มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ!

ตอนที่ 18 : 15. จิตใจอันเปราะบาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ต.ค. 62

จิตใจอันเปราะบาง
 
ข่าวลือนั้นไปเร็วขนาดไหนก็ขนาดที่คณะแขกผู้มีเกียรติยังเพิ่งจะก้าวเข้าห้องอาหารเพื่อรับอาหารเที่ยงไม่นาน ในขณะที่ครูและบุคลากรประจำโรงเรียนต่างกระจายกันออกดูแลความเรียบร้อยของนักเรียนในยามพักกลางวัน
 
ขณะที่ทานอาหาร ลูกมังกรทั้ง 5 ต่างมองหน้ากัน มองอาหารกลางวันตรงหน้า
 
แรมซีย์ถูกพาไปไหนแล้วนะเวย์ราเป็นผู้เอ่ยขึ้นก่อน
 
อย่างไรเขาก็เป็นญาติกันเวย์ราเอิร์ดมานน์ตอบเรียบๆ
 
ท่านดยุคเป็นคนพาไปเองคงไม่เป็นไรหรอกนะเฟรยาคาดเดาในแง่ดี
 
ป่านนี้แรมซีย์จะได้ทานอะไรหรือยังนะเคียฮีมองอาหารจานของตนก็อดนึกถึงสหายไม่ได้
 
นั่นสินะ...แต่ฉันเดาว่า เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นแรมซีย์คงไม่สบอารมณ์น่าดูเออร์วิงสรุปเช่นนั้นซึ่งทุกคนก็เห็นด้วยฉันว่าเราช่วยกันตั้งใจเรียน เตรียมสมุดจดไว้ให้แรมซีย์พรุ่งนี้เช้ากันเถิด
 
หลังทานอาหารเสร็จขณะกำลังเดินกลับห้องเรียน เวย์ราถูกพีทที่ดักรออยู่เรียกเอาไว้ เวย์ราสังเกตดูก็เห็นโพยืนอยู่ไม่ไกล จึงหันไปบอกสหายว่าขอตัวสักครู่
 
เวย์ราอยากจะขอถามอะไรหน่อยสิพีทเริ่มตั้งคำถามซึ่งเวย์ราพอจะคาดเดาได้เพื่อนนายที่เป็นมังกรแห่งความมืดคนนั้นน่ะ…ได้ข่าวว่าเขาเป็นญาติของดยุคแห่งดราเค่นบวร์กที่เป็นเชื้อพระวงศ์...มันเป็นเรื่องจริงหรือ"
 
ถ้าเรื่องแรมซีย์ล่ะก็ เขาเป็นญาติทางแม่กันน่ะเวย์ราแสร้งตอบอย่างใสซื่อ จากนั้นจึงยิ่งตอกย้ำความสนิทสนมของทั้งคู่มากเข้าไปอีกด้วยประโยคต่อมานอกจากนี้แม่ของแรมซีย์เป็นคนเลี้ยงท่านดยุคมาเอง
 
พีทรู้สึกเหมือนกำลังแบกก้อนหินหนักหน่วง เวย์ราเหลือบมองไปทางโพที่ตอนนี้ยืนตัวสั่นอยู่อีกทาง
 
ปกติแรมซีย์ไม่ค่อยใส่ใจอะไรมากหรอก ถ้านายไม่ได้ไปทำอะไรเขาก่อนละนะ
 
โพถึงกับสะดุ้งเลยทีเดียว ก่อนจะถามต่อเวย์รานายสนิทกับแรมซีย์มากแค่ไหน
 
ก็เรียนอนุบาลด้วยกันมาน่ะ ที่ฉันรู้จักท่านดยุคเพราะเขาตามจีบครูผู้ดูแลห้องฉันอยู่เวย์ราไม่ได้อธิบายต่อว่า แรมซีย์ก็ด้วยครูที่ว่าคือเอิร์ลแห่งบวร์กเฮาเซ่น ที่ผอ. เชิญมาแก้ปัญหาวันนั้นนายก็ได้พบแล้ว
 
พีทพยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติแต่ก็ยังไม่ดีพอ
ได้ยินว่าเขาเป็นข้ารับใช้องค์ชาย แล้วเป็นหลานของดัชเชสแห่งลิทช์เตนชลอสด้วย
 
เพราะรับคำสั่งองค์ชายน่ะแหละครูกรินถึงต้องเปิดโรงเรียนอนุบาล เมื่อก่อนครูเคยสอนอยู่สำนักปรุงยา
 
“...”
 
เวย์ราจึงแสร้งพูดตอกย้ำความกังวลของพีทเข้าไปจนนึกได้ว่าสหายรออยู่จึงปลีกตัวออกมา ก่อนจะพบว่า พอลมังกรแห่งความมืดกำลังคุยกับสหายคนอื่นๆ อยู่
 
เมื่อพอลทราบว่า เอิร์ลเป็นหนึ่งในคณะเยี่ยมชมจึงตั้งใจจะไปดักพบ เพื่อขอบคุณเรื่องตำราปรุงยา เฟรยาทราบกำหนดการจากผอ.มาก่อน จึงบอกให้พอลไปดักรอที่ระเบียงทางเดิน
 
ขอเวลาสักครู่ได้ไหมครับ มายลอร์ดพอลที่ยืนรอเพื่อพบเอิร์ลแห่งบวร์กเฮาเซ่นกล่าวขึ้น เมื่อคณะผู้เยี่ยมชมออกมาจากห้องอาหาร
 
เอิร์ลแห่งบวร์กเฮาเซ่นไม่ใจร้ายพอจึงหยุดฝีเท้าลงก่อนหันมาหามังกรแห่งความมืด
 
ขอบคุณมากครับ สำหรับหนังสือพอลยิ้มก่อนจะกล่าวขอบคุณจากใจ
 
แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นวิคเตอร์ส่งยิ้มบางๆ ให้
 
ผมอ่านแล้วรู้สึกอยากเข้าเรียนปรุงยาอย่างจริงจังเลยครับ ไม่ทราบว่า ท่านจบมาจากสำนักปรุงยาใดหรือครับ มายลอร์ด
 
สำนักปรุงยากรินญา แต่ฉันไม่สามารถรับช่วงต่อจึงได้ปิดสำนักลงไปแล้วล่ะ
 
น่าเสียดายจังนะครับ
 
หากในอาณาจักรมังกรยังมีสำนักปรุงยาอื่น รอให้โตกว่านี้สักหน่อยก็ได้วิคเตอร์ให้ข้อมูลแก่เด็กชายแต่โดยส่วนใหญ่ก็จบเกรด 6 นะ มีส่วนน้อยที่เข้าสำนักมาตอนอายุ 8-9 ขวบปี
 
พอลฟังด้วยดวงตาเป็นประกายก่อนจะกล่าวออกไปครับ ผมจะพยายาม
 
เช้าวันต่อมาเพียงแรมซีย์ปรากฏตัว ทุกคนพากันเงียบก่อนจะหันไปซุบซิบกันเมื่อเขาเดินผ่านไป เวย์ราผู้สังเกตเห็นเรื่องดังกล่าวจึงกล่าวอย่างยินดี
 
ออกหน้าทีเดียวเงียบทั้งโรงเรียน ท่านดยุคนี่สุดยอดไปเลยแล้วเมื่อวานเกิดอะไรขึ้นหรือแรมซีย์
 
แรมซีย์ใช้ดวงตาสีทองกวาดมองสหายพลางกล่าวออกมาถูกพาไปพบท่านลุงน่ะ
 
ปกติก็ได้พบอยู่บ่อยๆ ไม่ใช่หรือเคียฮีถามอย่างสงสัย
 
ไม่ใช่ ท่านลุงที่เป็นพี่ชายของท่านแม่แรมซีย์แก้ให้เมื่อก่อนเขาคนนั้นถูกเลี้ยงที่บ้านแบล็ควิงค์ของท่านแม่ แล้วก็มีท่านลุงอีกคนช่วยกันเลี้ยงเขามาแรมซีย์นึกไปถึงเรื่องราวเมื่อวานนี้ ที่ได้เห็นญาติผู้พี่ของตนในด้านที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
 
บ่ายวานนี้เทอร์โอโรดิออน  แบล็ควิงค์ มังกรแห่งความมืดนั่งฮัมเพลงเบาๆ อยู่ในห้องวาดรูป ในมือของเขาถือพู่กันตวัดแต้มลงบนกระดาษที่ขึงจนแน่นตึงบนแผ่นกระดานที่วางอยู่บนขาตั้ง เขาออกจะแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเอะอะจากด้านนอก และไม่นานเสียงนั้นก็มาอยู่ที่หน้าห้อง เสียงเคาะประตูดังเป็นจังหวะเร่งร้อน เทอร์โอโรดิออนยกยิ้มที่มุมปากเมื่อเดาได้ว่าผู้ที่กำลังก้าวเข้ามาเป็นใคร เขาหันไปทางประตูใช้ดวงตาสีทองตามแบบฉบับมังกรแห่งความมืด เพ่งมองไปยังผู้มาเยือนอย่างกะทันหัน
 
เมื่อประตูเปิดออกออร์เฟอุสหลานชายผู้เกิดจากวิเรยาส์น้องสาวคนโตของเขากำลังหิ้วหลานชายอีกคนผู้เกิดจากอะเซเลียน้องสาวคนเล็ก เทอร์โอโรดิออนดูหน้าตาแรมซีย์แล้วคงไม่สบอารมณ์นัก ซึ่งเวลานี้แรมซีย์ผู้เข้าโรงเรียนตามคำบอกเล่าของน้องสาวสมควรจะอยู่ที่โรงเรียนจึงจะเหมาะสม
 
ลมอะไรหอบเจ้ามาเล่า ออร์เฟร?” เทอร์โอโรดิออนเปิดปากถามพร้อมรอยยิ้มที่ระบายไปบนใบหน้า
 
พายุงวงช้างที่หอบหมูมาตกไง” ...นั่นเป็นประโยคที่แรมซีย์บอกต่อเขา
 
ยังจำนิทานของลุงได้นี่ดีใจจริงเทอร์โอโรดิออนตอบด้วยน้ำเสียงยินดี
 
แรมซีย์มองคนนั้นทีคนนี้ทีแล้วจึงกระโดดลงวิ่งไปหาท่านลุง ใบหน้าของเขาฟ้องอย่างชัดเจนถึงความไม่พอใจที่ถูกพามา เขาบอกท่านลุงอย่างเร่งร้อน
 
ท่านลุงส่งสารไปบอกท่านแม่ที ว่าผมอยู่นี่เดี๋ยวไปรับแล้วไม่พบจะตกใจ
 
เทอร์โอโรดิออนผงกศีรษะรับทันที
ได้ๆ เดี๋ยวลุงจะส่งสารไปหาทั้งวิเรยาส์ทั้งอะเซเลียเลยว่าบุตรชายของพวกนางอยู่ที่นี่
 
ของข้าไม่ต้อง! ข้าโตแล้วและไม่ได้อยู่กับท่านแม่เสียหน่อยออร์เฟอุสโพล่งออกมา หากเทอร์โอโรดิออนโบกพู่กันในมือขึ้นขัดจังหวะ
 
วิเรยาส์คงดีใจเมื่อทราบว่าเจ้ากลับมาแบล็ควิงค์เทอร์โอโรดิออนยังคงระบายรอยยิ้มบนใบหน้าอย่ามัวแต่ยืนอยู่เลยมาหาลุงสิเทอร์โอโรดิออนไม่ว่าเปล่าอ้าแขนออก
 
ออร์เฟรอุสระบายลมหายใจว่า ทำอย่างกับเขาอายุเท่าเจ้าเด็กแรมซีย์ไปได้แต่ก็เดินเข้าไปใกล้ๆ
เทอร์โอโรดิออนจึงวางพู่กันลง ลุกขึ้นดึงหลานชายเข้ามากอดแทน
คิดถึงออร์เฟรตัวน้อยจริงๆ ถึงตอนนี้จะตัวไม่น้อยแล้วเทอร์โอโรดิออนทั้งกอดทั้งลูบหลังราวกับหลานชายในอ้อมแขนยังเป็นเด็กชายตัวน้อย
จะว่าไปเชิญวิเรยาส์กับอะเซเลียมาทานข้าวเย็นด้วยกันก็ไม่เลวนะ ไม่ต้องห่วง...ออร์เฟร ข้าไม่ให้ท่านพ่อเจ้ามาด้วยหรอก
 
แรมซีย์ยืนมองท่านลุงของเขากอดญาติผู้พี่เหมือนเด็กเล็ก เขาเคยได้ยินมาอยู่ว่าเมื่อก่อนท่านแม่เลี้ยงญาติผู้พี่เขาอยู่ที่นี่กับท่านลุงอยู่ ตอนนั้นท่านแม่ยังมิได้ออกเรือน ส่วนท่านลุง...ตอนนี้ก็ยังอยู่กับบุตรชายคนเดียวของตนเช่นเดิม แรมซีย์เคยพบบุตรสาวคุณลุงอยู่บ้างแต่ไม่บ่อยนักเพราะเธออยู่กับแม่
 
เป็นอะไรทำไมไม่ยอมมาพบลุงเทอร์โอโรดิออนถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจคำตอบนัก แล้วจึงคลายอ้อมแขนออก
 
ออร์เฟอุสส่ายหน้าแทนคำตอบ จริงอยู่นั่นเป็นกิริยาที่ไม่เหมาะสมต่อผู้ใหญ่ ยามเมื่ออยู่ต่อหน้าท่านลุงเขาคล้ายกลับไปเป็นเด็ก
 
บุตรชายของท่านลุงเทอร์โอโรดิออนอายุน้อยกว่าออร์เฟอุสเล็กน้อย และถูกเลี้ยงมาด้วยกันกับเขา อันที่จริงคฤหาสน์แบล็ควิงค์อาจเป็นที่ที่ออร์เฟรอุสอยากอยู่ยิ่งกว่าคฤหาสน์ตัวเอง หรือปราสาทเก่าของท่านพ่อ ออร์เฟอุสแค่อยากมีบ้านที่กลับไปแล้วพบกับความอบอุ่น เขาอิจฉาแรมซีย์จนไม่อยากไปพบท่านน้าเพราะเขาจะเกิดความรู้สึกอยากอยู่ที่นั่นไปตลอด ไม่ต้องให้เขาแทนที่แรมซีย์หรอก เขาทราบดี เขามีตัวตนของเขาที่นั่น ท่านน้ารักเขาน้าเขยก็มิได้รังเกียจเขาเช่นกัน แต่ถ้าอยู่ที่นั่นนานไป เขาจะไม่อยากเป็นเอเรบุสอีก ยิ่งเป็นคฤหาสน์แบล็ควิงค์เขาไม่อยากมาเพราะทราบดีว่า ถ้าเขากลับเป็นออร์เฟรตัวน้อยของท่านลุงและท่านน้า เขาจะรู้สึกละอายใจที่ต้องเป็นเอเรบุสเหลือเกิน
 
เทอร์โอโรดิออนยกมือขึ้นลูบศีรษะหลานชาย ก่อนจะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
เอาเถิด พวกเธอมาในเวลานี้ มาทานอาหารด้วยกันก่อนแล้วค่อยมารำลึกความหลังกันดีกว่า
 
-----------------------------------
 
หลังไม่ได้มาพบหน้านานนับสัปดาห์ ออร์เฟอุสคิดถึงดวงตางดงามคู่นั้น คิดถึงใบหน้างามล้ำเหลือเกิน ดังนั้นเมื่อเสร็จจากงานแล้วเขาจึงสั่งข้ารับใช้ให้ตรงไปยังปราสาทบวร์กเฮาเซ่น
 
หญิงรับใช้ผู้ออกมาต้อนรับนั้นเป็นคนที่ท่านดยุคคุ้นหน้าดี หากวันนี้นางทำหน้าไม่แน่ใจเท่าไร เมื่อเรียนออกมาตามตรงตอนนี้นายท่านน่าจะพักผ่อนไปแล้วค่ะ
 
ออร์เฟอุสรับทราบก่อนจะครุ่นคิดถึงแม้วันนี้เขาจะมาล่าช้ากว่าเวลาที่เคยมาปกติหากมิน่าใช่เวลาเข้านอนของอีกฝ่าย เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงกล่าวออกไป
นำทางข้าไปเถิด
 
หญิงรับใช้จึงต้องนำทางไปอย่างเสียมิได้ แต่ก็คงจะจริงตามนั้นทุกทีวิคเตอร์จะอยู่ในห้องนั่งเล่นซึ่งออร์เฟอุสมาจนเคยชิน หากวันนี้หญิงรับใช้นำไปอีกทางหนึ่ง
 
หญิงรับใช้เคาะประตูเบาๆ ก่อนส่งเสียงที่กดให้ต่ำลงคล้ายไม่อยากรบกวนแล้วจึงล่าถอยออกไป
 
ออร์เฟอุสรู้สึกเป็นจริงดังที่หญิงรับใช้ว่า ในแสงไฟสลัวออร์เฟอุสใช้ดวงตาสีทองกวาดมองไปบนเตียงกว้าง อันมีมังกรแห่งแสงตัวน้อยนอนกลิ้งอยู่ระหว่างเจ้ากระต่ายกับเจ้าของปราสาทผู้นั่งอยู่บนเตียงฝากหนึ่ง วิคเตอร์ถอดสูทตัวนอกออกเหลือเพียงเสื้อกั๊ก เนกไทก็ปลดออกไปแล้ว ผมยาวก็ไม่ได้รัดรวบไว้ ท่าทางกำลังกล่อมเด็กให้หลับอยู่
 
ออร์เฟอุสเลิกคิ้วทำหน้าเหมือนขอโทษที่มารบกวน แต่ดวงตากลับยิ้มที่ได้เห็นภาพนั้น เขาจึงลดเสียงลง
ดูท่าจะมารบกวนเสียแล้วออร์เฟอุสเคยเลี้ยงน้องชายตอนแบเบาะอยู่พอจะทราบว่าการกล่อมเด็กนอนไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งมังกรแห่งความมืดอยู่ในความมืดกลับยิ่งคึกคัก
 
วิคเตอร์ทอดสายตาไปยังท่านดยุคผู้กำลังถอดเสื้อนอกออก ตามด้วยรองเท้าหนังปลายแหลมเป็นมัน วิคเตอร์จึงคว้าเอารูบี้มาวางข้างตัว เป็นไปตามคาดอีกฝ่ายนั่งลงบนเตียงขนาบอีกข้างของเอรอส
 
ออร์เฟอุส...เอรอสที่ตอนนี้พูดได้เก่งขึ้นบ้าง ยกตัวขึ้นแล้วหันไปเรียกมังกรแห่งความมืดที่คุ้นเคย
 
ดูจากท่าทางดีใจของมังกรน้อยที่เห็นหน้าเขาแล้วลุกขึ้นนั่งเช่นนี้แล้ว ออร์เฟอุสจึงเอ่ยเบาๆ
เด็กน้อยมัวแต่ห่วงเล่นไม่ยอมนอนสินะคำว่าเด็กยิ่งโตก็ยิ่งหลับยากคงจะเป็นจริง ก่อนหน้านี้บางครั้งวิคเตอร์อุ้มเด็กน้อยอยู่ระหว่างคุยกับเขาก็ผล็อยหลับไปแล้ว
 
เอรอสได้เวลานอนแล้วนะวิคเตอร์เตือนมังกรน้อยนอนลงเสีย...
 
วิคเตอร์มองเข้าไปในดวงตาสีทองของมังกรแห่งความมืดที่นั่งอยู่ใกล้ชิดมีเพียงเด็กน้อยนอนคั่นกลางเท่านั้น ก่อนจะเอ่ยขึ้น
ผมดับไฟแล้วนะวิคเตอร์ทันเห็นประกายในดวงตาสีทองพร้อมกับรอยยิ้มบนริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะโบกมือดับไฟให้มืดสนิท
 
หลับตาเสียเอรอส พักผ่อนก่อนเถิดวิคเตอร์กล่าวเสียงเบาอย่างอ่อนโยนพร้อมกับโน้มลงจูบบนเปลือกตาเด็กน้อย พาให้ผู้ที่ได้ยินด้วยเคลิบเคลิ้มจนต้องหรี่ตาลง
 
หากในความมืดนั้นวิคเตอร์ยังคงเห็นดวงตาพราวระยับของอีกฝ่าย เขาจึงกล่าวเสียงเบา
คุณก็หลับตาด้วยสิ ดวงตาของคุณ...เรื่อเรืองในความมืด
 
ออร์เฟอุสเคลื่อนศีรษะเข้าไปใกล้ ทั้งที่อยู่ใกล้กันแค่นี้ เขาแสร้งทำเหมือนกระซิบต่ออีกฝ่ายว่า
ได้สิ...
 
วิคเตอร์มองไม่เห็นดวงไฟสีทองร้อนแรงคู่นั้นอีก เขาวางมือบนบ่าเอรอสตบเบาๆ ให้มังกรน้อยรู้สึกสบายใจว่ามีใครอยู่ใกล้ๆ เขาเล่านิทานคำกลอนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน
 
ออร์เฟอุสฟังน้ำเสียงที่พาให้ใจอ่อนยวบนั้นเสียเพลิน เขาจึงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
เอรอส... เอรอส... เมื่อเจ้ามีนามว่าเอรอส ข้าจะเล่าเรื่องให้เจ้าฟัง
 
ดวงตามังกรสามารถมองเห็นได้ดีในความมืด ดังนั้นเขาจึงมองเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายที่หลับตาอยู่ เห็นรอยยิ้มประดับบนมุมปาก
 
เอรอสเป็นนามของเทพแห่งความรัก เขาไม่ยอมเติบโตจนกระทั่งมารดาต้องมีน้องชายนาม แอนทีรอสให้เขา เอรอสจึงได้เติบโตเป็นชายหนุ่มออร์เฟอุสกล่าวคล้ายรำพึงเนื่องเพราะแอนทีรอสคือเทพบันดาลให้เกิดความรักตอบ ...รักจะเติบโตได้เมื่อมีความรักและเกิดความรักตอบ
 
วิคเตอร์หรี่ตาลงมองญาติผู้น้องของตน อันที่จริงเขาเคยคิดไว้ว่า หากเคออสมีบุตรอีกคนคงตั้งชื่อว่า แอนทีรอสแน่… วิคเตอร์จึงเป็นฝ่ายเล่าต่อ
เอรอสจึงได้เติบโตเป็นชายหนุ่ม หากวันหนึ่งมารดาของเขาอิจฉาหญิงสาวชาวมนุษย์ผู้งดงามและได้รับการเทิดทูนมากกว่าตน จึงสั่งเอรอสไปทำให้หญิงสาวผู้นั้นไปหลงรักกับชายอัปลักษณ์เสีย
 
วิคเตอร์เห็นว่าออร์เฟอุสหรี่ตาขึ้นมองเขา ก่อนจะเอ่ยต่อ
 
คราแรกที่เอรอสได้พบประสบพักตร์ผู้ที่งามที่สุด เขาได้ตกหลุมรักนางไซคี จากนั้นเอรอสจึงวางแผนทำทุกอย่างให้ไซคีเป็นของตน ในที่สุด…แล้วออร์เฟอุสจึงกล่าวคล้ายรำพึงกับตัวเองตอนนี้ต่อหน้าข้าก็มีคนงามอยู่...
ออร์เฟอุสจ้องมองอีกฝ่ายในความมืด
เอรอสชื่นชมไซคีผู้ได้มาอยู่ต่อหน้าเขา นางงดงาม…และช่างน่าหลงใหล
ข้ารักเจ้า...เอรอสกล่าวคำรักต่อนาง จุมพิตนาง แล้วรับนางเป็นภรรยา” ออร์เฟอุสช้อนปอยผมยาวของวิคเตอร์ขึ้นจูบก่อนปล่อยให้เส้นผมนุ่มลื่นนั้นไหลผ่านปลายนิ้วลงไป
 
วิคเตอร์มองอีกฝ่ายอยู่เช่นกัน เมื่อได้ยินออร์เฟอุสกล่าวคำรักยังไม่เท่าไร หากเมื่อเห็นอีกฝ่ายจูบปอยผมอย่างนุ่มนวล เขาเผลอละมือออกจากเอรอสน้อย เอรอสจึงเริ่มดิ้นให้วิคเตอร์ต้องก้มลงมองพร้อมกับวางมือลงที่เดิม
 
ออร์เฟอุสยกยิ้ม เขาหลับตาลงอีกครั้ง แล้วเล่าต่อ
“เอรอสมิกล้าเผยตัวตนแก่ไซคี เขาจะมาหานางทุกค่ำคืนเพื่อสัมผัสนาง ให้ความรักกับนาง”
 
ออร์เฟอุสยกมือขึ้นภายใต้ความมืดและดวงตาที่ปิดสนิท เขาทำราวคลำหาอีกฝ่ายในความมืด เขาปัดปลายนิ้วผ่านเส้นผมที่ราวกับใยไหม ผ่านใบหน้างามของวิคเตอร์ ทำราวกับกำลังเคลื่อนนิ้วกรีดลงบนสายพิณอย่างแผ่วเบา
 
วิคเตอร์จึงเอ่ยขึ้นต่อ
“ไซคีอยากเห็นเหลือเกินว่าสามีผู้แฝงกายในความมืดของนางเป็นอะไรกันแน่ นางจึงแอบจุดตะเกียงขึ้นเพื่อส่องดูในยามที่เอรอสหลับใหล หากตรงหน้านางเป็นเทพบุตรรูปงามจนนางเผลอจ้องมองนานเกินไป จึงทำน้ำมันตะเกียงหยดลงบนตัวเอรอส เมื่อเขาสะดุ้งตื่นขึ้นก็ต่อว่านางไซคี” วิคเตอร์จ้องมองมังกรแห่งความมืดที่ตอนนี้ลืมตามองเขาอยู่เช่นกันก่อนจะกล่าวต่อ
“รักไม่อาจอยู่ในที่ปราศความไว้วางใจ แล้วเอรอสก็จากนางไป”
 
ออร์เฟอุสหัวเราะหึ “เป็นผู้วางแผนเพื่อจะครอบครองนางแท้ๆ แต่กลับอ้างถึงความไว้วางใจ...”
 
วิคเตอร์เล่าต่อโดยไม่สนใจมังกรแห่งความมืด
“นางไซคีจึงออกตามหาเอรอส แล้วจึงโดนเทพีอโพรไดร์ทมารดาของเอรอสกลั่นแกล้งให้ลงไปยังนรก เพื่อขอเคล็ดลับความงามของเทพ เพอร์ซีโฟเน่มอบให้นางซ้ำยังกำชับว่า นางเป็นมนุษย์ห้ามเปิดดูเด็ดขาด”
 
“แล้วเจ้ามีเคล็ดลับอันใดจึงได้งามล้ำหรือ?” ออร์เฟอุสกระซิบถาม แล้วจึงเล่าเรื่องต่อ
“ไซคีระงับความอยากรู้อยากเห็นของตนไม่ไหว จึงเปิดหีบอันบรรจุเคล็ดลับความงามของเทพีเพอร์ซีโฟเน่ออก ในนั้นคือมนตร์ที่ทำให้หลับใหล แล้วนางก็หลับไป” ออร์เฟอุสโน้มลงเป่าลมเบาๆ ผ่านแก้มเด็กน้อย ก่อนจะเอนตัวลงนอน
 
วิคเตอร์จึงเป็นฝ่ายกล่าวต่อ
“เคล็ดลับความงามของเพอร์ซีโฟเน่คือการพักผ่อน เธอก็ต้องนอนหลับเช่นกันเอรอส...” จนกระทั่งร่างน้อยที่อยู่ข้างกายเขาเริ่มนิ่ง ลมหายใจก็สม่ำเสมอ
 
วิคเตอร์กวาดตามองในความมืด เด็กน้อยหลับไปแล้วรวมถึงน้องชายของเขากับท่านดยุคเช่นกัน กับรูบี้ยังไม่เท่าไรหากมังกรแห่งความมืดมิได้แวะมาเยี่ยมเยียนนานนับสัปดาห์พอปรากฎกายในวันนี้ก็มาหลับพร้อมกับเด็กในความดูแลของเขาเสีย ก่อนหน้านี้คงจะเหนื่อยล้าไม่น้อย
 
สุดท้ายวิคเตอร์จึงลุกขึ้นเปิดประตูออกไปสั่งความกับข้ารับใช้ที่รอรับคำสั่งอยู่ไม่ไกล ก่อนจะหันกลับมาหาซาสเกียที่อยู่หน้าห้อง เพียงสบตาซาสเกียก็ผงกศีรษะรับทราบโดยที่ไม่ต้องกล่าวอันใดให้มากความ เมื่อพี่เลี้ยงเด็กเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนเอรอสแล้ว วิคเตอร์จึงอุ้มรูบี้อย่างทะนุถนอมเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ซาสเกียจัดการกับแขกผู้มาเยือนแทน ซาสเกียมองดูแผ่นหลังของคุณชายน้อยที่อุ้มคุณรูบี้ไป
 
ซาสเกียเหลือบมองมังกรแห่งความมืดในห้องที่ประตูถูกแง้มเปิดอยู่พลางคิดในใจ คิดจะร่วมเตียงกับคุณชายน้อยรอไปก่อนเถิด
 
(จบตอนที่ 15) Day 15 WEAK
#INKTOBER2018 #FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย
Talk :
 
วงวารท่านดยุคมากค่ะ คือลุงเทอร์ (ชื่อยาวอ่านยาก Therorhodion มาจากชื่อต้นไม้ในตระกูลกุหลาบพันปีเช่นเดิม) แกเป็นต้นแบบที่ตอนเด็กออร์เฟรยึดมา (เคยพูดถึงใน Blut und Opfer) ตอนท่านดยุคซอร์ฟๆ ใส่กรินก็น่ารักดี แต่ไม่ค่อยได้แสดงออก ลุงแกเป็นคาร์ที่ออกแบบไว้ตอนคิดเกี่ยวกับญาติโกโหติกาของท่านดยุค ว่าบ้านแบล็ควิงค์มีผู้หญิงแต่งออกไปหนึ่ง ที่บ้านต้องมีผู้ชายอีกคน นอกจากท่านน้าที่ตอนนั้นยังไม่ออกเรือนอยู่เลี้ยงออร์ฟี่ บ้านนี้ต้องเป็นบ้านที่อบอุ่น ใจดี เป็นที่พักใจ ยิ่งกว่าคาเดนซ์ คือ ออร์เฟรจะแบ่งคนที่เขารู้จักออกเป็นคนนอกกับคนใน คนในเขาจะทรีตอย่างดี คนที่เขาเปิดใจรับ ซึ่งเขาจะปฏิบัติต่างกัน
 

อันที่จริงครึ่งหลังเขียนเสร็จก่อนครึ่งแรก แต่...เปลี่ยนใจอีกแล้ว กลายเป็นนิทานรักในความมืด ท่านดยุคกล้าพูดแต่ไม่ละลาบละล้วง แรมซีย์พูดทีอายม้วนทีแต่เขาก็กล้าเป็นฝ่ายสัมผัสกรินก่อน ดังนั้นแรมซีย์จึงนำไปอย่างมากมาย จูบก็แล้วกอดก็แล้ว 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น