[my hero academia]สัญลักษณ์เเห่งความกล้ว

ตอนที่ 4 : ความโลกสวยมักจะก่อปัญหา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    30 พ.ค. 63

"ถ้ายังไม่อยากตายก็ให้ตามฉันมาเงียบๆซะ"

มิโดริยะพูดจาข่มขู่อีกฝ่ายไป ก่อนที่จะยอมปล่อยมือออกจากคอเสื้อของเธออย่างรุนเเรง จากนั้นเขาก็หันไปก้มหยิบปืนพกขึ้นมาจากศพของชายที่เขาพึ่งจะฆ่าไปล่าสุด

"ใช้ปืนนี้ซะ"มิโดริยะยื่นปืนพกกระบอกนั้นให้กับเด็กสาว เเต่สิ่งที่เธอทำคือการจ้องมองปืนกระบอกนั้นด้วยอาการสั่นเทา ดวงตาของเธอฉายเเววว่าไม่อยากจะใช้ปืนนี้อย่างชัดเจน

"ฉัน.....ไม่อยากจะฆ่าใคร..."

"...."

มิโดริยะนิ่งงันไปกับคำตอบของอีกฝ่าย ในสถานการณ์เเบบนี้ถ้าเธอไม่มีอาวุธป้องกันตัวโอกาสรอดของเธอก็จะน้อยลงไปอีก มิโดริยะจะถูกยิงสักกี่ครั้งยังไงเขาก็ฟื้นขึ้นมาได้ เเต่คนธรรมดาอย่างเธอคนนี้ไม่มีโอกาสครั้งที่ 2 ในการใช้ชีวิต

"ได้....งั้นก็ตามฉันมาเงียบๆ เราจะออกไปจากโรงเรียนนี้กัน"มิโดริยะเก็บปืนพกกระบอกนั้นเข้าไปในซองปืนที่อยู่ที่เข็มขัด จากนั้นก็เดินไปหยิบปืนAKที่อยู่ใกล้ๆขึ้น

"ออกจากโรงเรียน.......เราจะทิ้งคนอื่นไว้ที่นี่งั้นหรอ!?"เด็กสาวที่ได้ยินสิ่งที่มิโดริยะพูดก็ตะโกนถามออกมาด้วยความตกใจ

"จะว่าอย่างนั้นก็ได้.......เท่าที่ฉันดูนักเรียนที่ยังเหลือรอดอยู่ก็มีเเต่ในอาคารนี้เท่านั้นเเหละ บริเวณอื่นน่าจะถูกฆ่าไปหมดเเล้ว"มิโดริยะพูดขณะที่เดินไปเก็บเเม็กปืนเเละมีดที่อยู่ตามศพต่างๆ

การที่คนกลุ่มนี้มายืนรวมตัวกันที่บริเวณนี้ก็เหมือนเป็นการบอกว่างานของตนในส่วนอื่นเสร็จหมดเรียบร้อยแล้ว นั่นหมายถึงการฆ่านักเรียนในบริเวณของตนเองจนหมด ถึงจะน่าเศร้าเเต่มันก็มีโอกาสเป็นจริงที่สูงมาก

"ไม่จริง.....นายโกหกใช่มั้ย!?"

"ฉันจะโกหกเธอไปทำไม? ตอนนี้ชีวิตของเธอสำคัญที่สุดฉันไม่มีเวลามานั่งเสียใจหรอกนะ"

"ละ--เเล้วพวกฮีโร่---"

"ไม่มาหรอก......ไม่สังเกตุหรอ ตั้งเเต่ที่พวกนี้เข้ามาในโรงเรียนเเล้วเริ่มทำการกราดยิงไปทั่วน่ะ คนภายนอกโรงเรียนเหมือนจะไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย"มิโดริยะพอจะสังเกตุเห็นอยู่บ้างว่าคนภายนอกโรงเรียนดูจะทำตัวเป็นปกติกันมาก ไม่มีท่าทีตื่นกลัวจากเสียงปืนที่ดังขึ้นเป็นระยะๆเลย

"บางทีหนึ่งในพวกนั้นอาจจะมีอัตลักษณ์ในการสร้างภาพลวงตาก็ได้ เพราะงั้นไม่มีใครมาช่วยหรอกนะ"หลังจากที่เก็บอุปกรณ์ทุกอย่างจนพอใจเเล้ว มิโดริยะก็เดินกลับไปหาเด็กสาวคนนั้น

"เพราะงั้นถ้าอยากจะรอดล่ะก็ให้ตามฉันมาซะ"พูดจบมิโดริยะก็จับมือของเธอเอาไว้ เเล้วออกเเรงดึงร่างของเธอให้เดินตามเขาไป

"...ไม่ค่ะ! ฉันจะไม่ทิ้งเพื่อนของฉัน!!"เเต่เเล้วเด็กสาวคนนั้นก็ทำการสะบัดมือของเขาออกไป มิโดริยะจึงค่อยๆถอนหายใจออกมาอย่างหัวเสียที่เด็กสาวคนนี้ทำให้ทุกอย่างมันยากขึ้น

"อย่างเธอจะทำอะไรได้?.......อยากจะช่วยคนอื่นทั้งที่ตัวเองยังไม่มีปัญญาช่วยเนี่ยนะ"

"ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่อยากจะทิ้งทุกคนไปค่ะ! มันต้องมีสักอย่างที่ฉันสามารถทำได้"

"อย่ามาทำตัวโลกสวย--!!!"ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเถียงกันอยู่นั้น มิโดริยะก็สังเกตุเห็นว่าที่ด้านหลังของเด็กสาวมันมีร่างของชายคนนึงที่กำลังเดินมาหาพวกเขาอยู่ เขาสวมชุดนักเรียนเหมือนกับเด็กสาวคนนี้ เพียงเเต่ว่ามันมีบางอย่างที่ผิดปกติ

'นักเรียนบ้าอะไรเขาออกมาเดินท่ามกลางซากศพด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเเบบนั้นกัน!'

"ถอยออกไป!"มิโดริยะรีบผลักร่างของหญิงสาวคนนั้นเข้าไปอยู่ในห้องที่อยู่ใกล้ๆทางเดิน ก่อนที่เขาจะรีบเล็งปืนไปยังนักเรียนคนนั้น

"ใจเย็นก่อนสิคุณผู้ก่อการร้าย........ผมไม่ทำอันตรายคุณหรอก"อีกฝ่ายยกมือขึ้นมาไว้เหนือหัวเมื่อเห็นว่ามิโดริยะกำลังเล็งปืนมาทางตน

"ถอยออกไปจากตรงนี้ ไม่งั้นฉันยิงเเกจริงๆเเน่"

"ดะ--เดี๋ยวก่อนค่ะ! เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องของฉันเอง"

เด็กสาวที่เเอบชะโงกหัวออกมาดูพอเห็นว่าคนที่มิโดริยะกำลังเล็งอยู่เป็นเพื่อนของตนก็รีบเอ่ยห้ามในทันทีด้วยความตื่นตระหนก เเต่มิโดริยะก็ไม่คิดที่จะลดปืนลงเเม้เเต่น้อย

"ใช่ๆ เราทั้งคู่เป็นเพื่อนร่วมห้องกัน"อีกฝ่ายตอบรับด้วยรอยยิ้ม

"งั้น......ผู้หญิงคนนี้มีชื่อว่าอะไร?"มิโดริยะเอ่ยถามคำถามพิสูจน์ตัวตนใส่อีกฝ่าย พวกผู้ก่อการร้ายคงไม่มีเวลามานั่งอ่านข้อมูลของนักเรียนทุกคน เพราะงั้นไม่มีทางที่จะรู้ชื่อของนักเรียนเเน่นอน

"เเหะๆ ชื่องั้นหรอ........เอาไว้ไปถามในนรกนะ"

ปัง!!

สิ้นสุดคำพูดของเด็กชายเเปลกหน้ามิโดริยะก็รู้สึกได้ว่าเขาถูกใครบางคนยิงเข้าไปที่หัวจากทางด้านหลัง สติของเขาดับวูบไปในทันที ทุกอย่างกลายเป็นสีดำ ร่างของเขาล้มลงไปกับพื้นอีกครั้ง

"เกลียดจังเลยนะพวกขี้ระเเวงเนี่ย"

ร่างของชายเเปลกหน้าสวมหน้ากากสีขาวค่อยๆปรากฏตัวขึ้นมาที่ด้านหลังของมิโดริยะหลังจากที่ทำการยิงไปแล้ว จากนั้นร่างของเด็กนักเรียนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของมิโดริยะในตอนเเรกก็หายไป เขามองร่างของมิโดริยะที่เเน่นิ่งไปด้วยความสมเพช ก่อนที่จะหันไปมองเด็กสาวที่อยู่ในห้องข้างๆทางเดิน

"เอาล่ะ ต่อไปก็ตา---"

ปังๆๆๆ

ในจังหวะที่ชายเเปลกหน้ากำลังจะยกปืนยิงใส่เด็กสาวคนนั้น มิโดริยะก็ได้รีเซ็ตตัวเองเสร็จเป็นที่เรียบร้อย เขารีบพริกตัวกลับมาเเล้วใช้ปืนยิงใส่อีกฝ่ายในทันที เเต่ด้วยการที่เขาถูกยิงเข้าที่หัวทำให้เขามีอาการมึนงงอยู่บ้างทำให้ความเเม่นยำลดลง

"อัก!! บ้าเอ้ย!!"ชายเเปลกหน้าตะโกนออกมาอย่างเจ็บปวดเนื่องจากมิโดริยะกระหน่ำยิงใส่เเขนขวาของตนจนใช้การไม่ได้

"เเกนะเเก!!!"เขาหันปืนไปยังมิโดริยะที่นอนอยู่กับพื้นเเต่อีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีว่าจะหลบเเต่อย่างใด มิโดริยะกำลังจะกดเหนี่ยวไกปริดชีพอีกฝ่ายทิ้งไปซะ ทว่าทุกอย่างก็ไม่เป็นไปตามที่คิด

บรื้น!!!!

โครมมมม!!!!!.....

มีรถตู้คันนึงพุ่งเข้ามาในอาคารที่พวกมิโดริยะอยู่คั่นกลางเขากับชายเเปลกหน้าเอาไว้ ฝุ่นควันกระจายออกไปทั่วบริเวณ มิโดริยะที่ตั้งสติได้ก็รีบเข้าไปดึงร่างของหญิงสาวออกมาเเล้วพาวิ่งหนีออกไปจากบริเวณนั้น

'รถตู้เมื่อกี้เราไม่เคยเห็นมาก่อน กำลังเสริมของอีกฝ่ายงั้นหรอ?'

สถานการณ์ทุกอย่างเหมือนจะเเย่ลงไปทุกที มิโดริยะรีบพาเด็กสาวเข้ามาเเอบอยู่ในห้องครัวสำหรับวิชาทำอาหารด้วยอาการเหนื่อยหอบ ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น

'เมื่อกี้น่าจะเป็นคนที่มีอัตลักษณ์ในการสร้างภาพลวงตา ถ้าฆ่าเจ้านั่นได้ความช่วยเหลือก็จะมา'

"เมื่อกี้คุณ......ตายไปแล้วนี่....."

มิโดริยะที่ได้ยินเเบบนั้นก็ค่อยๆหันไปมองเด็กสาวที่เขาพาออกมา เธอกำลังอยู่ในอาการสั่นกลัว ดวงตาของเธอเลิกลักไปมาด้วยความสับสน เธอยังจำได้ดีเกี่ยวกับภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่ที่เห็นร่างของเขาคนนี้ถูกยิงเข้าที่หัวเเล้วล้มลงไปกับพื้น ทว่าจู่ๆอีกฝ่ายก็ลุกขึ้นมาเเล้วทำอย่างกับว่าเหตุการณ์เมื่อสักครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

"เธอก็ตายไปแล้วเหมือนกันถ้าไม่มีฉันคอยช่วย"มิโดริยะเลี่ยงที่จะตอบคำถามว่าทำไมเขาถึงยังมีชีวิตอยู่ เขาดึงเเม็กปืนออกมาเช็คดูกระสุนเพื่อความเเน่ใจ ก่อนที่จะใส่กลับเข้าที่เดิม

'เหลือเเม็กกระสุนอีก 7 เเม็ก มีดอีก 10 เล่ม.....กำลังเสริมของพวกมันมีเท่าไหร่ก็ไม่รู้ เเถมยังมีคนที่เราปล่อยให้รอดไปได้อีก'

สำหรับมิโดริยะเเล้วการที่ปล่อยให้ศัตรูที่เคยฆ่าตนรอดออกไปได้มันเป็นเหมือนความเสี่ยง ปกติเขาจะใช้ความได้เปรียบตรงที่ว่าไม่มีใครรู้ว่าเขาตายเเล้วฟื้นได้ เเต่หากอีกฝ่ายรู้ย่อมต้องพยายามหาวีธีรับมือเขาอย่างเเน่นอน

'ต้องเก็บพวกนี้ให้หมดเพื่อปิดปาก'

"คุณ.....เป็นใครกันเเน่?"ระหว่างที่เขากำลังคิดอะไรอยู่นั้น เด็กสาวที่กำลังสับสนกับทุกๆอย่างก็เอ่ยปากถามถึงตัวตนของมิโดริยะ

"....ฮันเตอร์ นั่นคือชื่อที่ผู้คนมักจะเรียกฉัน"มิโดริยะชะโงกหัวออกไปดูตรงบริเวณประตูของห้องครัว เขาสังเกตุเห็นว่ามันมีเงาคนกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตู

'ภาพลวงตาหรือคนจริงๆกันนะ'

"อยู่เงียบๆในห้องนี้ซะ ถ้าได้ยินเสียงปืนก็เงียบเอาไว้อย่าได้ส่งเสียงอะไรออกมา เข้าใจนะ?"มิโดริยะพูดด้วยเสียงที่เบาที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ฝ่ายเด็กสาวก็พยักหน้าตอบรับไปอย่างว่าง่าย

เมื่อไม่น่าจะมีปัญหาอะไรเเล้วมิโดริยะก็เริ่มค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ๆกับประตู เขาพยายามเงียบหูฟังเสียงที่อยู่ด้านนอกเเต่ทุกอย่างก็ดูเงียบมากๆ

'เสี่ยงกันหน่อยล่ะงานนี้'

ครืน~

มิโดริยะเลื่อนประตูห้องออก เเล้วทำการกลิ้งออกไป เเล้วนั่งคุกเข่าเล็งไปยังตรงหน้าของเขา เเต่สิ่งที่พบกลับมีเเค่เพียงความว่างเปล่า

'ถ้าฉันมีอัตลักษณ์ภาพลวงตาล่ะก็.....ฉันคงทำให้ศัตรูมองไม่เห็นตัวเองเเละพวกตัวเอง'

กึบ.... (เสียงเหยียบเศษปูน)

ปังๆๆๆๆๆๆ

ปังๆๆๆ

ทันทีที่มีเสียงเหยียบอะไรสักอย่างดังขึ้นมาจากทิศตรงหน้า มิโดริยะก็กราดยิงใส่ไปเเบบไม่ต้องคิด ทางฝ่ายนั้นเองก็ยิงสวนกลับมาเช่นกัน จนมิโดริยะต้องล้มลงไปนอนกับพื้นอีกรอบ

ตุบๆๆๆๆ

"มันตายเเล้ว! รีบเข้าไปล็อคตัวมันไว้!!"

เหมือนว่าความเสี่ยงที่มิโดริยะกลัวจะเป็นจริง อีกฝ่ายรู้ข้อมูลของตนเเล้วพยายามหาทางรับมือเเล้ว ภาพลวงตาถูกคลายออกก่อนที่จะมีคน 2 คนพยายามวิ่งเข้ามาล็อคตัวของมิโดริยะเอาไว้

"ช้าไป"

ปังๆๆๆ

เเต่มันก็ช้าเกินไป มิโดริยะสามารถรีเซ็ตตัวเองได้ก่อน เขาลุกขึ้นมายิงใส่คนที่วิ่งเข้ามาหาเขา ก่อนที่จะกลิ้งตัวเข้าไปหลบหลังเสาอย่างรวดเร็ว

'เมื่อกี้น่าจะเก็บไปได้ 8 คน ทางฝั่งนั้นเท่าที่เห็นเหลือ 5 คน เเต่ไม่เห็นไอ้ภาพลวงตา.....น่ารำคาญเป็นบ้า'

"ตายเเล้วฟื้นจริงๆซะด้วย"พวกที่เหลือที่ยังไม่ถูกยิงก็เริ่มเดินเข้าไปใกล้มิโดริยะเรื่อยๆ

"ยอมซะเถอะ ถ้าเเกยอมตอนนี้ฉันจะปล่อยนักเรียนพวกนี้ไป"

"ช่วยผมด้วยครับ!!!"

"....."มิโดริยะทำการรีโหลดกระสุนของตนให้พร้อม จากนั้นก็เอี้ยวตัวออกไปกระหน่ำยิงใส่คนกลุ่มนั้นเเบบที่ว่าไม่สนใจตัวประกันเลยเเม้เเต่น้อย

ปังๆๆๆๆๆ

"หลบเร็---"

กระสุนสังหารพุ่งทะลุร่างของชายทั้ง 5 ไปอย่างง่ายดาย ร่างที่ควรจะเป็นตัวประกันก็สลายหายไปกลายเป็นความว่างเปล่า มิโดริยะเดินออกมาจากกำบังเข้าไปเช็คดูว่ามีใครยังไม่ตายบ้าง

'ตอนเเรกพวกเเกยังไม่มีตัวประกันโผล่ออกมาสักคน เเต่พอฉันเข้าไปหลบหลังเสาดันมีตัวประกันโผล่ออกมา.....โกหกได้โง่มาก'

"บัดซบ...."คนที่ยังเหลือรอดอยู่สบถออกมา เขาเป็นคนเดียวกันกับที่มีความสามารถในการสร้างภาพลวงตา มิโดริยะที่เห็นเเบบนั้นก็เดินเข้าไปใกล้เพื่อจบเรื่องนี้

"คิดว่าฉันตายเเล้วทุกอย่างจะจบงั้นหรอ......เเกคิดผิด"อีกฝ่ายหัวเราะในลำคออย่างมีเลศนัย

"ทำอย่างกับว่าเเกในตอนนี้จะทำอะไรได้"มิโดริยะไม่ได้เป็นกังวลอะไรกับคำพูดของอีกฝ่าย

"ฉันไม่ได้บอกซะหน่อยว่าฉันจะเป็นคนทำ....."

"อะไรของเเก?---"

ฟิ้ว!!!!

ซวก!!!!!

ในขณะที่กำลังงุนงงอยู่นั้น ก็มีหินก้อนหนึ่งถูกปาออกมาด้วยเเรงที่มหาศาลจนทะลุตัดผ่านร่างของมิโดริยะออกเป็น 2 ท่อนภายในเสี้ยววินาที เขาไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำว่าโดนโจมตีไปตอนไหน

'อะไรกัน!?.....'

ตุบ

มิโดริยะที่ยังคงเหลือสติอยู่ก็พยายามเพ่งมองไปยังทิศทางที่หินถูกปาออกมา เขาเห็นร่างสีดำขนาดใหญ่กำลังเดินเข้ามาทางเข้า เเต่ลายละเอียดอื่นๆเขามองไม่ค่อยออก เเละเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินก่อนที่จะรีเซ็ตก็คือ....

"จัดการมันซะ....โนมุ"

ช่วยคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะครับ ตอนหน้าน่าจะจบช่วงเหตุการณ์ในโรงเรียนเเล้ว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #30 zanna (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 22:33

    มันมาก แบบโคร ต ชอบแนวนี้เลย
    #30
    1
    • #30-1 My007(จากตอนที่ 4)
      31 พฤษภาคม 2563 / 07:15
      ขอบคุณครับ
      #30-1
  2. #29 PPK261001 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 19:21

    ป่านนี้ทั้งโรงเรียนคนจะตายหมดยังเนี่ย...
    ปล.พึ่งเข้ามาอ่านสนุกมากๆ เอาจริงๆไม่เคยเห็นฟิคที่อิสึคุไม่ได้เป็นฮีโร่แล้วก็ไม่ได้เข้าร่วมกับกลุ่มไหนเลยแบบนี้นะเนี่ย แถมเนื้อเรื่องยังเข้มข้นตั้งแต่ยังไม่จบม.ต้นเลย สุดยอด
    #29
    1
    • #29-1 My007(จากตอนที่ 4)
      30 พฤษภาคม 2563 / 19:24

      ขอบคุณครับ
      #29-1
  3. #28 52944012 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 17:23
    นับบ้างมั้ยน่ะว่าตายไปกี่รอบแล้ว
    #28
    1
    • #28-1 My007(จากตอนที่ 4)
      30 พฤษภาคม 2563 / 17:25
      ไม่ได้นับ55555
      #28-1
  4. #27 koow682 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 17:21
    ตายยับๆเเน่งานนี้
    #27
    1
    • #27-1 My007(จากตอนที่ 4)
      30 พฤษภาคม 2563 / 17:25
      ถั่วต้ม
      #27-1
  5. #25 koxnt250 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 17:17

    ซัดกับโนมุซะเเล้ว

    #25
    1
    • #25-1 My007(จากตอนที่ 4)
      30 พฤษภาคม 2563 / 17:24
      ตายเยอะเเน่นอน
      #25-1
  6. #24 Naru110 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 16:59

    ต่อชอบ มันสุดๆ

    #24
    1
    • #24-1 My007(จากตอนที่ 4)
      30 พฤษภาคม 2563 / 17:02

      ขอบคุณครับ
      #24-1