[my hero academia]สัญลักษณ์เเห่งความกล้ว

ตอนที่ 5 : ดาร์กฮีโร่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 788
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    3 มิ.ย. 63

ฟรืบ~

ร่างกายของมิโดริยะค่อยๆเข้ามาผสานกลับเข้ามารวมกันดังเดิมอย่างช้าๆหลังจากที่ถูกโจมตีจนทำให้ท่อนล่างเเละบนเเยกออกจากกัน เขาสะบัดหน้าไปมาเเล้วรีบเงยหน้าขึ้นมามองผู้ที่โจมตีใส่เขา

"เเก....เป็นตัวอะไรวะ?"มิโดริยะหรี่ตามองไปยังสิ่งมีชีวิตสีดำที่มีรูปร่างหน้าตาผิดเเปลกไปจากสิ่งมีชีวิตปกติทั่วไป เหมือนกับว่ามันถูกสร้างขึ้นมาในห้องทดลองอย่างไรอย่างนั้น

"...."

มันไม่ตอบอะไร ทำเพียงเเค่ค่อยๆก้าวเดินเข้ามาหามิโดริยะเรื่อยๆไม่ได้สนใจเลยว่าจะโดนยิงรึเปล่า

'ไอ้เจ้านี่....มันอันตราย'

ปังๆๆๆ---

ฟึม!

หมับ!!!

มิโดริยะรีบยกปืนขึ้นมากราดยิงใส่ร่างสีดำนั้น เเต่ภายในเพียงเสี้ยววินาทีนั้นมันก็ใช้ความเร็วของมันพุ่งเข้ามาอยู่ตรงหน้าของมิโดริยะด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่มันจะใช้มือคว้าจับหัวของเขาเอาไว้

"...."

"อึก! บ้าเอ้ย!!"

ร่างของมิโดริยะถูกยกลอยขึ้นมาจากพื้นด้วยพละกำลังที่มหาศาล จากนั้นมันก็เริ่มค่อยๆออกเเรงบีบกระโหลกศีรษะของเขา มิโดริยะที่รู้สึกได้ก็ยกปืนที่อยู่ในมืออีกข้างขึ้นมาเเล้วยิงใส่หน้าของมันไป

ปังๆๆๆๆๆ เเกร็กๆๆๆ

'ปล่อยสิวะ!'

กระสุนเเทบจะใช้ไม่ได้ผลกับเจ้าตัวนี้ ทันทีที่กระสุนทะลุผ่านร่างของมันไป บาดเเผลของมันก็เริ่มค่อยๆฟื้นฟูขึ้นมา อาวุธของเขาในตอนนี้เเทบจะใช้ทำอะไรมันไม่ได้เลย

'เจ้าคนที่มีอัตลักษณ์ภาพลวงตานั่นน่าจะตายเพราะเสียเลือดไปเเล้ว ต้องรอให้มีฮีโร่สักคนมา'

"ย๊าาาา!!!!!!!!"

ตึง!!!!!!!

ในช่วงเวลานั้นเอง เด็กสาวผู้เป็นผู้สืบทอดของออลไมท์ก็พุ่งเข้ามาใส่เจ้าร่างสีดำนั่น ก่อนที่เธอจะปล่อยหมัดซัดเข้าไปที่หน้าของมันด้วยความรุนเเรง

ฟูว!!!!

'เเรงลมจากการปะทะมันรุนเเรงขนาดนี้เชียว!?'

"กรร!"

เจ้าร่างสีดำปล่อยมือออกจากศีรษะของมิโดริยะ ก่อนที่มันจะถอยหลังกลับไปหลายก้าวด้วยความเจ็บปวด มันคำรามออกมาเสียงดังลั่น มิโดริยะรีบหันกลับไปมองเด็กสาวผู้เป็นที่กระทำการดังกล่าว

"อยากตายนักรึไง......"เขาสังเกตุเห็นว่าที่เเขนของเธอคนนั้นในตอนนี้ได้หักไปเเล้ว

"เเฮกๆ.....ฉันทนเห็นคุณตายไม่ได้ค่ะ...."เด็กสาวหอบหายใจอย่างเหนื่อยหอบพร้อมกับกุมเเขนข้างที่หักเอาไว้

'เเรงหมัดเมื่อกี้.....คล้ายๆกับของออลไมท์ไม่มีผิด'

"ฉันจะตายกี่รอบก็ได้ มันต่างจากเธอที่ตายได้เเค่ครั้งเดียว เพราะงั้นถอยออกไปซะ"มิโดริยะหันมาให้ความสนใจกับเจ้าสิ่งมีชีวิตสีดำตรงหน้าอีกครั้ง ตอนนี้มันยังคงมีอาการมึนงงอยู่จากหมัดที่เด็กสาวต่อยไป

'ปืนใช้กับเจ้านี่ไม่ได้......'

มิโดริยะพยายามมองหาสิ่งของที่อยู่รอบๆที่สามารถนำมาใช้เป็นอาวุธจัดการกับเจ้าตัวนี้ได้ จนเขาไปสะดุดตาเข้ากับระเบิดจำนวนนับสิบที่เเขวนอยู่บนตัวของพวกผู้ก่อการร้ายที่นอนตายอยู่ตรงพื้น

'ระเบิดพลีชีพไปเลย!'

"กรร!!"

เจ้าร่างสีดำเมื่อมันหายมึนเเล้วก็ทำท่าที่จะวิ่งเข้าใส่เด็กสาว มิโดริยะจึงรีบหันกลับไปถีบเธอให้กลับเข้าไปในห้องดังเดิม ก่อนที่จะกลิ้งตัวไปหยิบพวงระเบิดที่อยู่ตรงศพ

ปึง!!!!

เเต่ในทันทีที่เขาดึงเอาระเบิดออกมาได้ หมัดสีดำขนาดใหญ่ก็เสยคางของเขาไปอย่างรวดเร็วเเละรุนเเรงจนศีรษะของเขาเเตกกระจายในทันที

เเผละ!!!

ตู้มมมมมม!!!!!!!!!!

เเต่ในเสี้ยววินาทีที่มันต่อยเข้ามา มิโดริยะก็ได้ทำการปลดสลักระเบิดออก เมื่อระเบิดลูกหนึ่งระเบิด ระเบิดลูกอื่นๆก็จะระเบิดตามมาเป็นทอดๆ สร้างความเสียหายได้อย่างรุนเเรง ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เเรงระเบิดทำให้ทุกอย่างที่อยู่ใกล้ๆพังเละ ไม่เว้นเเม้เเต่เจ้าตัวสีดำที่กำลังนอนตายอยู่

"ฮันเตอร์....ซัง"

เด็กสาวที่ถูกถีบเข้ามาหลบในห้องไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากจากเเรงระเบิดในครั้งนี้ เธอพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆตามหาชายภายใต้หน้ากากที่ได้ช่วยชีวิตของเธอเเละคนที่ยังเหลือรอดเอาไว้ ทว่าก็ไม่พบวี่เเววใดๆจากเขาเลย
.
.
.
.
.
.
.
.
หลายวันต่อมา

[ทางตำรวจยังคงพยายามสืบหาที่มาของเหตุการณ์กราดยิงเมื่อหลายวันก่อนอย่างต่อเนื่องเพื่อหาเเรงจูงใจในการกระทำ]

[มีนักเรียนเเละอาจารย์ที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์นี้เป็นจำนวนมาก]

[เหล่าผู้ปกครองของนักเรียนต่างก็พากันมารวมตัวเพื่อร่วมไว้อาลัยให้กับเหล่านักเรียนที่เสียชีวิตไป]

[พวกฮีโร่มันหายไปไหนหมดล่ะในตอนที่ผู้คนต้องการ!?]

[มีรายงานจากเเหล่งข่าวที่เชื่อถือได้มาว่า ผู้ที่ต่อสู้กับผู้ก่อการร้ายในครั้งนี้เเละทำให้ยังหลงเหลือผู้รอดชีวิตอยู่ก็คือ ฮันเตอร์ ดาร์กฮีโร่ผู้ที่เป็นศาลเตี้ยคอยจัดการกับเหล่าวิลเลิน]

[ทางตำรวจยังคงปฏิเสธเสียงเเข็งว่าฮันเตอร์มีส่วนช่วยในครั้งนี้---]

ปิ๊บ

"ลบตัวตนออกไปได้อย่างสมบูรณ์สักที...."

เสียงที่ฟังดูล้าจากการต่อสู้ดังขึ้นมาจากภายในห้องมืดๆ นั่นคือมิโดริยะที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่ โดยที่เขากำลังมองไปยังหน้าจอมือถือของเขาที่บอกเกี่ยวกับสถานะของตัวเองอยู่

มิโดริยะ อิสึคุ

สถานะ เสียชีวิตเเล้ว

"...."

ไม่มีใครพบศพเขา เเต่ด้วยความที่ว่ามันมีร่องรอยของการระเบิดทำให้พวกเขาสันนิษฐานกันว่ามิโดริยะ อิสึคุตายเพราะระเบิดไปเเล้ว เท่ากับว่าในตอนนี้เขาไม่มีตัวตนอีกต่อไปเเล้ว เป็นเพียงคนตายที่ยังมีชีวิตอยู่ มิโดริยะค่อยๆวางมือที่ถือมือถืออยู่ลง ก่อนที่จะค่อยๆปิดเปลือกตาลงอย่างช้าๆ

ดึ๊งดึง~

[เป็นไงบ้าง]

ระหว่างที่กำลังนอนพักอยู่นั้น เสียงข้อความเเจ้งเตือนก็ดังขึ้นมาทำให้เขาต้องยกมือถือขึ้นมาเช็คดูว่าใครเป็นคนที่ส่งข้อความมาหาเขา

'เอนจีเนียงั้นหรอ'

[มีอะไร]

[เห็นช่วงนี้มีข่าวเกี่ยวกับนายเยอะ]

[เเล้ว]

[ร่างกายนายถึงจะรีเซ็ตได้ เเต่สภาพจิตใจที่ต้องเเบกรับความเหนื่อยล้าเอาไว้น่ะมันจะไม่ไหวเอานะ ช่วงนี้นายออกล่าบ่อยกว่าปกติมาก]

เพราะไม่มีตัวตนของมิโดริยะ อิสึคุอีกเเล้วเขาถึงได้ออกล่าได้มากกว่าเดิม เขาทำเเบบนั้นต่อเนื่องเป็นเวลาหลายคน ถึงเเม้ร่างกายจะไม่มีความเหนื่อยล้าอะไรหลังจากที่รีเซ็ต เเต่สภาพจิตใจของเขาในตอนนี้มันล้าจนเกือบจะถึงขีดจำกัดเเล้ว

[เรื่องเเค่นั้นฉันรู้อยู่แล้ว]

[ก็ขอให้เป็นอย่างที่พูดคุณสัญลักษณ์เเห่งความกลัว]

สิ้นสุดการสนทนามิโดริยะก็วางมือถือลงบนโต๊ะข้างๆเตียง เเล้วทำการหลับตาลงพักผ่อนสภาพจิตใจของเขาจากเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่มีใครรู้ว่าเขาเหนื่อยมากขนาดไหน ไม่มีใครรู้ว่าเขาต้องเจอกับอะไรมาบ้าง เขาตัวคนเดียวในโลกที่เเสนกว้างใหญ่เเห่งนี้

ตี๊ดๆๆ

เเต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เข้าสู่นิทรา เสียงสัญญาณเตือนจากคอมพิวเตอร์ภายในห้องก็ดังขึ้นมาอย่างกระทันหัน ทำให้มิโดริยะต้องรีบลุกขึ้นไปตรวจสอบดู

'บาคุโกงั้นหรอ.....มาทำอะไรที่บ้านเก่าเรา?'

ภายในจอมอนิเตอร์กำลังฉายภาพของบาคุโก อดีตเพื่อนสมัยเด็กของเขาที่กำลังยืนอยู่หน้าบ้านหลังเก่าของเขา ที่ต้องพูดเเบบนี้เป็นเพราะว่า มิโดริยะได้ย้ายออกมาจากที่นั่นเเล้ว จะให้คนที่ตายไปแล้วยังอยู่ในบ้านตัวเองก็ใช่เรื่อง

[ไอ้เวรเดกุ....]

บาคุโกสบถออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะนำช่อดอกไม้มาวางไว้ที่หน้าบ้านของเขา เหมือนกับว่าเป็นการเคารพผู้ที่ตายจากไปแล้ว จากนั้นบาคุโกจึงรีบเดินออกไปจากตรงนั้น

"เหอะ.....ยังมองฉันเป็นเพื่อนอยู่รึยังไง"

มิโดริยะหัวเราะในลำคอเล็กน้อยหลังจากที่ได้เห็นการกระทำของบาคุโก เเต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกดีใจหรือมีความสุขอะไรกับมันเลย ออกจะไปทางเฉยชาซะด้วยซ้ำ

'ตอนนี้เราทั้งคู่ถือว่าเป็นคนเเปลกหน้ากันไปเเล้วนะบาคุโก'

ติ๊ง~

"หือ? ข่าวอะไรกัน?"จู่ๆก็มีข่าวอะไรบางอย่างเเจ้งเตือนขึ้นมาที่ข้างๆหน้าจอ มิโดริยะจึงลองกดมันเข้าไปดู

[สวัสดีเหล่าฮีโร่เเละวิลเลินทั้งหลาย]

ทันทีที่กดเข้าไปภาพบนหน้าจอของมิโดริยะก็ปรากฏเป็นภาพของชายคนนึงที่อยู่ในชุดคลุมปกปิดทั้งตัวรวมถึงใบหน้ากำลังยืนอยู่หน้ากล้อง โดยที่รอบๆตัวของเขามีศพจำนวนมากกองอยู่กับพื้น

[ฉันมีชื่อว่าชาโดว์ เเละในวันนี้ฉันมาในนามของกลุ่มคนผู้ต่อสู้กับความชั่วร้ายภายใต้เงามืด กลุ่มคนที่กำจัดพวกวิลเลินออกไปอย่างเด็จขาด กลุ่มคนที่ถูกสังคมประนามเเละรังเกียจ ในวันนี้.......ฉันมาในนามของเหล่าดาร์กฮีโร่]

"เรื่องบ้าอะไรกัน?"มิโดริยะขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างช่วยไม่ได้ คนที่ถูกคำว่าดาร์กฮีโร่ในการใช้เรียกมันมีเเค่เขาไม่ใช่หรอ เเล้วสิ่งที่เขากำลังดูอยู่ในตอนนี้คืออะไร?

[ฉันมาเพื่อถามคำถามอย่างนึงกับทุกคน....คิดว่าเหตุกราดยิงเมื่อหลายวันก่อนมันควรจะเกิดขึ้นงั้นหรอ]

[คิดว่าเด็กๆเหล่านั้นควรจะถูกฆ่างั้นหรอ]

[ที่เป็นเเบบนี้ก็เพราะกฏหมายที่เอาผิดอะไรพวกมันไม่ได้ พวกฮีโร่ก็เอาเเต่อยากจะได้หน้า เพราะเเบบนี้ล่ะพวกวิลเลินถึงได้มีมากขึ้นเรื่อยๆ เเทนที่จะลดลง]

[เเละที่ฉันมาในวันนี้เพื่อจะบอกว่า......มันจะไม่เป็นเเบบนั้นอีกเเล้ว]

ภายในหน้าจอที่กำลังเเสดงภาพอยู่นั้น ชาโดว์กำลังค่อยๆยกมือข้างขวาขึ้นมา ภายในมือนั้นกำลังถืออะไรบางอย่างคล้ายๆกับสวิตช์ระเบิดเอาไว้อยู่ เเละทันทีที่เขาได้กดลงไป.....

ตู้มมมมมม!!!!!!!!

เเรงสั่นสะเทือนจากการระเบิดก็เกิดขึ้น มิโดริยะรีบคว้าโทรศัพท์ไปหาข้อมูลว่าที่ไหนที่เกิดระเบิดในทันที

'ห้องขังนักโทษโดนระเบิด......'

[จะไม่มีการให้โอกาสที่ 2 เเก่คนที่ไม่มีวันกลับตัวได้ นั่นคือวิธีของดาร์กฮีโร่อย่างพวกเรา]

มิโดริยะรู้สึกสะกิดใจมาสักพักนึงเเล้วกับคำว่าพวกเรา เขาจึงลองค้นหาข้อมูลในมือถือเกี่ยวกับดาร์กฮีโร่ดู นั่นจึงทำให้เขาพบเข้ากับสิ่งที่น่าตกใจเเบบสุดขีด

"นี่มัน.....บ้าชัดๆ"

สิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอมือถือของมิโดริยะในตอนนี้ก็คือ ภาพของการต่อสู้เเละศพจำนวนมาก โดยที่ในเเต่ละภาพมีคนที่สวมชุดที่เเตกต่างกันออกไปกำลังต่อสู้เเละฆ่าเหล่าวิลเลินอย่างเลือดเย็นอยู่ มันไม่เคยเกิดเหตุการณ์เเบบนี้ขึ้นมาก่อน ถึงเเม้ว่าเขาจะออกล่าไปมากเเค่ไหนก็ไม่เคยเกิดขึ้น ในตอนนี้......

มีดาร์กฮีโร่จำนวนมากที่เกิดขึ้นมา

[เเละสุดท้ายนี้ฉันอยากจะฝากคำพูดของฉันไปถึงท่านผู้นั้น....]

"....."มิโดริยะค่อยๆหันกลับมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตนอย่างเหงื่อตก

[เราจะต่อสู้เเละเเบ่งเบาภาระให้กับท่านเอง ขอให้ท่านพักผ่อนจากหน้าที่อันเหนื่อยล้านี้สักวันเถอะท่าน'ฮันเตอร์'สัญลักษณ์ของพวกเราเหล่าดาร์กฮีโร่]

สิ้นสุดประโยคการพูดนั้น ภาพบนหน้าจอของมิโดริยะก็ดับไป การถ่ายทอดสดเมื่อสักครู่จบลงไปเเล้วพร้อมกับคลื่นลูกใหญ่ที่เกิดขึ้นภายในสังคมฮีโร่เเห่งนี้ มิโดริยะยกมือขึ้นมากุมศีรษะของตัวเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

'นี่มันเป็นความฝันรึยังไงกัน......'

"ฉันไม่สนว่าใครคนไหนจะอ้างชื่อว่าตัวเองเป็นดาร์กฮีโร่.....ถ้าพวกเเกมีการกระทำที่ไม่ต่างอะไรจากวิลเลินล่ะก็...."

"ฉันนี่เเหละที่จะเป็นคนไปล่าพวกเเกเอง"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

133 ความคิดเห็น

  1. #124 mookm1k (@mookm1k) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 14:14
    เข้าใจเจตนารมณ์ของน้องผิด พวกนี้นิมัน
    #124
    0
  2. #32 Levia13 (@levia13) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 13:53
    จะสงสารก็สงสารไม่ลงยังไงไม่รู้...มิโดริยะแกมี fc แล้วนะ
    #32
    1
    • #32-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 5)
      3 มิถุนายน 2563 / 15:35
      มิโดริยะมันคงไม่ดีใจเท่าไหร่
      #32-1
  3. #31 zaddfg (@zaddfg) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 13:18
    โว้ว มาแนวนี้เลยอะเอาจริง

    มิโดริยะมันคงไม่คิดว่าจะมีใครทำตามหรอกหรือไม่ได้คิดไว้ร้วงหน้าเลยและการที่พวกที่ทำตามมิโดริยะคงคิดว่ามันเท่มากกว่าด้วยซ้ำหรือก็คือทำตามกระแส

    เพราะข้าวดาร์กฮีโร่มันเริ่มดังเลยมีคนทำตามง่ายไปครับสังคมแบบนี้เป็นธรรมดาเหมื่อนแสตนอะครับที่โดนจับแล้วก็มีคนทำตาม

    ประมาณนี้
    #31
    1
    • #31-1 MR.L (@My007) (จากตอนที่ 5)
      3 มิถุนายน 2563 / 15:35
      คิดวิเคราะห์ได้น่าสนใจ
      #31-1