นอนกับผมสิครับ #อยากกินเตกิล่า

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,509
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,256 ครั้ง
    28 ส.ค. 63

“จัดการให้เรียบร้อยด้วย” น้ำเสียงเย็นชาสั่งการกับลูกน้องที่เดินตามหลังของตัวเอง ในมือเรียวสวยมีกระเป๋าเอกสารใบหนึ่งถืออยู่ในมือ ขณะที่ริมฝีปากบางเฉียบเปิดออกเพื่อกล่าวถ้อยคำสั่งกับผู้เป็นลูกน้อง เท้าเรียวบางแต่ทรงพลังของเจ้าตัวก็ขยับก้าวเดินไปข้างหน้าด้วย ผ่านสายตาอยากรู้อยากเห็นที่มองมาของผู้ที่อยู่ในโรงแรมนี้ และยังมีเจ้าหน้าที่ต้อนรับที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านล่าง มีชายชุดดำคนหนึ่งยืนประกบด้วยสีหน้าข่มขู่ 

 

เจ้าหน้าที่ต้อนรับมีสีหน้าหวาดผวาทันทีที่เห็นลิเคียวเดินลงมาพร้อมกับที่ชายชุดดำที่เดินตามหลังอยู่นั้นลากคอชายผู้หนึ่งที่อยู่ในสภาพยับเยินทั่วทั้งร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลออกมาด้วย

 

การกระทำครั้งนี้ของลิเคียวถือว่าเป็นการอุกอาจมาก ทว่าลิเคียวไม่ได้กลัวสักนิดว่าจะมีคนจำหน้าเขาได้ หรือจะมีปัญหาตามมาทีหลัง

 

มันจะมีคนจัดการปัญหานี้ให้เขาอย่างแน่นอน

 

“นายน้อย..” เมื่อเดินมาถึงที่รถแล้ว ชายชุดดำที่เดินตามอยู่ด้านหลังคหนึ่งก็ส่งเสียงเรียกผู้ที่อยู่ในชุดนอนลายทางสีฟ้าขาวขึ้นมา

 

“ส่งตัวกลับไป อาเทียซจะตัดสินใจเองว่าจะทำยังไงต่อ ฉันจัดการงานของฉันเรียบร้อยแล้ว” น้ำเสียงแหบพร่าถูกส่งออกมาอย่างเย็นชา หลังจากที่พูดจบเจ้าของเสียงก็เปิดประตูขึ้นไปนั่งบบนรถโดยที่ไม่รอให้ลูกน้องเปิดให้ การกระทำของผู้เป็นนายน้อยทำให้ชายที่อยู่ในชุดดำไม่กล้าชักช้ารีบก้าวขึ้นรถตามผู้เป็นนายไปติด ๆ ส่วนคนที่จับตัวมาได้ ก็ถูกลากขึ้นรถอีกคันไป

 

ท่ามกลางความมืด รถยนต์คันหรูที่ทำงานได้สมกับราคาก็ทะยานกลับมาจอดยังหน้าคอนโดมิเนียมหรู เท้าเรียวบางก้าวลงจากรถอย่างรีบร้อน พาตัวเองกลับขึ้นห้องหลังจากที่ออกไปได้ไม่กี่ชั่วโมง 

 

เมื่อก้าวออกจากลิฟต์ ดวงตาคู่สีฟ้าอ่อนก็กวาดมองไปทั่วห้อง นอกจากเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่ ลิเคียวก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก เขามองไปยังห้องทำงานของเตกิล่า ก่อนที่จะออกไปข้างนอกนั้น เตกิล่ายังคงทำงานอยู่ในห้องนั้น แต่ตอนนี้ลิเคียมองไม่เห็นแสงไฟลอดผ่านช่องว่างใต้ประตูออกมา 

 

เข้าไปนอนแล้วเหรอ

 

ลิเคียวคิดพร้อมกับสาวเท้าเดินไปยังห้องนอนใหญ่ของเตกิล่า เมื่อมาถึงเขาก็หยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู ดวงตาคู่เฉี่ยวมีความลังเลและกังวลใจปรากฏอยู่ลาง ๆ

 

ลิเคียวถอนหายใจอย่างแผ่วเบาครั้งหนึ่งก่อนจะยื่นมือเรียวสวยของตัวเองไปบิดลูกบิดประตู

 

“แกร๊ก!” ไม่รู้ว่านาทีนี้เสียงลูกบิดของประตูหรือเสียงหัวใจเต้นของลิเคียวจะดังกว่ากัน

 

ก่อนหน้านี้ลิเคียวมีความคิดว่าประตูห้องนอนของเตกิล่าจะล็อค แต่เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปได้ ลิเคียวก็ไม่รีรอที่จะเข้าข้างตัวเองว่าเตกิล่าเปิดเอาไว้เพื่อที่จะรอเขา

 

เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในห้องด้วยย่างก้าวที่แผ่วเบาและเงียบงัน ความเย็นก็ตกกระทบเข้าที่ผิวกายของลิเคียวทันที แต่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่กระทบเข้าผิวกายของลิเคียวก็ไม่ได้ทำให้เจ้าตัวรู้สึกอะไรไปมากกว่าความเย็นชาที่เกิดขึ้นในหัวใจ

 

ดวงตาคู่สวยมองไปบนเตียง มีร่างกายที่สมบูรณ์แบบของคนคนหนึ่งนอนอยู่ นอนมุดตัวอยู่ภายใต้ผ้านวมผืนหนาเนื้อนุ่ม เปลือกตาปิดสนิท สีหน้าผ่อนคลาย ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ 

 

เตกิล่านอนหลับสนิท ทั้ง ๆ ที่เขายังไม่กลับมาน่ะหรือ

 

ลิเคียวคิดแล้วก็คอตก หากมีหูมีหางก็จะเห็นว่ามันลู่ลงแน่ ๆ เขาเดินคอตกลากเท้าไปยังเตียงนอน แล้วค่อย ๆ ปีนขึ้นเตียงอย่างแผ่วเบา สอดกายเข้าไปในผ้านวมผืนหนา เขยิบกายเข้าไปแนบชิดตัวอุ่น ๆ ของเตกิล่าที่นอนเปล่าเปลือยอยู่ภายใต้ผ้านวมสีเข้ม 

 

ไม่สนใจว่าตัวเองจะยังมีไอเย็นอยู่มาก ไม่สนใจแล้วด้วยว่าความเย็นจากร่างกายของตัวเองจะไปทำให้คนที่นอนหลับไปแล้วตื่นขึ้นมา ลิเคียวยื่นแขนไปโอบรัดรอบเอวแกร่งของเตกิล่าทันที เท่านั้นยังไม่พอใจเขาด้วย เขาเบียดกายเข้าหาเตกิล่าอย่างแนบแน่น วางศีรษะหนัก ๆ ของตัวเองไว้บนอกหนั่นแน่นของเตกิล่า ฟังหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ให้มันเป็นเสียงกล่อมให้เขาได้นอนหลับฝันดี

 

ในค่ำคืนที่เงียบงันนั้น ลิเคียวฝันไปถึงช่วงเวลเมื่อสิบปีก่อน ฝันถึงตอนที่เขานั่งตักเตกิล่าแล้วหลับไปในอ้อมกอดที่แข็งแรงและปลอดภัยนั่น ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะของผู้เป็นเจ้าของตัก มันดังอย่างสม่ำเสมอ ทั้งยังหนักแน่นและมั่นคง ทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่ต้องกลัว ในช่วงเวลานั้น เขาไม่ได้อยู่คนเดียว 

 

ค่ำคืนอันยาวนานของผู้ที่หลับใหลผ่านไปพร้อม ๆ กับภาพเหตุการณ์ในความฝัน ความฝันที่ผ่านมาอย่างยาวนานถึงสิบปีแล้ว

 

เปลือกตาสีมุกขยับเคลื่อนไหวอยู่สองสามครั้งก่อนที่จะเปิดเปลือยขึ้นมาให้เห็นดวงตาคู่สีฟ้าที่อยู่ข้างใน

 

ลิเคียวกระพริบตาของตัวเองเพื่อปรับสภาพให้มันคุ้นชินกับแสงสว่างที่ตกกระทบเข้าที่ม่านตา ก่อนที่จะมีสติรับรู้ว่าคนที่เขานอนกอดอยู่เมื่อคืนนั้นหายไปจากที่นอนแล้ว 

 

ลิเคียวขยับตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงอย่างรวดเร็ว กวาดดวงตามองสำรวจไปทั่ว ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินเสียงน้ำตกกระทบพื้นดังมาจากในห้องน้ำ

 

ลิเคียวเอนตัวลงนอนไปกับที่นอนอีกครั้งหนึ่งโดยหันหน้าไปยังทิศทางของห้องน้ำ ดวงตาคู่สวยจดจ้องมองไปที่ประตูห้องน้ำอย่างไม่ละสายตา รอคอยว่าคนที่อยู่ในนั้นเมื่อไหร่จะกลับออกมา

 

เขารออยู่นานหลายนาที เสียงน้ำค่อย ๆ แผ่วเบาลงจนเงียบหายไปนานที่สุด เป็นสัญญาณว่าคนในห้องน้ำนั้นอาบน้ำเสร็จเรียงร้อยแล้ว หลังจากนั้นไม่นานประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกโดยฝีมือของคนที่มีผ้าขนหนูผืนหนาพันอยู่ลวก ๆ ที่เอว

 

ดวงตาคู่คมของเตกิล่าชะงักเมื่อทันทีที่เขาเปิดประตูห้องน้ำออกมาแล้วก็เจอเข้ากับสายตาที่จ้องมองมาของลิเคียว มันไม่ใช่สายตาที่มองมาอย่างคุกคาม แต่ก็ทำให้คนถูกมองรู้สึกว่าไม่ปลอดภัยอยู่บ้างเล็กน้อย

 

และมันก็เล็กน้อยจริง ๆ เพราะในเวลาต่อมาเมื่อเตกิล่าเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบอันเดอร์แวร์ของตัวเองออกมาได้ เขาก็ปลดปมผ้าขนหนูที่ผูกอยู่ลวก ๆ บริเวณใต้สะดือออกจนผ้าขนหนูที่น่าสงสารล่วงลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้า เผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าที่สมบูรณ์แบบ มัดกล้ามเป็นลอน ไรขนอ่อนจาง ๆ ที่สะดือจนถึงวีเชพ 

 

เตกิล่ายกขาแกร่งของตัวเองขึ้นข้างหนึ่งเพื่อสวมใส่อันเดอร์แวร์สีดำเนื้อผ้านุ่มในมือ ยามที่เตกิล่าโค้งตัวลงไปเพื่อใส่กางเกงใน เส้นโค้งบนร่างกายของเขาก็ปรากฏชัด มันปรากฏภาพที่สวยงามน่ามอง

 

และลิเคียวก็เป็นเพียงคนคนเดียวในเวลานี้ที่มีโอกาสได้มองมัน

 

น้ำลายเหนียวหนืดถูกกลืนลงลำคอระหงษ์อย่างยากลำบาก แพขนตาหนากระพริบขึ้นลงอย่างเชื่องช้า ราวกับว่าผู้เป็นเจ้าของนั้นไม่ต้องการที่จะพลาดโอกาสในการเก็บภาพเหตุการณ์นี้ไว้ในความทรงจำ

 

และเจ้าของเรือนร่างอันสมบูรณ์แบบก็เหมือนกับว่าจะภูมิใจกับร่างกายของตัวเองมาก แทนที่จะรีบ ๆ สวมเสื้อผ้าให้เสร็จ เขากลับเดินไปทั่วห้องด้วยร่างกายที่มีเพียงอันเดอร์แวร์ปกปิดร่างกายส่วนร่างเพียงตัวเดียวนั่นแหละ

 

เมื่อเจ้าของไม่หวงตัว ลิเคียวก็ไม่พลาดโอกาสที่จะดูด้วยเหมือนกัน

 

ดวงตาคู่สวยมองตามทุกการเคลื่อนไหวของเตกิล่า มองอย่างเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร มองจนคนที่ถูกมองรู้สึกทนไม่ไหวไปเอง 

 

ถ้านี่เป็นสงครามที่เตกิล่าตั้งใจเปิดขึ้นมา ศึกครั้งนี้เขาก็เป็นผู้พ่ายแพ้ไปก่อนด้วยเช่นกัน

 

เตกิล่าสวมชุดทำงานของตัวเองเรียบร้อยแล้วยืนอยู่ที่หน้ากระจก

 

“รีบไปอาบน้ำได้แล้ว” พูดเพียงแค่นั้นแล้วก็รีบพาตัวเองเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ลิเคียวมองตามด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะในลำคอ

 

ลิเคียวจัดการพาตัวเองเข้าไปอาบน้ำอย่างรีบเร่งแล้วเดินไปแต่งตัวที่อีกห้องหนึ่ง ซึ่งเมื่อเขาจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองเสร็จเรียบร้อย ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่อาหารมื้อเช้าของพวกเขาถูกพุฒิธรจัดขึ้นโต๊ะแล้ว

 

ลิเคียวมองข้าวไข่ดาว ขนมปังปิ้ง ไส้กรอกที่อยู่บนโต๊ะแล้วก็มองหน้าเตกิล่า 

 

ทั้งหมดบนโต๊ะนั้นมีแค่เพียงไข่ดาวเท่านั้นที่หน้าตาดูดี ที่เหลือนั้นเต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียม

 

เตกิล่าที่เห็นสายตาของลิเคียวที่มองมา เขาก็แสร้งทำเป็นไม่รับรู้ หยิบส้อมขึ้นมาจัดการกับอาหารตรงหน้าตัวเอง 

 

ทันทีที่ใช้มีดตัดขนมปังปิ้งเป็นชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มส่งมันเข้าปากพอมันสัมผัสปลายลิ้น สีหน้าของเตกิล่าก็แปลกไปทันที ซึ่งมันก็เพียงแค่ชั่วแวบเดียว แล้วก็เปลี่ยนกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม

 

“ฉันเบื่อขนมปังแล้ว เอาอย่างอื่นมาเสิร์ฟไป” เตกิล่าผลักจานอาหารเช้าที่อยู่ตรงหน้าของตัวเองออกแล้วพูดสั่งออกมาเสียงขรึม สายตาเหลือบมองลิเคียวแวบหนึ่งแล้วส่งไปที่พุฒิธร

 

“ได้ครับ” พุฒิธรแม้ว่าอยากจะหัวเราะออกมาแต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้เต็มที่ รับคำสั่งของเจ้านายแล้วเดินหน้าขึ้นมาประชิดโต๊ะอาหาร เป้าหมายก็คือจานอาหารเช้าสองจานที่อยู่บนโต๊ะ ทว่ายังไม่ทันที่มือของพุฒิธรจะได้สัมผัสจานอาหาร ลิเคียวที่ยืนห่างออกไปมากกว่าก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว คว้าจานอาหารเช้าทั้งสองไปถือไว้ด้วยท่าทางหวงแหน

 

“ไม่ต้อง ผมกินเอง” ไม่เพียงแค่พูดเท่านั้นยังจัดการเทอาหารทั้งสองจานรวมกันในจานเดียว แล้วนั่งลงกินด้วยท่าทางเต็มอกเต็มใจ สีหน้ายิ้มแย้มเหมือนกินอาหารอร่อยจากภัตตาคารระดับห้าดาว แต่ที่จริงแล้วเป็นขนมปังกับไส้กรอกไหม้ ๆ ขม ๆ ที่พอจะกินได้ก็มีแค่ไข่ดาวสี่ฟองเท่านั้น

 

เตกิล่ามองลิเคียวที่กินอาหารสำหรับสองคนจนใกล้จะหมด แม้ว่าปากจะห้ามปราม แต่ว่าแววตานั้นซ่อนรอยยิ้มเอาไว้

 

สรุปว่าเช้านี้เตกิล่ามีแค่กาแฟดำตกถึงท้องเพียงแก้วเดียว ส่วนลิเคียวนั้นกินจนอิ่ม 

 

อิ่มทั้งกาย อิ่มทั้งใจ

 

แม้ว่าเตกิล่าจะไม่บอกและทำเหมือนว่าอาหารที่อยู่บนโต๊ะนั้นไม่ใช่ฝีมือของเขา แต่ว่าจะมีลูกน้องคนไหนกล้าเตรียมอาหารแบบนั้นให้เจ้านายของตัวเอง

 

ลิเคียวไม่ได้โง่

 

“วันนี้ฉันมีประชุมทั้งวัน จะให้แดนพานายไปลองถ่ายหน้ากล้องที่เวลส์เอ็นแล้วกัน” เมื่อมาถึงรถลิเคียวที่กำลังจะเดินไปนั่งรถคันที่เตกิล่านั่งเป็นประจำก็เป็นอันต้องหยุดชะงักเพราะคำพูดของเตกิล่า

 

ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปที่ผู้พูดด้วยสายตาที่ไม่ยินยอม แต่เมื่อเห็นแววตาจริงจังของเตกิล่าก็ค่อยจำยอมในที่สุด ยอมเดินไปขึ้นรถอีกคัน โดยมีแดน ผู้ช่วยฝีมือดีของพุฒิธรเดินตามหลังไป

 

เตกิล่ามองลิเคียวที่ขึ้นไปนั่งรถอีกคันเรียบร้อยแล้วก็พาตัวเองขึ้นไปนั่งอยู่บนเบาะหลังของรถคันหรูบ้าง

 

เมื่อเจ้านายพร้อมแล้วขบวนรถก็เคลื่อนที่ออกจากคอนโดมิเนียมสุดหรู จุดมุ่งหมายปลายทางนั้นแยกเป็นสองที่

 

เมื่อถึงทางแยก ลิเคียวก็มองตามท้ายรถที่เตกิล่านั่งอยู่ไปด้วยสายตาหงอยเหงา จนแดนที่ได้รับมอบหมายให้ต่อไปนี้เป็นคนดูแลลิเคียวอดไม่ได้ที่จะสงสาร

 

“ถ้าเกิดว่าคุณลิเคียวทำผลงานหน้ากล้องในวันนี้ออกมาได้ดีตั้งแต่ช่วงเช้า ช่วงบ่ายจะไปเดินเล่นหรือว่าจะไปรอบอสที่บริษัทก็ได้นะครับ” แดน ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าดุดันแต่ใจอ่อนต่อสิ่งมีชีวิตที่น่ารัก ๆ เป็นอย่างยิ่งอดไม่ได้ที่จะหาอะไรมาปลอบใจลิเคียว

 

และทันทีที่แดนพูดจบ เขาก็เห็นสายตาเป็นประกายจากลิเคียวในทันที และนั่นมันก็ทำให้ดวงตาของเขาพร่าเบลอไปชั่วครู่หนึ่งเลยทีเดียว

 

และไม่รู้ว่าเป็นเพราะลิเคียวอยากไปเดินเล่น หรือไปจะรีบไปรอเตกิล่าที่บริษัทกันแน่ เขาถึงได้กระตือรือร้นที่จะทำหน้าที่เป็นนายแบบหน้ากล้องของตัวเองเป็นอย่างยิ่ง ทั้งนี้เขายังทำออกมาได้ดี ซึ่งนั่นอาจจะต้องขอบคุณรูปร่างหน้าตาของเขาด้วยที่มันช่วยส่งเสริมเขา

 

ลิเคียวใช้เวลาลองโพสท่าหน้ากล้องอยู่เพียงแค่สามชั่วโมงเท่านั้น ตากล้องมือหนึ่งของเวลส์เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ก็ออกปากชมว่าเขามีพรสวรรค์ในด้านนี้ไม่น้อยเลย

 

ลิเคียวทำเพียงแค่พยักหน้ารับคำชมเบา ๆ เท่านั้น สีหน้าไม่ได้ดีใจเลยสักนิด เพราะเขารู้ดีว่าครึ่งหนึ่งของคำชมนั่นได้มาเพราะคนในเวลส์เอ็นเตอร์เทนเม้นต์คิดว่าเขาเป็นคนสำคัญของเตกิล่า ไม่ว่าจะทำอะไร จะพูดอะไรกับเขาต้องระมัดระวังตัวให้ดี

 

ลิเคียวไม่สนใจจะแก้ไข้ความเข้าใจผิดพวกนี้ มีแต่จะยิ่งอยากให้เข้าใจอย่างนั้นไปนาน ๆ มากกว่า 

 

ไม่ใช่เพื่อต้องการให้ใครมาเกรงใจหรือเกรงกลัว แต่เพื่อให้คนรู้ว่าเตกิล่านั้นไม่ว่างแล้วเพราะว่า

 

เขาจอง จองมาสิบปีแล้ว!

 

ส่วนทางฝั่งของคนที่โดนติดป้ายจองมาเป็นสิบปีแล้วนั้นตอนนี้กำลังนั่งหรี่ตาลงหลังจากที่ได้ยินคำรายงานจากเลขาคนสนิทอย่างพุฒิธร

 

ตอนนี้เป็นช่วงพักหลังจากที่ประชุมกันมาตลอดช่วงเช้าอย่างยาวนาน ทว่าเตกิล่าที่เป็นประธานการประชุมในครั้งนี้กลับไม่ได้พักด้วย เพราะว่าพุฒิธรนั้นพูดรายงานธุระสำคัญมาเรื่องหนึ่ง

 

“อาวองการ์ดใช่บริษัทที่เป็นคู่แข่งกับอัลมาสตีไหม” เตกิล่าหดม่านตาของตัวเองแล้วถามออกไป

 

“ใช่ครับ ที่ประเทศอาร์ อัลมาสตีคือยักษ์ใหญ่ในการผลิตและขายอาวุธสงครามอันดับหนึ่ง และอาวองการ์ดอยู่ในอันดับที่สองครับ แต่ว่าถ้าเทียบกันในระดับโลก อาวองการ์ดก็ยังไม่ใช่คู่แข่งของอัลมาสตี อัลมาสตีสามารถแย่งชิงส่วนแบ่งทางการตลาดและทะยานขึ้นเป็นอันดับสามที่มียอดขายอาวุธสูงสุดของโลกได้เมื่อสามปีที่แล้ว และก็เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ มีการคาดการณ์ว่าภายในปีสองปีนี้อาจจะเบียดขึ้นไปแย่งอันดับสองมาครอบครองได้ ในขณะที่อาวองการ์ดยังไม่เข้าสู่ท็อปสิบเลย แต่ว่าทั้งนี้ทั้งนั้น อาวองการ์ดก็มีการเติบโตอย่างรวดเร็วด้วยเหมือนกันครับ” พุฒิธรที่หาข้อมูลในเรื่องนี้มาอย่างละเอียดแล้วพูดรายงานเจ้านายของตัวเอง ด้วยคิดว่าข้อมูลพวกนี้เป็นประโยชน์ต่อการตัดสินใจอย่างมาก

 

“หาเบอร์ติดต่อมิฮาอิล ออร์โลวาให้ฉัน” ชื่อเต็ม ๆ ของคนที่เตกิล่าพูดถึงก็คือ มิฮาอิล อิวาโนวิช ออร์โลวา 

 

“ได้ครับ” แม้ว่าจะสงสัยว่าทำไมเจ้านายถึงต้องการช่องทางติดต่อไปหาเจ้าของบริษัทอัลมาสตี ทั้ง ๆ ที่บริษัทที่ติดต่อมาเพื่อต้องการเจรจาเรื่องธุรกิจคืออาวองการ์ด แต่พุฒิธรก็ไม่ถามออกไป เพราะเชื่อว่าเจ้านายของตัวเองมีเหตุผลของการณ์กระทำ และไม่เคยทำอะไรที่ทำให้เวลส์เสียผลประโยชน์มาก่อน

 

“เร็วที่สุด ถ้าหาไม่ได้ช่วงบ่ายนี้ก็ไม่ต้องเข้าประชุมกับฉัน” เตกิล่าพูดสั่งเสียงขรึม พุฒิธรรีบรับคำแล้วเดินไปจัดการทันที

 

ถ้าเป็นคนอื่นเขาอาจจะไม่หนักใจอย่างนี้ แต่ข้อมูลที่เขาต้องหาตามคำสั่งของเจ้านายก็คือข้อมูลของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นราชาแห่งขีปนาวุธของประเทศอาร์ ประเทศที่นับได้ว่าเป็นมหาอำนาจประเทศหนึ่งของโลก

 

แล้วข้อมูลของคนระดับนั้นจะหาได้ง่าย ๆ ได้อย่างไร

 

พุฒิธรนั่งหน้าเครียดอยู่ที่โต๊ะทำงาน ตั้งหน้าตั้งตาทำตามคำสั่ง จนเผลอไม่ระวัง ไม่ได้รู้เลยว่ามีใครมาหยุดยืนอยู่ที่ด้านหลังของเขา

 

ดวงตาของลิเคียวมีร่องรอยบางอย่างพาดผ่านทันทีที่เห็นว่าพุฒิธรกำลังเสิร์ชชื่อของใครอยู่

 

 

 

 

 

 

 

สำหรับคนที่สงสัยนะคะ อาเทียซ แปลว่า พ่อ ค่ะ มาจากภาษารัสเซียค่าาาาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.256K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,638 ความคิดเห็น

  1. #5547 desbestiny (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 14:50

    พ่อของหนูใช่มั้ยลูกน้องลิ เอ๋ พี่เตสงสัยลางๆแล้วป่าวหว่าาาาา

    #5,547
    0
  2. #5502 Kirin04 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 02:23
    ก็พ่อหนูมีอาชีพค้าขายนี่นา ใช่มั้ยคะลิเคียววววว 55555555
    #5,502
    0
  3. #4947 PPruedee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2563 / 09:19
    น้องแงวแค่ขายของกับพ่อเอง ขีปนาวุธอะ แค่นี้เอ๊งงงง
    #4,947
    0
  4. #4934 Krystal wing (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 23:38
    clearly
    #4,934
    0
  5. #4592 inmyhoood (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กันยายน 2563 / 13:47
    พ่อน้องแน่นอนนนนนน!!
    #4,592
    0
  6. #4457 Koruyukiheme (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 08:03
    น้องแงวแค่ขายปืนเองงงง55555
    #4,457
    0
  7. #4403 khunsom08 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 19:18
    ใช่บ้านน้องป่าว
    #4,403
    0
  8. #3166 PaiiKanj (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 20:03
    บ้านน้องแค่ขายอาวุธสงครามจ่ะ
    #3,166
    0
  9. #2907 noo_parekapoom (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 14:57
    งุ้ยๆๆๆ
    #2,907
    0
  10. #2707 littlefoolmoon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 12:41
    อ้าว ฉันเดาผิด น้องไม่ได้ขายเหล้า แต่ขายปืน55555555555
    #2,707
    0
  11. #2675 PLOYSOIYXX (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 21:16
    พ่อตารึ
    #2,675
    0
  12. #2673 AeyAatcharaporn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 21:02
    ว่าที่พ่อตาแน่ๆ55555
    #2,673
    0
  13. #2623 อยากกินเสียวหลงเปา (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 13:57
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #2,623
    0
  14. #2615 tang_thai°°° (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 12:05
    ใครน้อออ
    #2,615
    0
  15. #2304 J☆ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 01:22
    น้องเปนยัยแมวววว
    #2,304
    0
  16. #2225 PUNCH-AM (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 15:06
    ใช่ป่ะ ใช่พ่อตาอ่ารึอ่ารึป่าวว
    #2,225
    0
  17. #2224 yahye (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 13:18
    เรารู้สึกว่าจะเป็นพ่อของลิเคียวววววแล้วพี่เตเราไปทำอะไรที่รัสเซีย
    #2,224
    0
  18. #2223 PaRe-MeAn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 10:06
    ใครอ่าาาา พ่อยัยน้องหรออ
    #2,223
    0
  19. #2222 NurseKuhsron (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 09:08
    รออออออ
    #2,222
    0
  20. #2219 เราไม่รู้อาาาา (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 07:17
    พ่อลิเคียวแน่ๆๆ
    #2,219
    0
  21. #2217 blackpinkmilk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 22:32
    เพราะมาก ภาษารัสเซีย!
    #2,217
    0
  22. #2216 patt_riik (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 22:30
    ลูกเขยเค้าจะไปหาพ่อตาชิมิ

    พี่พุดไปถามน้องลิค่า
    #2,216
    0
  23. #2215 gurcruz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 22:26
    คุณพ่อยับน้องลิเคียวแน่ๆ!!
    #2,215
    0
  24. #2214 กระต่ายปากเเดง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 20:32
    ค้างงงงงงงง
    #2,214
    0
  25. #2213 BitchGG (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 20:24
    ชั้นว่าเป็นพ่อยัยน้องแน่เลย
    #2,213
    0
  26. #2212 tanyawikit (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 19:48

    มโนเลย พ่อของลิเคียวชื่อ มิฮาอิล อิวาโนวิช ออร์โลวา

    มาเดากันเล่นๆ ว่า ลิเคียว ชื่อจริงน่าจะชื่ออะไร ลิเคียว อิวาโนวิช ออร์โลวา

    โคตรมั่วเลยคนอ่าน ชื่อ อิวาโนวิช ก็เป็นชื่อในแนว เซอร์เบีย รัสเซีย ประมาณนี้ไหม

    #2,212
    1
    • #2212-1 artyphone724(จากตอนที่ 18)
      28 สิงหาคม 2563 / 20:45
      มีเเนวเป็นไปได้ค่ะ555 รอลุ้น
      #2212-1