ในมือของแก็งค์อาชญากรรมนั้นแล้ว 

 

เตกิล่าถูกพาตัวไปยังโกดังร้างแห่งหนึ่งที่มีกลุ่มคนพร้อมด้วยอาวุธสงครามครบมือเฝ้าอยู่ไม่ต่ำกว่าครึ่งร้อยชีวิต ด้านในโกดังร้างที่เตกิล่าวัยสิบเก้าปีถูกพาเข้าไปนั้นมีเด็กถูกมัดมือมัดเท้าอยู่อีกหลายสิบชีวิต

 

เตกิล่าที่โตพอจะรู้แยกแยะคนด้วยสายตาแล้ว เพียงแค่กวาดมองเขาก็รู้ได้ทันทีเลยว่าเด็กที่ถูกลักพาตัวมาแต่ละคนนั้นมีที่มาที่ไปที่แตกต่างกัน

 

มีทั้งเด็กยากจน มีทั้งพวกลูกคุณหนู

 

และเด็กจำพวกหลังนั้นมีอยู่คนหนึ่งที่สะดุดตาเขาเป็นพิเศษ

 

เด็กชายวัยประมาณสิบปีถูกจับแยกให้นั่งอยู่กรงขังเดี่ยว มือเท้าถูกมัดด้วยเชือกอย่างหนาแน่น ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำอย่างคนที่ร้องไห้มาอย่างหนัก เส้นผมสีดำที่เงางามจนอยากจะสัมผัสดูสักครั้งว่ามันนุ่มอย่างที่คิดไหมนั่นก็ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง

 

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เตกิล่าถูกพาไปร่วมกรงขังกับเด็กคนนั้น เด็กคนที่เขาพยายามถามชื่อเท่าไหร่เจ้าตัวก็ไม่ยอมบอก เอาแต่ขดตัวซุกอยู่ตรงมุมด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา

 

เตกิล่าแม้ว่าจะถูกลักพาตัวด้วยแก็งค์อาชญากรรมในประเทศที่อันตรายที่สุด เขาก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิด มั่นใจมากว่าอีกไม่นานเขาก็จะได้รับการช่วยเหลือจากพี่ชายฝาแฝด และพวกมันก็จะไม่ทำอันตรายใด ๆ จนถึงแก่ชีวิตเขา

 

พวกมันต้องการเงินเรียกค่าไถ่ ถ้าทำอะไรเขาไปแล้ว พวกมันจะได้เงินได้ยังไงล่ะ

 

เตกิล่าในตอนนั้นไม่ได้ตื่นกลัวจนลนลานแบบเด็กคนอื่น ไม่ได้เอาแต่ร้องไห้จนน้ำตาแทบจะไหลเป็นสายเลือด เขาคิดว่าถ้าเกิดเขาไม่ทำอะไรเป็นการต่อต้าน พวกมันจะไม่ลงมือกับเขาแน่ ๆ 

 

เตกิล่าถูกโยนเข้าไปในกรงเดียวกับเด็กชายตัวเล็กคนนั้น เตกิล่าค่อย ๆ กระเถิบร่างกายของตัวเองเข้าไปหาเด็กคนที่ถูกจับมาก่อนหน้า ยิ่งเขากระเถิบเข้าไปมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้รับสายตาหวาดกลัวและตกใจมาจากเด็กคนนั้น และเด็กคนนั้นก็ยิ่งขดตัวของตัวเองมากยิ่งขึ้น ราวกับว่ามันจะช่วยทำให้ตัวเองปลอดภัยขึ้นมา

 

‘นายชื่ออะไร โดนจับตัวมาก่อนหน้าฉันนานไหม’ เตกิล่าถามออกไป เขาไม่ถามคำถามโง่ ๆ อย่างเช่นว่า ‘นายก็ถูกจับตัวมาเหมือนกันเหรอ’ อะไรแบบนั้น ในเมื่อมันเห็นได้ชัดอยู่แล้ว

 

คำถามของเตกิล่าไม่ได้รับคำตอบ มีเพียงดวงตาที่บวมช้ำคู่นั้นที่มองมา

 

ฉับพลัน เตกิล่าก็รู้สึกว่าเขาไม่ใช่คน แต่เป็นหมา หมาตัวใหญ่ ๆ ที่ข่มขวัญเจ้าลูกแมวตัวน้อยให้ตื่นกลัวและหวาดผวา

 

และแมวมักจะกลัวคนแปลกหน้า หรือสถานที่ที่แปลกใหม่ 

 

เตกิล่าจำไม่ได้ว่าตัวเองใช้ความพยายามไปมากเท่าไหร่ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมคนอย่างเขาถึงต้องพยายามขนาดนั้น แต่ว่าในที่สุด เขาก็สามารถทำให้เจ้าลูกแมวตัวน้อยมานั่งอยู่บนตักเขาได้แล้ว ให้เจ้าตัวใช้ดวงตาคู่สวยสีฟ้าอ่อน ๆ นั่นจ้องมามาที่เขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

 

‘นายจะไม่บอกจริง ๆ เหรอว่านายชื่ออะไร หืม’ เตกิล่ายามนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูอ่อนโยนและอบอุ่นมากที่สุด แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้แมวบนตักยอมเปิดปากคุยกับเขาได้

 

‘ถ้านายไม่บอก ฉันจะเรียกนายว่า อืมมมมม ลิเคียว ฉันจะเรียกนายว่าลิเคียว’ เตกิล่าตั้งชื่อให้เจ้าแมวตัวน้อยบนตักโดยไม่ถามความยินยอมพร้อมใจจากเจ้าตัว และนั่นจึงเป็นที่มาของชื่อลิเคียว

 

นายน้อยบนหองาช้างจากตระกูลออร์โลวา ได้ชื่อใหม่ว่าลิเคียว

 

มิคาอิลของอาเทียซและมัท กลายเป็นลิเคียวของเตกิล่าไปตั้งแต่ตอนนั้น

 

 

เตกิล่าหลุดออกจากอดีตเมื่อสิบปีก่อน มองหน้าเจ้าลูกแมวตัวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้

 

ลิเคียวคนนี้ แตกต่างจากลิเคียวในตอนนั้นอยู่มากทีเดียว ต่างจากครั้งแรกที่ได้เจอกันหลังจากผ่านมาสิบปีแล้ว เขาจึงไม่ได้ฉุกใจคิดเลยสักนิดว่าเจ้าของเสียงที่ทำให้เขาสะดุดหูนั้นจะเป็นคนคนเดียวกันกับแมวน้อยของเขา

 

ไม่คิดว่าเจ้าตัวจะใช้ชื่อลิเคียวที่เขาตั้งให้ในตอนนั้นมาจนถึงทุกวันนี้

 

ไม่คิดว่าคนอย่างนายน้อยมิคาอิลจะทำแบบนั้น

 

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ประกายตาอบอุ่นอ่อนโยนก็ปรากฏในดวงตาของเตกิล่า

 

ลิเคียวหน้าขึ้นสีแดงเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาอบอุ่นของเตกิล่าที่อยู่ ๆ ก็ใช้มองมาที่ตัวเอง 

 

“รีบกลับมานะ ไม่นอนกอด นอนไม่หลับ” ลิเคียวพูดออกไป ดวงตาคู่สวยเสหลบไปทางอื่น 

 

เตกิล่าที่ยืนอยู่ตรงหน้าลิเคียวหัวเราะกับการกระทำของลิเคียวอย่างนึดเอ็นดู

 

ทั้ง ๆ ที่ตอนอยู่ที่คลับยังแกล้งยั่วเขาอยู่เลย อยู่ ๆ ก็กลายเป็นเจ้าแมวหง่าวไปเสียอย่างนั้น

 

แมวก็คือแมวจริง ๆ คาดเดาอารมณ์ไม่ถูกเลยสักนิด

 

ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมนิ่มของคนตัวเล็กกว่าอย่างที่นึกอยากทำมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเมื่อสิบปีก่อน น้ำเสียงที่ใช้เมื่อยามนั้นก็ถูกดึงออกมาใช้อีกครั้งหนึ่ง

 

“เด็กดี นอนเถอะ ไม่มีอะไรต้องกลัว” 

 

สิ้นคำพูดนี้ของเตกิล่า ลิเคียวก็ตัวแข็งเกร็งไปทันที ดวงตาคู่เรียวสวยเบิกกว้างขึ้น

 

นี่มันประโยคที่เตกิล่าพูดกล่อมเพื่อให้เขายอมนอนเมื่อตอนนั้น

 

เด็กที่ตั้งแต่เกิดมาก็ได้รับการทะนุถนอมเป็นแก้วตาดวงใจ ถูกประคองไว้บนฝ่ามือไม่ให้ใครมาแตะต้อง เมื่อถูกแก็งค์อาชญากรรมลักพาตัวมาไกลถึงอีกประเทศหนึ่งที่อยู่ห่างไกล เพื่อใช้เป็นตัวประกันในการเรียกร้องอาวุธสงครามจากอัลมาสตี เจอโลกอีกโลกหนึ่งที่ไม่เคยเจอ เจอความโหดร้ายน่ากลัว มองเห็นเด็กคนอื่น ๆ ถูกทุบตี ถูกทารุณ จะไม่ให้เขาหวาดผวาแล้วนอนหลับสนิทเหมือนอยู่ที่บ้านได้อย่างไร

 

ในตอนนั้นนายน้อยของอัลมาสตีทั้งตื่นกลัวทั้งตื่นตัว ถูกจับมาสามวันสองคืนแล้ว นอกจากตอนแรกที่ถูกโปะยาสลบมาแล้ว ยังไม่มีครั้งไหนที่เขาจะกล้าหลับตาเลย กลัวไปหมด กลัวว่าตัวเองจะไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีก แต่ยามลืมตาตื่น ก็หวาดกลัวเกินกว่าจะมองไปยังที่อื่น ทนไม่ได้ที่จะต้องทนเห็นเด็กคนอื่น ๆ ถูกทำร้ายอย่างทารุณ

 

จนกระทั่งมีเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งถูกพาเข้ามาอยู่กรงขังเดียวกับเขา ทั้ง ๆ ที่เขาถูกแยกขังเดี่ยวมาตลอดนับตั้งแต่ถูกจับตัวมา

 

แม้ว่าจะหวาดกลัวที่จะต้องมอง แต่ถึงอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะลอบสำรวจ

 

นายน้อยมิคาอิลเพิ่งจะเจอคนที่หล่อเหลาเหมือนกับอาเทียซของเขาก็ตอนนี้ และหลังจากที่ได้อยู่ร่วมกรงขังเดียวกันมาสองวันสองคืนเต็ม ๆ ลิเคียวก็รู้แล้วว่าคนที่เพิ่งถูกจับมาใหม่นี้ นอกจากจะหล่อเหลาเหมือนอาเทียซของเขาแล้ว ก็ยังอบอุ่นและให้ความรู้สึกปลอดภัยเหมือนอาเทียซด้วย

 

คืนที่สี่หลังจากถูกลักพาตัว ลิเคียวหลับสนิทอยู่บนตักของเตกิล่า มีอ้อมแขนสองข้างของเจ้าของตักโอบกอดอยู่ที่เอว ฝ่ามือหนาอันอ่นร้อนนั่นก็ลูบแผ่นหลังสลับกับกลุ่มผมนิ่มของเขา ให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยจนวางใจที่จะหลับลงสู่ห้วงนิทรา

 

พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันภายในกรงขังเล็ก ๆ นั่นท่ามกลางเสียงร้องไห้ของเด็กคนอื่น ๆ และท่ามกลางภาพอันโหดร้ายนั่นอีกกว่าห้าวัน ก่อนที่จะได้รับการช่วยเหลือจากครอบครัวได้

 

แก็งค์อาชญากรรมนั่นถูกเวลส์และอัลมาสตีรวมทั้งความร่วมมือจากหน่วยงานของรัฐบาลประเทศเอ็มที่ต้องการกวาดล้างแก็งค์อาชญากรรมพวกนี้ผนวกกำลังเข้าจับกุม จนในที่สุดก็ช่วยชีวิตเด็กเอาไว้ได้ แต่ก็แลกมาด้วยความสูญเสียที่ไม่น้อยด้วยเช่นกัน สูญเสียเจ้าหน้าที่ไปกว่าสิบชีวิต ยังไม่รวมถึงการ์ดของออร์โลวาและเวลส์

 

‘ฮึก พี่เต พี่เตอย่าทิ้งน้อง ฮืออออ พี่เต’ เสียงร้องของเด็กชายวัยสิบสามดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เมื่อรู้ว่ากำลังจะถูกพากลับบ้านไป และพี่เตของเขาที่คอยโอบประคองเขาไว้มาตลอดห้าวันก็กำลังจะถูกแยกไปขึ้นรถอีกคัน

 

สัญชาตญาณของเด็กน้อยบอกว่าการจากลากันในวันนี้ อาจจะเป็นการจากลากันชั่วชีวิต

 

เด็กชายที่สภาพจิตใจย่ำแย่ ไม่ว่าผู้ให้กำเนิดจะปลอบโยนอย่างไรก็ไม่ยอมคลายมือออกจากรอบเอวของคนพี่ ห้องไห้จนดวงตาบวมช้ำ สะอื้นไห้จนคนมองรู้สึกใจจะขาด

 

‘มิคาอิลลูก หนูต้องกลับบ้านไปอยู่กับอาเทียซกับมัทไงคะ พี่เตของหนูก็ต้องกลับไปหาครอบครัวของเขาเหมือนกัน ครอบครัวของพี่เขาก็รอเขาอยู่นะครับ หนูไม่สามารถรั้งพี่เขาให้อยู่กับหนูได้นะครับลูก’ น้ำเสียงนุ่มนวลของมาดามออร์โลวาดังขึ้นพร้อมกับมืออันอ่อนนุ่มบอบบางพยายามจะแกะลูกชายตัวเองออกมาจากหนุ่มวัยรุ่น พร้อมกับส่งสายตาขอโทษที่ลูกชายเธอทำให้ต้องเสียเวลา แต่ก็พบว่านอกจากเขาจะไม่มองการขอโทษทางสายตาจากเธอแล้ว เด็กวัยรุ่นคนนี้ก็ยังเอาแต่ลูบผมของลูกชายเธออย่างอ่อนโยนด้วย

 

‘ฮึก งั้นหนูจะเป็นครอบครัว ฮึก ฮือออ’ เด็กเจ้าน้ำตาที่สภาพจิตใจย่ำแย่ยังคงร้องไห้อย่างต่อเนื่อง พูดไปร้องไห้ไปจนคนที่มองดูอยู่รู้สึกใจจะขาด

 

‘ลูกจะไปเป็นครอบครัวของเขาได้ยังไง ลูกกับเขาไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันสักหน่อย’ พูดจบแล้ว หัวหน้าตระกูลออร์โลวาผู้หวงลูกชาย ไม่ถูกใจที่ลูกชายเอาแต่กอดผู้ชายคนอื่นแน่น ก็ถูกนิ้วมือของคู่ชีวิตหยิกเข้าให้ที่เอว ข้อหาพูดอะไรทำร้ายจิตใจลูก ยิ่งเห็นน้ำตาของลูกที่ตัวเองคอบประคองไว้กลางฝ่ามือไหลหนักขึ้น แรงบิดเนื้อที่เอวของผู้เป็นสามีก็ยิ่งแรงขึ้น

 

‘มัทเป็น ฮึก ครอบครัวของอาเทียซไหม’ แม้ว่าจะเป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงดูอย่างประคบประหงม ไม่มีโอกาสได้เจอโลกภายนอก แต่ก็เป็นเด็กฉลาดคนหนึ่ง เขาพยายามกลั้นเสียงสะอื้นแล้วส่งคำถามออกมา

 

‘ใช่สิ อาเทียซกับมัทของลูกแต่งงานกันแล้ว ก็ถือว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน คนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด ไม่ได้แต่งงานกันจะไม่ถูกนับว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน และไม่ควรที่จะใกล้ชิดกันเกินไป’ มิฮาอิล ผู้นำแห่งอัลมาสตีตอบลูกชายด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมจริงจัง บอกเป็นนัย ๆ ว่าให้ลูกชายถอยห่างออกมาจากไอเด็กหน้าหล่อคนนั้นได้แล้ว มันอันตราย ดูสิ มันจะกินลูกชายของเขา!

 

‘งั้นหนูจะแต่งงานกับพี่เต แต่งแล้วก็เป็นครอบครัวเดียวกัน อยู่ด้วยกันได้’ 

 

คำสนทนาของครอบครัวออร์โลวานี้ เตกิล่าไม่ได้รับรู้ด้วย นั่นก็เป็นเพราะพวกเขาพูดภาษาที่เตกิล่าไม่มีความสามารถในภาษานี้ และมันไม่ใช่ภาษาสากลที่คนทั่วโลกใช้กัน จนกระทั่งคนที่กอดเอวเขาไว้ไม่ยอมปล่อยหันมาพูดด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่นเป็นคำ ๆ นั่นแหละ เขาจึงได้รู้ว่าเพราะอะไร คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของเจ้าแมวตัวน้อของเขาถึงได้มีสีหน้าอยากจะกินเลือดกินเนื้อเขาขนาดนั้น

 

‘น้อง พี่เต แต่งงาน’ นิ้วเรียวเล็กชี้เข้าหาตัวเอง ก่อนจะจิ้มเข้าที่อกด้านซ้ายของคนพี่ แล้วแหงนเงยใบหน้าขึ้นมอง เปลือกตาบวมช้ำ ดวงตาแดงเรื่อ มองแล้วรู้สึกว่าน่ารังแกเป็นอย่างมาก

 

เตกิล่าทำความเข้าใจกับคำพูดของคนน้องอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่จะจับใจความได้

 

เขาถูกใจเจ้าแมวเมียวไม่น้อย แต่เขาก็เพิ่งจะอายุสิบเก้าปี เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องที่ห่างไกลจากเขามากในตอนนี้

 

การนิ่งเงียบไม่ตอบโต้อะไรของเตกิล่า ทำให้คนน้องน้ำตาคลอ เสียงสะอื้นไห้ดังมาอีกครั้ง จนเตกิล่าเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูก

 

พี่ชายฝาแฝดอย่างมาร์ตินี่ที่รออยู่ส่งสายตากดดันบอกให้เขาตอบรับไปส่ง ๆ ให้จบเรื่อง จะได้ไปขึ้นเครื่องกันเสียที แต่เตกิล่าไม่อยากทำอย่างนั้น

 

เขารู้ว่าเขาสามารถตอบรับไปส่ง ๆ เพื่อเอาตัวรอดในสถานการณ์นี้ได้ แต่เขาไม่อยากทำอย่างนั้น ใจเขาไม่ยินยอมให้ทำอย่างนั้น สุดท้ายแล้วเขาก็เลือกที่จะ

 

‘ตอนนี้น้องยังเด็กเกินไป อีกสักสิบปีถ้าน้องยังไม่เปลี่ยนใจ เราค่อยมาแต่งงานกัน ดีไหม’

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.51K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,638 ความคิดเห็น

  1. #5592 Noeyyy9692 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 00:48
    พี่เต๊ พ่อพระอาทิตย์
    #5,592
    0
  2. #5570 oscheek (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 22:56
    พี่เตตตตต พ่อพระอาทิตตตต
    #5,570
    0
  3. #5552 desbestiny (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 17:40
    พี่แตพี่อุ่นมากกก อบอุ่นสุดๆ 555 ช่างแตกต่างจาดเรื่องวอดก้าที่เร่าร้อนดั่งไฟ 😂😂
    #5,552
    0
  4. #5522 mothergod (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 22:00
    พี่เต แง ภาพลักษณ์ร้ายๆไปไหนหมดดด
    #5,522
    0
  5. #5508 Inthukarnw (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 20:48
    พี่เต ละมุนมากเว่อร์ อบอุ่นหัวใจ
    #5,508
    0
  6. #4984 Krystal wing (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 23:03
    พิเตอบอุ่นจริง
    #4,984
    0
  7. #4871 Buzzzzzzzzzz (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 08:03
    ง้อวววววมันแบบนี้เอง
    #4,871
    0
  8. #4428 khunsom08 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 20:54
    รักแรกของลิเคียว
    #4,428
    0
  9. #4104 somwonhyuk (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 12:56

    งูเวววววว

    #4,104
    0
  10. #3973 jijix (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 19:20
    แง้งแมวน้อยลูก ต้าวง่าว
    #3,973
    0
  11. #3908 กระต่ายชอบลาเต้:D (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 11:01
    แงงงง เอานุไปทอดดด เอานุไปทอดทีค่ะพส เขินไม่ไหวแน้วววววววว
    #3,908
    0
  12. #3670 tanyawikit (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 22:00

    เตกิล่า ไปรับปากน้องลิเคียวไว้แล้วนะ น้องไม่เปลี่ยนใจ ครบสิบปีแล้ว น้องมาทวงสัญญา "เราค่อยมาแต่งงานกัน"

    #3,670
    0
  13. #3587 supattra25mylove (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 14:33
    ยังรออยู่นะคะ เข้ามาดูทุกวันว่าแจ้งเตือนมั้ย สนุกมากค่ะ
    #3,587
    0
  14. #3586 noo_parekapoom (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 14:20
    ยัยน้องมันรุกมาตลอดดด
    #3,586
    0
  15. #3585 เต่าน้ำ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 13:47
    อ่าจ้ะ เป็นที่มา ง่อวว ยัยน้องงงง
    #3,585
    0
  16. วันที่ 13 กันยายน 2563 / 02:42
    ลองให้เตหึงหนักๆหน่อยยย อ่านแล้วรู้สึกเหมือนเตไม่ได้รักน้องอ่ะ เหมือนแค่หลง
    #3,584
    0
  17. #3583 linglingunids (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 23:48
    พูดแล้วห้ามคืนคำ!ไม่งั้นพี่เตจะโดนตีแน่!
    #3,583
    0
  18. #3582 Capricornus4 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 23:20
    งืออออออออออ-///-
    #3,582
    0
  19. #3581 Baitoey440824 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 22:32
    พี่เตตตต
    #3,581
    0
  20. #3579 กระต่ายปากเเดง (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 22:14
    พี่เตคนอบอุ่นนน
    #3,579
    0
  21. #3578 godelieve.nw (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 22:11
    ที่สุดแห่งความอบอุ่นไปเลยครับพี่ชายคนเนนนน้
    #3,578
    0
  22. #3575 Chanok P. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 21:21

    โอ้ย ตอนนี้ทำใจอิชั้นเหลวไปหมดเลย

    #3,575
    0
  23. #3574 Junnyja (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 19:02

    พี่เตของน้อง
    #3,574
    0
  24. #3573 pansria (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 17:11
    พี่เตอบอุ่น
    #3,573
    0
  25. #3572 ทีมติ่ง (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 11:35

    สิบปีที่ผ่านมาพี่เตก็น่าจะใช้ชีวิตคุ้มแล้วแหละ กินมาจนเข้าใจทุกรสชาติแล้ว55555
    #3,572
    0
  26. #3501 creamcsom (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 17:11
    แต่งค่ะพี่เต นี่แหละ มาย-ไทป์ แฝดคนน้องคือดือมากกกก สิบ สิบ สิบ อยากกรี๊ดแลงๆ ตอนพี่มาร์ว่ากรี๊ดแล้ว เจอพี่เตกรี๊ดยิ่งกว่า ยัยน้องก็น่าเอ็นดูใจเจ็บ ทั้งคู่ห่างกัน9ปีเหรอเนี่ยยย เอาล่ะ เดี๋ยวต้องไปขายเรื่องนี้ต่อละ คอเมะแก่แต่แซ่บอย่าได้พลาด กรุบปู้บปู้วแซ่บว้าวสุดๆ

    น้องเคียวแบบ น่ารักอ่ะ ทำยังไงดี น้องน่ารักมาก เป็นลูกแมว เงี๊ยวๆน้องตาคลอคือเกินต้านนนน น่ารังแกและน่าทะนุถนอมในเวลาเดียวกันมันเป็นอย่างนี้นี่เองสินะ หมาตัวโตกับลูกแงวตัวเล็กๆในวันนั้น สู่พ่อสิงโตกับลูกแงวในวันนี้รึเปล่าน้าาา ก็ลูกเราตัวแค่นิ้เอง แมวก็ยังเป็นแมววันยังค่ำ อิอิ เง้อ น้องน่ารักจัง ใจเจ้บไม่ไหวแระ น่ารักขนาดนี้ พี่เตออกตัวแล้วด้วยว่าจำได้ ไม่อยากจาคิดๆๆๆ พี่เตหลงน้องมากขึ้นทุกวันจะเป็นไงน้าาา รอมุดรูส่องค่ะ ยิ่งถ้าน้องยอมให้พี่เตหม่ำๆล่ะก็ ตาย อาฟเตอร์ซุกปึ๊บๆป๊าบ มีคนตาย นี่แล้วหนึ่ง แค่คิดว่าลูกแมวที่เลี้ยงมาทั้งชีวิตโดนหม่ำอ่ะเตง ปาดนั้มตาสิบรอบ ลุ้นเรื่องธุรกิจด้วย คนมันน่าดู สับสับสับค่ะลูกแม่ กางเล็บเลย เงี๊ยวๆๆๆ
    #3,501
    2
    • #3501-1 hongma(จากตอนที่ 26)
      11 กันยายน 2563 / 18:38
      น่าจะ6ปี ตอนเจอกันน้อง13 พี่19
      #3501-1
    • #3501-2 creamcsom(จากตอนที่ 26)
      13 กันยายน 2563 / 16:29
      แงงง เราอ่านน้องพลาดเปงสิบขวบค่ะ กิ้ดTT
      #3501-2