มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ!

ตอนที่ 27 : 23. คลุมเครือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 เม.ย. 62

คลุมเครือ

 

เออร์วิง  แกรนด์คอนวีย์นึกถึงคำถามของเวย์ราว่า ในช่วงปิดเทอมจะทำอะไร ใช่ว่าเออร์วิงจะไม่มีคำตอบให้หรอก เพียงแต่คำตอบของเขามันช่างธรรมดา อย่างการอ่านหนังสือและลองหาวิธีปลูกต้นไม้ ซึ่งก็คือกระบองเพชร ช่วงที่พยายามเรียบเรียงคำตอบเวย์ราก็ตัดคำเขาเสียก่อน เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้คำตอบคลุมเครือหรอก เพียงแต่สรรหาคำที่จะอธิบายไม่ออก

 

เออร์วิงนึกถึงว่าสหายแต่ละคนจะทำอะไรอยู่ในระหว่างนี้กัน ส่วนเขาเองกำลังมาขอความรู้จากคนสวนในคฤหาสน์ ทำความรู้จักดินรวมถึงวัสดุปลูกต่างๆ หลายแบบ รวมถึงสอบถามเปรียบเทียบกับคำแนะนำในหนังสือและที่เขาทดลองเอง เพียงแต่มันอาจจะต้องใช้เวลานานสักหน่อยกว่าจะเห็นผล ระหว่างนี้เขาจึงศึกษาเรื่องอื่นๆ ประกอบไปด้วย เจ้ามังกรปฐพีน่าจะเดาได้แม้ไม่พูดออกมาจะรู้ว่าเขาน่ะอ่านหนังสือเรียนก่อนล่วงหน้าเป็นเทอมแล้ว

 

บางเรื่องปล่อยให้ทราบเองบ้างก็ไม่เลว เออร์วิงเผลอจมอยู่ในความคิด จนคนสวนเอ่ยเรียกเขา

“คุณชายครับ คุณชายเออร์วิง!

 

เสียงนั้นมาจากทีดที่คอยตามติดมาดูเขาด้วยเช่นกัน เออร์วิงหันมองทั้งคู่สลับกันก่อนมองดูสภาพดินซึ่งชุ่มไปด้วยน้ำเขาคงเผลอรดน้ำมากไป บางสิ่งก็ต้องการความพอดี

 

“คุณชายเหนื่อยหรือเปล่าครับ เข้าไปพักด้านในก่อนไหม” ทีดมองเขาด้วยความเป็นห่วง

 

เขาส่ายหน้าช้าๆ กล่าวปฏิเสธไป “ฉันมัวคิดเรื่องอื่นเพลินไปหน่อย” เออร์วิงยืนขึ้นกวาดตามองพื้นที่ในสวนเขานึกถึงไปครูกริน ถึงจะเป็นมังกรขาวแต่ครูกรินมักปลูกสมุนไพรเอาไว้มากมาย บางทีเขาอาจจะต้องไปขอคำแนะนำเพิ่มเติมจากครูกริน เขาอยากสร้างเรือนกระจก

 

------------------------

 

เอิร์ดมานน์  อิสเมเนอนั่งอ่านหนังสือเรียนอยู่ในห้องหนังสือโดยมีท่านแม่คอยควบคุมอยู่ไม่ไกล เขาแอบเหลือบสายตาขึ้นมองท่านแม่ว่ากำลังจับจ้องเขาอยู่หรือไม่ เขาไม่ได้เกียจคร้านหากบางครั้งนอกจากอ่านหนังสือ เขาก็อยากเขียนประมวลความรู้ออกมาบ้าง มือของเขายุกยิกอยู่หากนั่งอ่านเพียงลำพังเขาคงจะเลื่อนถาดหมึก และกระดาษเข้าหาเพื่อเขียนสรุปก่อนนำไปอวดท่านพ่อ แม้ตัวหนังสือตรงหน้าจะไม่เข้าหัวแต่เขาอ่านมันซ้ำมาหลายรอบดังนั้นจึงจดจำมันได้อยู่แล้ว

 

เอิร์ดมานน์ลอบถอนใจถึงความคาดหวังที่ท่านแม่ประโคมลงบนตัวเขา ใช่ว่าจะไม่เข้าใจตระกูลของเขานั้นรับใช้ราชสำนักในฐานะปราชญ์ผู้ทรงความรู้ เป็นที่ปรึกษาให้กับเหล่าคนในราชวงศ์ สิ่งที่ออกจากปากบางครั้งก็ชี้ชะตาคน จึงไม่ควรมีสิ่งใดผิดพลาด นั่นคือสิ่งที่ท่านแม่หวังให้เขาสืบทอด

 

ท่านแม่มักย้ำด้วยความขุ่นเคืองว่า สำนักปราชญ์ในราชสำนักสมควรเป็นของมังกรปฐพีเท่านั้น เอิร์ดมานน์กลับเห็นต่างออกไป ที่นั่นรวบรวมมังกรผู้ทรงความรู้ หากสามารถรวบรวมจากหลายเผ่าพันธุ์ก็จะมีความรู้ที่หลากหลาย ใช่ว่าความรู้ในตำราจะรู้ลึกรู้จริงไปเสียทุกอย่าง ตำราที่บรรยายความสามารถของมังกรปฐพีเองก็ยังไม่ลงรายละเอียดทั้งหมดเลย ก็ใครมันจะกล้าเอาข้อด้อยตัวเองมาตีแผ่เป็นจุดอ่อนให้ผู้อื่นเขารู้กันไปทั่วเล่า ครูกรินยังเคยสอนว่า ให้รู้จักเก็บบางเรื่องไว้เป็นความลับ

 

เมื่อคิดถึงครูกรินแล้วเอิร์ดมานน์ก็คิดว่า ถ้าหากมีการรับคนเข้าสำนักปราชญ์เขาอยากจะเสนอชื่อครูกรินจริงๆ เป็นถึงผู้ปรุงยา นั่นไม่รวมที่ครูรับมาจากลาเมียซี ดูจากครูสามารถรอดจากนักล่ามังกรและคุกหลวงมาได้ เอิร์ดมานน์คาดว่าครูของเขาคงมีความสามารถมากกว่าที่เห็น

 

พอคิดถึงตรงนี้เอิร์ดมานน์ก็นึกถึงเจ้ามังกรวารี

 

----------------------------

 

แรมซีย์มองท่านป้าของตน เมื่อคืนหลังส่งเขาเข้านอน ท่านป้าบอกว่าต้องไปร่วมงานเลี้ยงกับท่านลุงในพระราชวัง เช้าวันนี้หลังทานอาหารท่านป้าก็มาขลุกอยู่กับเขาไม่ห่าง แรมซีย์รับรู้ถึงความกังวลจนต้องเอ่ยถามออกมา

มีอะไรหรือเปล่าครับท่านป้า

 

วิเรยาส์มองหลานชาย ลังเลอยู่เล็กน้อยก่อนตัดสินใจกล่าวออกมา

 

เมื่อคืนป้าได้พบคนที่เคยอยากพบหน้ามาตลอด หลานชายคนเดียวของดัชเชสแห่งลาเมียซี เขาเหมือนออกุสต์สหายของแองกุสต์ไม่มีผิด เพียงแต่ว่า…

 

แรมซีย์ได้ยินแล้วในดวงตาก็พลันมีประกายขึ้น

ท่านป้าหมายถึง ครูญาญ่า เอ่อ...ครูกรินญาเขาเป็นคุณครูของผมเอง

 

ใช่จ้ะ เขามีนามว่ากรินญา นั่นสินะเคยได้ยินเซลี่เล่าอยู่ว่า ครูอนุบาลของแรมซีย์เป็นหลานชายของเลดี้ลาเมียซี

วิเรยาส์เพิ่งนึกขึ้นมาได้เซลี่เคยเล่าให้ฟังนี่นะว่า ได้พบออร์เฟรตอนไปงานประชุมผู้ปกครองของแรมซีย์ ออร์เฟรไปที่โรงเรียนอนุบาลบ่อยไหม

 

“ครับ ตอนผมเรียนอยู่อนุบาลได้พบท่านดยุคบ่อยครั้ง เพราะเขาไปพบครูของผมเสมอ”

 

แองกุสต์ไม่น่าเลย ทั้งที่ทราบว่าเขาเป็นคนที่ออร์เฟรรักมาก วิเรยาส์กล่าวคล้ายรำพึงกับตัวเอง ออร์เฟรรักเขามากใช่ไหม

 

แรมซีย์ได้แต่ตอบรับแต่มิได้กล่าวออกไปว่า มักจะโดนญาญ่าปฏิเสธอยู่ทุกครั้งน่ะแหละ อย่างน้อยเขาช่วยรักษาหน้าให้หน่อยก็แล้วกัน

 

วิเรยาส์กล่าวออกมาด้วยความกังวลและสับสน

ออร์เฟรรักคนผู้นั้นมากเพียงนี้ เขาแจ้งแองกุสต์ว่าจะอยู่เป็นข้ารับใช้องค์ชาย 10 ปี แล้วจากไป

 

แรมซีย์วาบขึ้น จำได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยถามญาญ่าเช่นนี้

ผมเคยถามครูก็เคยบอกว่า วันหนึ่งครูต้องไปจากโรงเรียน 10 ปีหรือครับ ตั้งแต่ตอนนั้นมันผ่านมา 3 ปี กว่าแล้ว

 

เลดี้วิเรยาส์ได้ยินก็ยิ่งวิตกเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ถึงเวลานั้นออร์เฟรจะเป็นเช่นไร

แรมซีย์พอจะเข้าใจความกังวลของท่านป้า จึงได้แต่ตอบในใจว่า ถึงตอนนั้นเขาจะไปรับครูญาญ่ามาดูแล ส่วนท่านดยุคก็ไม่รู้สินะ

 

----------------------

 

ซาสเกียมองตามแผ่นหลังของคุณชายน้อยยามก้าวขึ้นบันไดหน้าเพื่อเข้าสู่ปราสาท เส้นผมสีขาวราวใยไหมต้องแสงสะท้อนเงางามแผ่กระจายเต็มหลัง ก่อนที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงนายท่านจะแจ้งข่าวมาล่วงหน้า เนื่องจากเป็นช่วงปิดเทอมคุณชายน้อยจึงไปพักที่ปราสาทแห่งแสงก่อนสักสองสามวัน ช่วงออกงานอาจเป็นช่วงที่คุณชายน้อยของเขาค่อนข้างเบื่อกับการเตรียมตัวล่วงหน้า ทั้งต้องเข้ารับการขัดสีฉวีวรรณที่มากกว่าปกติ หากคุณชายน้อยก็ไม่อาจปฏิเสธได้ ตั้งแต่ผิวพรรณ เส้นผม เสื้อผ้าทุกอย่างต้องไม่มีที่ติยามออกงานพร้อมกับเลดี้ลาเมียซี ในอ้อมแขนของคุณชายน้อยคือท่านเอรอสกับคุณรูบี้ที่หลับไประหว่างเดินทาง คุณชายน้อยของเขาไม่อาจทิ้งคุณรูบี้ไว้ที่ปราสาทนี้เพียงลำพังได้หรอก

 

หญิงรับใช้รีบเข้ามารายงานทันที ว่าท่านดยุคแห่งดราเค่นบวร์กมารอพบอยู่ในห้องรับรองแล้ว คุณชายน้อยส่งเสียงรับคำก่อนจะก้าวตามสาวใช้ที่นำทางไป เมื่อถึงหน้าห้องคุณชายน้อยค่อยหันมาหาเขาก่อนจะส่งทั้งท่านเอรอสและคุณรูบี้ที่อุ้มอยู่มาให้พร้อมสั่งความแก่เขา สาวใช้บรรจงเคาะประตูก่อนเปิดประตูให้แล้วปิดลงอย่างเบามือที่สุดเมื่อคุณชายน้อยก้าวล่วงเข้าไปแล้ว ซาสเกียมองตามก่อนจะลับสายตาจึงไปปฏิบัติตามคำสั่ง

 

วิคเตอร์แจ้งต่อท่านแองกุสต์ และภริยาว่า เขาได้ทำข้อตกลงต่อองค์ชายไว้ 10 ปี ซึ่งในตอนนี้ผ่านมาเกือบ 4 ปีแล้ว แน่นอนว่าทางลาเมียซีย่อมทราบเรื่องนี้ดี ถึงขณะนี้จะมีผู้ที่ทราบเพิ่มขึ้นมาวิคเตอร์ก็เชื่อว่า เรื่องนี้จะไม่ถึงหูท่านดยุคแน่นอน รวมถึงวิคเตอร์ก็มิคิดที่จะเอ่ยปากเองแน่

 

ดวงตาใสราวลูกแก้วของวิคเตอร์กวาดมองไปยังผู้มาเยือน อีกฝ่ายมองตามทุกย่างก้าวจวบจนเขานั่งลงฝั่งตรงข้าม

ไม่ว่าท่านพ่อกล่าวอันใดกับเจ้าก็อย่าได้ใส่ใจเลย...มังกรแห่งความมืดใช้ดวงตาสีทองจ้องมองมาท่านแม่...มีจดหมายมาว่า เมื่อคืนท่านไปร่วมงานพร้อมท่านพ่อและพบลาเมียซีรวมถึงพูดคุยกับเจ้า หากข้าพบว่า ในจดหมายท่านแม่ดูจะกังวลในบางเรื่องถึงจะมิได้เอ่ยออกมาตามตรง

 

ท่านแองกุสต์พูดคุยกับผมต่อหน้าท่านย่าและวีวี่ ไม่ได้พูดคุยเป็นการส่วนตัวนะครับวิคเตอร์ตอบอีกฝ่ายเรียบๆ

 

ออร์เฟอุสทำเสียงในลำคอก่อนจะกล่าวออกมา

เจ้าทำราวไม่รู้จักความไร้ยางอายของเอเรบุส ท่านพ่อกล่าวอันใดกับเจ้าหรือ

 

ท่านกล่าวในสิ่งที่ผมทราบมาแต่ต้นครับไม่มีสิ่งใดเป็นพิเศษหรอกวิคเตอร์ตอบพลางนึกถึงเรื่องที่เพิ่งทราบเมื่อคืน

 

ออร์เฟอุสพิจารณาสีหน้าอีกฝ่ายก่อนจะกล่าวหากท่านพ่อไม่ได้กล่าวอะไรเป็นพิเศษ ใยจึงทำหน้าเช่นนั้น

 

ผมเพิ่งทราบว่าท่านพ่อของคุณ สนิทสนมกับท่านอาจารย์มากเท่าใดเรื่องนั้นสร้างความแปลกใจให้เขา แล้ววิคเตอร์จึงกล่าวต่อทั้งสองเป็นสหายร่วมดื่มด้วยกันทั้งที่ในความทรงจำ...ผมไม่เคยเห็นท่านอาจารย์ดื่ม

 

ดวงตาสีทองก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจเช่นกัน บิดาของเขาก็ไม่เคยเล่าถึงความสนิทสนมนี้ให้ฟังเช่นกัน

 

วิคเตอร์แย้มรอยยิ้มบางๆ เมื่อนึกถึงการสนทนากับสหายของท่านอาจารย์

ท่านพ่อของคุณรักคุณมากครับ ยังมีคนมากมายที่รักคุณ คุณไม่ได้อยู่เพียงลำพังหรอก ถึงผมจะไม่ได้อยู่กับคุณตลอดก็ตาม...อย่าขมวดคิ้วสิท้ายประโยคนั้นวิคเตอร์เห็นคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ด้วยความสงสัย

ผมบอกคุณก็ได้ ท่านย้ำให้ผมฟังถึงความฝัน ความหวังของคุณ...ท่านพูดตรงกับคุณ ตามที่คุณเคยเล่าให้ผมฟัง

 

ออร์เฟอุสยื่นมือออกมาตรงหน้า วิคเตอร์วางมือของตนในอุ้งมือนั้น

นั่นคือความฝัน ความปรารถนาของข้า...ครั้งหนึ่งข้าเคยเข้าพิธีสาบานตนออร์เฟอุสใช้ดวงตาสีทองมองลึกเข้าไปในดวงตาอีกฝ่าย

 

ครับ ท่านย่าของผมก็เข้าร่วมพิธีสำคัญของคุณด้วย

 

ข้าสาบานว่าจะละทิ้งชีวิตส่วนตัว ไม่มีครอบครัว

ข้า...คงไม่อาจแต่งงานกับเจ้าได้ ทั้งที่ครั้งหนึ่งเคยขอเจ้าแต่งงาน บ้าจริงๆ เลยนะ

บางครั้ง...ข้าอยากเป็นเหมือนแรมเซย์ทั้งสองของเจ้า กล้าที่จะเอ่ยคำตรงๆ ว่าอยากใช้ชีวิตร่วมกับเจ้า

 

คุณบอกผมมาตลอดไม่ใช่หรือครับ คำว่ารักน่ะ

 

แต่บางคำ ข้ากลับกล่าวออกมาไม่ได้ ท่านพ่อของข้ากล่าวได้ถูกต้อง ข้าควรรู้ตัว ว่าข้าควรเป็นอะไร

ออร์เฟอุสบีบมือที่อยู่ในอุ้งมือเขา

 

เอเรบุสมีคำกล่าวว่าหากรักใคร...ก็จงปล่อยคนนั้นไป มันเป็นคำพูดของคนใจเสาะใช่ไหมครับ

 

ออร์เฟอุสสบตาอีกฝ่ายเจ้าเด็กแรมซีย์เล่าให้เจ้าฟังหรือเขาไม่ทันรู้ตัวว่าตอนนี้มุมปากของเขายกขึ้นยิ้ม

ใช่...เป็นข้าที่ไม่ยอมปล่อยมือจากเจ้าเอง อย่างน้อย...อยู่แบบนี้ก็ได้ อย่าจากข้าไปไหนเลย ให้ข้าได้บอกรักเจ้าทุกวัน

 

“บิดาของผมบอกรักมารดาให้ฟังทุกวัน...”

 

วิคเตอร์มองมือที่กุมมือของเขาอยู่ ยังไม่ทันได้กล่าวคำใดอีก ออร์เฟอุสก็บีบมือเขาอีกคราวนี้แรงขึ้นกว่าเดิมจนเรียกให้เขาต้องเลื่อนสายตาขึ้นสบตาอีกฝ่าย

 

ออร์เฟอุสยอมปล่อยมือที่เขากุมอยู่ออก

วางเรื่องของเราไว้ก่อน...อีกเรื่องที่ข้ามาวันนี้ เกี่ยวกับยูริดิซีดวงตาสีทองสั่นไหวนางกระซิบบอกนามให้ข้าทราบ...ข้าให้คนไปค้นหาประวัติเพื่อพบว่า นางเป็นเครือญาติของเอเรบุส พิณของนาง...สุดท้ายมาตกอยู่ในคลังสมบัติของเอเรบุสก่อนท่านพ่อจะนำมามอบให้ข้า นางต้องอยู่โดดเดี่ยวมานานเพียงใดก่อนได้พบได้พูดคุยกับข้า

 

วิคเตอร์นิ่งฟังอีกฝ่ายก่อนจะเอ่ย

ความรู้สึกสูงค่าไม่คู่ควรจะสูญเสียเพราะผู้ประสงค์ร้าย ผมพลาดที่ให้เอรอสต้องมารับเคราะห์แทน

 

ข้าเชื่อว่าลาเมียซีจะปกป้องเขา รวมถึงเจ้าด้วย วันที่เกิดเรื่องข้าเอ่ยคำใดไม่ออกเลยออร์เฟอุสยิ้มเจื่อน

 

ผมเข้าใจครับ แต่อย่าลืมว่าพ่อมดตามหาทั้งมังกรแห่งความมืดและมังกรแห่งแสง ยูริดิซีอาจถูกใช้เป็นเพียงนกต่อด้วยซ้ำ

 

วิคเตอร์ ข้าไม่กลัวพ่อมดผู้นั้น ข้ากลัวเจ้าเป็นอันตราย

 

ผมมีคนปกป้องมากมาย ผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว แล้วคุณเล่าสละตนปกป้องราชวงศ์ ใครปกป้องคุณ?”

 

ออร์เฟอุสส่ายหน้าช้าๆ

ข้าเก่งกาจ ข้าดูแลตัวเองได้

 

วิคเตอร์คาดไว้ว่าอีกฝ่ายจะตอบเขาเช่นนี้ จึงระบายลมหายใจช้าๆ

ผมไม่อาจอาสาดูแลคุณ ออร์เฟอุสเพราะคุณบอกว่าคุณเก่งกาจและสูงส่ง แต่หากคุณเดือดร้อน ผมจะช่วยเหลือคุณ

 

ออร์เฟอุสสบตาวิคเตอร์เตอร์อย่างแน่วแน่

เจ้ามองว่าข้าสูงส่ง ทำไมไม่มองย้อนไปบ้างเล่า สำหรับข้า...เจ้าสูงค่ามากเท่าใด ข้าเสียเจ้าไปไม่ได้ ข้าไม่อาจมองเจ้าสูงกว่าราชวงศ์เพราะข้าให้สตย์สาบานไว้ หากเจ้าก็สูงค่าในใจข้าไม่แพ้กัน

 

คำตอบที่ออกมานั้นให้วิคเตอร์รู้สึกว่า พ่อ-ลูกช่างคล้ายกันยิ่ง รอยยิ้มแต้มบนมุมปากก่อนที่เขาจะเอ่ยออกมา

“บิดาของคุณรู้จักคุณมากกกว่าที่คุณคิด ท่านแองกุสต์ก็บอกผมเช่นเดียวกันนี้ครับ”

 

(จบตอนที่ 23) Day 23 MUDDY

#INKTOBER2018 #FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น