องค์หญิงข้ามภพ (หลงอิงเซียน ภาคต่อจาก จอมนางคู่บัลลังก์)

ตอนที่ 4 : คำสอนของพระมารดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 759
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    8 ก.พ. 61

          เมื่อเจ้าเกิดเรื่องไม่คาดฝันเจ้าจงจำไว้  การเอาตัวรอดจากสถานการณ์นั้นไม่ยากเลย เพียงแค่เจ้าต้องทำตัวให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมเข้าไว้ แล้วอีกอย่างแม่จะสอนภาษาให้เจ้านะลูกรัก เผื่อวันใดวันหนึ่งเจ้าอาจจะได้ใช้มัน บางทีความฝันของเจ้าอาจจะเป็นจริงในสักวันก็เป็นได้ หากลูกมีโอกาสได้เข้าไปท่องเที่ยวในดินแดนแห่งนั้น จงจำไว้อย่างหนึ่งว่า หากพบบุรุษหน้าตาหล่อเหลา จงรีบคว้าเอาไว้ นั่นแหละคือสิ่งที่เสด็จแม่สอนให้นาง


          ตลอด 3 เดือน มานี้ นางเริ่มที่จะปรับสภาพให้คุ้นเคยได้แล้ว ดีที่เสด็จแม่สอนนางมาเยอะ รวมถึงภาษาของคนที่นี่ด้วย แม้กระทั่งสรรพนามเรียกขาน คำด่า เสด็จแม่ทรงทราบได้อย่างไรว่านางจะมีสภาพเช่นนี้หนอ หรือเสด็จแม่ทรงรู้อยู่แล้ว  จึงได้สอนวิธีเอาตัวรอดให้นางกัน


          "โมโม่ มานี่ โมโม่" เอาอีกแล้ว เรียกนางอีกแล้ว นางลืมบอกไป นางมีชื่อใหม่ว่าโมโม่ ส่วนคนตั้งชื่อน่ะหรอก็ลูกสาวเจ้าของบ้านหลังนี้อย่างไรล่ะ ปีนี้เห็นว่าอายุ 20 ปี เท่ากันกับนางเลยแฮะ


          "โมโม่ ยังไม่มาอีก" บางทีเป็นหมาก็มีช่วงเวลายากลำบากเช่นกันนะ

          "โฮ่ง" นางเลยเห่าตอบไปหนึ่งที ก่อนจะวิ่งไปหา สตรีผู้นั้นชื่อน้ำขิง ใบหน้าหรือก็น่ารักดี แต่น้อยกว่านางมาก กิจกรรมของนางคือการต้องมาออกกำลังกาย จากเจ้าจอสี่เหลี่ยมตรงหน้านี่

          "โมโม่ พร้อมนะ" ไม่พร้อมได้หรือไม่ พอนางมาถึงเสียงดนตรีก็เริ่มมา หมาอย่างนางเลยไม่มีทางเลือก เอาวะ

          "ต๊ะ ตุง ตวง ต๊ะ ตุง ตวง" การทำแบบนี้คนที่นี่เขาเรียกว่าแดนซ์ ขาทั้งสี่ของนางก็ต้องขยับไปตามจังหวะ พริ้วไหวอย่างเป็นธรรมชาติ จะได้ไม่อายมนุษย์ ลีลาของนางไม่มีผู้ใดสู้ได้อีกแล้ว หลังจากจบเพลงนางก็เหนื่อยหอบถึงเวลาพักเอาแรง เท้าป้อม ๆ ที่มีขนปุกปุนของนางเริ่มกด ที่ปุ่ม คนที่นี่เขาเรียกกันว่ารีโมท ใช้ง่าย ๆ เพียงกดช่องที่ต้องการเท่านั้น


          "โฮ่ง" อามาแล้ว 

              ละครน้ำเน่าหลังข่าวของคนที่นี่ ต้องบอกเลยว่ามันช่างน่าชมกว่ายุคที่นางอยู่เป็นไหน ๆ โอ้ยตายแล้วนางเอกกระชากพระเอกผู้หล่อเหลาเข้าไปจุมพิศอย่างดูดดื่ม หมาทนดูมิได้จนต้องยกเท้าป้อม ๆ ขึ้นมาปิดตาไว้ หากเป็นยุคของนาง เกรงว่าบุรุษผู้นั้นคงจะต้องยกสินสอดไปสู่ขอสตรีผู้นั้นเสียแล้ว

          "โฮ่ง หงิง หงิง" โอ้ย ข้าจะเป็นตากุ้งยิงหรือไม่

          นี่มันละครอันใดกันหนอ บุรุษผู้นั้นเหตุใดจึงได้มาเดินอวดเนื้อหนังใส่เพียงกางเกงตัวบางแช่น้ำเช่นนั้นเล่า แล้วกล้าม ล่ำ ๆ โอ้ย เลือดกำเดานางจะหมดตัว หมาน้อยได้แต่นอนบิดไปบิดมา จนผู้เป็นเจ้าของต้องส่ายหน้า

          "เจ้าโมโม่ให้มันน้อย ๆ หน่อยนะ " นางมองไปที่น้ำขิงก่อนจะเชิดใส่ เรื่องของหมาคนไม่เกี่ยว ตอนนี้นางขอเวลาเป็นส่วนตัว

          "หงิง หงิง หงิง โฮ่ง" เสด็จแม่ บุรุษผู้นั้นหล่อเหลา พอที่จะเป็นราชบุตรเขยได้หรือไม่

           เหตุใดบุรุษยุคนี้ถึงได้นุ่งน้อยกันนักนะ แล้วสตรีผู้นั้นเหตุใดถึงได้แต่งกายล่อแหลมปานนั้น เอี้ยมด้านบน แล้วนั่นกางเกงตัวน้อย แถมยังใส่ลงไปแช่น้ำอีก โอ้ย ทำขนาดนี้ เหตุใดไม่แก้ผ้าเลยล่ะ ไม่ไหว ๆ เป็นสตรี อวดเนื้อหนังเช่นนี้ เห็นทีคณิกาที่หอโคมแดงยังแต่งกายเรียบร้อยกว่าเลย


          "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง" อ้าย มาอีกแล้ว บุรุษรูปงาม โอ้ยเลือดกำเดาไหลแล้ว

          "โมโม่ นิสัยไม่ดี ไอ้หมาลามก" อ้าวน้ำขิงนี่มาว่านางเช่นนี่ได้อย่างไร มันไหลออกมาเองนะ นางมิได้ลามก

          "เหมียว เหมียว เหมียว หม่าว" ยัยลูกหมาลามก

          แว่วได้ยินเสียงคุ้นเคยนางเลยมองหา ก่อนจะเจอไอ้เสี่ยวม่าว นามว่าเจมส์บอล แมวของบ้านหลังข้าง ๆ วันนี้ว่างมาลับริมฝีปากกับนางอีกแล้วหรือ ได้ ภาษาพวกนี้เสด็จแม่สอนนางตั้งแต่ยังเด็กแล้ว คิดว่าแน่ก็มาเลย นางมิกลัวดอก

          "โฮ่ง โฮ่ง ฮ้อง" ไอ้แมวไม่ดูสังขารตัวเอง วันวันเอาแต่ดูผู้หญิงแก้ผ้า ระวังจะหัวใจวายตาย ไอ้แมวอ้วน

          เหอะ เป็นไงล่ะ เจ็บเลยล่ะสิ นางซ้อมมาดีหรอกนะ ไม่หลุดคำจากยุคก่อนแม้เพียงครึ่งคำ

          "เหมียว เหมียว เหมียว" ยัยหมาขี้เร่

          อ้าว ๆ ทำไมปากแมวเช่นนี้ล่ะ ประเดี๋ยวก็ถูกนางตบปากฉีกหรอกนะ ปากดีอย่างนี้ต้องเจอทีเด็ด ให้จอดในประโยคเดียว

          "โฮ่ง ฮ้อง ฮ้อง โฮ่ง" ไอ้แมวกระจู๋สั้น

          ฮ่า ๆ ๆ เป็นไงเจ็บพอไหม หากยังมิพอนางยังเตรียมมาอีกเยอะเลยนะ

          "เหมียว  เหมียว เหมียว ม่าว " ยัยลูกหมาบัดซบ

          ด่านางเสร็จก็รีบกระโดดข้ามกำแพงกลับบ้านไป เหอะสงสัยจะรับความจริงมิได้ โถ โถ น่าสงสาร ไอ้แมวกระจู๋สั้น



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

10 ความคิดเห็น