มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ!

ตอนที่ 26 : 22. สูงค่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ต.ค. 62

สูงค่า 
 
ปราสาทเอเรบุสเป็นสถานที่ซึ่งมีท่านลุงของเขา--แองกุสต์  เอเรบุส--เป็นดั่งประกาศิตแรมซีย์รู้สึกเช่นนั้นตั้งแต่ครั้งแรกที่เคยมาเยือน ในความทรงจำของเขาปราสาทแห่งนั้นก็คล้ายกับท่านลุงไม่มีผิด การมาเยือนเพียงชั่วครั้งคราวไม่ได้ทำให้เขารู้สึกกังวลมากนัก สุดท้ายเขาก็ได้กลับคฤหาสน์บาคเฮาเซ่นในเวลาไม่นาน หากครั้งนี้แรมซีย์ตัดสินใจมาอยู่ตลอดช่วงปิดเทอม เมื่อตั้งใจไว้แล้วแรมซีย์มีแต่อดทนและพยายามเรียนรู้จากท่านลุงให้ได้มากที่สุด
 
หลังบุตรชายทุกคนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ท่านลุงตัดสินใจพาท่านป้าแยกออกมาอยู่ที่นี่ ท่านป้าบอกเล่าให้เขาฟังพร้อมกับจูงมือเข้ามาในปราสาท แรมซีย์แหงนหน้ามองไปโดยรอบภายในปราสาทเก่าแก่ด้วยความรู้สึกที่ต่างออกไปจากทุกครั้ง เมื่อคิดว่าจะต้องมาอาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราวก็ให้รู้สึกว่าบรรยากาศช่างต่างจากคฤหาสน์บาคเฮาเซ่นที่เขาเติบโตมานัก ช่างดูเงียบสงบอึมครึม รวมถึงต่างจากปราสาทบวร์กเฮาเซ่นโรงเรียนอนุบาลของเขานัก แต่อย่างน้อยก็มีท่านป้าอยู่ให้เขาพอพึ่งได้...แรมซีย์คิดในใจ
 
ท่านป้าวิเรยาส์จูงมือน้อยของเขาพาไปยังห้องซึ่งจัดเตรียมไว้ แรมซีย์ดูออกว่าท่านป้ายินดีกับการมาเยือนของเขามาก แรมซีย์เคยได้ยินคนอื่นพูดว่าการมีเด็กเล็กๆ ในบ้านน่ะมันดี แรมซีย์ไม่เข้าใจนักหรอกเขาเป็นเด็กบางทีก็ยังรู้สึกรำคาญเด็กด้วยกันโดยเฉพาะพวกพูดจาไม่รู้ความ แต่เห็นท่านลุงท่านป้าดีใจเขาก็ไม่ว่าอะไร ท่านป้าปล่อยให้เขาทำความคุ้นเคยและได้พักก่อนจะปลีกตัวไปเตรียมของว่างให้ ชั่วเวลาที่แรมซีย์พยายามสำรวจห้องใหม่ ข้ารับใช้ก็มาตามและนำเขาไปยังห้องนั่งเล่นซึ่งท่านลุงและท่านป้าของเขารออยู่ก่อนแล้ว บนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟาตัวใหญ่ท่านลุงเรียกให้เขาไปยังข้างๆ จัดวางขนมและน้ำชาไว้พรั่งพร้อม
 
สำหรับแรมซีย์เรื่องนี้ไม่ว่าไปที่ไหนก็มีเตรียมไว้อย่างพรั่งพร้อม ไม่เคยโดนห้ามว่าอย่าทานมากไป เขาจะทานเท่าไรก็ได้เพียงแค่ดูสถานการณ์ เช่นหากเป็นขนมที่ท่านป้าทำเองก็ควรทานชิ้นเล็กๆ เพื่อทานให้ได้หลากหลายให้คนทำดีใจ หากเป็นที่บ้านท่านแม่ย่อมทราบดีอยู่แล้วว่าเขาชอบอะไร บางทีแรมซีย์ก็แจ้งไว้ล่วงหน้าว่าอยากทานอะไร แน่นอนว่าแรมซีย์ก็ทราบดีอีกนั่นแหละ ว่าเขาอยากทานเมื่อไรและเท่าไรก็ได้ เขาก็ไม่จำเป็นจะต้องทานราวกับจะไม่ได้ทานอีก
 
ขณะที่ทานขนมฝีมือท่านป้าไป ท่านลุงที่นั่งอยู่ด้านข้างก็เหยียดหลังตรงอันเป็นท่าเตรียมพร้อม แรมซีย์แทบจะวางส้อมที่จิ้มขนมลงถ้าท่านป้าผู้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ส่งเสียงเตือนขึ้น
 
“แองกุสต์! แรมซีย์เพิ่งมาถึงเองนะ ให้แกทานขนมให้เสร็จก่อน”
 
ท่านลุงยกยิ้มให้ภรรยาอย่างอ่อนโยนก่อนหันมาหาเขา
“ไม่เป็นไร ลุงจะเล่าให้ฟังเหมือนนิทานก็แล้วกัน”
 
“ครับ” แรมซีย์รับคำ พอหันไปเห็นว่าท่านป้าวางขนมชิ้นใหม่ลงบนจานของเขาแปลว่าเขาสามารถทานไปฟังไปได้
 
ท่านลุงเอเรบุสเล่าเรื่องความเกี่ยวพันของราชวงศ์และตระกูลเอเรบุสตั้งแต่อดีตให้แรมซีย์ฟัง ทั้งการที่ลูกหลานผู้เป็นสตรีจะต้องแต่งกับบรรดาคนในราชวงศ์เพื่อรักษาความสัมพันธ์นี้เอาไว้ด้วย แน่นอนว่าเมื่อเอ่ยถึงราชวงศ์และเอเรบุสผู้อยู่เคียงบัลลังก์มาช้านาน ท่านลุงย่อมไม่ลืมที่กล่าวถึงความสูงส่งของมังกรแห่งความมืด รวมถึงตำแหน่งผู้พิทักษ์ฯ ที่ญาติผู้พี่ของเขาดำรงอยู่
 
หลังทานขนมไปพอควรท่านป้าให้ข้ารับใช้ลำเลียงขนมที่เหลือออกไป แรมซีย์จึงเพ่งมองไอของชาร้อนที่เขาเป่าไล่ออกไปเพื่อยกขึ้นจิบ ระหว่างนั้นท่านลุงก็ว่าถึงเรื่องที่เขาต้องตั้งใจฟังเลยทีเดียว
 
“คงจะเคยได้ยินคำกล่าวว่ามังกรแห่งความมืดกุมด้านการบริหารเอาไว้ และมังกรแห่งแสงกุมด้านการทหารมาก่อนใช่ไหมแรมซีย์”
 
แรมซีย์ตอบรับออกไปอย่างหนักแน่น
 
“แน่นอนว่ามังกรอื่นอาจจะมีข้อสงสัยต่อสถานะของลาเมียซี หากมังกรแห่งความมืดทราบดี แม้เหล่ามังกรแห่งแสงต่างเชื่อฟังลาเมียซีก็ตาม...พวกเขา [ลาเมียซี] ยังคงทำหน้าที่ของตนอย่างดี” แองกุสต์  เอเรบุสวางมือลงบนศีรษะหลานชาย ก่อนถามคำถามที่เขาไม่ต้องการคำตอบ “ยังจำได้ใช่ไหมครั้งลุงพาไปชมคนของเอเรบุส เรามีข้ารับใช้ผู้เปี่ยมด้วยความสามารถไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าลาเมียซีหรอกนะแรมซีย์”
 
หากแรมซีย์นึกแย้งอยู่ในใจว่า ...ลาเมียซีสั่งการได้ทั้งกองทัพเชียวนะ
 
หลังจากกล่าวถึงเรื่องต่างๆ ไปมากแล้วสุดท้ายแองกุสต์จ้องมองหลานชายด้วยความเอ็นดูก่อนจะกล่าว
“แล้วอีกประการแรมซีย์ เมื่อโตแล้วเธอต้องหาคนที่คู่ควร”
 
แรมซีย์สบตาท่านลุง เขายังจดจำได้ญาญ่าเคยเล่านิทานให้พวกเขาฟัง ให้เรารู้จักปกปิดเรื่องบางอย่าง ความลับบางอย่าง ไม่เช่นนั้นอาจจะนำปัญหามาให้ แต่กับสหายที่ทราบไปแล้วนั่นก็ช่วยไม่ได้ แรมซีย์ไม่เคยเอ่ยถึงคนที่เขารักให้ใครฟังอีกในโรงเรียนประถม แรมซีย์จึงสงบนิ่งฟังท่านลุงผู้เน้นย้ำทีละคำ
 
“ผู้ที่ควรค่าและสูงส่งพอจะทุ่มเทให้ หากเสียดายนะบางคนไม่มีโอกาสได้ใช้สิทธิ์นั้น” ท้ายประโยคนั้นแรมซีย์ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้
 
ในที่สุดท่านลุงก็ปล่อยให้เขาได้พักสมองกับเรื่องราวต่างๆ ท่านป้ากล่าวว่าจะนำเขากลับไปยังห้อง สายตาของแรมซีย์เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง
“นั่นอะไรหรือครับท่านป้า” แรมซีย์มองสิ่งที่เขียนด้วยลายมือบรรจงอย่างสวยงามบรรจุในกรอบที่ประดับอยู่เหนือเตาผิง
 
วิเรยาส์มองตามสายตาของหลานชายไป เห็นแล้วนางก็ยิ้มยามเอ่ยถึงสิ่งนั้น
“นั่นคือสิ่งที่ออร์เฟรเขียนเอาไว้ ตอนที่อายุมากกว่าแรมซีย์สักหน่อยจ้ะ เขาเขียนไว้แทนคำปฏิญาณที่เขาต้องทบทวนอยู่ทุกวันก่อนที่ลุงกับป้าจะส่งเขาไปอยู่บ้านแบล็ควิงค์”
 
แรมซีย์พิจารณาตัวอักษร 3 บรรทัดนั้น เส้นทางของ ผู้พิทักษ์ฯ ของญาติผู้พี่เขานี่ช่างไม่ธรรมดาเลยแม้แต่น้อย
 

[สละซึ่งความเป็นส่วนตัว ครอบครัว และความรัก

จะจงรักและภักดีต่อราชวงศ์ เพียงเท่านั้น

ชีวิตข้าจะอุทิศให้เพื่อปกป้องราชบัลลังก์และอาณาจักร]

 
แรมซีย์มิได้กล่าวคำใดอีก แล้วก้าวตามท่านป้าออกจากห้องนั่งเล่นนี้ไป
 
“ผู้พิทักษ์ฯ จะถูกสอนให้สละทุกสิ่ง และออร์เฟรเป็นผู้ยอมรับที่จะรับตำแหน่งนี้เอง” ท่านป้าเป็นผู้เล่าให้เขาฟัง ระหว่างจูงมือเขากลับไปส่งยังห้องพัก
 
“ผู้พิทักษ์ฯ คนก่อนจะเป็นคนเลือกผู้สืบทอด ตอนนั้นป้าเพิ่งจะคลอดบุตรชายคนที่ 3 เขาเลือก...เลือกออร์เฟร ที่จริงแองกุสต์คงเดาได้ เขาเคยบอกป้าก่อนหน้านั้นว่า เราอาจจะต้องส่งออร์เฟรให้คนอื่นเลี้ยงดู ป้าเลี้ยงลูกคนเดียวไม่ได้ และให้ป้าเป็นคนเลือกว่าจะให้ใครเป็นผู้เลี้ยงดูเขา ป้าเค้นถามแองกุสต์จนยอมบอกสาเหตุที่แท้จริงมา ป้าถึงได้ทราบว่า...ออร์เฟรเป็นผู้ได้รับเลือก เพื่อตัดขาดความรักความสนิทสนมจากคนในครอบครัวจำต้องส่งเขาไปที่อื่น”
 
แรมซีย์รู้สึกได้ว่าท่านป้าบีบมือเขาแรงขึ้น
 
“แล้วท่านป้าทนได้อย่างไรครับ ?” แรมซีย์ถามออกไปพร้อมกับหันไปสบตาท่านป้าวิเรยาส์
 
“ไม่หรอก... ป้าถึงได้ฝากไว้กับเซลี่ ฝากไว้กับท่านพี่เทอร์ที่แบล็ควิงค์ อย่างน้อยเด็กคนนั้นจะได้ไม่ลืมว่าความรักนั้นสำคัญ ป้าเลี้ยงบุตรชายอีก 2 คน ก็พยายามบอกเล่าให้ฟังว่าเขายังมีพี่ชายอยู่อีกคน พี่ชายที่เสียสละ จนกระทั่ง...เกิดเรื่องกับลูกน้องของแองกุสต์ หลังจากจัดการเรื่องเสร็จได้ไม่นาน เราไปรับออร์เฟรกลับมา แต่...”
 
เรามาถึงหน้าห้องพอดี ท่านป้าย่อกายลงจ้องตาเขาก่อนจะบอกเล่าออกมา
“เขาไม่เหมือนกับที่เซลี่บอกเล่าให้ป้าฟังสักนิด ออร์เฟรผู้น่ารักของเซลี่ช่างต่างออกไป ป้าไม่สงสัยสักนิดตอนที่เซลี่เอ่ยถึงบุตรชายว่าเขาเป็นเด็กดี ป้าพบว่าออร์เฟรคนเดิมหายไปแล้ว กับแองกุสต์...พ่อ-ลูกเจอหน้าเป็นต้องทุ่มเถียงกันตลอด”
 
แรมซีย์พอจะเข้าใจอยู่หรอก ถ้าจะชนกับคนอย่างท่านลุงจะต้องเป็นแบบไหนนะ แรมซีย์โอบแขนรอบคอท่านป้าก่อนจะซบศีรษะลงกับอ้อมอกที่คล้ายมารดาของเขา
“ก่อนมาที่นี่ผมบอกท่านแม่ไว้ว่า ผมจะกลับไปหาโดยที่ยังเป็นผมคนเดิม จะไม่เป็นอย่างท่านดยุคหรอก”
 
-------------------------
 
ดวงตาสีทองของมังกรแห่งความมืดแองกุสต์  เอเรบุสจับจ้องไปยังมังกรแห่งแสงทั้งสามซึ่งก้าวมาทางเขา มังกรแห่งแสงทั้งสามรุ่นของลาเมียซี
 
“แองกุสต์ยินดีที่ได้พบในค่ำคืนนี้” อิซิเนีย เรช ลาเมียซีประมุขแห่งลาเมียซีคนปัจจุบันกล่าวทักทายมังกรแห่งความมืด ก่อนหันไปทักทายภรรยาผู้อยู่ด้านข้างด้วยเช่นกัน
 
เมื่อผู้เป็นใหญ่ที่สุดทักทายเสร็จจึงตามมาด้วยมาชันเนสและเอิร์ล
 
แองกุสต์รับคำทักทายพร้อมจับตาพิจารณามังกรขาวลูกครึ่งมังกรแห่งแสงเนิ่นนาน
“หลานชายของออกุสต์ งดงามเหมือนกันไม่มีผิด ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งเติบโตขึ้นมากทีเดียว” แองกุสต์หันไปหาอิซิเนีย และเพ่งมองไปยังบุตรสาวของนางด้วย
“เขาเหมือนออกุสต์มาก เช่นเดียวกับบุตรสาวเจ้า ข้าเห็นแล้วก็อดนึกถึงเขาไปไม่ได้”
 
แววตาของมังกรแห่งความมืดเจือด้วยความเศร้าสายหนึ่งยามเอ่ยนามผู้ล่วงลับ
 
วิคเตอร์ส่งสายตาคล้ายคำถามไปให้ท่านย่า จำได้ว่าเมื่อครั้งได้พบท่านผู้นี้ครั้งแรกก็ทราบทันทีว่าเขาเป็นใครดูท่าจะสนิทกับท่านอาจารย์ของเขามากทีเดียว
 
อิซิเนียหันไปยิ้มให้หลานชาย
“สมัยก่อนยามที่ออกุสต์กลับมาอาณาจักรมังกร เขามักมาร่วมดื่มสุรากับแองกุสต์น่ะ ออกุสต์กล่าวว่าเป็นสหายผู้มีนามคล้ายกัน”
มังกรแห่งความมืดหยักยิ้มเมื่อเอ่ยถึงสหาย แม้ในดวงตาเขาจะมีแววเศร้าอยู่
“ใช่ๆ เป็นสหายผู้ร่วมดื่มด้วยกันมาก่อน”
 
“ผมจำว่าท่านอา...ท่านปู่ไม่ค่อยดื่มนัก” วิคเตอร์หันไปถามท่านย่าตัวเอง
 
“พอเจ้าเกิดเขาก็เลิกดื่มน่ะ บอกว่าอยากอยู่เลี้ยงหลานให้นานๆ” อิซิเนียขยายความ
 
“ถึงเลิกดื่มไปแล้วก็ยังสนทนากันยามกลับมาอาณาจักรมังกรเสมอ ออกุสต์มักคุยให้ฟังเรื่องหลานชายที่เขาเลี้ยงมา เขาภูมิใจมากเลยทีเดียว เจ้าอยู่ดูแลออกุสต์จนเวลาสุดท้ายสินะ” แองกุสต์หันมองภรรยาของสหาย แล้วจึงเบนสายตากลับมายังหลานชาย
 
“ครับ จนท่านสิ้น” วิคเตอร์ยืนยันต่อสหายของท่านอาจารย์ ก่อนเขาจะแย้มรอยยิ้ม “สนิทกันเช่นนี้แปลว่า ท่านปู่คงมีชื่อเฉพาะสำหรับเรียกท่าน”

แองกุสต์หัวเราะหึ ก่อนจะกล่าว
“ลองทายดูสิ”
 
“ขออนุญาตนะครับ” วิคเตอร์นึกถึงครั้งแรกที่ได้พบมังกรแห่งความมืดผู้นี้ในร่างจริง ก่อนจะเอ่ยออกมา
“เจ้าตาเรือง” วิคเตอร์นึกไปถึงดวงตาสีทองเรื่อเรืองในความมืดเช่นเดียวกับออร์เฟอุส
 
แองกุสต์หัวเราะเสียงดัง “สมแล้วที่เป็นหลานชายสุดที่รักของออกุสต์”
 
แองกุสต์จ้องวิคเตอร์อยู่เป็นนาน จนสุดท้ายเขาเหลียวมองภรรยา ก่อนจะทอดสายตาไปยังอิซิเนียและบุตรสาวของนางก่อนจะดึงสายตากลับมาที่หลานชายผู้งดงามของออกุสต์
 
“วิคเตอร์...” น้ำเสียงมังกรแห่งความมืดยามเอ่ยนามแลดูจริงจัง “ข้าไม่ติดใจที่ออร์เฟอุสหลงรักเจ้า เขามีสิ่งที่รักและอยากปกป้องนั้นดีแล้ว เพียงแต่ความรักนั้นไม่ควรมากเกินไป ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้าหากเจ้าน่าจะทราบดี”
 
เมื่อแองกุสต์  เอเรบุสกล้าเอ่ยต่อหน้าเลดี้ลาเมียซีรวมถึงเลดี้วิเซียเร่แปลว่านี่มิใช่การเตือน วิเซียเร่ยื่นมือไปสัมผัสมือมารดา ใจจริงนางแทบจะเข้าไปกอดบุตรชายเสียด้วยซ้ำ ทำไมจะไม่ทราบว่า มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างบุตรชายของนางและท่านดยุค
 
“เป็นบุตรชายข้าที่เป็นฝ่ายเข้าหาเจ้าสินะ ข้าได้ฟังมาจากองค์ชายด้วย เจ้าทราบความฝันเขาหรือไม่”
 
วิคเตอร์นึกถึงยามออร์เฟอุสบอกเล่าให้ฟังถึงความฝันอันยิ่งใหญ่ของเขา วิคเตอร์ตอบออกไปว่าเขาทราบดี
 
“เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นเช่นนี้” แองกุสต์มองลึกเข้าไปในดวงตาสะท้อนสีรุ้ง
 
วิเรยาส์แตะแขนสามีเมื่อเห็นว่าเรื่องชักจะไปไกล
 
วิคเตอร์ยังคงรักษากิริยาสงบนิ่งเยือกเย็น ตอบผู้อาวุโสออกไปอย่างสุภาพ
“ผมเข้าใจที่ท่านต้องการจะสื่อครับ ท่านวางใจเถอะ ท่านก็น่าจะทราบว่า ผมเชื่อฟังคำสั่งท่านปู่มากเพียงใด นอกจากนี้ ท่านยังสั่งผมไว้ว่า ‘...จงอย่ามอบความรักให้ผู้อื่น และอย่ารับเอาความรักของผู้อื่นมา...’
 
แองกุสต์เคยได้ยินสหายมังกรขาวกล่าว หากเขาคิดว่าสหายอาจจะล้อเขาเล่น เมื่อออกุสต์มีหลานชายสุดวิเศษเช่นนี้อยู่ ดวงตาสีทองจึงเบิกกว้างขณะจ้องมองหลานชายของสหายด้วยไม่อยากเชื่อ
“นั่นเป็นเรื่องจริงหรือ ?”
 
“เป็นเรื่องจริงข้ายืนยันได้ ออกุสต์สั่งวิคเตอร์เอาไว้เช่นนั้น” อิซิเนียยืนยันคำพูดของหลานชาย
 
วิคเตอร์สบตาท่านย่าก่อนจะกล่าวต่อ
“การมีผมอยู่จะขัดตาท่านใช่ไหมครับ ท่านออกุสต์โปรดรอก่อนเถิด ผมทำข้อตกลงกับองค์ชายไว้ 10 ปี หลังจากนี้...ผมจะไปจากเขา”
 
แองกุสต์ได้ยินเช่นนั้นก็ทำให้สายตาที่มองหลานชายของสหายต่างออกไป
“ขอบใจที่เข้าใจนะ”
 
“นั่นเป็นสิ่งที่ผมพอจะทำให้ได้ครับ” วิคเตอร์ตอบอย่างนอบน้อม
 
แองกุสต์มองมังกรแห่งแสงลูกครึ่งตรงหน้าผู้ที่บุตรชายเขามีใจเสน่หาด้วย เขาเอ่ยถามออกไป
“สำหรับเจ้าออร์เฟอุสเป็นเช่นไร ?”
 
“เขาเป็นผู้พิทักษ์ฯ...เป็นผู้สูงส่ง...” วิคเตอร์ตอบตามตรง
 
แองกุสต์กล่าวด้วยความรู้สึกหลากหลาย
“ในใจของออร์เฟอุส เจ้าก็สูงค่าไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน”
 
(จบตอนที่ 22) Day 22 EXPENSIVE
#INKTOBER2018 #FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น