นอนกับผมสิครับ #อยากกินเตกิล่า

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 27 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,907 ครั้ง
    14 ก.ย. 63

เตกิล่าออกไปแล้ว แต่ลิเคียวยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม 

 

ในตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าเตกิล่าจำเขาได้แล้ว จำเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนได้แล้วจริง ๆ 

 

หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ มันเต้นระรัวอยู่ในอกด้านซ้ายของเขา ริมฝีปากบางเฉียบแย้มรอยยิ้มหวานจนเผยให้เห็นฟันขาวเรียวตัวสวยจนแทบจะครบสามสิบสองซี่ แก้วตาสีฟ้าเป็นประกายระยิบระยับน่ามอง 

 

ทนเก็บความดีใจเอาไว้คนเดียวไม่ไหว วิ่งไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาโทรหาคนที่อยู่เกาะเอ็มในตอนนี้

 

ลิเคียวฟังเสียงสัญญาณรอสายอยู่นานแต่ก็ไม่ได้ได้รับการตอบรับ จนกระทั่งสายตัดไปเองโดยอัตโนมัติ หากเป็นยามปกติลิเคียวจะล้มเลิกการโทรหาไปแล้ว ทว่าตอนนี้ความดีใจของเขานั้นบดบังความคิดอย่างอื่นไปเสียสิ้น นิ้วเรียวกดที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูเพื่อโทรออกอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้รอสายอยู่นานเหมือนเดิม ทว่าในที่สุดก็มีการตอบรับจากทางปลายสาย

 

“วอดก้า” ลิเคียวส่งเสียงเรียกคนที่เขาโทรหา ทว่าสิ่งที่เขาได้ยินกลับมาคือเสียงลมหายใจหอบถี่ สลับกับเสียงครวญครางแหบพร่าเท่านั้น

 

โดยไม่ต้องเดาลิเคียวก็รู้ได้ทันทีว่ามันเป็นเสียงที่เกิดจากอะไร สองข้างแก้มแดงเรื่อขึ้นมาทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้น ก่อนที่จะรีบร้อนตัดสายทิ้งในที่สุด

 

ไม่ว่างก็ไม่เห็นต้องรับเลยนี่!

 

ลิเคียวประท้วงอยู่ในใจ ก่อนจะหลับตาสะบัดหน้าไปมาเพื่อสลัดเสียงที่ยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขาทิ้งไป

 

คนที่โดนเสียงร้องครวญครางของสองเหล้าฤทธิ์แรงเล่นงานนั้นแทบจะลืมเรื่องตื่นเต้นมีความสุขของตัวเองไปเสียสนิท หลังจากที่ปรับอารมณ์ตัวเองอยู่หลายนาที เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

 

ลิเคียวมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ เมื่อหมายเลขที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์นั้นเป็นหมายเลขที่เขาคุ้นเคยดี ลิเคียวก็กดรับโทรศัพท์ทันที ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นแนบใบหูที่ยังคงแดงไม่หายของตัวเอง

 

“นายน้อยครับ มักซิมคลาดจากคุณเตกิล่าครับ และคิดว่าคุณเตกิล่าจับได้แล้วว่ากำลังโดนตาม” อาโจมส์มือขวาคนสนิทที่คอยจัดการงานต่าง ๆ ให้ลิเคียวรายงานสิ่งที่เขาเพิ่งจะได้รับแจ้งจากเพื่อนร่วมงานของเขาอีกคนหนึ่งให้เจ้านายได้รับทราบ

 

ทั้งอาโจมส์และมักซิมต่างเป็นการ์ดฝีมือดีลิเคียวเลือกสรรมาเองจากบรรดาการ์ดทั้งหมดที่มิฮาอิล อาเทียซของเขาส่งมาให้เลือก โดยปกติแล้วทั้งสองคนนี้มักจะติดตามลิเคียวเป็นเงาตามตัว แต่ว่าเมื่อลิเคียวพาตัวเองมาอยู่ข้างกายเตกิล่า และปิดบังฐานะที่แท้จริงของตัวเอง อาโจมส์จึงได้แต่ลอบติดตามเจ้านายน้อยของตัวเองอยู่ห่าง ๆ ส่วนมักซิมนั้นถูกสั่งให้คอยติดตามความเคลื่อนไหวของเตกิล่า หลังจากที่ลิเคียวรู้แล้วว่าอาวองการ์ดนั้นหมายตาศูนย์วิจับอาวุธของเตกิล่าที่กำลังสร้างขึ้น

 

“ไม่เป็นไร บอกให้เขากลับมาได้เลย” ลิเคียวขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำรายงานจากลูกน้อง แต่เมื่อนึกขึ้นได้ถึงเหตุกาณณ์ก่อนที่เตกิล่าจะออกไป ดังนั้นเขาจึงได้คลายกังวลลง

 

เตกิล่าจำเขาได้แล้ว นั่นหมายถึงการรู้แล้วว่าฐานะที่แท้จริงของเขาคือใคร และการที่เตกิล่าพาเขาไปเจอกับตัวแทนจากอาวองการ์ดอย่างอเล็กเซย์ที่มาเจรจาอย่างเปิดเผยนั่น ไม่ใช่การกระทำของคนที่จะร่วมมือกับอาวองการ์ด ซึ่งตั้งตัวเป็นคู่แข่งของอัลมาสตีเลยสักนิด

 

เตกิล่าเป็นคนฉลาด ลิเคียวมั่นใจว่าหากเตกิล่าต้องการจะร่วมมือกับบริษัทค้าอาวุธสักบริษัท จะต้องไม่เลือกอาวองการ์ดอย่างแน่นอน

 

ความมั่นใจนี้ของลิเคียว หากมิฮาอิลมารู้เห็นด้วคงอยากจะตีลูกชายคนนี้จนตาย

 

ใครสั่งใครสอนให้เชื่อใจคนอื่นมากขนาดนี้!

 

“ไม่ต้องให้มักซิมตามคุณเตกิล่าแล้ว ส่งเขาไปจับตามองดูอเล็กเซย์แทน” ลิเคียวคลายหัวคิ้วของตัวเองออกแล้วออกคำสั่งใหม่ไปแทน

 

“ครับ” อาโจมส์ที่มีหน้าที่รับคำสั่งแล้วทำตามคำสั่งก็รับคำอย่างเรียบง่าย ก่อนที่จะถามถึงเรื่องงานอื่น

 

“นายน้อยครับ แล้วแบบที่นายท่านส่งมา นายน้อยจะเริ่มงานเมื่อไหร่ครับ” อาโจมส์ถามถึงแบบแปลนอาวุธที่นายใหญ่ส่งมาให้นายน้อยยปรับปรุงและพัฒนาแก้ไขจุดที่มีปัญหา ซึ่งนายน้อยของเขาหลังจากกวาดตาดูมันไปวันนั้น เจ้าตัวก็ยังไม่ได้พูดถึงอีกเลย

 

“เดี๋ยวฉันลงไป” ลิเคียวตอบกลับไปเพียงเท่านั้นก็ตัดสายทิ้ง ไม่จำเป็นต้องออกคำสั่งกำชับอะไรเพิ่ม อาโจมส์จะรู้ดีว่าควรจะต้องทำอะไรต่อหลังจากนี้

 

ลิเคียวใช้เวลาอยู่ไม่นานก็มาปรากฏตัวอยู่ในห้องที่มีลูกน้องหลายคนของเขารออยู่

 

เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายน้อยมาถึง แต่ละคนก็รีบยืนทำความเคารพทันที 

 

ลิเคียวโบกมือไปมาสองครั้งเพื่อสั่งให้แต่ละคนกลับไปนั่งเหมือนเดิม มีงานอะไรทำก็ทำกันต่อไปไม่ต้องสนใจเขามากนัก แล้วเดินเข้าไปยังห้องทำงานของเขาที่อาโจมส์จัดเตรียมไว้ให้อย่างดีแล้ว

 

ลิเคียวนั่งลงบนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ พร้อม ๆ กับที่อาโจมส์ซึ่งเดินตามหลังมารีบกางกระดาษแบบแปลนลงบนโต๊ะทำงานของลิเคียวจนเกือบเต็มพื้นที่ หลังจากนั้นจึงถอยไปยืนอยู่ที่มุมห้องเพื่อรอรับคำสั่ง

 

ลิเคียวเริ่มลงมือซึกษาแบบแปลนอาวุธที่อาเทียซของเขาส่งมาให้เขาพัฒนาอย่างจริงจัง เขามองเห็นจุดบกพร่องคร่าว ๆ ก็อย่างน้อยสิบจุดแล้ว แต่ละจุดก็ล้วนแล้วแต่เป็นข้อบกพร่องจุดใหญ่ 

 

มีจุดบกพร่องแบบนี้ แบบแปลนอาวุธชิ้นนี้ดูเหมือนว่าจะใช้การไม่ค่อยได้ แต่คุณค่าที่แท้จริงของมันอยู่ที่แนวคิดต่างหาก 

 

อาวุธธชิ้นนี้ถ้าพัฒนาออกมาได้จริง ก็จะเป็นอีกหนึ่งอาวุธที่จะเปลี่ยนทิศทางของตลาดค้าอาวุธได้ ซึ่งหากรวมกับแบบแปลนอาวุธที่เขาพัฒนาขึ้นมาก่อนหน้านี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอัลมาสตีจะกลายเป็นที่หนึ่งของผู้ค้าอาวุธสงครามรายใหญ่ได้ยังไง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็แลกมาด้วยความเสี่ยงมหาศาลด้วยเช่นกัน

 

หากข้อมูลรั่วไหลออกไป อัลมาสตีก็จะกลายเป็นเนื้อชิ้นใหญ่ในสายตาของหมาป่าผู้หิวโหย

 

แต่บางทีหมาป่าที่กำลังหิวโหยจนหน้ามืดตามัวก็ไม่รู้หรอกว่าเนื้อที่ตัวเองหมายตานั้น แท้ที่จริงแล้วคือเสือที่แสร้งตายรอวินาทีที่จะตะปบเหยื่อให้ตายในคราวเดียว

 

เหมือนกับที่อาวองการ์ดตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับผู้ที่กำลังเดินเข้าสู่ความตาย

 

“กระดาษแบบแปลนนี่ค่อนข้างเก่า อาเทียซไปได้มาจากไหน” ลิเคียวถามคำถามที่เขาไม่เคยได้ถามออกไปนับตั้งแต่เห็นแบบแปลนนี้เมื่อวันก่อน เมื่อมองเห็นความเหลืองนิด ๆ บนกระดาษแล้ว มองรอยหมึกบนกระดาษ ลิเคียวก็คิดว่ามันควรจะถูกสร้างขึ้นมาได้เกือบสิบปีแล้วล่ะมั้ง

 

แต่ว่าทำไมอาเทียซของเขาเพิ่งจะเอาออกมา ทั้ง ๆ ที่ถ้าเอาออกมาตั้งแต่แรก แบบแปลนนี้จะช่วยให้อัลมาสตียิ่งใหญ่กว่านี้ไปนานแล้ว 

 

หรือว่าเพิ่งจะได้มา

 

ไม่มีใครให้คำตอบแก่ลิเคียวได้ อาโจมส์ที่ยืนหลบมุมอยู่ก็ได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ เป็นคำตอบเท่านั้น

 

เมื่อไม่ได้คำตอบ ลิเคียวก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มขึ้นอีก เขากลับไปทุ่มความสนใจให้กับการหาจุดบกพร่องของแบบแปลนนั้นต่อ

 

ในขณะที่ลิเคียวผู้ถูกสั่งให้เป็นเด็กดีรออยู่ในห้องนั้นไม่ทำตามคำพูดของเตกิล่า เตกิล่าผู้ออกมาข้างนอกกลางดึกหลังจากที่ได้รับสายจากแดนไกล ตอนนี้ก็กำลังยืนอยู่ต่อหน้าชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

 

“ขออภัยที่ต้องให้คุณออกมากลางดึกแบบนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนดังขึ้น หลังจากที่เตกิล่ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าตัวเองแล้ว ก่อนจะมีชายชุดดำยกเก้าอี้เข้ามาวางให้

 

“เชิญนั่งก่อน ขออภัยที่ต้องนัดในสถานที่แบบนี้” ผู้ที่เป็นฝ่ายเชื้อเชิญ ผายมือให้เตกิล่านั่งลงบนเก้าอี้ที่เพิ่งถูกยกออกมาวาง พร้อม ๆ กับที่ตัวเองก็หย่อนกายลงนั่งด้วยเหมือนกัน 

 

คำพูดที่เต็มไปด้วยความเกรงใจของผู้พูดนั้นทำให้เตกิล่าทำได้เพียงแต่ยิ้มแล้วบอกว่าไม่ต้องเกรงใจก็เท่านั้น

 

“วันนี้คุณเวลส์ได้พบกับตัวแทนจากอาวองการ์ดแล้ว” ชายวัยกลางคนที่มีท่าทางสุภาพและอ่อนน้อมนั่นพูดขึ้นมาด้วยท่าทางเป็นมิตร

 

เตกิล่ามองท่าทางของชายวัยกลางคนผู้นี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างชื่นชม สมแล้วกับการเป็นผู้ที่ถูกเลือกมา ท่วงท่าเหมาะแก่การเจรจางานใหญ่ และเตกิล่าเชื่อว่าชายวัยกลางคนผู้นี้ แม้จะแสดงออกถึงความสุภาพอ่อนโยนเพียงใด แต่ถึงเวลาที่ต้องลงมือ จะต้องลงมือย่างหนักหน่วงแน่ ๆ

 

คนที่คนผู้นั้นวางใจส่งมา คนที่อยู่ข้างกายคนผู้นั้นมานาน ไม่มีทางเป็นแค่คนแก่ใจดีไปได้อย่างแน่นอน

 

“พบแล้ว ทายาทคนที่สามของลีคูนีล สมคำร่ำลือมาก ๆ” เตกิล่าตอบกลับด้วยท่าทางที่พยายามจะผ่อนคลายมากที่สุด แต่ถึงอย่างนั้นแผ่นหลังของเขาก็ยังมีเหงื่อเม็ดใหญ่หลั่งรินออกมาอยู่ดี 

 

 “คนผู้นั้นเมื่อลงมือก็ยังไม่เห็นมีใครที่รอดพ้นไปจากเงื้อมือของเขา” คำพูดเรียบเรื่อยนี้มาพร้อมกับดวงตาที่ลุ่มลึกยามมองมาที่เตกิล่า

 

“คนโง่ย่อมตกเป็นเหยื่อของคนฉลาดอยู่แล้ว” ประโยคนี้ฟังดูแล้วเผิน ๆ ก็เป็นการกล่าวชมอเล็กเซย์ผู้นั้น แต่คนที่ฟังอยู่กลับรู้ดีว่าเตกิล่าต้องการสื่อความหมายอะไรที่มันมากกว่านั้น

 

“นายใหญ่ท่านชอบคนฉลาด เพียงแต่ไม่ใช่คนฉลาดทุกคนที่ท่านจะชอบ” ประโยคนี้ของชายวัยกลางคนทำให้เตกิล่าหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาเข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อออกมาด้วยเช่นกัน

 

“หวังว่าผมจะเป็นคนฉลาดที่นายใหญ่ของคุณชอบแล้วกันนะครับ” เตกิล่าพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ แววตานั้นฉายความมาดมั่นในตัวเองเป็นอย่างมาก

 

ไม่มีคำตอบรับกลับมาจากชายวัยกลางคน มีเพียงแค่เสียงหัวเราะแผ่วเบาครั้งหนึ่งเท่านั้น ก่อนที่บรรยากาศจะเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง

 

“เรื่องนั้น….ถ้าคุณคิดจะเปลี่ยนใจ ตอนนี้ก็ยังทัน นายใหญ่ท่านสั่งให้ผมยืนยันกับคุณว่าต่อให้คุณเปลี่ยนใจ แต่ความร่วมมือทางธุรกิจของเราจะดำเนินต่อไปอย่างแน่นอน” ความเงียบถูกทำลายด้วยประโยคนี้จากชายวัยกลางคน และมันถูกแทนที่ด้วยความกดดัน

 

อันที่จริงเป็นบรรดาลูกน้องที่รู้สึกกดดัน แต่ว่าคนที่มีหน้าที่ที่จะต้องตัดสินใจไม่ได้รู้สึกกดดันเลยสักนิด แววตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความหนักแน่นมั่นคง

 

“ผมไม่เคยคิดจะเปลี่ยนใจ ฝากแจ้งนายใหญ่ของคุณด้วยว่า แม้ว่าที่ลูกเขยคนนี้จะเคยมีเรื่องผิดพลาดในอดีต แต่ว่าตอนนี้จะเป็นลูกเขยที่ดีอย่างแน่นอน ขอให้ว่าที่พ่อตาวางใจ อ้อ อีกเรื่องหนึ่ง คำสัญญาที่ท่านพ่อตาให้ไว้เมื่อแปดปีที่แล้ว ก่อนหน้านี้ผมจำไม่ได้ แต่ว่าตอนนี้จำได้ขึ้นใจแล้ว หวังว่าท่านพ่อตาก็จะจำได้ด้วยเช่นกัน”  

 

(ต่อ)

 

ทางฝั่งคนถูกเรียกว่าท่านพ่อตาตอนนี้กรามแกร่งทั้งสองข้างกัดเข้าหากันแน่นจนสันกรามเป็นนูนเด่นชัด ดวงตาคู่สีฟ้าสวยนั้นที่ทรงอำนาจตอนนี้ก็ราวกับมีเปลวเพลิงโหมลุกโชกช่วงอยู่ในนั้น บรรดาการ์ดที่อยู่ด้านข้างล้วนก้าวเท้าถอยห่างในทันที ไม่กล้าอยู่รอรับพายุที่จะพัดโหมกระหน่ำเพราะต้นเหตุจากแดนไกล

 

คนนอกไม่รู้ แต่คนในทุกคนต่างรู้ดี มิฮาอิลเป็นพ่อ และคนเป็นพ่อแปลว่าต้องหวงลูก โดยเฉพาะลูกชายเพียงคนเดียวที่เป็นดังแก้วตาดวงใจ เพราะอย่างนั้น มิฮาอิลจะไม่ยอมยกลูกให้คนอื่นง่าย ๆ เด็ดขาด!

 

“ไอเด็กปากเหม็นนั่นกล้าเรียกฉันว่าพ่อตา ใครเป็นพ่อตามันไม่ทราบ” น้ำเสียงคำรามดังก้องไปทั่วห้องโถง มือหนาที่กำลังถือแก้วบรั่นดีชั้นเลิศอยู่นั้นกำเข้าหากันแน่นจนน่ากลัวว่าแก้วจะแตก

 

คำถามที่มาพร้อมเสียงคำรามในลำคอของเจ้าพ่อขีปนาวุธนั้นบรรดาลูกน้องไม่กล้าสอดปาก รีบถอยเท้าไปอีกสองก้าวอย่างรวดเร็ว 

 

“มูซ (สามี) ถ้าไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใครไปได้ ซึน (ลูกชาย) ของเราไปหาเขาถึงที่นั่น” มิเชล มาดามของออร์โลวาเดินถือชาร้อน ๆ มาวางลงตรงหน้าสามีแล้วพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ไม่เกรงกลัวเลยว่าจะโดนไฟในดวงตาของผู้เป็นสามีแผดเผา

 

“ฮึ ไปหาได้ก็กลับได้” คนที่ถูกทั้งลูกทั้งภรรยาทำให้โมโหนั้นได้แต่กัดฟันพูดออกมา ดวงตาที่ราวกับมีประกายไปเมื่อครู่นี้ตอนนี้ก็ได้กลายเป็นขี้เถ้าที่เป่าเบา ๆ ก็ปลิวหายไปหมดแล้ว

 

มิฮาอิลถือคติว่าตัวเองยืนอยู่เหนือคนนับล้าน แต่อยู่ใต้คนเพียงคนเดียว และคนผู้นั้นก็กำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาตอนนี้

 

ฮึ่ม แน่นอนว่ามันไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะเขาเป็นสุภาพบุรุษให้เกียรติคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียต่างหาก

 

“พ่อหนุ่มนี่ยิ่งโตก็ยิ่งหล่อ เมื่อสิบปีก่อนว่าหล่อมากแล้ว ตอนนี้ยิ่งหล่อมากขึ้นอีก ถ้าฉันเกิดช้ากว่านี้อีกสักยี่สิบปี ฉันคงกลายเป็นคู่แข่งของลูกเราไปแล้ว” มาดามของออร์โลวาพูดพลางมองหน้าชายหนุ่มที่อยู่บนหน้าจอขนาดกว้างติดผนังห้องนั่น ภายในหน้าจอปรากฏใบหน้าของเตกิล่าและมือซ้ายคนสนิทของสามีเธอ 

 

จบคำพูดของมิเชล ดวงตาที่เพิ่งจะเย็นลงเมื่อครู่ของมิฮาอิลก็เต็มไปด้วยประกายไฟอีกครั้งหนึ่ง และครั้งนี้มันยิ่งกว่าครั้งแรกเสียด้วย

 

“หล่อจริง หล่อ ๆ อย่างนี้เหมาะจะเป็นเพื่อนเล่นกับจอร์จลูกรักฉันนัก”

 

จอร์จที่เจ้าพ่อขีปนาวุธพูดถึงก็คือจอร์จผู้กำลังว่ายน้ำเล่นอยู่ในบ่อใหญ่ อ้าปากงับเนื้อดิบชิ้นโตที่ผู้ดูแลส่งมาให้ แล้วหมุนตัวเพื่อฉีกเหยื่อเป็นชิ้น ๆ หางใหญ่ที่แข็งแกร่งตวัดอย่างแรงจนน้ำสาดกระจาย 

 

ส่วนทางด้านคนที่อาจจะได้กลายเป็นเพื่อนเล่นกับจอร์จอย่างไม่รู้ตัวนั้น ตอนนี้ก็กำลังมุ่งหน้ากลับคอนโดมิเนียมของตัวเองหลังจากที่เจรจาธุระสำคัญเสร็จแล้วก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังถูกหมายหัวไว้หนักยิ่งกว่าเดิม

 

“หนาวเหรอครับบอส ให้ผมหรี่แอร์ลงอีกหน่อยไหมครับ” พุฒิธรที่นั่งอยู่ด้านข้างของเจ้านาย เห็นว่าอยู่ ๆ เจ้านายตัวเองก็ตัวสั่นขึ้นมา ขนแขนที่โผล่พ้นออกมาจากแขนเสื้อที่เจ้าตัวพับขึ้นไปอย่างลวก ๆ ก็ลุกชันขึ้นมา จึงถามออกไปด้วยความสงสัย ก่อนจะสั่งการให้ลูกน้องของตัวเองลดแอร์ลง

 

ทว่ายังไม่ทันที่ลูกน้องจะลดแอร์ลง สายตาของพุฒิธรก็เห็นเหงื่อเม็ดใหญ่หลั่งรินออกมาจากข้างขมับของเจ้านายเสียก่อน คราวนี้พุฒิธรงงหนักแล้ว ตกลงว่าเจ้านายร้อนหรือหนาวกันแน่ หรือว่าจะเป็นไข้

 

“สงสัยจะเป็นไข้ อยู่ ๆ ก็รู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ ขึ้นมา” เตกิล่าพูดด้วยน้ำเสียงเคลือบแคลงกับตัวเองอยู่เหมือนกัน ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างลูกไล้ไปตามแขนที่ตอนนี้ขนลุกชูชันขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

 

“ให้ผมตามหมอไปรอที่คอนโดเลยดีไหมครับ” พุฒิธรพูดอย่างเป็นห่วงเจ้านายตัวเอง หลังจากที่ฟื้นจากการที่เครื่องบินตกเมื่อหลายเดือนก่อน ร่างกายของเตกิล่าก็ยังไม่สมบูรณ์พร้อมเหมือนเก่า ป่วยไข้แต่ละทีจะต้องระวังเอาไว้ก่อน

 

“ไม่ต้อง” เตกิล่ารีบปฏิเสธทันที แม้ว่าจะเป็นหมอประจำตระกูลที่ทำงานให้เวลส์มานาน แต่เขาก็ไม่วางใจให้เข้าคอนโดของเขาตอนนี้ที่มีอีกคนหนึ่งรออยู่

 

พุฒิธรไม่รู้ทันความคิดของเจ้านายในเรื่องนี้ ตั้งใจจะคัดค้านสักหน่อย แต่เมื่อเห็นสายตาของเจ้านายก็กลืนคำพูดลงคอไปเหมือนเดิม

 

“เรื่องที่พรุ่งนี้บอสต้องไปที่เกาะเอ็มจะบอกคุณเขาหรือเปล่าครับ” พุฒิธรเปลี่ยนไปถามเรื่องที่เขาสงสัยแทน

 

จากการที่พูดคุยกับคนที่เจ้าพ่อขีปนาวุธเจ้าของอาณาจักรอัลมาสตีส่งมานั้น พรุ่งนี้เตกิล่าจะต้องเดินทางไปยังเกาะเอ็มเพื่อจัดการในเรื่องบางอย่าง ซึ่งอาจจะต้องไปหลายวัน ดังนั้นเขาจึงสงสัยว่าเจ้านายของเขาจะบอกกับอีกคนที่กำลังรออยู่ที่คอนโดยังไง ดูก็รู้ว่าทางนั้นติดเจ้านายของเขามาก หากเจ้านายไม่อยู่หลายวัน ไม่รู้ว่าจะสร้างเรื่องป่วนอะไรขึ้นมาบ้างหรือเปล่า

 

“ยังไม่ได้คิด” เตกิล่าตอบพร้อมกับส่ายหน้าเบา ๆ เรื่องนี้เขายังไม่ได้คิดจริง ๆ 

 

“งั้นพาไปด้วยดีไหมครับ ไปฝากคุณวอดก้าเอาไว้ก็น่าจะได้” เพื่อกันไม่ให้เกิดเรื่องน่าปวดหัวขึ้นที่นี่ พุฒิธรคิดดูแล้วการพาไปด้วยน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า อีกทั้งถ้าฝากไว้กับสะใภ้ใหญ่ของเวลส์อย่างวอดก้านั้น อีกฝ่ายจะต้องมีวิธีรับมือกับเจ้าคนอันตรายนี่แน่ ๆ

 

หลังจากที่พุฒิธรรู้ว่าลิเคียวคือใครกันแน่ มุมมองของเขาที่มีต่อลิเคียวก็เปลี่ยนไปในทันที

 

แต่พุฒิธรก็มัวแต่คิดถึงวิธีการหาคนมารับมือกับลิเคียวยามที่เตกิล่าต้องไปทำงานสำคัญ แต่ลืมคิดไปเลยว่าแล้วใครจะมารับมือ หากสองเหล้าอันตราย หนึ่งเหล้าไร้สี และอีกหนึ่งเหล้าหวานร่วมมือร่วมใจกันสร้างเรื่องป่วนขึ้นมา

 

เกาะเอ็มจะแตกได้ก็คราวนี้

 

“ไว้ฉันคิดดูก่อน” เตกิล่าหดม่านตาของตัวเองลงหลังจากที่ลูกน้องเสนอความคิดเห็นมา แต่เขาก็ยังตัดสินใจไม่ได้ แม้จะรู้ว่าลิเคียวอยู่ที่นี่ไม่มีอันตรายแน่ ๆ ต่อให้อเล็กเซย์มาอยู่ใกล้ ๆ ก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่วางใจอยู่ดี 

 

แต่ถ้าให้พาไปที่เกาะเอ็มด้วย ลางสังหรณ์บางอย่างก็ร้องเตือนทันที

 

เตกิล่าครุ่นคิดมาตลอดทางว่าควรจะทำยังไงกับเจ้าเด็กดื้อดี คิดมาตลอดทางก็ยังตัดสินใจไม่ได้ จนกระทั่งกลับมาถึงคอนโดของตัวเอง 

 

หัวคิ้วของเตกิล่าขมวดมุ่นเข้าหากันทันทีเมื่อเขาก้าวเข้าไปในห้องนอนของตัวเองแล้ว นอกจากความมืดแล้ว อุณหภูมิภายในห้องก็ไม่เหมือนกับว่าจะมีคนนอน 

 

แอร์ไม่ได้เปิด เจ้าแมวดื้อไม่ได้นอนอยู่หรือไง

 

คนที่เพิ่งกลับมาหลังจากออกไปธุระหลายชั่วโมงดีดนิ้วเพื่อให้ไฟฟ้าทำงาน แสงสว่างจากหลอดไฟสว่างวาบขึ้นทันที ดวงตาคู่คมกวาดมองไปทั่วห้อง ไม่พบคนที่ควรจะเป็นเด็กดีนอนรอเขากลับมาอย่างที่เขาพูดก่อนที่จะออกไป

 

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับบอส” พุฒิธรที่กำลังจะกลับออกไปแล้วก็ต้องเดินตามเจ้านายมาที่ห้องใหม่ เนื่องจากเห็นเจ้านายเปิดไฟสว่างจ้าขึ้นมา

 

คนอย่างเจ้านายควรจะเดินอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้ปลุกคนที่นอนหลับอยู่ให้ตื่นขึ้นมาสิ แต่นี่เล่นเปิดไฟสว่างโร่ขนาดนี้ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า

 

พุฒิธรเดินมาถึงหน้าห้องนอนใหญ่ แต่ก็ไม่ได้เปิดประตูเข้าไป ส่งเสียถามอยู่ที่หน้าประตู

 

“แมวดื้อหนีออกจากบ้านอีกแล้วน่ะสิ” เตกิล่าเดินออกมาจากห้องพร้อมกับพูดตอบด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำอยู่ในลำคอ

 

แมวดื้อของเขานี่ชอบหนีเที่ยวตอนกลางคืนนัก

 

พุฒิธรได้ยินเจ้านายบอกว่าเจ้าแมวดื้อของเจ้าตัวหนีเที่ยวกลางดึกอีกแล้ว เขาก็รีบหันคอไปมองยังบริเวณหน้าลิฟต์ทันที มองชั้นรองเท้าที่จะมีรองเท้าสลิปเปอร์วางอยู่เป็นคู่ ๆ กวาดนับได้ด้วยสายตาก็เห็นว่ามีอยู่ครบหากไม่นับรวมที่เท้าเจ้านาย

 

“คราวนี้คุณเขาไม่ใส่รองเท้าสลิปเปอร์ไปเหยียบอกใครอีกแน่ ๆ ครับ” พุฒิธรพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

และคำพูดประโยคนี้ของเขาก็เรียกสายตาตำหนิจากเจ้านายของเขาได้เป็นอย่างดี

 

พุฒิธรเกาหัวแล้วส่งเสียงหัวเราะแหะ ๆ ออกมา

 

อ่า ดูเหมือนจะกังวลผิดเรื่องไปหน่อย

 

แต่จะว่าก็ว่าไป เขาเองก็เพิ่งจะเคยเห็นเหมือนกัน คนที่ใส่ชุดนอน ใส่รองเท้าสลิปเปอร์ไปบุกโรงแรมคนอื่น แถมยังเหยียบอกเล่นงานคนของศัตรูได้ปางตาย

 

ตอนนั้นพุฒิธรยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคนประหลาด ๆ นั่นเป็นทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรอัลมาสตี 

 

ว่าแต่คนเป็นนายน้อยยังใส่ชุดนอนไปตามล่าศัตรูเลย แล้วคนเป็นนายใหญ่ล่ะ

 

คงไม่ใช่ว่ากลางดึกนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวไปห่ำหั่นศัตรูหรอกใช่ไหม

 

พุฒิธรคิดอย่างติดตลกอยู่ในใจ โดยที่ลิเคียวไม่ได้รู้เลยว่าการกระทำของเขาทำให้ภาพลักษณ์ของนายใหญ่แห่งอัลมาสตี อาณาจักรขีปนาวุธรายใหญ่ของโลกต้องเสียหายไปขนาดไหน

 

และหากว่ามิฮาอิลรู้ว่าคนสนิทข้างกายของว่าที่ลูกเขยจินตนาการถึงเขาไว้ว่าอย่างไร จอร์จอีกหนึ่งลูกรักของมิฮาอิลจะต้องมีเพื่อนเพิ่มอีกหนึ่งเป็นแน่

 

เตกิล่า เตกิล่า บางทีอาจจะไม่ต้องไปเล่นกับจอร์จ จระเข้ลูกรักของมิฮาอิลคนเดียวแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.907K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,655 ความคิดเห็น

  1. #5162 mookpasunat (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 23:59
    เชิญลงบ่อจอร์จทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องเลยค่ะ5555555555555
    #5,162
    0
  2. #5115 JK-DD (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 02:29
    เหมือนเดจาวู 555 สงครามพ่อตาลูกเขย เหมือนเคยเกิดขึ้นมาแล้วน้าาาาา
    #5,115
    0
  3. #4985 Krystal wing (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 23:10
    ปังทุกคน
    #4,985
    0
  4. #4467 Koruyukiheme (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 16:38
    จอร์จจะไม่เหงาอีกต่อไป55555
    #4,467
    0
  5. #4431 khunsom08 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 21:06
    เลขาก็ร้าย
    #4,431
    0
  6. #4298 N'nono (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 12:14
    พี่เตมีเพื่อนไปเล่นกับจอร์จแล้ว5555555
    #4,298
    0
  7. #4096 HanaTarita (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 17:14
    อ่านแล้วอยากกินไข่ดาวขึ้นมาเลย
    #4,096
    0
  8. #4013 noo_parekapoom (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 00:45
    มุแงงง
    #4,013
    0
  9. #3976 jijix (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 19:31
    ลูกแงวว พ่อแสนจะหวง
    #3,976
    0
  10. #3773 071727 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 17:16
    พี่เตมักเป็นผู้ถูกกระทำ
    #3,773
    0
  11. #3772 kikkpstpk (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 16:23
    " ไอเด็กปากเหม็น"555555555555555555555555 อิพี่เต~~~วงวารมาก55555
    #3,772
    0
  12. #3768 balamour2 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 14:05
    พ่อตากำหมัดแน้ว
    #3,768
    0
  13. #3767 TN-TK-YG (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 13:12
    ลิเคียว+วอดก้า = ความวายป่วง มอมเมาผู้คนระดับ x2ล้านอัพ
    #3,767
    0
  14. #3766 zZmomayZz (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 13:09
    น่ารักกกกก
    #3,766
    0
  15. #3765 MooBiN FlYingpig (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 12:51
    พาแมวไปฝากไว้กับสะใภ้ใหญ่เลย อยากเห็นตอนวอดก้าเจอน้อนแมวว 55555
    #3,765
    0
  16. #3763 อยากกินเสียวหลงเปา (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 09:28
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #3,763
    0
  17. #3762 VKK42 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 09:09
    รอลุ้นความป่วงของวอดก้าลิเคียว 5555555
    #3,762
    0
  18. #3761 ผักน้อย (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 09:05

    พี่เตจะไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไป5555

    #3,761
    0
  19. #3760 xวาuxวาu (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 08:37

    พ่อตาโหดมากกกกกก
    #3,760
    0
  20. #3759 Jennipa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 08:30
    อบากเห็นความป่วนของสองเหล้าเลยค่ะ จัดหนักกว่าตอนพิเศษเลยค่ะ อิพี่เตเล่นตัวนัก555
    #3,759
    0
  21. #3757 dayit-123 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 07:37
    ชุดนอนกะผ้าขนหนู คุนเลขาก้อคิดได้เนาะ
    #3,757
    0
  22. #3755 Icecream0209 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 07:09
    โอ๊ยๆๆ สงสารพี่เต 5555
    #3,755
    0
  23. #3754 Sarunghaja (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 05:58
    อ่ยยยยยยยแต่ละคน
    #3,754
    0
  24. #3753 porntipa123 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 05:33
    เรื่องต่อไปขอเป็นคุณเลขาหน้านิ่งทั้งสองนะคะ
    #3,753
    0
  25. #3752 S_suika (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 03:11
    ดีใจด้วยนะพี่เต จะได้รู้ว่ายามพี่ตินรบกะพ่อตาเป็นยังไง 555
    หากก้าวผิด ทำลูกเขาเสียน้ำตา บ่อพี่จอร์จรอเพื่อนเล่นอยู่จ้า
    #3,752
    0