นอนกับผมสิครับ #อยากกินเตกิล่า

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,501
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,602 ครั้ง
    25 ส.ค. 63

หลังจากที่ทานมื้อเย็นกันเสร็จ ลิเคียวก็อาสาล้างจาน และจัดการกับซากสิ่งของที่เขาทำลายล้างเอาไว้ ทว่าเตกิล่าซึ่งมีบทเรียนจากอาหารที่ลิเคียวทำออกมาแล้ว เขาก็คิดว่าไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่นักหากจะปล่อยลิเคียวให้อยู่ในครัวต่อไป 

 

เตกิล่าบอกให้ลิเคียวไปอาบน้ำ ในขณะที่เขาจะไปจัดการงานที่เอามาทำต่อจากที่ทำงานกับพุฒิธร ส่วนเรื่องในครัว เดี๋ยวให้แม่บ้านมาจัดการ

 

ลิเคียวไม่อยากจะยินยอมเท่าไหร่นัก แต่เมื่อเห็นสายตาของเตกิล่าที่จริงจังเป็นอย่างมาก เขาก็ได้แต่จำยอมในที่สุด

 

หลังจากที่อาบน้ำเสร็จแล้ว อยู่ในชุดที่พร้อมจะเข้านอน แต่ว่าเตกิล่าก็ยังไม่เข้ามาในห้องนอน คนที่ทำสัญญาให้เตกิล่ามาเป็นคู่นอนด้วยก็เดินไปหาอีกฝ่ายยังห้องทำงาน

 

ลิเคียวยกมือขึ้นเคาะประตูสามครั้ง แล้วยืนรอให้คนในห้องอนุญาตให้ตัวเองเข้าไป ยืนรออยู่ได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงของเตกิล่าบอกว่าให้เปิดประตูเข้าไปได้

 

“มีอะไรหรือเปล่า” เตกิล่าเงยหน้าจากเอกสารของตัวเองที่กำลังนั่งอ่านอยู่มาถามคนที่เดินเข้ามาแล้วนั่งลงเงียบ ๆ ที่โซฟา 

 

เจ้าตัวดูเหมือนว่าไม่ต้องการจะรบกวนเขา แต่ว่าสายตาที่มองมานั่นแหละเป็นตัวรบกวนชั้นเยี่ยมเลยทีเดียว

 

“ไม่มี” ลิเคียวส่ายหน้าพร้อมกับพูดปฏิเสธ น้ำเสียงแหบพร่านั่นไม่ได้เรียบนิ่งว่างเปล่าอย่างเช่นเคย ความจริงเตกิล่าสังเกตว่ามันเปลี่ยนไปตั้งแต่ก่อนที่จะไปเดินห้างแล้ว แต่ว่ามาตอนนี้มันยิ่งชัดขึ้นกว่าเดิม

 

“ถ้าไม่มีอะไรก็ไปนอนเถอะ วันนี้ฉันคงอยู่ทำงานจนดึกนั่นแหละ” เพราะว่ามีหลายเรื่องให้จัดการในวันนี้ดังนั้นเตกิล่าจึงต้องหอบเอกสารกลับมาทำงานด้วย

 

หากว่าเป็นปกติแล้ว เตกิล่าจะไม่หอบงานที่ยังทำไม่เสร็จกลับมาด้วย แต่ว่าเขาจะอยู่จัดการต่อจนดึกดื่นหรือไม่ก็ค้างคืนที่บริษัทเลย แต่คราวนี้เจ้าตัวหอบงานกลับมาทำที่คอนโดมิเนียมด้วย เรียกว่าอยู่เหนือความคาดหมายของคนที่รู้จักเจ้านายตัวเองดีอย่างพุฒิธรเลย

 

“ไม่เอา รอ นอนพร้อมกัน นะ” ‘นะ’ คำสุดท้ายที่ดังออกมาจากปากบาง ๆ ของลิเคียวนั่นทำให้เตกิล่ารู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังถูกอ้อนอยู่ และเขาก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแค่คำคำเดียวนี้มันจะเป็นอันตรายต่อความรู้สึกของเขาขนาดนี้

 

“งั้นก็นั่งนิ่ง ๆ อย่าซน” เตกิล่าพูดจบแล้วก็ก้มหน้าลงสนใจกับงานของตัวเองต่อ โดยไม่ได้สนใจมองสายตาของลูกน้องที่มองมาเหมือนกับว่ากำลังเห็นผีเลยสักนิด

 

อันที่จริงพุฒิธรเต็มใจจะเชื่อว่ามีผีอยู่บนโลก มากกว่าจะเชื่อว่าเจ้านายของตัวเองจะพูดถ้อยคำที่อ่อนโยนแบบนั้นออกมาจากปากของตัวเอง

 

อย่าซน

 

ให้ตายเถอะ ฟังดูแล้วน่ารักชะมัด

 

แล้วคนที่โดนสั่งห้ามซนนั่นก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังโดนดุสักนิด ริมฝีปากบาง ๆ นั่นมีรอยยิ้มอยู่ที่มุมปาก ประกายตาที่เคยว่างเปล่าก็เจิดจ้า

 

พุฒิธรเห็นแล้วคิดว่าบางทีวันนี้เขาอาจจะทำงานหนักเกินไปเลยรู้สึกว่าสมองตัวเองเบลอ ๆ เห็นประกายวิบวับออกมาจากเจ้านายและลิเคียว

 

“บอสครับ สื่อที่เล่นข่าวว่าบอสใหญ่นอกใจคุณวอดก้าเพราะภาพบอสกับคุณลิเคียวเมื่อช่วงกลางวัน บอสใหญ่สั่งให้ฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายแล้วก็สั่งปิดเลยนะครับ” พุฒิธรที่เพิ่งได้รับข้อความจากพี่ชายฝาแฝดของตัวเอง ที่ตอนนี้ทำงานเป็นเลขาคนสนิทของมาร์ตินี่ พี่ชายฝาแฝดของเตกิล่าพูดรายงานเจ้านายของตัวเอง

 

เตกิล่าชะงักมือที่กำลังจับปากกาเซ็นเอกสารของตัวเอง เมื่อบ่ายเขาได้ยินเรื่องที่มาร์ตินี่สั่งให้คนแบนรายชื่อทีมงานเบื้องหลังรายการรายการหนึ่งและนักแสดงตัวประกอบที่กำลังมีชื่อคนหนึ่งแล้ว และรู้ด้วยว่าต้นเหตุเกิดมาจากอะไร แต่คำสั่งฟ้องร้องสื่อนั้นเตกิล่าเพิ่งจะได้ยินจากปากของพุฒิธรก็ตอนนี้เอง

 

“อืม รวมรายชื่อทุกสื่อที่ไร้จรรยาบรรณแล้วฟ้องให้หมดเลย” เตกิล่าสั่งการเสียงเหี้ยม เขารู้ว่าคนพวกนั้นรู้ดีว่าคนที่อยู่ในรูปน่ะเป็นเขา และแม้ว่าข่าวของเขาที่เดินควงใครสักคนจะขายได้ดี แต่ว่าในตอนนี้มันก็ดีสู้การเล่นข่าวว่ามาร์ตินี่นอกใจวอดก้าไม่ได้

 

คนส่วนมากชอบเสพเรื่องฉาว ๆ ของคนอื่นอยู่แล้ว และคนที่อยากจะให้มาร์ตินี่กับวอดก้าเลิกกันก็มีอยู่ไม่น้อย ทั้งพวกที่อิจฉา ทั้งพวกที่ไม่ชอบวอดก้า ดังนั้นแล้ว พวกนั้นแม้ว่าในใจจะรู้ดีว่าคนที่เห็นในรูปมีความเป็นไปได้มากกว่าที่จะเป็นเขาที่ยังคงโสดอยู่ แต่ก็หลอกตัวเอง หลับหูหลับตาเชื่อว่าเป็นมาร์ตินี่ เพื่อที่จะได้มีเรื่องไปเยาะเย้ยวอดก้า

 

ลิเคียวที่นั่งเงียบอยู่เมื่อได้ยินพุฒิธรพูดกับเตกิล่าแบบนั้น เขาก็คาดเดาเรื่องราวได้ทันที สีหน้าแววตาจึงเปลี่ยนไป เมื่อคิดว่าตัวเองสร้างปัญหาให้กับวอดก้าและมาร์ตินี่แล้วยังเพิ่มงานให้กับเตกิล่าด้วย

 

แต่เมื่อคิดอีกทีแล้วพบว่าปัญหาไม่ได้เกิดจากตัวเองสักหน่อย เกิดจากพวกที่คิดไม่ได้แยกแยะไม่เป็นแล้วจ้องแต่จะหาเรื่อง 

 

เมื่อคิดได้ดังนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่หยิบติดมือมาขึ้นมาพิมพ์ข้อความบางอย่างส่งไปหาคนที่อยู่อีกทวีปหนึ่งทันที

 

หลังจากที่ลิเคียวส่งข้อความไปได้ไม่ทันไร โทรศัพท์เขาก็ดังขึ้นเสียก่อน คนที่โทรเข้ามาก็คือคนที่เขาส่งข้อความไปหานั่นแหละ

 

ลิเคียวมองดูหน้าจอแล้วก็เงยหน้าขึ้นมองเมื่อรับรู้ได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองมาที่เขา

 

เมื่อเห็นแววตาของเตกิล่าแล้ว ลิเคียวก็ตัดสินใจเรื่องหนึ่งได้ เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับกดรับโทรศัพท์ ขณะที่ส่งเสียงไปหาคนที่โทรมา ขาเขาก็ออกแรงก้าวเดินเพื่อออกจากห้องด้วย

 

“อาเทียซ” ถ้อยคำเพียงคำเดียวที่เตกิล่าจับใจความได้

 

อาเทียซที่แปลว่าพ่อใช่ไหม

 

เตกิล่าขมวดคิ้วแล้วแปลความหมายของคำคำนี้ได้ แม้ว่าจะไม่ค่อยคล่องภาษานี้เท่าไหร่นัก แต่เตกิล่าก็พอจะรู้ความหมายของมันเป็นบางคำ โดยเฉพาะคำง่าย ๆ แบบนี้

 

ดวงตาของเตกิล่าสว่างวาบขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

 

ทางฝั่งลิเคียวที่เดินออกมาคุยโทรศัพท์ข้างนอกสีหน้าตอนนี้ก็แปรเปลี่ยนเป็นเบื่อหน่ายเล็กน้อย พูดตอบกลับผู้เป็นพ่ออยู่สองสามประโยคก่อนจะวางสายลง

 

เมื่อวางสายจากผู้เป็นพ่อแล้ว ลิเคียวก็เดินกลับเข้าห้องทำงานของเตกิล่าไปอีกรอบ เพื่อที่จะไปบอกบางอย่าง

 

“ผมจะไปธุระนะ กลับดึก แต่จะรีบกลับ” แม้ว่าคำพูดของลิเคียวจะฟังดูห้วน ๆ แต่เมื่อรวมกับน้ำเสียงแหบพร่า และแววตาที่ติดจะออดอ้อนเล็กน้อยของเจ้าตัวก็ทำให้มันไม่ฟังดูห้วนอย่างที่ควรจะเป็น แต่เหมือนเด็กกำลังงอแงมากกว่า

 

เตกิล่าขมวดคิ้วกับสิ่งที่ได้ยิน ทำเขาท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะกลืนคำพูดลงคอ แล้วพยักหน้ารับคำของลิเคียวเงียบ ๆ แทน

 

ลิเคียวที่ยืนรอให้เตกิล่าพูดอะไรสักอย่าง แต่เมื่อเตกิล่าไม่พูดเขาก็มีสายตาผิดหวังเล็กน้อย เดินคอตกลากเท้าออกจากห้องไป

 

หอบเอาความผิดหวังไปลงกับผู้เคราะห์ร้ายรายหนึ่งซึ่งเป็นต้นเหตุให้เขาต้องออกมาจากห้องตอนมืด ๆ แทนที่จะได้นั่งมองเตกิล่าอย่างที่เขาต้องการ

 

ร่างสูงโปร่งในชุดนอนลายตารางสีฟ้าขาวก้าวลงจากรถคันหรูที่มารับเขาถึงหน้าคอนโดมิเนียมของเตกิล่า ดวงตาคู่สวยกวาดตามองมองโรงแรมเล็ก ๆ ที่หลบซ่อนตัวอยู่ในตรอกเล็ก ๆ แห่งนี้อย่างเย็นชา เบื้องหลังเขามีการ์ดอีกนับสิบคนยืนอยู่ 

 

“ตามฉันไปแค่สองคนพอ ที่เหลือไปดังทางเข้าออกเอาไว้” น้ำเสียงแหบพร่าสั่งการอย่างรวบรัด

 

ลิเคียวเดินนำขบวนการ์ดก้าวเข้าไปในโรงแรมเล็ก ๆ ที่ทรุดโทรม เมื่อเขาผ่านประตูเข้าไปก็พบเข้ากับสีหน้าที่มองมาอย่างแปลกใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นหวาดผวาเมื่อเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขาของพนักงานต้อนรับ

 

“คะ คะ คือ..” เสียงสั่นสะท้านดังขึ้นจากปากสั่น ๆ ของพนักงานต้อนรับ และเธอยังไม่สามารถที่จะส่งเสียงอะไรไปได้มากกว่านั้นก็โดนสายตาของลิเคียวกดดันจนหงอไปแล้ว และปล่อยให้กลุ่มผู้บุกรุกเดินผ่านเข้าไปอย่างง่ายดาย

 

โรงแรมแห่งนี้สูงแค่สิบชั้นเท่านั้น และชั้นที่เป็นเป้าหมายของพวกเขาก็อยู่ที่ชั้นสอง ลิเคียวและชายชุดดำที่เดินตามเขาอยู่ไม่เสียเวลารอลิฟต์ ก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบแต่มั่นคงขึ้นบันไดไป

 

ห้องริมสุดติดกับทางหนีไฟคือเป้าหมายของการมาเยือนสำหรับลิเคียวในครั้งนี้

 

ไม่แม้แต่จะเสียเวลาเคาะประตู เท้าที่สวมสลิปเปอร์อยู่นั้นยกขึ้นแล้วออกแรงถีบเข้าที่ประตูอย่างแรง เพียงแค่ครั้งเดียประตูไม้ก็กระเด็นออก เปิดทางให้ลิเคียวได้เดินเข้าไปข้างใน

 

เสียงการทำลายประตูของลิเคียวทำให้คนที่อยู่ด้านในและด้านนอกห้องสะดุ้งตกใจ แต่คนที่ตกใจมากที่สุดเห็นจะเป็นคนที่กำลังจะปีนหน้าต่างเพื่อหลบหนี ดูท่าแล้วคงจะไหวตัวแล้ว แต่เสียดายที่มันช้าไป

 

“พวก พวกแกเป็นใคร บุกรุกเข้ามาที่ห้องฉันได้ยังไง” ตระโกนถามเสียงดัง ทว่าน้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความมั่นคงเอาเสียเลย ทั้งแววตายังล่อกแล่กและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

 

ลิเคียวไม่สนใจคำถามที่ส่งออกมา เขาก้าวเดินอย่างเชื่องช้าเข้าไปหาคนที่ยืนตัวสั่นอยู่ริมหน้าต่าง ไม่ได้กลัวเลยว่าเจ้าตัวจะกระโดดหนีไปในเมื่อเขาสั่งให้คนของเขาไปรออยู่ด้านล่างแล้ว

 

“หยุด ถ้ามึงก้าวมาอีกก้าวเดียวกูยิงมึงทิ้งแน่” ฝ่ายคนที่อยู่ ๆ ก็โดนบุกรุกห้องรู้ตัวแล้วว่าตอนนี้ตัวเองกำลังโดนล้อมจับจากกลุ่มคนที่ตัวเองหนีมากลบดานไกลถึงอีกประเทศหนึ่งก็ชักปืนที่เหน็บเอวไว้ออกมา แล้วจ่อไปที่ข้างหน้าเป็นการขู่ลิเคียวไม่ให้เดินเข้าหาตัวเองอีก

 

ลิเคียวเห็นปืนที่ถูกชี้มาที่ตัวเองแล้วก็หัวเราะเสียงเบา

 

“ไอ้โง่” ถ้อยคำเหยียดหยามดังออกมาจากปากเรียวพร้อมกับการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วของเจ้าตัว เพียงแค่กระพริบตาครั้งเดียวเท่านั้น ลิเคียวก็สามารถแย่งปืนออกมาจากมือของศัตรูได้แล้ว ทั้งยังกระชากร่างที่ใหญ่กว่าตัวเองเหวี่ยงลงกับพื้นได้อย่างง่ายดาย

 

“รู้ไหม ถ้ายิงมันตั้งแต่แรก แกก็อาจจะมีทางรอด” ลิเคียวก้าวย่างหาคนที่กำลังกระเถิบตัวหนีไปตามพื้น ทว่าหนีไปไหนไม่ได้ไกลเพราะคนของลิเคียวนั้นยืนปิดล้อมพื้นที่แคบ ๆ ในห้องเอาไว้แล้ว

 

“อั่ก!” คนที่กองอยู่กับพื้นส่งเสียงกระอักออกมาเมื่อหน้าอกของตัวเองถูกเหยียบเข้าอย่างแรงด้วยเท้าที่สวมสลิปเปอร์อยู่

 

“ของของฉันอยู่ที่ไหน” น้ำเสียงของลิเคียวนั้นไม่ได้เหี้ยมเกรียมเลย แต่ว่ามันทำให้หัวขโมยหวาดกลัวจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น

 

“ของอะไร กู กูไม่รู้” แม้ว่าจะหวาดกลัวขนาดไหน แต่ก็ยังคงปากแข็งไม่ยอมบอกอยู่ดี

 

ลิเคียวยกเท้าออกจากอกของหัวขโมยที่เขามาตามล่า แล้วกระแทกลงไปใหม่อย่างแรงจนน่ากลัวว่าอีกฝ่ายจะกระดูกหัก

 

“จะบอกหรือจะตาย” 

 

 

 

 

 

 

 

น้องเป็นแงวววว แต่เป็นแงวป่า ถนัดล่าเหยื่อ อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.602K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,638 ความคิดเห็น

  1. #5567 oscheek (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 12:25
    ชอบน้องมากกกกกก
    #5,567
    0
  2. #5546 desbestiny (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 14:38

    วู้วววว สมแล้วที่ทำให้วอดก้าหลงไหล 55555

    #5,546
    0
  3. #4933 Krystal wing (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 23:32
    not bad
    #4,933
    0
  4. #4885 kung0841560683 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 16:33

    น้องโหดเหมือนกันนะเนี่ยย

    #4,885
    0
  5. #4779 Buzzzzzzzzzz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 11:25
    โหหห หลายลุคมาก
    #4,779
    0
  6. #4456 Koruyukiheme (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 07:49
    น้องแงวโหดดดดด
    #4,456
    0
  7. #4402 khunsom08 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 19:10
    น้องแงวโหดมาก
    #4,402
    0
  8. #3618 Rabbiitao (Su:D) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 15:46
    ขัดใจยัยน้องแงววววว
    #3,618
    0
  9. #3162 PaiiKanj (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 19:42
    น้องโหดมากแม่!!!
    #3,162
    0
  10. #2906 noo_parekapoom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 14:49
    อุแงงง อย่าทำน้องอารมเสีย
    #2,906
    0
  11. #2705 Taeri-onnee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 11:07
    น้อนชอบเล่นกับเหยื่อด้วย เตกิล่าเป็นภาพที่เห็นได้ชัดที่สุกด
    #2,705
    0
  12. #2621 อยากกินเสียวหลงเปา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 13:33
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #2,621
    0
  13. #2614 tang_thai°°° (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 11:33
    แมวดุจังงง
    #2,614
    0
  14. #2180 PUNCH-AM (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 00:38
    ลิเคียว หรือ น้องเมี้ยววว
    #2,180
    0
  15. #2177 faioiio (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 21:28
    ลิเคียว~
    #2,177
    0
  16. #2176 porntipa123 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 20:53
    วันนี้เตกิล่าไปมึนอยู่ที่ไหนค้ายังไม่มารายงานตัวกับลิเคียวเลย
    #2,176
    0
  17. #2174 supansa1234567 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 15:50
    ชอบในความจะฆ่าเขาแต่อยู่ในชุดนอน5555555555
    #2,174
    0
  18. #2173 OZan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 15:46
    น้อนแงวววววน้อนมาแจกยัน5แถวเฉยๆ~
    #2,173
    0
  19. #2168 nepblue (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 03:33
    ถ้าพี่มาเห็นน้องก็คือ🥺 น้องเป็นแมวตัวเร้กไม่ดื้อไม่ซนขี้อ้อน และเป็นแมวแข็งแกร่งเท่านั้น น้องก็ตัวแค่นี้
    #2,168
    0
  20. #2167 Alanya55 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 01:27
    ของของฉันอยู่ที่ไหน...โอ้ยยยยยอย่างเท่ททททท ชอบๆ555
    #2,167
    0
  21. #2164 ikkyu10 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 23:46
    วันนี้ไม่มาหรองับบบบ แงงง คิดถึงเจ้าเหล้า
    #2,164
    0
  22. #2163 5948294 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 23:46

    หนูโหดเกินไปเเล้ววว
    #2,163
    0
  23. #2161 1995nuun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 23:21
    ลูกมาเฟียป้ะเนี่ยยยไม่ใช่แค่ขายเหล้าธรรมดาละ🤣🤣
    #2,161
    0
  24. #2157 Muthita Brnameless (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 22:07
    พูดรัสเซียโด้ยย น่ารักมากกกก
    #2,157
    0
  25. #2155 dayit-123 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 21:21
    หนูลูก ทำไมน่ารัก
    #2,155
    0