“วุ่นนัก...รักกับยัยบ๊อง”

ตอนที่ 2 : วุ่นนัก...รักกับยัยบ๊อง #Ep.01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ม.ค. 61

5 นาที ต่อมาหลังจากที่ไลน์ไปเร่งยัยเรย่า นางก็วิ่งตรงมาที่โต๊ะที่เราสองคนนั่งอยู่

“อ่ะๆ...นั่งหายใจก่อนแก เดี๋ยวตายก่อนได้ผัว ฮ่าๆๆๆ”ฉันพูดกับเรย่า พร้อมขยับให้นั่งข้างๆฉัน

“เออๆ แฮ่ก ๆ ๆ นะะ...นี่ ถะ...ถ้าแกไม่ไลน์ไปเร่งนะ ฉันคงไม่นั่งหอบจนหมดสวยขนาดนี้หรอกโว้ยยยย อิเพื่อนชั่ววว…” ฮ่าาาๆๆ ตลกชิบหายยัยเรย่าเอ้ยยยยย นี่แกใส่ชุดนศ.ชายมาแกยังห่วงสวยอยู่หรอกเหรอ 5555 ฉันคิดแต่ไม่พูด แหง่ล่ะ พูดไปคงโดนยัยเรย่าด่ากันพอดี

“เออนี่...ยัยมิวสิค เย็นนี้แกว่างป้ะ ชั้นว่าจะชวนไปห้างอ่ะ ชวนแกด้วยยัยลูนา ฉันอยากกินชาบู” หลังจากนั่งจนหายเหนื่อยแล้วก็หันไปถามมิวสิค ก่อนที่จะหันหน้ามาพูดกับฉัน

“ฉันคงไปไม่ได้อ่ะแก พอดีว่าวันนี้ฉันมีนัดกับที่บ้านว่าจะไปงานเลี้ยงที่บ้านพี่ธามอ่ะ โทษทีนะ ไว้วันหลังนะแก”ฉันขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินชื่อนี้ ใครวะ? ธาม ไม่เห็นจะเคยได้ชื่อนี้จากปากมิวสิคเลยสักครั้ง จากที่เป็นเพื่อนกันมา ฉันรู้เรื่องแทบทุกเรื่องของบ้านมิวสิค เวลาไปก็เข้าออกได้เหมือนบ้านตัวเองเลยแหละ ฮ่าๆ บ้านมิวสิคทั้งรวยมีชาติตระกลู คุณพ่อ คุณแม่ของมิวสิคใจดีมากกกก ต่างจากป๊าที่บ้านหวงลูกสาวมาก ฉันมีอะไรให้ป๊าหวงเนี่ย (จะออกจากบ้านทีต้องให้ม๊าช่วยพูดให้ตลอด) แต่..ช่างเถอะ ทำไมฉันต้องสนใจด้วยคนชื่อธามอะไรเนี่ย ใช่เรื่องที่ต้องสนใจไหมเนี่ยยย ยัยลูนาเอ้ยยยย

“ว่าแต่...ใครวะ ธาม?” ตึ่งโป๊ะ !! ยัยลูนา หลุดปากถามอีกแล้ว 555 เรื่องเผือกต้องยกให้ฉันเป็นที่ 1 เลยล่ะ

“อ่อออออ...ลูกพี่ลูกน้องฉันอ่ะ เรียนที่นี่ด้วยนะ หล่อด้วยแถมเจ้าชู้ด้วย สนใจป้ะแกกกก……”

“นี่ๆๆ จะคุยกันอีกนานไหมย้ะ เมื่อกี้ยังเร่งฉันจะขึ้นห้องอยู่เลย ลุกค่ะ!! ไปเรียนชะนี!!”

แหม่ๆๆ คุณเพื่อนคะ ขอเผือกแปปเดียวก็ไม่ได้ ชิ ไปก็ไป




อึ๊กก !!   อ้ะะะ !!

โอ๊ยยยยย นี่ความซุ่มซ่ามของฉันเมื่อใหร่มันจะออกไปจากตัวฉันสักทีเนี่ยยย ~~”


“อ้ะะ!!!..ข่ะ..ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”ฉันลุกขึ้นแล้วมองหาเพื่อน เดี๋ยวนะ!!นี่พวกแกจะเดินเร็วไปป้ะ ปล่อยให้ฉันเดินคนเดียวปล่อยโก๊ะแบบนี้ได้ไงยะ หนอยยยย เดี๋ยวจะงอนให้ง้อนานๆเลยอิเพื่อนชั่ว ฮืออออ TT

“นี่เธอเดินยังของเธอเนี่ย มีตามองทางไหมห้ะะะ!!”ห้ะะะ นี่นายอย่ามาดูถูกดวงตาดวงน้อยน้อยของฉันอย่างนี้นะ ถึงฉันจะตาตี่ฉันก็มาเห็นชัดเจนทางอย่างนะ(ฮือออ ทำไมป๊าไม่ทำให้หนูตาโตกว่านี้นะ)

“เดี๋ยวนะ นี่ฉันก็ขอโทษแล้วไง นี่นายหูหนวกหรอก ไม่ได้ยินรึไงที่ขอโทษอ่ะ วุ้ยยยย”ฉันตะคอกใส่ไอ้ขี้เก๊กที่เดินชนเมื่อกี้ แม่งงงง!! ขี้เก๊กแล้วยังปากไม่ดีใสผู้หญิงอีก นี่แหละคือเหตุผลที่ไม่อยากมีแฟน จะมีที่ไหนผู้ชายที่ดีเหมือนกับในนิยาย มีแค่มโนเท่านั้นแหละโว้ยย

“นี่นาย...ฉันขอโทษล้ะกันนะ ที่...เดินชน แต่...ไม่ขอโทษที่ด่าเมื่อกี้ บายยย”หลังจากเก็บหนังสือที่ตกลงพื้น ก็ขอกวนตีนสักหน่อยเถอะ หมั่นใส้ ชิ!!! ไอ้ขี้เก๊กกกก


“นักศึกษามาสาย5นาทีนะคะ” -_- จะไม่สายได้ไงล่ะหลังจากชนกับไอ้ขี้เก๊กเสร็จ ก็ต้องเดินขึ้นมาชั้น3 (ลิฟท์คนเยอะอ่ะนะ เลยต้องจำใจเดิน ฮือออTT)

“ขอโทษค่ะอาจารย์ พอดีดันเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ”ฉันบอกพร้อมอธิบายให้อาจารย์ฟัง หวังอาจารย์จะเข้าใจนะคะ TT

“เอาล่ะๆ ไปนั่งได้ล้ะ จะได้เรียนซะที” ขอบคุณพระเจ้าาา.. ไม่สิ อาจารย์

“ค้าาาาาา :)”


“นี่แกหายไปไหนของแกห้ะ ก็เห็นเดินตามกันมาอยู่”ฉันเดินมานั่งโต๊ะตรงกลางระหว่างยัยมิวสิคกับยัยเรย่า ทำให้ยัยเรย่าถามขึ้นมา ทำให้ฉันเสียขึ้นมาทันที “พวกแกอ่ะทิ้งฉันใว้กลางทาง แม่งต้องอารมณ์เสียแต่เช้าเลย... ทำไมถึงได้ขี้เก๊กแล้วก็ไม่มารยาทอย่างนี้นะ เดินชนด้วยกันแต่กลับไม่ขอโทษแล้วยังมาว่าฉันอีกไอ้ขี้เก๊กเอ้ยยย…”ฉันตอบพร้อมบ่นเบาๆ พวกมันคงไม่ได้ยินหรอกเนาะ

“เดี๋ยวนะ แกพูดว่าอะไร ใครทำไม ใครชน ใครขอโทษ ใครขี้เก๊ก ฉันงง??” นี่จะหูดีเกินไปไหมเพื่อนนน!!

“เออใช่ อธิบายด้วยค่ะซิสสสสสสส” เรย่าพูด พร้อมกับสายตาจริงจังที่อยากได้คำจากปากฉัน โอ้ววว ม่ายยยย จ้างให้ไม่บอกหรอกเรย่าขืนบอกไปแกคงตามไปบู้ใส่นายนั้นแน่นอน ทำไมหน่ะหรอ ฮ่าา ก็ตอนม.ปลายมีพวกรุ่นพี่มาแต๊ะอั๋งฉัน จังหวะนั้นนังเรย่าเห็นพอดี นางก็บู้เลยจ้าาา ไงล่ะเจอตุ๊ดถึก ดีนะที่ไม่โดนครูปกครองเรียก เลยไม่เป็นเรื่องใหญ่ ก็นั้นแหละมันก็เลยพยายามกันผู้ชายให้ฉัน เพราะมันดูออกไงล่ะว่าใครเป็นยังไง ประมาณว่าผีเห็นผีอ่ะนะ แต่..ถ้ารอบนี้ไม่รู้จะบู้หรือว่าจะไปปล้ำเขานะสิ ก็ออกจะหล่อ เท่ ออกจะสมาร์ทดูดีไปหมด เดี๋ยวๆๆ นี่คือความคิดฉันช้ะ ไม่ใช่ๆ โนวๆๆๆ

“นี่แกจะตอบไหม แล้วคิดอะไรอยู่ เห็นส่ายหน้าไปมา บ้าหรือป่วยคะเพื่อน ให้พาไปห้องพยาบาลไหมแก ฉันเป็นห่วงแกนะ ฉันพาไปได้นะ อิอิ”แหม่ เพื่อนคะ มองบนแพ๊พ

“นี่แกห่วงฉัน หรือขี้เกียจเรียนคะ -_-” ฉันพูดท้วงมิวสิคขึ้น

“แกนี่ รู้ทันตลอด สรุปไปไหมย้ะ”

“เออๆ ไปก็ไป ฉันก็รู้สึกไม่มีอารมณ์เรียนเหมือนกันแหละ ป้ะๆ”พอพูดจบมิวสิคก็สกิดยัยเรย่าพร้อมพยักหน้าให้ แหม่ๆ จะคิดว่าแค่นี้ก็รู้แล้วหรอ บอกเลยค่ะว่าทำบ่อย อ้ะๆ! อย่าไปบอกป๊าล่ะ ขืนรู้โดนดุแน่ แต่ถึงจะทำบ่อยเราก็เกรดไม่มีตกนะคะ บอกเลยยย (ความอวดอ่ะนะ)  หลังจากที่เราสามคนค่อยๆย่องออกจากห้องเรียนมาและพ้นเขตอันตรายแล้วก็โล่งสิคะ ซิสสส เฮ้อออออ

พวกเราได้ไปห้องพยาบาลหรอก จะไปทำไมล่ะไม่ได้เป็นไรซะหน่อย เราสามคนเดินตรงมาทางโรงอาหารของมหาลัย นี่ แล้วใครบอกว่าอาหารโรงอาหารไม่อร่อยฉันเถียงขาดใจเลย เพราะมันอร่อยแถมถูกด้วย ดีกว่าออกไปกินข้างนอก แถมรถติดด้วย น่าเบื่อจะตาย จะว่าไปขอหาที่นั่งก่อนนะคะ


“แกเอาด้วยป้ะก๋วยเตี๋ยว ฉันจะไปซื้อ” เรย่าถาม

“ไม่เป็นไรแก ฉันไม่รู้จะกินอะไร เดี๋ยวเดินไปดูเองดีกว่า”ฉันพูดพร้อมลุกออกจากโต๊ะ

“แล้วแกล่ะมิวสิค” หลังได้คำตอบจากฉัน ก็หันไปถามมิวสิคต่อ

“เอาๆ เอาเส้นหมี่ น้ำตก”พอมิวสิคสั่งเสร็จ เรย่าก็พยักหน้าแล้วเดินไปซื้อก๋วยเตี๋ยวส่วนฉัน “เดี๋ยวมานะแก ไปซื้อก่อน เอาน้ำไรม้ะฉันจะเดินไปซื้อน้ำด้วย”

“เอาน้ำเปล่าล้ะกันแก ^^” ฉันพยักหน้าตอบก่อนเดินออกไปจากโต๊ะ


.....................................................................................................................................................................................
          มาแล้วจ้าาาาาาา เป็นยังไงกันบ้างคอมเม้นท์ด้วยน้าาาา ขอกำลังใจโหน่ยยย จะอ่านทุกคอมเม้นท์เลยยยย
อ่านแล้วงงกันรึป่าว เรื่องนี้อาจจะไปเร็วๆ หรือเนื้อเรื่องอาจจะตัด แล้วไปโผล่อีกทางโน๊ะ ยังไงก็บอกกันด้วยนะ รักคนอ่านทุกคนนนนนนน^^

0 ความคิดเห็น