องค์หญิงข้ามภพ (หลงอิงเซียน ภาคต่อจาก จอมนางคู่บัลลังก์)

ตอนที่ 2 : การเปลี่ยนแปลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    7 ก.พ. 61

วันนี้อากาศดีเหมาะแก่การหนีเที่ยวเป็นอย่างยิ่ง องค์หญิงเช่นนางเหตุใดจึงน่าสงสารเช่นนี้หนอ ดูอย่างน้องชายฝาแฝดของนางสิ องค์รัชทายาทหลงเจี้ยน ป่านนี้คงออกไปเกี้ยวสตรีแล้วกระมัง แล้วเหตุใดนางต้องมาปีนกำแพงเช่นนี้หนอ พอปีนมาถึงจุดสูงสุดก็ให้รู้สึกเสียวใส้อย่างไรมิทราบได้ สายลมปะทะใบหน้าทำให้นางเริ่มกลัว หากตกลงไป หากไม่ตายก็คงมิสมประกอบ นางพยายามเกาะขอบกำแพงวังให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ 


ด้านหน้ามีต้นไม้ใหญ่หนึ่งต้น และตรงนี้คือเป้าหมายของนาง นางค่อย ๆ คลานไปยังต้นไม้ ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นมือเรียวไปคว้ากิ่งไม้ไว้ แต่ก็ต้องตกใจอยู่อยู่ดีดี ต้นไม้ต้นนั้นก็ล้มครืนลงไปเสียดื้อ ๆ ส่วมมือที่ออกแรงดึงกิ่งของต้นไม้อยู่น่ะหรือ บัดนี้โดนดิ่งไม้ดีดจนร่างของนางลอยละลิ่วออกจากกำแพง


นางทำได้เพียงหลับตา ก่อนจะเอ่ยเรียกเสด็จแม่ นางยังไม่อยากตาย ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที แต่ดูเหมือนสวรรค์จะไม่เห็นใจ ร่างของนางถูกเหวี่ยงลงมายังบ่อน้ำเก่า ๆ จากนั้นสติที่มีก็พลันหายไป 


แสงสีขาวเข้ามาแยงตาจนนางมิอาจหลับต่อไปได้ นี่นางตายไปหรือยัง เป็นคำถามแรกที่นึกได้ ก่อนจะเริ่มจับแขนตัวเองดู แต่ที่ต้องตกใจเห็นจะเป็นขนบนมือของเธอนี่สิ 


"ไม่จริง ข้ากลายเป็นสิ่งใดไปนี่" นางตกใจ ด้วยเมื่อครู่นางเพียงตกลงจากกำแพง หากนางตายเหตุใดมิไปพบยมทูต แล้วนี่คือสิ่งใด ขาอ้วน ๆ ป้อม ๆ นี่ ดูอย่างไร ก็มิใช่มนุษย์


"โฮ่ง ๆ" แล้วเสียงนี่มาจากที่ใด นางมองตามที่มาของเสียง ก่อนจะตกใจหนักกว่าเดิม

"อ้าก ไม่นะ เสด็จแม่ช่วยลูกด้วย ปีศาจหน้าขนกำลังจะกินลูกแล้ว ช่วยด้วยเพคะ"  แต่ก็ได้ยินเพียงเสียงเห่าของตัวเอง


"หงิง หงิง แผล่บ แผล่บ" น้ำลายยืด ๆ นี่มันคือสิ่งใด นางเงยหน้ามองเจ้าปีศาจหน้าขนตรงหน้า มันมิกินนางหรอกหรือ นางยกมือขึ้นแตะปากของเจ้าตัวตรงหน้า ก่อนจะมองภาพสะท้อนในดวงตา อา อย่าบอกนะว่านางกลายร่างมาเป็นเจ้าเสี่ยวโก่วนี่ ไม่จริงน่า


"โฮ่ง ๆ แผล่บ" แล้วเจ้าตัวที่กำลังเขมือบหัวนางอยู่นี่ก็เป็น แม่เสี่ยวโก่ว เสด็จแม่ช่วยลูกที ลูกมิอยากเป็นเสี่ยวโก่ว นี่มันต้องเป็นความฝันอย่างแน่นอน เป็นไปไม่ได้ นางเป็นคนแท้ ๆ อยู่ดีดีจะมากลายร่างเป็นเสี่ยวโก่วได้อย่างไร มันเหลือเชื่อเกินไป ใครก็ได้ช่วยตบนางที เผื่อนางจะฟื้นคืนสติ


"เมี้ยว เหมียว เหมี้ยว" (ฉันช่วยตบให้เอาไหม) นางหันไปมองตามเสียง ก็เห็นเสี่ยวม่าวสีดำตัวหนึ่ง (ลูกแมว) อยู่บนกำแพง มองมาที่นางด้วยสายตาเย้ยหยัน หนอยไอ้หมูเสี่ยวม่าว อยากตายหรืออย่างไร นางเป็นถึงองค์หญิงนะ กล้ามาตบนาง ประเดี๋ยวก็สั่งประหารชีวิตซะหรอก


"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง" (อยากตายรึไง ไอ้แมวอ้วน)

"เหมี้ยว เหมียว เหมียว" (พูดจาไม่ดูสภาพตัวเองเลยยัยหมาหมู) ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกอยากเตะแมวขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต นางสาบานได้


image

(ฝากองค์หญิงหลงอิงเซียนไว้ให้ติดตามกันด้วยนะคะ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #8 Princesseden (@Princesseden) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 16:00
    ง่ะองหญิงกลายเป็นน้องหมาไปแล้วววว
    #8
    0