มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ!

ตอนที่ 28 : 24. ตัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 พ.ค. 62

ตัด
 
ในช่วงปิดเทอมเฟรยา  วาลลีมังกรพฤกษาแวะมาโรงเรียนสองวันครั้งเพื่อมาดูแลเคพกูสเบอร์รี่ที่ปลูกไว้ จากนั้นจึงไปยังหอสมุดกลางของเมืองซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนนัก
 
สาวน้อยมังกรพฤกษายังคงก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ โดยไม่สนใจเสียงประท้วงของกระเพาะอาหาร ไม่สนใจแม้แต่จะมีใครเดินผ่านหรือก้าวมานั่งบนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ผ่านไปนานทีเดียวกว่าเฟรยาจะเงยหน้าขึ้นมาเพื่อพบเจอดวงตาสีเพลิงคู่หนึ่งกำลังจ้องเธออยู่
 
เจ้าของดวงตายิ้มให้สหาย เป็นเฟรยาเสียอีกที่รู้สึกเกรงใจถามออกมา ด้วยที่นี่เป็นหอสมุดจึงต้องลดเสียงลง
“มานานหรือยัง? ตายจริงทำไมไม่เรียกเล่า” จากนั้นเฟรยาจึงรีบหาอะไรมาคั่นหนังสือไว้ รวบสมุดจดของตัวเองรวมถึงหนังสืออื่นมาวางเป็นกองเดียวกันให้เรียบร้อย
 
“เห็นตั้งใจอ่านหนังสืออยู่ เคียฮีเลยไม่อยากรบกวน” เคียฮีหันมองนาฬิกาตัวใหญ่ด้านข้างก่อนจะเอ่ยชวน “เที่ยงครึ่งแล้ว ไปทานข้าวกลางวันกันเถอะ”
 
“อืม...” เฟรยาตอบรับแล้วก็ลุกออกจากเก้าอี้ ทิ้งหนังสือและข้าวของไว้บนโต๊ะก้าวตามเคียฮีออกมาจากห้องหนังสือส่วนนั้น
หญิงรับใช้ของเคียฮีถือกล่องอาหารกลางวันยืนรออยู่ด้านนอกค้อมศีรษะให้ทั้งคู่ แล้วเดินตามไปบริเวณด้านนอกส่วนที่กั้นแบ่งเป็นห้องอ่านหนังสือสู่บริเวณซึ่งจัดไว้สำหรับนั่งพักผ่อน ดื่มน้ำ และทานอาหารได้
 
เมื่อมองหาที่นั่งทานอาหารเหมาะๆ ได้หญิงรับใช้จึงจัดแจงเรียงกล่องอาหารตรงหน้าเจ้านายน้อยแล้วเปิดฝาออก วางอุปกรณ์ที่ใช้ทานอาหารไว้ข้างมือ ก่อนถอยออกไปยืนห่างๆ
 
“ทานเยอะๆ นะ วันนี้พี่สาวทำมาให้ตั้งเยอะเลยล่ะ” เคียฮีเอ่ยชักชวน
 
เฟรยามองดูอาหารที่ยังร้อน ในกล่องอาหารของมังกรอัคคีคงใช้เวทรักษาความร้อนเอาไว้ หลายครั้งเฟรยานึกอิจฉาที่ไม่มีพี่น้อง ด้วยปกติมังกรเพศหญิงมีน้อยกว่าเพศชาย มังกรพฤกษาเพศหญิงถึงได้ถูกลิดรอนสิทธิ์ไป
 
เคียฮีคล้ายจะอ่านใจสหายได้จึงหาเรื่องอื่นมาชวนสหายคุยระหว่างทานอาหารแทน
“พรุ่งนี้เฟรยาอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม?”
 
เฟรยามองดูสหายมังกรอัคคี เคียฮีไม่ทราบหรอกว่า หลายครั้งที่รู้สึกอิจฉาเธอเหลือเกิน ในหลายๆ เรื่องเลย...เพราะเหตุนี้จึงตัดใจไม่ลงเสียที
 
หลังทานอาหารเสร็จ เคียฮีก็ยังคงอยู่ต่อสักพัก เลือกหยิบหนังสือมานั่งอ่านเป็นเพื่อนบ้าง แล้วจึงลากลับไปแม้จะเป็นช่วงเวลาไม่นานในแต่ละวันที่มีสหายมาคอยเอาใจใส่ แต่เฟรยาก็ยินดีกับสิ่งเหล่านี้แล้วตั้งใจศึกษาของตัวเองต่อไป
 
ในตอนเย็นเมื่อหอสมุดใกล้ปิดเฟรยารวบรวมสมุดจดข้าวของส่วนตัวใส่กระเป๋า วางหนังสืออ่านแล้วไว้บนโต๊ะสำหรับหนังสือรอเรียงขึ้นชั้น จากนั้นก้าวออกจากหอสมุดไป
 
เวย์รา ทูลิกกิยืนอยู่บนทางเดินทอดเข้าสู่คฤหาสน์ของเขา ระหว่างกำลังเล่นฆ่าเวลาด้วยการกอบใบไม้แห้งมาโยนขึ้นฟ้าแล้วใช้สายลมตัดให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เมื่อสายลมแจ้งถึงการมาเยือนอันคล้ายกิจวัตรในช่วงนี้ เขาจึงค่อยหันไปทางประตูหน้า
 
เวย์รากอดอกหรี่ตามองสหายมังกรพฤกษาที่ก้าวมาตามทางเดิน “ว่าไงเล่า”
 
“พูดกับสุภาพสตรีแบบนี้ไม่ให้เกียรติกันบ้างเลย” เฟรยาเชิดหน้ากล่าวอย่างไม่ยี่หระ
 
“ก็ได้ๆ เฟรยาเชิญเข้ามานั่งพักดื่มชาก่อนสิ” เวย์ราขบเขี้ยวเคี้ยวฟันก่อนเปลี่ยนคำพูด
 
“นั่นล่ะที่ฉันอยากได้” เฟรยาว่าก่อนจะเป็นฝ่ายก้าวนำเข้าไปในคฤหาสน์
 
เวย์ราระบายลมหายใจเบาๆ เอาที่สบายใจเลยแม่คุณ...
 
-----------------------
 
เสียงของโลหะกระทบไม้ตันๆ ดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มีดคมบางหั่นสมุนไพรออกมาได้บางเฉียบอย่างสวยงาม
 
เจ.ที.มองดูแล้วก็อดชื่นชมอยู่ในใจมิได้ “นายใช้มีดเก่ง แรมเซย์เองก็เอ่ยชมนายเสมอ”
 
วิคเตอร์วางมีดลงด้านข้างเขียงไม้ก่อนจะส่งยิ้มจางๆ ให้สหายรุ่นพี่ พลางใช้มือกอบสมุนไพรใส่ภาชนะเลื่อนไปตรงหน้าเจ.ที. นับจากพบหน้ากันวันนั้นท่านผู้นั้นก็ไม่มาพบเขาอีก วิคเตอร์จึงกลับมายังสีขาว
 
หลังมาถึงคฤหาสน์กรินญาฝั่งสีขาว วิคเตอร์ก็พาเอรอสมาเยี่ยมเจ.ที.ผู้เป็นสหายรุ่นพี่ เพิ่งจะแนะนำว่าเป็นญาติทางย่าเขาจบ เจ.ที.ก็อุ้มเอรอสส่งให้อลิชาผู้เป็นภรรยา แล้วลากเขามาห้องปรุงยาเพื่อใช้งานไปคุยไป วิคเตอร์ทอดสายตามองห้องปรุงยาของเจ.ที.แล้วก็หวนนึกถึงบรรยากาศเดิม อุปกรณ์หลายอย่างที่นี่ได้รับแบ่งปันมาจากสำนักกรินญาเดิมนับจากท่านอาจารย์ประกาศปิดสำนักลง ขาดก็แต่คนผู้เคยอยู่ปรุงยาด้วยกันไม่อยู่เสียแล้ว
 
ขณะกำลังคิดถึงเรื่องราวต่างๆ เจ.ที.ก็เอ่ยขึ้น
“อยู่ทางนั้นสบายดีนะ”
 
“สบายดีครับ” วิคเตอร์ตอบพลางหันไปมองเอรอสนั่งเล่นอยู่กับอลิชาที่ห่างออกไปไม่ไกล
 
วิคเตอร์ไม่ได้บอกเล่านักว่า ที่อาณาจักรมังกรเขาทำอะไรอยู่บอกเพียงว่า อยู่ในความดูแลของท่านย่าเท่านั้น เจ.ที.ก็มิได้ซักถามเขาเพิ่มเติมอีก
 
เจ.ที.มองตามสายตาสหายรุ่นน้องไปยังเด็กน้อยในอ้อมแขนภรรยา ก่อนจะแย้มรอยยิ้มอ่อนโยน
“นายพามาแบบนี้เดี๋ยวเธอก็รบเร้าอยากมีบุตร ฉันจะแย่เอานะ” เจ.ที.บ่นทีเล่นทีจริง
 
วิคเตอร์หันไปสบตาเจ.ที. กล่าวออกไปอย่างจริงใจ
“อยู่กันไปนานๆ เถอะครับ”
 
เขาทราบดีถึงการกำเนิดของชาวสีขาวและสีดำ จะต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งสูญสลายไป ไม่ต้องเดาเลยว่าใครจะเป็นผู้เสียสละ
 
“นายก็ทราบสีขาวยินดีสละตัวเองเพื่อคนที่รัก ยอมทิ้งตัวเองดีกว่า” เจ.ที.เบนสายตากลับมาหาสหาย
 
“ผมเข้าใจดีครับ” วิคเตอร์ก็เข้าใจในสายตานั้น
 
“แรมเซย์คงหวังเพียงอยากอยู่กับนายให้นานที่สุด” เจ.ที.เอ่ยนามสหายผู้ล่วงลับออกมาด้วยความรำลึก
 
“ผมทราบดีครับเจ.ที. ตอนนี้ผมคงกล่าวได้แต่ว่า น่าเสียดาย...” ตอนที่ทราบข่าวถึงการจากไปของสหายสนิท วิคเตอร์ก็กล่าวสิ่งใดไม่ออกเช่นกัน
 
“นายจะอยู่ลำพังคนเดียวเช่นนี้หรือ ทางนั้นมีใครหรือเปล่า?” เจ.ที.เอ่ยถามขณะที่ยังปรุงยาไปด้วย
 
“ผมจะมีใครได้ เคยมีคนที่อยู่ตรงหน้ายังรั้งไว้ไม่ได้” วิคเตอร์คอยส่งวัตถุดิบให้เจ.ที.อยู่ด้านข้าง
 
“...” เจ.ที.ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ธรรมดา ก่อนเอ่ยถามสหายรุ่นน้องที่เขาเอ็นดูเหมือนน้องชาย “นายหนีใครมาหรือเปล่า ถึงได้กลับมา”
 
“เปล่าครับ” ก่อนหน้ามิได้ทะเลาะกันเสียหน่อย แค่ให้เวลาใครบางคนได้คิดทบทวนบ้าง “ผมอยากมาค้นหาอะไรบางอย่างที่นี่ พวกตำรา และบันทึกเก่าแก่ ผมไม่ได้นำไปด้วย” วิคเตอร์ตอบตามตรง
 
วิคเตอร์นึกถึงคำที่เด็กๆ คุยเล่นกัน มันทำให้เขาฉุกคิดได้
สิ่งที่ส่องประกาย สิ่งที่จะทำให้บางสิ่งสะท้อน คือแสง...
เขาจึงมาค้นหาสิ่งนั้น...
 
เจ.ที.ผู้ทราบนิสัยวิคเตอร์ดีจึงไม่คิดจะงัดปากอีก ลองไม่เล่าออกมาเองใครก็ทำให้สหายผู้นี้พูดออกมามิได้ ยกเว้น...ท่านอาจารย์กับแรมเซย์ คนแรกนั้นเป็นผู้ที่วิคเตอร์เกรงเป็นที่สุด ส่วนคนหลัง...เป็นคนที่วิคเตอร์ใส่ใจไม่น้อย เจ.ที.ทราบว่าวิคเตอร์เคยตัดสินใจในบางเรื่องไป แต่อย่างน้อยเขาก็คาดหวังว่าจะได้ยินเรื่องราวน่ายินดีจากสหายรุ่นน้องบ้าง
 
(จบตอนที่ 24) Day 24 CHOP
#INKTOBER2018 #FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย

Talk :
 
ขออภัยในความล่าช้าค่ะ สาเหตุมันมาจากยาที่ทานอยู่ จริงๆ ก็ทานมาหลายเดือนแล้ว แต่ช่วงนี้พอทานแล้วมันมีอาการคลื่นไส้ (มันเป็นผลข้างเคียงของยาอยู่แล้ว) ก่อนหน้าก็ปกติดี มาช่วงหลังๆ ที่ไม่ค่อยโอเคเท่าไรแต่ไม่ทานก็ไม่ได้อีก ส่งผลให้เขียนได้ค่อนข้างช้ามากเลย มันพะอืดพะอมไปหมด จนบางทีต้องปิดตานอนไปเลย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น