มังกรน้อย อยู่ชั้นประถมแล้วนะ!

ตอนที่ 19 : 16. อีกมุมหนึ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 ต.ค. 62

อีกมุมหนึ่ง
 
ลูกมังกรช่วยกันจัดการอดีตแปลงดอกไม้ของเฟรยาที่ถูกสเปียร์ทำลายไปเสียใหม่ หลังจากที่เฟรยานำต้นกล้าที่ได้จากการเพาะเมล็ดมาลงดิน
 
เวย์รามองดูต้นกล้าที่ถูกย้ายมาลงในแปลงแล้วหันไปถามสหาย
“คราวนี้ปลูกอะไรหรือเฟรยา”
 
เฟรยาผู้ยืนอยู่ ข้างแปลงตอบพร้อมกับรอยยิ้ม
“ฉันมาคิดดูแล้วปลูกดอกไม้ก็ได้แค่ชื่นชม คราวนี้เลยปลูกอะไรที่ทุกคนสามารถทานได้ด้วย ฉันเลยปลูกเคพกูสเบอร์รี่”
 
เคียฮีจึงอุทานขึ้นด้วยความดีใจ แล้วก้าวเข้าไปก้มดูต้นกล้าในแปลง พร้อมวาดภาพว่าต้นเคพกูสเบอรี่จะออกลูกเต็มต้น
“ว้าว! เคียฮีชอบเคพกูสเบอร์รี่”
 
“ฉันหวังว่า คราวนี้มันจะอยู่จนเราได้เก็บผลกินก็แล้วกันนะ” เอิร์ดมานน์ว่าพลางเหลือบมองไปทางแรมซีย์
 
มังกรแห่งความมืดยกยิ้ม ก่อนจะกล่าวเสริมความมั่นใจให้กับสหาย
“ต้องได้สิ คราวนี้คงไม่มีใครกล้าทำอะไรหรอก ว่าแต่...มันต้องใช้เวลาสักเท่าไรถึงจะโตจนให้ผลล่ะ”
 
“ราว 2-3 เดือน” เออร์วิงที่คุกเข่าอยู่ข้างแปลงมองดูใบสีเขียวน้อยๆ ของต้นกล้าตอบ
 
“นานจังเราคงปิดเทอมกันก่อน แล้วจะมีใครมาช่วยดูแลไหมเนี่ย” เวย์ราทำหน้าสงสัย
 
“ช่วงปิดเทอมจะมีคนคอยดูแลแทน แต่ฉันว่าจะหมั่นแวะมาดูเองด้วย” เฟรยาตอบตามที่เธอทราบมาจากชุมนุมมังกรพฤกษา “แล้วคราวนี้เราจะได้เก็บเคพกูสเบอร์รี่ทานกันจนเบื่อเลย”
 
“ถ้าออกมาเยอะๆ ก็ดีสิ ฉันจะขอเก็บไปฝากญาญ่าด้วย” แรมซีย์บอกอย่างร่าเริง ก่อนหันไปหาเฟรยา “ได้ใช่ไหม?”
 
“ได้แน่นอนเลย” เฟรยามองไปยังสหายทีละคน เฟรยาก็หวังว่าด้วยความช่วยเหลือของสหาย พวกเขาคงดีใจกับสิ่งที่กำลังจะเติบโตขึ้นมาหลังจากนี้
 
-------------------------
 
ออร์เฟอุสตื่นขึ้นในยามเช้า เขากะพริบตาอยู่หลายครั้งเพื่อปรับภาพตรงหน้าเพื่อพบว่าเป็นห้องนอนในคฤหาสน์ของตน ออร์เฟอุสยกมือขึ้นเสยเส้นผมสีดำที่ปรกใบหน้าขึ้น เขาสังเกตว่ากระทั่งชุดก็ถูกเปลี่ยนเป็นชุดนอนเรียบร้อย เขากวาดตามองไปรอบห้องเพื่อเรียกความทรงจำสุดท้ายก่อนจะหลับใหลขึ้นมา

 
เมื่อคืนเขาไปเยือนยังปราสาทบวร์กเฮาเซ่น เล่านิทานในความมืดแล้วคงจะเผลอหลับอยู่ที่นั่น แต่เหตุใดจึงกลับมานอนในห้องตัวเองได้ เสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะความคิด พ่อบ้านก้าวเท้าเข้ามาอย่างไร้เสียง ออร์เฟอุสหรี่ตามองพ่อบ้านก่อนจะถามคำถามที่ยังคาใจอยู่ออกไป
เมื่อคืนเรากลับมาได้อย่างไร?”
 
พ่อบ้านค้อมศีรษะลงเล็กน้อยก่อนตอบ
ข้ารับใช้ที่ติดตามท่านไปรายงานว่า ท่านหลับตั้งแต่ออกก่อนปราสาทแล้วขอรับ
 
ออร์เฟอุสลูบปลายคางของตนอย่างครุ่นคิด จากนั้นจึงลุกขึ้นจากเตียง
 
ในยามสายจดหมายตอบฉบับที่สองของวันก็มาถึงก่อนที่ออร์เฟอุสจะละสายตาจากเรื่องอื่นเพื่ออ่านจดหมาย แล้วหยิบปากกาขนนกมาจรดลงบนกระดาษตอบกลับในทันที
 
--------------------
 
วิคเตอร์,
 
เจ้าจะเล่าเรื่องออร์เฟอุสหรือ มันไม่น่ารื่นรมย์สำหรับเด็กหรอก ไม่สิ...เจ้าเก็บไว้ให้ข้าเล่าเองก็แล้วกัน ข้าจะเล่าตำนานออร์เฟอุสให้เขาฟัง
 
รักมากมาก,
ออร์เฟอุส  เอเรบุส
 
จดหมายตอบที่ได้รับมาในบ่ายวันนั้นทำเอาออร์เฟอุสยิ้มไม่หุบ จนข้ารับใช้ถึงกับมองหน้าเขากับจดหมายฉบับนั้นสลับกัน จนใกล้เย็นออร์เฟอุสเพิ่งนึกขึ้นได้เขาจึงส่งสารออกไปหนึ่งฉบับ ระหว่างนั้นเขาหวนนึกถึงวันที่กลับไปยังคฤหาสน์แบล็ควิงค์
 
--------------------
 
ยามได้กลับไปยังคฤหาสน์แบล็ควิงค์ ออร์เฟอุสรู้สึกว่าเหมือนนาฬิกาในกายตนที่เคยหยุดไปจะเริ่มเดินอีกครั้ง จนถึงตอนนี้เขายังจดจำที่นั่นได้ดี แม้ข้าวของบางอย่างอาจมีการเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลา บางสิ่งบางอย่างถูกซ่อมแซมหรือเปลี่ยนเป็นของใหม่แล้ว บรรยากาศที่นั่นยังคงเหมือนเดิมเรียกเอาเด็กชายออร์เฟอุสของท่านลุงและท่านน้าให้กลับมาอีกครั้ง ตัวตนที่เขาไม่อาจเป็นเมื่อรับตำแหน่งผู้พิทักษ์ฯ ตั้งแต่เที่ยงวันนั้นถึงตกเย็นย่ำค่ำออร์เฟอุสใช้เวลาอยู่ที่นั่น
 
ก่อนเวลาอาหารเย็นผู้ที่เป็นทั้งสหายและน้องชายของเขาก็กลับมา...วาเซอี  แบล็ควิงค์หรือวาเซย์เป็นลูกพี่ลูกน้องที่อายุน้อยกว่าออร์เฟอุสไม่กี่ปี นอกจากนี้ยังคงเอาจริงเอาจังมาก ดังนั้นเมื่อได้พบหน้าบุคคลซึ่งไม่ยอมมาเยือนที่นี่เสียนาน วาเซย์ใช้ดวงตาสีทองเพ่งมองผ่านเลนส์แว่นตากรอบเงินที่เขาสวมใส่อยู่ไปยังออร์เฟอุสก่อนจะกล่าวอย่างรู้ทัน
 
“พายุงวงช้างพาเจ้ามาหรือ จึงยอมมาเหยียบที่นี่”
 
“ไงเล่าเจ้ามังกรสายตาสั้น” ออร์เฟอุสสบตาสหายที่บางทีก็รู้เท่าทันจนเกินไป ถึงเขาจะมิได้กลับมาที่นี่ แต่เขาก็ยังพบปะพูดคุยกับวาเซย์อยู่ตลอด เป็นเพราะสถานที่นี้กับท่านลุงซึ่งเขาละอายจนไม่กล้ามา...เพียงเท่านั้น
 
“สายตาข้าอาจจะไม่ดีหากยังมีประสาทสัมผัสด้านอื่นอยู่ ถ้าเจ้าจะกล่าวหาว่ามังกรเช่นข้าคงล่าอะไรไม่ได้” วาเซย์ยกยิ้ม “หากนั่นหาใช่ประเด็นเพราะข้ารวย! อีกประการข้ามีญาติผู้พี่เป็นถึงดยุคแห่งดราเค่นบวร์กคงไม่ปล่อยข้าอดตายหรอกจริงไหม?”
 
“แน่นอนอยู่แล้ว” ออร์เฟอุสกล่าวพร้อมกับเข้าไปสวมกอดวาเซย์
 
เมื่อคลายอ้อมแขนออก วาเซย์หรี่ตาลงก่อนเอ่ยถาม
“ว่าแต่...เจ้าที่สายตาดีเยี่ยมน่ะ ล่าเหยื่อได้บ้างหรือไม่...ข้าหมายถึง คนที่เจ้าติดพันอยู่ ข้าฟังว่าเจ้าเที่ยวแวะเวียนไปพบแต่ยังไม่เห็นความคืบหน้าสักนิด”
 
ออร์เฟอุสกลืนน้ำลายก่อนเลี่ยงคำถามนั้นด้วยการถามไปถึงแอลบิฟลอร์น้องสาวของวาเซย์แทน
 
-------------------------------------
 
เย็นวันนั้นมังกรแห่งความมืดวาเซอี  แบล็ควิงค์มาเยือนยังคฤหาสน์เอเรบุส ข้ารับใช้ให้การต้อนรับอย่างแขกพิเศษของเจ้านายอย่างคุ้นเคยแล้วนำไปยังห้องอาหาร ยามเมื่อก้าวล่วงเข้าไปในห้องอาหาร วาเซอีดันแว่นสายตากรอบเงินขึ้น เมื่อได้พบหน้าผู้เป็นทั้งสหายทั้งผู้พี่ของตน เขาก้าวไปยังที่นั่งที่อยู่ด้านซ้ายของเจ้าบ้านอย่างคุ้นชิน
 
วันก่อนเจ้าไปกินข้าวบ้านข้า...วันนี้เรียกข้ามากินข้าวบ้านเจ้าหลังหยุดสังเกตอีกฝ่ายแวบหนึ่ง มุมปากของวาเซอียกขึ้นมีอะไรหรือ? สายตาเจ้ามันฟ้องออร์เฟร!
 
ออร์เฟอุสตอบคำถามนั้นด้วยรอยยิ้ม แต่มิได้ขยายความให้วาเซย์ฟังอีก เขาเล่าเรื่องที่เขาฝืนข้อห้ามผู้พิทักษ์ฯ ด้วยการรับใครเข้ามาอยู่ในใจ เพราะเป็นวาเซย์เขาจึงยินดีที่จะพูดถึงเรื่องราวเหล่านั้นด้วยตนเอง ยอมรับด้วยตัวเอง มีเพียงประการเดียวที่เขามิเคยเล่าให้วาเซย์ฟัง
 
เรื่องที่รักของเขาจะมิได้รับการตอบรับ...วิคเตอร์บอกเล่าทุกเรื่องให้เขาฟังแล้ว และเขาก็ตัดสินใจที่จะดำเนินความสัมพันธ์เช่นนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ต้องเป็นคนรักกัน ไม่ต้องรักตอบเขา แต่ช่วยรับเขาไว้
...ก็เพียงพอ...
 
-----------------
 
บนเตียงกว้างขวางนั้นมังกรน้อยเอรอสใช้ดวงตาสีชมพูมองไปยังคุณครูรูบี้ในร่างมนุษย์ ใบหน้าขาวสะอาดรับกับเส้นผมสีขาว และดวงตาสีแดงดั่งทับทิมล้ำค่าซึ่งเปล่งประกายคู่นั้นจ้องมองไปยังอีกฟากของเตียงที่เขานอนอยู่ เอรอสไล่ตามสายตานั้นก่อนจะพลิกตัวไปหาญาติผู้พี่ของเขา...วิคเตอร์ผู้มองตอบสายตานั้นเช่นกัน 

ดวงตาของวิคเตอร์คล้ายลูกแก้วใส ที่ดูดกลืนสีสันมากมายไว้ภายในแล้วสะท้อนออกมาเป็นสีรุ้ง เอรอสจ้องมองอย่างไม่รู้เบื่อ บางทีคุณครูรูบี้อาจจะชอบมองจนเพลินแบบเขาก็เป็นได้ กอปรกับเมื่อดวงตาคู่นี้ถูกประดับบนใบหน้างดงามที่มีผิวขาวราวหิมะก็ยิ่งส่งเสริมให้โดดเด่นขึ้นอีก

วิคเตอร์ละสายตาจากน้องชายแล้วมองไปยังญาติผู้น้องที่จ้องมองเขาอยู่ วิคเตอร์ยิ้มจางๆ ก่อนจะรวบเอรอสเข้ามากอดไว้แนบอก จากนั้นเขาจึงยกมือข้างหนึ่งขึ้นสัมผัสใบหน้าของรูบี้

 
ฉันดีใจที่ตอนนี้มีเธออยู่ตรงหน้าฉันวิคเตอร์ระลึกถึงว่าเขาเคยเสียรูบี้ไป 2 ครั้งรูบี้...ฉันไม่ได้ฝืนบังคับให้เธอกลับมาใช่ไหม?”
 
ไม่ครับ ทั้งหมดเป็นความตั้งใจของผมเอง...เป็นคำอธิษฐานของผม เป็นพรที่คนเบื้องบนประทานให้ และผมได้ตอบรับเอาไว้ ด้วยความเต็มใจ
 
รูบี้คว้ามือพี่ชายเอาไว้ก่อนจูบไปบนนิ้วทีละนิ้ว ในขณะที่มิได้ละสายตาจากพี่ชาย เขาเอ่ยออกมาช้าๆ
ตั้งแต่แรกจนถึงเดี๋ยวนี้...ผมเกิดมาเพื่อพี่...เพื่อพี่เพียงผู้เดียวเท่านั้น...รูบี้ย้ำกับตัวเองในใจ
 
(จบตอนที่ 16) Day 16 ANGULAR
#INKTOBER2018 #FICTOBER #DrachenGrundschule #DrachenKindergärten #มังกรน้อย
 
Talk :
 
เวลาพี่ชรัยน้องชรัยอยู่ด้วยกันคนอื่นเหมือนเป็นฝุ่นเลยค่ะ สมัยรูบี้ยังเล็ก มาอยู่กับกรินใหม่ๆ นี่หวงพี่อย่างมากเลยค่ะ
กระต่ายจะมีต่อมกลิ่นอยู่ที่คาง เลยจะชอบเอาคางถูไถกรินเพื่อทำมาร์กกิ้งทิ้งกลิ่นไว้ จนกรินสังเกตแล้วบอกว่า มนุษย์จมูกไม่ไวไม่ได้กลิ่นที่เธอทิ้งไว้หรอกนะ ฮาา จนโตมาถึงได้ยอมปล่อยกรินให้คนอื่นน่ะแหละ รักกันมากจนเคยมีคนถามว่าทำไมคู่นี้เขาไม่ได้กัน...ก็กรินไม่ได้รักรูบี้มากไปกว่านี้ แต่รูบี้ก็รู้ดีเป็นน้องชายดีกว่าเป็นคนรัก ใครเป็นคนรักกรินน่าสงสารทุกราย

 

ถึงตอนที่ 16 แล้ว...ครึ่งทางแล้ว...จากหัวข้อ InkTober 31 หัวข้อ

 

ขอแจ้งล่วงหน้าว่าวันที่ 9-10 เราติดภารกิจค่ะ ของด 1 อาทิตย์นะคะ

ตอนที่ 17 จะมาภายในวันศุกร์นี้แหละค่ะ ที่จริงตอนนี้ก็เขียนเสร็จตั้งแต่วันศุกร์แต่ไม่มีโอกาสได้ทำให้สมบูรณ์เสียที ขออภัยด้วยค่ะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น